Tulane Sdn Bhd v Mhh Dynamic Resources (BA-12ANCC-66-12/2022)

Pada 11-4-2023, Mahkamah ini mendengar rayuan oleh Perayu (Defendan) terhadap keputusan Hakim Mahkamah Sesyen Shah Alam (selepas ini disebut “Pn HMS yang bijaksana”) yang mana Pn HMS yang bijaksana telah membenarkan permohonan interlokutori Responden (Plaintif) untuk penghakiman terus di bawah Aturan 14 Kaedah-Kaedah Mahkamah 2012.

Pada 11-4-2023, Mahkamah ini memutuskan untuk menolak rayuan Perayu (Defendan). Mahkamah ini mensahkan dan memutuskan bahawa keputusan Pn HMS yang bijaksana tidak khilaf.

Berdasarkan surat peguam Perayu (Defendan), pihak Perayu (Defendan) menyatakan bahawa telah memperoleh kebenaran untuk merayu ke Mahkamah Rayuan. Notis Usul untuk Kebenaran Merayu ke Mahkamah Rayuan pada 10 Mei 2023 (No. Kes: B-08-119-05/2023) terhadap keseluruhan keputusan Mahkamah ini dirujuk dan pendengaran Notis Usul ini telah ditetapkan pada 24 Ogos 2023.

Susulan daripada arahan lanjut oleh Mahkamah Rayuan, Alasan Penghakiman perlu disediakan.

Kausa tindakan Plaintif terhadap Defendan ialah untuk mendapatkan baki bayaran tertunggak bagi “goods sold and delivered” bagi jumlah sebanyak RM175,000.00.

Responden (Plaintif) ialah syarikat persendirian dan syarikat pembinaan yang terlibat dalam pembekalan bahan, alatan, mesin dan kelengkapan khusus serta infrastruktur binaan.

Perayu (Defendan) ialah syarikat persendirian yang dihadkan oleh syer dan jenis perniagaan ialah construction, project management, building and civil engineering contractors, & general trading.

Secara ringkasnya, fakta kes ini adalah seperti jadual yang berikut: Versi Responden (Plaintif) Versi Perayu (Defendan) Pada 5-12-2017, Perayu (Defendan) membuat pesanan belian kepada Responden (Plaintif) bagi pembekalan Temporary Road Furniture yang mana keseluruhan pembelian tersebut adalah berjumlah Pada 5-12-2017, Perayu (Defendan) mengeluarkan pesanan belian (PO). Melalui PO tersebut, Responden (Plaintif) akan membekalkan dan menghantarserah kepada Perayu (Defendan) 2,500 Light Weight Movable Barriers and Hoarding dan 2,500 Light Weight Movable Barriers dengan keseluruhan pesanan belian tersebut berjumlah Versi Responden (Plaintif) Versi Perayu (Defendan) Di dalam pesanan belian tersebut, Perayu (Defendan) telah menyatakan terma seperti berikut (selepas ini dirujuk sebagai “terma nyata”):

Terms of payment: Cheque upon successfully delivered.

(ii) Delivery date: 19th December 2017. Terma dan syarat dinyatakan di dalam pesanan belian tersebut di mana pembayaran melalui cek selepas bekalan dihantarserah dan tarikh penghantaran adalah pada 19.12.2017. Butiran individu yang harus dihubungi ialah En. Muhammad Ali Paiman dan bekalan dihantarserah di pejabat tapak (site office) bertempat di Sepang. Responden (Plaintif) bersetuju untuk membekalkan kepada Perayu (Defendan) perkara-perkara atau item mengikut butiran pada pesanan belian tersebut mengikut terma nyata dan syarat yang telah dipersetujui, butir-butir lanjut di dalam pengetahuan kedua-dua Perayu dan Responden. Versi Responden (Plaintif) Versi Perayu (Defendan) Responden (Plaintif) telah menghantar invois bertarikh 15-1- 2018 kepada Perayu (Defendan) untuk mendapatkan bayaran bagi keseluruhan pesanan belian tersebut untuk keseluruhan barang binaan yang telah dihantar mengikut jumlah yang dinyatakan di atas. Responden (Plaintif) kemudiannya pada 15-1-2018 telah menyerahkan invois kepada Perayu (Defendan) dengan jumlah invois sebanyak RM450,000.00. Perayu (Defendan) melalui cashbook resit bertarikh 23-1-2018 dan cek Ambank bertarikh 23-1- 2018 telah menjelaskan sebahagian daripada bayaran berjumlah RM250,000.00. Pada 23-1-2018, Perayu (Defendan) telah membuat bayaran melalui cek kepada Responden (Plaintif) dengan jumlah sebanyak RM250,000-00 dan sesalinan cash book disediakan kepada Responden (Plaintif). Versi Responden (Plaintif) Versi Perayu (Defendan) Perayu (Defendan) juga telah membuat sebahagian daripada bayaran selanjutnya sebanyak 3 kali iaitu –

RM5,000.00 pada sekitar tahun 2019;

RM10,000.00 pada 30.12.2020; dan

RM10,000. 00 pada 6.12.2021. Baki bayaran yang masih belum dijelaskan dan/atau tertunggak adalah berjumlah RM175,000.00 kepada Responden (Plaintif). Responden (Plaintif) telah banyak kali berusaha menuntut baki bayaran yang masih belum dijelaskan termasuk melalui aplikasi WhatsApp tetapi Perayu (Defendan) masih gagal menjelaskan bayaran bagi baki yang tertunggak. Versi Responden (Plaintif) Versi Perayu (Defendan) Setelah tempoh selama 4 tahun daripada tarikh penghantaran barang binaan dibuat dan setelah beberapa kali cubaan dan usaha dilakukan oleh Responden (Plaintif) bagi mendapatkan wang tertunggak tersebut maka Notis Tuntutan pada 6-4-2023 kepada Perayu (Defendan) untuk menuntut jumlah tersebut. Pada 24-3-2022, Responden (Plaintif) melalui peguam caranya telah menghantar satu Notis Tuntutan untuk menuntut jumlah tunggakan sebanyak RM175,000.00. Notis Tuntutan tersebut telah dibalas oleh Responden (Plaintif) melalui surat bertarikh 12-4-2022 di mana Perayu (Defendan) memohon untuk dibekalkan sesalinan “Delivery Order” (DO) sebagai bukti penerimaan dan serahhantar bekalan di tapak projek. Namun begitu, sehingga ke pemfailan Writ Saman, Perayu (Defendan) tidak pernah pada setiap masa yang material memberikan sesalinan DO kepada pihak Responden (Plaintif). Versi Responden (Plaintif) Versi Perayu (Defendan) Kegagalan dan/atau keengganan Perayu (Defendan) membuat bayaran walaupun telah menerima Notis Tuntutan tersebut telah membawa kepada tindakan prosiding Mahkamah di mana Responden telah memfailkan permohonan bagi Penghakiman Terus di bawah Aturan 14 Kaedah-kaedah Mahkamah 2012 terhadap Perayu (Defendan). Permohonan interlokutori di bawah A. 14 Kaedah-Kaedah Mahkamah 2012: penghakiman terus di hadapan Mahkamah Sesyen Shah Alam [9] Plaintif (Responden) memfailkan notis permohonan interlokutori di bawah A. 14 Kaedah-Kaedah Mahkamah 2012 untuk mendapatkan suatu perintah penghakiman terus terhadap Defendan (Perayu). Amaun baki tertunggak sebanyak RM175,000.00 perlu dibayar kepada Plaintif (Responden) tanpa perlu melalui perbicaraan penuh. [10] Dalam afidavit sokongan Plaintif (Responden) yang diikrarkan oleh Kamarulzaman bin Haris Ahmad, pemilik tunggal Plaintif (Responden), beliau menyatakan fakta dan bukti yang berikut:

jumlah baki bayaran yang masih tertunggak dan/atau belum dilunaskan oleh Defendan (Perayu) berjumlah berjumlah RM175,000.00 sahaja.

melalui pesanan belian yang telah dikeluarkan oleh Defendan (Perayu) sendiri kepada Plaintif (Responden) dengan jelas dan nyata disitu meletakkan terma pembayaran di mana cek akan dikeluarkan setelah barang binaan dihantar oleh Responden dan diterima oleh Defendan (Perayu).

Barang binaan tersebut telah dihantar kepada Defendan (Perayu) dan pada setiap masa material, Plaintif (Responden) tidak pernah gagal dan/atau ingkar dan/atau cuai dan/atau enggan menyempurnakan keseluruhan pesanan belian yang telah diterima.

Defendan (Perayu) telah menerima barang binaan tersebut apabila sebahagian pembayaran melalui cek telah dibuat dan bayaran lanjutan seterusnya dibayar.

pada semua masa mantan dan selama 4 tahun, Defendan (Perayu) tidak pernah sekalipun mengatakan, membangkitkan atau memaklumkan kepada Plaintif (Responden) bahawa kesemua pesanan belian tidak dipenuhi dan/atau mempertikaikan ketidakhantaran barang binaan yang dipesan sehinggalah pemfailan kes ini di Mahkamah Sesyen.

Begitu juga, tiada sebarang aduan tentang barang binaan dan pembayaran yang telah dibuat.

Malahan Defendan (Perayu) juga telah menjelaskan sebahagian lagi bayaran secara berperingkat iaitu RM5,000.00 pada sekitar tahun 2019; RM10,000.00 pada 30- 12-2020 dan RM10,000.00 pada 6.12.2021.

Defendan (Perayu) dengan ini telah memungkiri terma mengenai jumlah pembayaran RM450,000.00 yang sepatutnya dibayar penuh kepada Plaintif (Responden) seperti yang tertera di dalam pesanan belian tersebut.

pembelaan Defendan (Perayu) tidak bermerit dan merupakan “afterthought” (pemikiran kemudian). Ini jelas melalui – • percanggahan pada pembelaan terpinda dan Surat yang dikeluarkan oleh Defendan (Perayu) kepada Plaintif (Responden) berkenaan dengan isu penerimaan barang binaan. • Defendan (Perayu) memplidkan bahawa Plaintif (Responden) gagal menyempurnakan keseluruhan pesanan belian yang dihantar dan telah menegaskan bahawa Defendan (Perayu) sama sekali tidak dibekalkan oleh perkara seperti di dalam invois. • walau bagaimanapun, pada Surat daripada Defendan (Perayu) sendiri kepada Plaintif (Responden) setelah menerima Notis Tuntutan menyatakan bahawa hanya sebahagian barang binaan tidak dibekalkan. • dakwaan keseluruhan barang binaan tidak diterima oleh Defendan (Perayu) hanya ditimbulkan oleh pihak Defendan (Perayu) setelah kes ini difailkan di Mahkamah. [11] Oleh yang demikian, Plaintif (Responden) menyatakan bahawa Defendan (Perayu) tiada pembelaan dalam tindakan ini; tiada sebarang isu di hadapan Mahkamah; tuntutan Plaintif (Responden) adalah jelas dan nyata; tuntutan Plaintif (Responden) adalah suatu tindakan yang sesuai untuk penghakiman terus tanpa perlu perbicaraan penuh yang akan membazirkan masa dan kos Mahkamah. [12] Defendan (Perayu) dalam pembelaan terpinda dan tuntutan balasnya serta afidavit jawapan (yang diikrarkan oleh Mior Abdul aziz bin Hashim, salah seorang pengarah Defendan (Perayu) memplidkan bahawa terdapat isu untuk dibicarakan di hadapan Mahkamah dan Plaintif (Responden) tidak layak dan tidak memenuhi keperluan untuk mendapat perintah penghakiman terus. Alasan Defendan (Perayu) ialah

Mahkamah Sesyen perlu meneliti delivery order, delivery notes, consignment notes dan/atau dokumen yang relevan untuk membuktikan bahawa penyerahan barang binaan telah dihantarserah kepada Defendan (Perayu).

pada setiap masa material, Defendan (Perayu) telah membuat pesanan pembelian dan menerima bekalan barang binaan iaitu “Light Weight Movable Barriers with Hoarding” dan “Light Weight Movable Barriers” dari Siak Siong Construction Sdn Bhd. Defendan (Perayu) melampirkan Delivery Orders.

justeru mendapat bekalan barang binaan bagi “Temporary Road Furniture”; “Light Weight Movable Barriers with Hoarding” dan “Light Weight Movable Barriers” maka Defendan (Perayu) menegaskan bahawa Defendan (Perayu) bahan binaan yang digunakan untuk sementara di awal projek dan hanya boleh dipastikan pada awal projek mengenai segala kekurangan dan ketiadaan barang binaan itu dan perkara ini bukannya ditentukan pada sepanjang penyiapan projek.

Defendan (Perayu) menegaskan bahawa pembayaran sebanyak RM250,000.00 kepada Plaintif (Responden) adalah suatu pembayaran yang tersilap dan Defendan (Perayu) terlepas pandang untuk menyemak dengan pengurus projeknya. Pembayaran sebanyak RM250,000.00 ini juga bukan sebahagian pembayaran kepada bahan binaan yang dihantar. Defendan (Perayu) menuntut balas untuk mendapatkan RM250,000.00 daripada Plaintif (Responden) kerana bahan binaan tidak dihantar kepada Defendan (Perayu).

Mohd Ali Paiman, pengurus projek Defendan (Perayu) harus dipanggil sebagai saksi untuk menjawab isu sama ada bahan binaan ada dihantar oleh Plaintif (Responden) atau tidak.

Defendan (Perayu) menyatakan bahawa invois yang diterima oleh Defendan (Perayu) akan dibayar dengan segera demi memastikan tiada kelewatan dan/atau masalah berlaku pada mana-mana projek.

maka, suatu perbicaraan penuh untuk memutuskan isu yang berikut perlu diadakan di hadapan Mahkamah Sesyen: • sama ada Plaintif (Responden) telah menyerahkan dan/atau membekalkan barang binaan kepada Defendan (Perayu)? • sama ada Defendan telah tersalah bayar, terkhilaf dalam pembayaran sebanyak RM250,000.00 kepada Plaintif (Responden)? • pembayaran lanjut oleh Defendan (Perayu) sebanyak RM25,000.00 gagal dibuktikan oleh Plaintif (Responden) melalui afidavit sokongan. Undang-undang [13] Order 14 Rule 1(1) dan Order 14 rule 3(1) of the Rules of Court 2012 memperuntukkan − “1.

Where in an action to which this rule applies a statement of claim has been served on a defendant and that defendant has entered an appearance in the action, the plaintiff may, on the ground that the defendant has no defence to a claim included in the writ, or to a particular part of such a claim, or has no defence to such a claim or part thereof except as to the amount of any damages claimed, apply to the Court for judgment against that defendant.;

3.

Unless on the hearing on the hearing of an application under rule 1 either the Court dismisses the application or the defendant satisfies the Court with respect to the claim, or the part of a claim, to which the application relates that there is an issue or question in dispute which ought to be tried or that there ought for some other reason to be a trial of that claim or part, the Court may give such judgment for the plaintiff against that defendant on that claim or part as may be just having regard to the nature of the remedy or relief claimed.”. [14] Nas undang-undang kes mengenai penghakiman terus di bawah O. 14, antaranya ialah –

National Company for Foreign Trade v. Kayu Raya Sdn Bhd [1984] 2 MLJ 300, Mahkamah memutuskan – “… we think it appropriate to remind ourselves once again that in every application under O. 14, the first conderations are whether the plaintif has satisfied the preliminary requirements for proceeding under Order 14, the preliminary requirements are – • The defendant must have entered an appearance; • The statement of claim must have been served on the defendant; • The affidavit in support of the application must comply with the requirements of rule 2 of O. 14. (see Order 14 r 3 and 4 of ROC)”.

South East Asia Insurance v Kerajaan Malaysia [1998] 1 AMR 657, “It is well settled that if a defendant in an O. application succeeds in raising even a single triable issue, it will not be a fit case and proper case to order summary judgment. It is only in plain and obvious cases where there are no issues to be tried should recourse be had to O. 14.”.

Bank Negara Malaysia v Mohd Ismail & Ors [1992] 1 MLJ 400, “Whether an issue is or is not triable must necessarily depends on the facts or the law arising from each case as disclosed in evidence before the Court.”.

Credit Corporation (M) Bhd v Bulan Sabit Sdn Bhd & Ors [1989] 2 MLJ 127, “O.14 application is only suitable for liquidated claim. Where a claim is not one for liquidated demand but for unliquidated damages, O. 14 is wholly inappropriate.”.

Malayan Insurance (M) Sdn Bhd v Asia Hotel Sdn Bhd [1997] 2 MLJ 183, “The underlying principle in O.14 application is to prevent a plaintiff clearly entitled to the money from being delayed his judgment where there is no fairly arguable defence to the claim.”.

Ng Hee Thoong v Public Bank Bhd [1995] 1 MLJ 281, “The defendant has to show that there is an arguable case or for any other reasons, the case ought to go for trial. Hence, the defendant, in his affidavit in reply, cannot get away by making a general denial of the allegations made. He must give particulars of his defence.”.

QBE Supreme Insurance Bhd v Syarikat Chemas Pemborong Sdn Bhd [1986] 1 MLJ 56, “Where the defendant raises triable issues which were not challenged by the plaintiff, and there is no sign of bad faith, the plaintiff’s application must be dismissed and leave to defend granted.”.

Doshi v. Yeoh Tiong Lay [1975] 1 MLJ 85, Mahkamah Persekutuan memutuskan – “The purpose of O 14 of the Rules of Supreme Court 1975 is to enable the Plaintiffs to obtain summary judgment without trial if he can prove his case clearly, and if the defendant is unable to set up a bona fide defence or raise an issue against the claim which ought to be tried, final judgment should be allowed.”.

Ho Lai Ying & Anor v. Cempaka Finance Bhd [2004] 1 CLJ 232 Mahkamah Rayuan memutuskan – “Thus a Plaintiffs would be entitled to obtain summary judgment without a trial if he can prove his case clearly which to us would mean the Plaintiffs has to establish the existence of certain facts and must prove that those facts exist before the court can determine the issue against the claim which ought to be tried.”.

Woolley Development Sdn Bhd v. Mikien Sdn Bhd [2008] 1 MLJ 585; Bank Negara Malaysia v. Mohd Ismail & Ors [1992] 1 MLJ 400, “The test for an application for summary judgment under Order 14 of the Rules of Court 2012 is such, that the Defendant must show on affidavit evidence that the defence has not only raised an issue, but also that the said issue is triable.”.

Pengiran Othman Shah bin Pengiran Mohd Yusoff & Anor v. Karambunai Resorts Sdn Bhd [formerly known as Lipkland (Sabah) Sdn Bhd] & Ors [1996] 1 MLJ 309, Mahkamah Rayuan memutuskan − “Where the affidavit evidence discloses a dispute of facts, such facts must be analysed, and if they are found to be inconsistent with undisputed contemporary documents or inherently improbable in themselves, the court is entitled to reject those facts and proceed upon the undisputed contemporaneous documentary evidence.”.

Chen Heng Ping@ Tian Seow Hock & 5 Ors v. Intradagang Merchant Bankers (M) Berhad [1995] 3 CLJ 690, Mahkamah Rayuan, Mahadev Shanker JCA memutuskan pada ms 693− “When an application is made for summary judgment under O. 14 supported by an affidavit which goes to show that there is no defence, the defendants must show cause why leave to defend must be given. This means that the defendants must provide answers on oath which constitute evidence that they have a defence which is fit to be tried. Denials in a defence do not constitute evidence. They are challenges to the other side to show proof... .”. Alasan penghakiman Pn HMS yang bijaksana [15] Pn HMS yang bijaksana dalam alasan penghakimannya bertarikh 7-2-2023, memberikan alasan mengapa penghakiman terus dibenarkan, iaitu –

sama ada barang binaan yang dipesan tidak diterima: Pesanan Belian oleh Defendan (Perayu) bertarikh 5-12-2017 ialah untuk pesanan barang binaan berjumlah RM450,000.00. Terma pembayaran dan tarikh penghantaran dinyatakan. Dalihan bahawa barang binaan tidak diterima oleh Defendan (Perayu) adalah untuk tidak mahu bertanggungan kepada tuntutan bayaran. Pn HMS yang bijaksana menyatakan bahawa pernyataan Defendan (Perayu) sendiri dalam menjawab notis tuntutan menyatakan bahawa pekerja Defendan (Perayu) di tapak memaklumkan sebahagian sahaja barang binaan tidak dibekalkan. Invois Plaintif (Responden) telah “dilayan” pembayarannya oleh Defendan (Perayu) iaitu berjumlah RM250,000.00 dan RM25,000.00 (melalui 3 pembayaran).

sama ada bayaran yang diterima oleh Plaintif (Responden) sebanyak RM250,000.00 dan RM25,000.00 itu adalah suatu pembayaran tersalah dan/atau terkhilaf oleh Perayu (Defendan): Pn HMS yang bijaksana menyatakan bahawa dalihan mengenai isu/perkara ini adalah suatu “afterthought”. Jumalah pembayaran sebanyak RM250,000.00 adalah suatu jumlah yang besar. Jika barang binaan tidak diterima oleh Defendan (Perayu), sewajarnya ada aduan dibuat kepada Plaintif (Responden). Pn HMS yang bijaksana telah meneliti komunikasi pesanan WhatsApp antara kedua-dua pihak mengenai pertanyaan Plaintif (Responden) kepada Defendan (Perayu) berkenaan dengan pembayaran. Selanjutnya, selepas itu, Defendan (Perayu) membuat bayaran sebanyak RM5,000.00, RM10,000.00 dan RM10,000.00 yang jumlah keseluruhannya ialah RM25,000.00. Persoalan yang dibangkitkan oleh Defendan (Perayu) untuk bukti pembayaran ini telah dibuktikan oleh Plaintif (Responden) dalam ekshibitnya. Defendan (Perayu) yang menuntut balas Plaintif (Responden) bagi jumlah yang telah dibayar ini menunjukkan bahawa dalihan tersalah bayar adalah tersasar.

sama ada pengurus projek (Mohd Ali Paiman) perlu/harus dipanggil memberikan keterangan dalam perbicaraan: Pn HMS yang bijaksana memutuskan bahawa “permintaan” Defendan (Perayu) untuk memanggil Mohd Ali Paiman (pengurus projek Defendan) adalah bertujuan untuk membuktikan sama ada barang binaan ada dihantarserah oleh Plaintif (Responden) dan diterima oleh Defendan (Perayu) atau tidak? Dalam perkara/isu ini, Pn HMS yang bijaksana telah merumuskan dapatannya bahawa barang binaan ada dihantarserah oleh Plaintif (Responden) dan diterima oleh Defendan (Perayu). Maka, tiada keperluan lagi untuk memanggil Mohd Ali Paiman (pengurus projek Defendan). Campurtangan Mahkamah Tinggi pada peringkat rayuan [16] Prinsip undang-undang mengenai appellate intervention only justified that on the available evidence, that the Sessions Court judge is erred (rujuk kes Tan Sri Khoo Teck Puat & Anor v. Plenitude Holdings Sdn Bhd [1993] 2 CLJ 146). “As regards the principles on which an appellate Court may interfere with a lower Court’s findings of fact we would refer to the following passage in the judgment of Lord Guest in Tay Kheng Hong v. Heap Moh Steamship Co. Ltd. [1964] 30 MLJ 87 in which his Lordship stated as follows: There is a heavy onus on a party who seeks to displace the conclusion formed by the trial Judge on questions of fact. The principles upon which an appellate Court should act in reviewing the decision of a Judge of first instance were stated by Lord Thankerton in Watt or Thomas v. Thomas [1947] 1 All ER 582 at p. 587. I. Where a question of fact has been tried by a Judge without a jury, and there is no question of misdirection ofhimselfby the Judge, an appellate court which is disposed to come to a different conclusion on the printed evidence, should not do so unless it is satisfied that any advantage enjoyed by the trial Judge by reason of having seen and heard the witnesses, could not be sufficient to explain or justify the trial Judge’s conclusion; II. The appellate court may take the view that, without having seen or heard the witnesses, it is not in a position to come to any satisfactory conclusion on the printed evidence; III. The appellate court, either because the reasons given by the trial Judge are not satisfactory, or because it unmistakably so appears from the evidence, may be satisfied that he has not taken proper advantage of his having seen and heard the witnesses, and the matter will then become at large for the appellate court. Later his Lordship quoted with approval a passage from the speech of Lord Shaw in Clarke v. Edinburgh & District Tramways Co. Ltd. [1919] SO (HL) 35, 37: In my opinion, the duty of an appellate court in those circumstances is for each Judge of it to put to himself, as I now do in this case, the question, Am I - who sit here without those advantages, sometimes broad and sometimes subtle, which are the privilege of the Judge who heard and tried the case - in a position, not having those privileges, to come to a clear conclusion that the Judge who had them was plainly wrong? If I cannot be satisfied in my own mind that the Judge with those privileges was plainly wrong, then it appears to me to be my duty to defer to his judgment.”. [17] Dua ujian yang dikenal pasti perlu dipenuhi bagi tujuan appellate intervention adalah plainly wrong test and insufficient judicial appreciation of evidence test (rujuk kes Lee Ing Chin @ Lee Teck Seng & Ors v. Gan Yook Chin & Anor [2003] 2 MLJ 97 at 98-99).”. [18] Dalam kes Ong Leong Ciou & Anor v. Keller (M) Sdn Bhd & Ors And Another Appeal [2019] 3 MLRA 322 at 329, Mahkamah Rayuan memutuskan bahawa – “[125] We are mindful of the limited role of the appellate court in relation to the findings of facts made by the court of first instance. The general principle is that the conclusion of a trial judge is a finding of fact on the oral evidence based on the demeanour and credibility of the witness before him or her. Generally, such finding ought not be disturbed unless the appellate court is convinced that it is plainly wrong. It would not be sufficient to warrant an appellate interference merely because the appellate court entertains doubt whether such finding is right.”. [19] Dalam kes Ng Hoo Kui & Anor v. Wendy Tan Lee Peng, Administrator of the Estates of Tan Ewe Kwang, Deceased & Anor [2020] 10 CLJ 1, Mahkamah Persekutuan memutuskan bahawa – “... an appellate Court should not interfere with factual findings of a trial judge unless it was satisfied that the decision of the trial Judge was plainly wrong or one that no reasonable Judge could have reached. If it is not, the fact that the appellate Court may have reached a different conclusion on the facts, is irrelevant.”. Analisa, Dapatan dan Keputusan Mahkamah [20] Mahkamah ini telah meneliti keseluruhan rayuan ini melalui rekod rayuan, hujahan bertulis pihak-pihak dan Mahkamah ini mendapati penemuan Pn HMS yang bijaksana untuk membenarkan penghakiman terus dimasukkan terhadap Perayu (Defendan) adalah suatu keputusan yang betul dan mengikut lunas undang-undang. [21] Keterangan afidavit yang dikemukakan oleh kedua-dua pihak dalam permohonan interlokutori yang dilampirkan dengan dokumen adalah mencukupi untuk Pn HMS yang bijaksana memutuskan bahawa Perayu (Defendan) hendaklah membayar baki tertunggak sebanyak RM175,000.00 kepada Responden (Plaintif). [22] Isu yang dibangkitkan oleh Perayu (Defendan) telah dipertimbangkan pada peringkat permohonan interlokutori di bawah O. tersebut dan fakta kes ini dengan jelas menunjukkan bahawa tiada isu untuk dibicarakan, tiada pembelaan dan Responden (Plaintif) berjaya memenuhi elemen di bawah O. 14 tersebut. [23] Pada peringkat rayuan di hadapan Mahkamah ini, Mahkamah ini mendapati isu yang sama telah dibangkitkan oleh Perayu (Defendan). Perayu (Defendan) menyatakan bahawa Pn HMS yang bijaksana adalah terkhilaf dari segi fakta dan undang-undang. [24] Kini, Mahkamah menyatakan bahawa alasan mengenai –

ketidakterimaan bahan binaan di tapak oleh Perayu (Defendan) dan ketiadaan penghantarserahan bahan binaan oleh Responden (Plaintif).

kesilapan pembayaran oleh Perayu (Defendan).

mahkamah bicara perlu mendengar keterangan lisan Mohd Ali Paiman (pengurus projek Defendan). [25] Responden (Plaintif) dan Perayu (Defendan) hanya memeterai “perjanjian” untuk transaksi jual beli barang binaan melalui invois. Tiada suatu perjanjian bertulis dimasuki oleh pihak-pihak. Nilai “kontrak” ialah [26] Transaksi jual beli barang binaan bermula dengan permintaan oleh Perayu (Defendan) melalui pesanan belian. Dalam pesanan belian itu dinyatakan mengenai terma pembayaran dan “delivery date”. [27] Mahkamah ini mendapati Perayu (Defendan) bahawa dokumen relevan seperti delivery order, consignment note dan delivery note perlu ada sebagai bukti penghantarserahan oleh Responden (Plaintif) dan penerimaan oleh Perayu (Defendan). Perayu (Defendan) melampirkan salinan dokumen delivery order daripada Siak Siong Construction Sdn Bhd. Maka, berbanding dengan Responden (Plaintif), dokumen delivery order tidak dikemukakan. [28] Adakah ketiadaan delivery order, consignment note dan delivery note maka menjadi bukti bahawa Responden (Plaintif) tidak menghantarserah barang binaan tersebut kepada Perayu (Defendan)? Mahkamah ini mendapati alasan Perayu (Defendan) bahawa Perayu (Defendan) memang “jenis” terus membuat pembayaran apabila menerima invois daripada pembekal demi memastikan tiada kelewatan kepada projek Perayu (Defendan). Jika fakta ini diterima, tiada apa-apa keterangan yang dibawa oleh Perayu (Defendan) bahawa tiada barang binaan dihantar ke tapak projek yang mengakibatkan kelewatan kepada projek Perayu (Defendan). [29] Perayu (Defendan), sebagai kontraktor pembinaan, apabila tidak menerima barang binaan mengikut tarikh delivery dalam pesanan belian sudah semestinya akan berlaku kelewatan pada awal projek. Tiada keterangan dikemukakan oleh Perayu (Defendan) bahawa pekerjanya dan/atau pengurus projeknya tidak dapat meneruskan kerja binaan kerana tiada barang binaan dihantar oleh Responden (Plaintif). [30] Responden (Plaintif) yang telah menghantar barang binaan menuntut bayaran ke atas barang binaan yang dihantar daripada Perayu (Defendan). Perayu (Defendan) membuat bayaran sebagaimana yang dihuraikan oleh pihak-pihak. Mahkamah ini juga telah meneliti rekod rayuan untuk memastikan bahawa huraian adalah teratur. [31] Kes-kes yang dirujuk oleh peguam cara Responden terpelajar ialah –

kes Mahkamah Tinggi, Caltex Oil Malaysia Ltd V Classic Best Sdn Bhd & Ors [2007] 4 MLJ 772, Suriadi J memutuskan bahawa – “(3) ...The defendants had not questioned the invoices sent by the plaintiff. If indeed they had not received the goods that they ordered, or that they were invoiced for someone else's orders, it was only natural that the objection should have been raised there and then and not after this action was filed (see paras 16–17); Emperee Industries Sdn Bhd v Renecgo Sdn Bhd [1987] 1 CLJ 477 and Syarikat Tan Thiam Siong Sdn Bhd [1983] 1 CLJ 256 referred.”.

kes Mahkamah Tinggi Galvapole Industries Sdn Bhd V Yang Fong M&E Engineering Trading Sdn Bhd & Anor [2022] MLJU 2932, di mana Mahkamah memutuskan – “There exists here overwhelming evidence that the 1st Defendant kept an inelegant silence and made part payments to boot, instead of raising the non-delivery issue immediately and/or dispute the amount claimed by the Plaintiff in its invoices and/or statement of account expeditiously and vigorously. Raising the same only after suit is filed, in this Court’s respectful view, is simply too late and smacks of an afterthought.”. Dan selanjutnya diputuskan – “A trial will not throw any further light on the matter as all the issues canvassed in the application before the Court are clear and can be decided once and for all without going to trial. Neither should the Plaintiff be put through the expense of proving its claim at trial based on bare assertions by the Defendants. In this regard, I recall the crisp and well-expressed reminder of Vincent Ng J in Suppuletchimi v Palmco Bina Sdn Bhd [1994] 2 MLJ 368 – “.. No party in a proceeding is entitled to require the court to accord them valuable time of several days open court viva voce trial only upon mere or bare assertions in their affidavits…”.

kes Pemunya Kargo Atas Kapal ‘Istana Vi’ V Pemilik Kapal Atau Vesel ‘Filma Satu’ Dari Pelabuhan Jakarta Indonesia And Other Actions [2011] 7 MLJ 145, Nallini Pathmanathan J memutuskan – “(6) ...The fact that there was no delivery order in existence did not alter the fact that the cargo was released to Mewah...”. [32] Berkenaan dengan isu pembayaran yang telah dibayar oleh Perayu (Defendan) kepada Responden (Plaintif) adalah suatu kesilapan/kekhilafan di pihak Perayu (Defendan), Mahkamah ini memutuskan “pengakuan” Defendan (Perayu) tidak wajar ditimpakan kepada Responden (Plaintif). [33] Sebagai sebuah syarikat yang dihadkan oleh syer dan jenis perniagaan ialah construction, project management, building and civil engineering contractors, & general trading, sudah pasti projek yang diperoleh Perayu (Defendan) bukanlah suatu projek pertamanya. Bab pembayaran dalam apa-apa amaun sama ada besar atau kecil terletak di pihak pembayar iaitu Perayu (Defendan). [34] Mahkamah mendapati “pengakuan” Perayu (Defendan) bahawa tersilap bayar dinyatakan oleh salah seorang pengarah Perayu (Defendan). Tiada apa-apa dokumen kewangan di pihak Perayu (Defendan) dilampirkan dalam afidavitnya untuk mensahkan berlakunya kesilapan/kekhilafan pembayaran. [35] Peguam cara Responden (Plaintif) menangkis pernyataan Perayu (Defendan) dengan memetik keputusan dalam kes – • Galvapole Industries Sdn Bhd (supra), Mahkamah Tinggi Kuala Lumpur, di mana Y.A Liza Chan Sow Keng JC (Y.A ketika itu) memutuskan – “Adalah mustahil bagi sesebuah syarikat untuk membenarkan sejumlah wang yang besar dikeluarkan tanpa semakan yang telus dan teliti dibuat dan sekiranya benar pembayaran oleh Perayu ini telah tersalah seperti yang didakwa.”. • Giga Engineering & Construction Sdn Bhd v. Hercules Structural Systems Sdn Bhd [2021] MLJU 1882, Mahkamah Tinggi Kuala Lumpur, di mana Mohd Arief Emran Arifin JC (Y.A ketika itu) memutuskan – “ …Court finds that even the final part payment was made after the Plaintiff’s letter of demand dated 13.11.2017. Then there was a cessation of the payment. As such, this Court finds that the Defendant’s denial on the outstanding sum is a bare denial and an afterthought. The denial goes against the contemporaneous documents adduced before this Court and the conduct of the Defendant at the material time. Apparently, in a previous suit instituted by the Plaintiff against the Defendant, Yeoh Wee Siam J (as her Ladyship then was) in Rainbow Enterprise Co. Ltd v. Yamud Enterprise Sdn Bhd [2015] 1 LNS 692 held: “It is to be noted the Defendant had been making part payments to the Plaintiff for the used vehicles received by the Defendant (see Statement of Accounts in exh. DK-3 and DK-7). As pointed out by learned Counsel for the Plaintiff, in fact, the Defendant made 7 further part payments from the date of service of the Writ on 8.12.2014 on the Defendant until the last day of payment on 2.3.2015. The outstanding sum due and owing as at 18.6.2015 is ¥216,179,993.00 Japanese Yen. In the present case, as submitted by learned Counsel for the Plaintiff, the Defendant continued to make part payment to the Plaintiff If there was any complaint against the Plaintiff in relation to the Invoices and Bills of Lading, such complaint would have been made at the outset, and no part payment would be made by the Defendant until the issue is resolved. At the very least, the Defendant could have placed it on record that part payment was made under protest. In the absence of any documentaryproof of the same, it is highly probable that the Defendant’s Defence has no merits and is a sham defence raised to avoid liability. From the entire circumstances of the case and the evidence adduced, this Court finds the Defendant has failed to satisfy the Court of a fair or reasonable probability of a real or bona fide issue defence. The issues raised by the Defendant are equivocal, lacking in precision and inconsistent with undisputed contemporaneous documents. The issues raised herein are devoid of merits and must be rejected outright. The Defendant cannot be allowed to raise so called triable issues in the face of their admission in the form of part payment being made earlier and their failure to protest at the first available opportunity against the Plaintiff’s claim as endorsed by all the relevant contemporaneous documents.”. [36] Pembayaran yang dibuat oleh Perayu (Defendan) kepada Responden (Plaintif) adalah bagi pembayaran barang binaan yang telah dibekalkan dan dihantarserah oleh Responden (Plaintif) mengikut terma yang dipersetujui oleh pihak-pihak. Mahkamah ini mendapati lokasi tapak projek dan alamat pejabat pihak-pihak bukanlah menghalang pihak-pihak khususnya Perayu (Defendan) untuk turun ke tapak melihat sendiri bahan binaan yang dipesan daripada Responden (Plaintif) telah dihantar atau tidak? Mengapa Perayu (Defendan) bergantung harap kepada seorang sahaja iaitu pengurus projek iaitu Encik Muhammad Ali Paiman? [37] Jika “the sole verification” mengenai penerimaan barang binaan ialah kepada pernyataan pengurus projek iaitu Encik Muhammad Ali Paiman, maka dalam pembelaan dan afidavit membantah penghakiman terus ada menunjukkan kronologi nyata dan jelas daripada pengurus projek mengenai ketidakterimaan barang binaan yang dipesan daripada Responden (Plaintif). [38] Mahkamah ini bersetuju dengan hujahan peguam cara Responden (Plaintif) terpelajar bahawa bukan menjadi tanggungjawab Responden (Plaintif) untuk memastikan bahawa Perayu (Defendan) telah menyemak dengan pengurus projek Encik Muhammad Ali Paiman sebelum pembayaran dibuat dan kegagalan, kecuaian dan/atau keengganan Perayu (Defendan) berbuat demikian tidak boleh diletakkan di atas bahu Responden (Plaintif). [39] Peguam cara Responden (Plaintif) terpelajar menghujahkan mengenai isu percanggahan tarikh penerimaan wang RM10,000.00 pada ekshibit KHA3 dan Pernyataan Tuntutan, kesilapan catatan tarikh yang dinyatakan oleh Perayu (Defendan) ialah tarikh penerimaan wang RM10,000.00 iaitu pada Pernyataan Tuntutan dan Afidavit Balasan Perayu (Defendan) menyatakan pembayaran adalah pada 8-12-2020, walau bagaimanapun pada eksibit KHA3 yang dikemukakan, tarikh yang tertera adalah 30-12-2020, kesilapan ini adalah merupakan kesilapan pihak Responden (Plaintif) sendiri human error, innocence mistake dan bona fide error. Tiada percanggahan dari segi amaun iaitu RM10,000.00 yang dibayar oleh Perayu (Defendan). [40] Dalam kes Mahkamah Tinggi, Mohd Shafiee Bin Arshad & Anor V District Officer Sibu [2021] MLJU 487 Mahkamah memutuskan – “[28] In addition, this Court is also aided by O.1A of the ROC which provides that regard shall be to justice. An irregularity shall not render the proceedings, any step taken in proceedings, or any documents, judgment or order therein. The Court should treat the rules as a procedural code and subject to the overriding objective of enabling the Court to deal with cases justly. [29] Mohtar Abdullah FCJ (as he was then) made observation in the case of Megat Najmuddin bin Dato’ Seri (Dr) Megat Khas v Bank Bumiputra (M) Bhd [2002] 1 MLJ 385 that – ‘A judge should not be so besotted by the rules that his sense of justice and fairness becomes impaired because of his blithered fixation on technicalities of the rules and the cold letter of the law’. [41] Mahkamah ini mendapati percanggahan pembayaran yang dikatakan oleh Perayu (Defendan) tidak menjejaskan keseluruhan tuntutan Plaintif untuk memperoleh penghakiman terus. Kesahihan bahawa Responden (Plaintif) ada menerima pembayaran lanjut daripada Perayu (Defendan) tidak boleh dipertikaikan. [42] Selepas meneliti dan menganalisa alasan penghakiman PN HMS yang bijaksana, Mahkamah ini memutuskan bahawa penemuan fakta material dan pemakaian undang-undang ke atas fakta adalah tidak khilaf. [43] Pn HMS yang bijaksana telah mengaplikasikan prinsip perundangan yang benar (correct application of trite law) dalam mencapai keputusannya bagi penghakiman terus. [44] Nas undang-undang kes yang dipetik dan dirujuk oleh peguam cara Perayu (Defendan) aiaitu kes Koh Siak Poo v. Perkayuan OKS Sdn Bhd & Ors [1989] 3 MLJ 164 [TAG-A] keputusan Supreme Court; Enco Systems Sdn Bhd v Soon Hin Hardware Sdn Bhd (2009) 9 CLJ 218; Ng Hee Thoong & Anor v. Public Bank Sdn Bhd [1955] 1 CLJ 609; dan Wong Nget Thau & Anor v Tay Choo Foo [1994] 4 CLJ 617, adalah berpandukan kepada peruntukan undang-undang di bawah O. 14. [45] Mahkamah ini dalam pendengaran semula kes ini melalui rayuan, bersetuju dengan pendapat dan keputusan Pn HMS yang bijaksana bahawa isu yang dibangkitkan oleh Perayu (Defendan) adalah suatu afterthought untuk mengelak daripada bertanggungan kepada tuntutan Responden (Plaintif). [46] Walaupun Perayu (Defendan) membangkitkan isu mengenai ketidakterimaan barang binaan, kesilapan pembayaran, dan keperluan untuk memanggil pengurus projek, Mahkamah ini mensahkan keputusan Pn HMS yang bijaksana bahawa isu tersebut adalah non-issues. [47] Tuntutan Responden (Plaintif) terhadap Perayu (Defendan) adalah suatu tuntutan yang jelas dan terang untuk mengaplikasikan penghakiman terus dan muktamad dimasukkan terhadap Perayu (Defendan). [48] Pendengaran tuntutan Responden (Plaintif) terhadap Perayu (Defendan) melalui perbicaraan penuh adalah suatu pembaziran dari segi masa, tenaga dan kos Mahkamah. Kesimpulan [49] Berdasarkan alasan yang dinyatakan, Mahkamah ini memutuskan untuk menolak rayuan Perayu (Defendan) dengan kos. [50] Penghakiman saya memutuskan bahawa keputusan Pn HMS yang bijaksana adalah tidak khilaf. Beliau membuat keputusan dengan menurut lunas undang-undang. [51] Pada peringkat rayuan di hadapan Mahkamah ini, saya telah menjalankan appellate role. Oleh itu, Mahkamah ini would slow to interfere with findings of facts. The findings and interpretation of the law by the learned Sessions Court judge are correct. Bertarikh: 16 Julai 2023. ( Rozi binti Bainon ) Pesuruhjaya Kehakiman Mahkamah Tinggi Shah Alam (NCvC12) Peguam cara: Bagi Perayu (Defendan): Heather Marie Anthony Tetuan Zaidi & Partners, Petaling Jaya Bagi Responden (Plaintif): Suzanawati binti Ismail Tetuan Suzana Ismail & Partners, Shah Alam