Turnpike Synergy Sdn Bhd v Juta Taraf Concrete Products Sdn Bhd (BA-12BNCC-2-01/2022)

1.

TURNPIKE SYNERGY SDN BHD − DEFENDAN-DEFENDAN ALASAN PENGHAKIMAN Pengenalan [1] Tuntutan Responden (Plaintif) terhadap Defendan-Defendan ialah mengenai baki bayaran berjumlah RM200,000.00 bagi pembelian produk pre-tensioned precast U12 beams. Plaintif telah membekalkan produk tersebut selepas mendapat arahan pembelian bertarikh 28-9-2017 daripada Defendan Pertama, sebut harga bertarikh 20-12-2017 dan invois Plaintif. [2] Bagi tujuan mengelak Plaintif mengambil tindakan undang-undang terhadap Defendan Pertama, Defendan Kedua telah secara nyata dan/atau tersirat bersetuju untuk membayar baki bayaran tertunggak bersama-sama dengan Defendan Pertama kepada Plaintif. [3] Selepas suatu perbicaraan penuh, pada 24-1-2022 Puan Hakim Mahkamah Sesyen yang bijaksana (selepas ini disebut “Pn HMS”) memutuskan untuk membenarkan tuntutan Responden (Plaintif) terhadap Perayu (Defendan Kedua). Defendan Kedua tidak berpuas hati dengan keputusan Pn HMS dan telah memfailkan memorandum rayuan. [4] Pada 17-6-2022, selepas Mahkamah ini telah meneliti Rekod Rayuan, Rekod Rayuan Tambahan, hujahan bertulis dan Alasan Penghakiman HMS, Mahkamah ini mendapati HMS tidak khilaf dari segi fakta dan/atau undang-undang apabila memutuskan bahawa Plaintif (Responden) berjaya membuktikan tuntutannya terhadap Defendan Kedua (Perayu). [5] Keputusan HMS sebagai mahkamah yang membicarakan tuntutan ini telah menghargai dan mempertimbangkan setiap keterangan yang dikemukakan di hadapannya. Tiada merit dalam penegasan Perayu bahawa that a decision arrived at by a trial court without judicial appreciation of the evidence and therefore such decision might be aside on appeal. [6] Dengan ini, Mahkamah ini memutuskan untuk menolak rayuan dengan kos sebanyak RM7,000.00 tertakluk kepada fi alokatur. [7] Dalam alasan penghakiman ini, Mahkamah ini menyebut Perayu sebagai Defendan Kedua dan Responden sebagai Plaintif. Latar belakang fakta Hubungan pihak-pihak: [8] Plaintif dan Defenndan-Defendan ialah syarikat. [9] Plaintif menjalankan perniagaan menjual dan membekalkan bahan pembinaan dan Defendan Pertama ialah pelanggan Plaintif. [10] Berdasarkan arahan pembelian (purchase order) bertarikh 28-9- 2017 dan diikuti dengan sebut harga bertarikh 20-12-2017 kepada wakil Defendan Pertama iaitu Perkasa Jauhari Sdn Bhd yang mempunyai alamat yang sama dengan Defendan Pertama, Plaintif telah menjual pre-tensioned precast U12 beams berjumlah sebanyak RM2,273,008.12 untuk Projek Penswastaan Lebuhraya Bertingkat-Shah Alam Package DASH-CA2-Construction and Completion of Mainline and Other Associated Works (selepas ini disebut “Projek”) tertakluk kepada terma dan syarat yang terkandung dalam sebut harga. [11] Bagi Projek itu, Perkasa Jauhari Sdn Bhd ialah kontraktor utama, Defendan Pertama ialah subkontraktor kepada kontraktor utama, dan Defendan Kedua ialah pelanggan kepada Perkasa Jauhari Sdn Bhd. [12] Plaintif telah menyempurnakan transaksi jualan pre-tensioned precast U12 beams dan bayaran telah dibuat oleh Defendan Pertama dan meninggalkan baki yang belum dibayar/terunggak dan terhutang sebanyak RM200,000.00. [13] Dalam pembelaannya, Defendan Kedua menyatakan bahawa −

(a) hubungan perniagaan ialah antara Plaintif dan Defendan Pertama. Defendan Kedua tiada kaitan dengan hubungan perniagaan itu.

(b) Defendan Kedua menafikan ada membuat pengakuan mengenai persetujuan Defendan Kedua untuk membayar Plaintif. Dakwaan Plaintif mengenai perkara pengakuan Defendan Kedua adalah dinafikan.

(c) Defendan Kedua ialah kontraktor utama bagi Projek Lintasan Damansara-Shah Alam Sdn Bhd (pemegang perjanjian konsesi dengan Kerajaan Malaysia) untuk, antara lain, merancang, membina, memasang, menguji, melengkapkan dan menyediakan perkhidmatan berkenaan dengan operasi dan penyelenggaraan projek Damansara-Shah Alam Elevated Expressway.

(d) Perkasa Jauhari Sdn Bhd ialah kontraktor yang dilantik oleh Defendan Kedua berkenaan dengan projek Damansara-shah Alam Elevated Expressway.

(e) Defendan Kedua memplidkan bahawa obligasinya berkenaan dengan perjanjian dengan Perkasa Jauhari Sdn Bhd adalah hanya kepada Perkasa Jauhari Sdn Bhd dan bukannya dengan Plaintif.

(f) Defendan Kedua memplidkan bahawa surat Perkasa Jauhari Sdn Bhd kepada Defendan Kedua serta surat Defendan Kedua kepada Perkasa Jauhari Sdn Bhd yang dirujuk oleh Plaintif sama sekali tidak menyatakan yang Defendan Kedua bersetuju untuk bersama-sama dengan Defendan Pertama membayar kepada Plaintif baki bayaran yang terhutang.

(g) Defendan Kedua memplidkan bahawa surat Perkasa Jauhari Sdn Bhd kepada Defendan Kedua hanya meminta Defendan Kedua melepaskan sebahagian daripada bayaran yang perlu dibayar kepada beberapa subkontraktor Perkasa Jauhari Sdn Bhd.

(h) Defendan Kedua memplidkan bahawa surat Defendan Kedua kepada Perkasa Jauhari Sdn Bhd menyatakan bahawa apa-apa pelepasan bayaran secara terus kepada subkontraktor Perkasa Jauhari Sdn Bhd tidak melepaskan liabiliti Perkasa Jauhari Sdn Bhd untuk membayar kesemua bayaran yang terhutang kepada subkontraktor Perkasa Jauhari Sdn Bhd di bawah perjanjian Perkasa Jauhari Sdn Bhd dengan subkontraktor masing-masing.

(i) selepas surat Defendan Kedua kepada Perkasa Jauhari Sdn Bhd dikeluarkan, Defendan Kedua mendapati yang Perkasa Jauhari Sdn Bhd telah digulungkan. Dalam hal ini, maka apa-apa bayaran oleh Perkasa Jauhari Sdn Bhd adalah tertakluk kepada Jabatan Insolvensi Malaysia.

(j) Defendan Kedua telah menamatkan perjanjian dengan Perkasa Jauhari Sdn Bhd. Maka, Defendan Kedua memplidkan bahawa tidak wujud obligasi pembayaran oleh Defendan Kedua kepada Plaintif.

(k) Defendan Kedua menafikan pernyataan Plaintif bahawa Defendan Kedua ialah pelanggan Perkasa Jauhari Sdn Bhd. Defendan Keuda menyatakan bahawa Perkasa Jauhari Sdn Bhd ialah kontraktor yang dilantik oleh Defendan Kedua bagi projek Damansara-shah Alam Elevated Expressway.

(l) Defendan Kedua memplidkan bahawa tiada perjanjian dengan Plaintif maka Plaintif tiada kausa tindakan untuk menuntut baki bayaran daripada Defendan Kedua. Kekhilafan Pn HMS yang dinyatakan oleh Defendan Kedua [14] Defendan Kedua menyatakan bahawa keputusan Pn HMS yang membenarkan tuntutan Plaintif terhadap Defendan Kedua adalah khilaf dari segi fakta dan undang-undang. [15] Menurut Defendan Kedua, kekhilafan Pn HMS ialah –

(a) apabila Pn HMS gagal mengambil kira fakta dan undang-undang bahawa Plaintif gagal membuktikan transaksi jual beli dan/atau pembekalan bahan pembinaan yang didakwa dijual kepada Defendan Kedua dan/atau Perkasa Jauhari Sdn Bhd.

(b) nota penghantaran Plaintif hanya ditanda sebagai ID6 dan bukan P6. Keputusan Pn HMS yang bergantung kepada nota penghantaran yang hanya ID.

(c) apabila Pn HMS gagal mengambil kira bukti bahawa Defendan Kedua tiada pengetahuan berkenaan dengan transaksi jual beli dan/atau pembekalan bahan pembinaan tersebut.

(d) apabila Pn HMS mentafsirkan keterangan Sd1 yang menyatakan bahawa Defendan Kedua akan melepaskan bayaran mengikut arahan kontraktor Defendan Kedua iaitu Perkasa Jauhari Sdn Bhd sebagai bukti bahawa Defendan Kedua kononnya mempunyai pengetahuan mengenai butir-butir pembelian dan/atau pembekalan barang oleh Plaintif kepada Defendan Pertama.

(e) apabila Pn HMS gagal mempertimbangkan bahawa tuntutan Plaintif terhadap Defendan Kedua adalah berdasarkan prinsip “forbearance to sue” dan bukti menunjukkan bahawa Defendan Kedua tidak pernah meminta Plaintif sama ada secara tersurat mahupun tersirat untuk menahan tindakan undang-undang terhadap Defendan Pertama.

(f) apabila Pn HMS gagal mempertimbangkan bahawa surat Defendan Kedua yang dirujuk itu tidak ditujukan dan/atau dialamatkan mahupun disalin kepada Plaintif. Pn HMS tidak boleh menggunakan surat tersebut sebagai bukti bahawa Defendan Kedua menahan tindakan undang-undang terhadap Defendan Pertama.

(g) apabila Pn HMS gagal mempertimbangkan bahawa surat Defendan Pertama kepada Plaintif telah dikeluarkan secara unilateral tanpa apa-apa persetujuan daripada Defendan Kedua.

(h) apabila Pn HMS gagal mempertimbangkan bahawa apabila Perkasa Jauhari Sdn Bhd digulungkan maka apa-apa bayaran yang dirujuk dalam surat-surat yang menjadi asas tuntutan Plaintif perlu dibayar kepada Jabatan Insolvensi Malaysia (JIM) untuk diagihkan menurut prinsip pari passu.

(i) apabila Pn HMS gagal mempertimbangkan bukti bahawa JIM telah menolak permohonan Perkasa Jauhari Sdn Bhd untuk membenarkan bayaran yang dirujuk dalam surat-surat yang menjadi asas tuntutan Plaintif untuk dilepaskan dan/atau dibayar kepada Plaintif.

(j) apabila Pn HMS gagal mengambil kira bahawa Defendan Pertama telahpun mengaku tanggungjawab untuk membayar jumlah sebanyak RM48,633.07 kepada Plaintif.

(k) Pn HMS terkhilaf apabila memutuskan bahawa surat Plaintif di muka surat 633 hingga 640 Rekod Rayuan (Jilid 2C) ialah surat tuntutan terhadap Defendan Kedua. Surat Plaintif itu hanya merupakan surat iringan kepada penyata akaun Plaintif yang dikeluarkan atas nama Defendan Pertama dan bukannya atas nama Defendan Kedua. Campur tangan dan gangguan Mahkamah pada peringkat rayuan [16] Prinsip undang-undang mengenai appellate intervention only justified that on the available evidence, that the SCj is erred (rujuk kes Tan Sri Khoo Teck Puat & Anor v. Plenitude Holdings Sdn Bhd [1993] 2 CLJ 146). [17] Dua ujian yang dikenal pasti perlu dipenuhi bagi tujuan appellate intervention adalah plainly wrong test and insufficient judicial appreciation of evidence test (rujuk kes Lee Ing Chin @ Lee Teck Seng & Ors v. Gan Yook Chin & Anor [2003] 2 MLJ 97 at 98-99). [18] Dalam kes Ong Leong Ciou & Anor v. Keller (M) Sdn Bhd & Ors And Another Appeal [2019] 3 MLRA 322 at 329, Mahkamah Rayuan memutuskan bahawa – “[125] We are mindful of the limited role of the appellate court in relation to the findings of facts made by the court of first instance. The general principle is that the conclusion of a trial judge is a finding of fact on the oral evidence based on the demeanour and credibility of the witness before him or her. Generally, such finding ought not be disturbed unless the appellate court is convinced that it is plainly wrong. It would not be sufficient to warrant an appellate interference merely because the appellate court entertains doubt whether such finding is right.”. [19] Dalam kes Ng Hoo Kui & Anor v. Wendy Tan Lee Peng, Administrator of the Estates of Tan Ewe Kwang, Deceased & Anor [2020] 10 CLJ 1, Mahkamah Persekutuan memutuskan bahawa – “... an appellate Court should not interfere with factual findings of a trial judge unless it was satisfied that the decision of the trial Judge was plainly wrong or one that no reasonable Judge could have reached. If it is not, the fact that the appellate Court may have reached a different conclusion on the facts, is irrelevant.”. Penilaian, Analisis dan Dapatan Mahkamah ini dalam memutuskan rayuan terhadap keputusan Pn HMS [20] Dalam perbicaraan penuh di hadapan Pn HMS, kedua-dua pihak iaitu Plaintif dan Defendan Kedua telah memfailkan isu untuk dibicarakan secara berasingan. Pn HMS juga menyatakan bahawa perbicaraan hanya dijalankan terhadap Defendan Kedua sahaja kerana syarikat Defendan Pertama telah digulungkan. [21] Isu untuk dibicarakan adalah –

(a) sama ada Defendan Kedua mempunyai tanggungjawab untuk membayar jumlah tertunggak RM200,000.00 kepada Plaintif?

(b) sama ada Defendan Kedua secara nyata dan/atau tersirat melalui tingkah laku atau sebaliknya bersetuju untuk bersama-sama dengan Defendan Pertama membayar terus jumlah tertunggak RM200,000.00 kepada Plaintif?

(c) sama ada isu estoppel dan forbearance to sue mewujudkan kausa tindakan bagi Plaintif menuntut terhadap Defendan Kedua?

(d) sama ada surat-surat yang dirujuk oleh Plaintif mengikat Defendan Kedua untuk membayar kepada Plaintif?

(e) sama ada bayaran yang dirujuk dalam surat itu perlu dibayar kepada JIM memandangkan Perkasa Jauhari Sdn Bhd sudah digulung?

(f) sama ada Plaintif mempunyai kausa tindakan yang sah terhadap Defendan Kedua?

(g) sama ada tuntutan Plaintif bertentangan dengan prinsip Akta Syarikat 1965 dan/atau Akta Syarikat 2016? [22] Mahkamah ini mendapati bahawa keputusan Pn HMS yang membenarkan tuntutan Plaintif adalah berpaksikan kepada keterangan dokumentar dan keterangan saksi yang dibentangkan oleh pihak-pihak dalam perbicaraan penuh. Isu (a): sama ada Defendan Kedua mempunyai tanggungjawab untuk membayar jumlah tertunggak RM200,000.00 kepada Plaintif? [23] Mahkamah ini mendapati Pn HMS tidak keliru mengenai hubungan pihak-pihak dan transaksi antara mereka iaitu −

(a) Defendan Kedua ialah kontraktor utama bagi projek Projek Lintasan Damansara-Shah Alam Sdn Bhd (pemegang perjanjian konsesi dengan Kerajaan Malaysia) untuk, antara lain, merancang, membina, memasang, menguji, melengkapkan dan menyediakan perkhidmatan berkenaan dengan operasi dan penyelenggaraan projek Damansara-Shah Alam Elevated Expressway.

(b) Defendan Kedua melantik Perkasa Jauhari Sdn Bhd sebagai kontraktor mereka.

(c) Perkasa Jauhari Sdn Bhd melantik Defendan Pertama sebagai subkontraktornya.

(d) Defendan Pertama telah mengeluarkan arahan pembelian (purchase order) dan diikuti dengan sebut harga yang dikeluarkan oleh Plaintif kepada Perkasa Jauhari Sdn Bhd yang mempunyai alamat yang sama dengan Defendan Pertama.

(e) Plaintif dengan jelas menyatakan bahawa bahan pembinaan yang ditempah oleh Defendan Pertama telah pun dibekalkan dan disempurnakan maka tuntutan baki bayaran yang belum dibayar hendaklah ditunaikan oleh Defendan Pertama dan/atau Defendan Kedua. [24] Dalam memutuskan susur galur hal pembayaran oleh kontraktor kepada subkontraktor dan pembayaran kepada pembekal bahan pembinaan (Plaintif), Mahkamah ini mendapati tiada isu mengenai obligasi pihak yang perlu membayar apabila si pembekal (Plaintif) telah membekalkan bahan pembinaan sebagaimana purchase order. [25] Sebagai pembekal, Plaintif telah menyempurnakan tugasnya untuk menyediakan dan menghantar barang yang dipesan kepada Defendan Pertama. Apabila bahan pembinaan yang dibekalkan itu sudah dihantar kepada penerima (Defendan Pertama) maka Plaintif berhak untuk menuntut bayaran. [26] Baki bayaran yang tertunggak dan/atau terhutang ialah berjumlah RM200,000.00 dan terma & syarat pembayaran khususnya mengenai kadar faedah lewat bayar ada dinyatakan dalam sebut harga. [27] Berdasarkan keterangan yang ada di hadapan Pn HMS, Pn HMS menyatakan alasannya bahawa Plaintif sewajarnya berhak kepada baki bayaran yang tertunggak dan/atau terhutang ialah berjumlah RM200,000.00 dan terma & syarat pembayaran mengenai kadar faedah. [28] Dalam mencapai keputusan itu, Pn HMS merujuk kepada ekshibit P4 iaitu surat yang dikeluarkan oleh Defendan Pertama bertarikh 28-8- 2019 kepada Plaintif yang menyatakan mengenai persetujuan Defendan Kedua untuk membayar jumlah yang terhutang secara terus kepada Plaintif. Selain itu, Pn HMS juga merujuk kepada surat kontraktor (Perkasa Jauhari Sdn Bhd) berhubung dengan persetujuan untuk membayar secara terus kepada subkontraktornya (Plaintif). [29] Penemuan fakta oleh Pn HMS adalah tepat dan Pn HMS bukan merujuk kepada dokumen yang ditanda ID. Mahkamah ini tidak boleh mengganggu dapatan fakta oleh Pn HMS. Isu (b): sama ada Defendan Kedua secara nyata dan/atau tersirat melalui tingkah laku atau sebaliknya bersetuju untuk bersama-sama dengan Defendan Pertama membayar terus jumlah tertunggak RM200,000.00 kepada Plaintif? [30] Bagi isu ini, dapatan fakta oleh Pn HMS adalah berdasarkan kepada surat Defendan Kedua kepada kontraktornya iaitu Perkasa Jauhari Sdn Bhd. Bayaran secara terus kepada subkontraktor adalah bertujuan untuk mengelakkan projek tergendala. [31] Mahkamah ini mendapati perkara pembayaran terus oleh kontraktor kepada subkontraktor adalah mengikut tatacara kewangan. Sebagai subkontraktor, hubungan kontrak adalah dengan Defendan Pertama. Plaintif sebagai pihak yang sudah menanggung kos dan membekalkan bahan pembinaan bagi projek tersebut berhak kepada bayarannya. Sebagai kontraktor utama, tingkah laku Defendan Kedua membenarkan dan/atau tiada halangan untuk membayar kepada subkontraktor adalah mengikat Defendan Kedua. [32] Alasan bahawa komunikasi surat menyurat tidak ditujukan dan/atau dialamatkan kepada Plaintif hanyalah bertujuan untuk mengelirukan Mahkamah ini pada peringkat rayuan. Pn HMS telah denganteratur merujuk kepada keterangan dokumen mengenai hal pembayaran. Isu (c): sama ada isu estoppel dan forbearance to sue mewujudkan kausa tindakan bagi Plaintif menuntut terhadap Defendan Kedua? [33] Pn HMS telah merujuk nota keterangan di mana saksi Plaintif (SP1) yang disoal balas oleh peguam Defendan Kedua terpelajar mengakui bahawa Plaintif menahan diri untuk mengambil tindakan undang-undang terhadap Defendan Pertama kerana kewujudan 3 surat di mana Defendan Kedua telah bersetuju untuk membayar kepada Plaintif baki jumlah yang terhutang itu. [34] Pn HMS telah memetik nas undang-undang kes Osman Abdul Ghani & Anor v. United Asian Bank Berhad & Other Cases [1987] 1 CLJ 159 mengenai prinsip forbearance to sue. [35] Walaupun Pn HMS tidak mengulas pemakaian nas undang-undang kes Osman Abdul Ghani & Anor dalam perenggan 29 Alasan Penghakimannya, Mahkamah ini medapati Pn HMS telah menggunapakai prinsip forbearance to sue yang dputuskan oleh Mahkamah Agung (pada masa itu). Analisa Pn HMS yang berpandukan kepada kes Osman Abdul Ghani & Anor adalah –

(a) Plaintif berpegang kepada surat-surat Defendan Kedua yang dianggapnya sebagai jaminan mengenai keberhutangan Defendan Pertama kepada Plaintif. Jaminan oleh Defendan Kedua itu ialah berkenaan dengan persetujuan Defendan Kedua untuk membayar kepada Plaintif. Atas sebab itulah Plaintif menahan dirinya daripada menyaman Defendan Pertama.

(b) tindakan Defendan Kedua ini boleh disiratkan sebagai bertujuan untuk manfaat syarikat di mana arrangement bagi pembayaran yang terhutang itu boleh dibuat secara aman tanpa melalui tindakan undang-undang.

(c) Mahkamah tidaklah perlu mentafsirkan tujuan pihak-pihak kerana pengaturan mengenai jaminan Defendan Kedua adalah berkaitan dengan urusan perniagaan biasa.

(d) forbearance to sue boleh dibuat secara nyata atau secara tersirat. Sehubungan dengan itu, hakim bicara boleh memutuskan mengenai forbearance to sue dengan meneliti dan mempertimbangkan hal keadaan kes di hadapannya. Isu (d): sama ada surat-surat yang dirujuk oleh Plaintif mengikat Defendan Kedua untuk membayar kepada Plaintif? [36] Perenggan 30 hingga 33 dalam Alasan Penghakiman Pn HMS dengan jelas menyatakan bahawa keputusannya yang membenarkan tuntutan Plaintif adalah kerana wujud kausa tindakan terhadap Defendan Kedua. [37] Kausa tindakan Plaintif terhadap Defendan Kedua bukanlah berdasarkan ikatan kontrak. Pn HMS sedar bahawa dalam kes ini kontrak adalah di antara Plaintif dan Defendan Pertama. Pn HMS berpegang kepada persetujuan Defendan Kedua untuk Perkasa Jauhari Sdn Bhd membayar kepada semua subkontraktor (termasuk Plaintif) mengikut peruntukan pembayaran yang dinyatakan oleh Perkasa Jauhari Sdn Bhd adalah mengikat Defendan Kedua. Defendan Kedua mempunyai obligasi di sisi undang-undang untuk membayar jumlah yang terhutang kepada Plaintif dan ini adalah suatu kausa tindakan yang sah. [38] Pn HMS juga dalam dapatan fakta menyatakan bahawa kewujudan surat-surat Defendan Kedua itu tidak dipertikaikan dan Plaintif menggunakan surat-surat Defendan Kedua untuk menjamin pembayaran baki jumlah yang terhutang. [39] Isu yang dibangkitkan oleh Defendan Kedua bahawa Defendan Kedua tiada pengetahuan mengenai urusniaga Defendan Pertama dan Plaintif adalah semata-mata suatu penafian kosong. Alasan Penghakiman Pn HMS (pada perenggan 34 hingga 36) adalah teratur di mana Pn HMS mendapati fakta bahawa sebagai kontraktor utama bagi suatu projek besar yang mana Defendan Kedua mempunyai kontraktor (Perkasa Jauhari Sdn Bhd) menunjukkan bahawa apa-apa tindakan atau perbuatan kontraktornya dengan subkontraktor adalah dalam pengetahuan Defendan Kedua khususnya mengenai bayaran. Isu (e): sama ada bayaran yang dirujuk dalam surat itu perlu dibayar kepada JIM memandangkan Perkasa Jauhari Sdn Bhd sudah digulung? [40] Hal perkara yang membabitkan Jabatan Insolvensi Malaysia (JIM) muncul kerana Perkasa Jauhari Sdn Bhd telah digulungkan pada 5-8-

[41] Mahkamah ini mendapati Defendan Kedua berusaha untuk mengelak pembayaran jumlah yang terhutang sebagaimana persetujuan yang diberikan kepada Perkasa Jauhari Sdn Bhd untuk dibayar secara terus kepada subkontraktor (termasuk Plaintif) dengan menggunakan alasan bahawa JIM melarang bayaran dibuat kepada Plaintif. [42] Penjelasan Pn HMS dalam perenggan 40 hingga 52 Alasan Penghakimannya telah menjawab kepada keengganan Defendan Kedua. Pn HMS menyatakan bahawa –

(a) arahan pembayaran yang dinyatakan ialah Defendan Kedua melalui suratnya sendiri bersetuju untuk membayar secara terus kepada Plaintif. Tiada apa-apa permintaan daripada Perkasa Jauhari Sdn Bhd untuk wang tersebut dimasukkan kepada Perkasa Jauhari Sdn Bhd. Maka dengan itu, Perkasa Jauhari telah melepaskan haknya dan tidak akan menuntut wang tersebut daripada Defendan Kedua.

(b) kewujudan pengaturan (arrangement) bagi pembayaran secara terus kepada Plaintif maka wang tersebut tidak perlu dibayar kepada JIM.

(c) persetujuan secara bertulis Defendan Kedua tidak pernah diubah dan/atau dibatalkan oleh Defendan Kedua walaupun selepas Defendan Kedua mengetahui mengenai penggulungan Perkasa Jauhari Sdn Bhd.

(d) surat JIM bertarikh 22-10-2019 yang tidak membenarkan bayaran dibuat secara terus kepada subkontraktor adalah disebabkan oleh Defendan Kedua gagal menunjukkan kepada JIM dokumen yang Defendan Kedua membenarkan Perkasa Jauhari Sdn Bhd untuk melantik subkontraktor yang dinamakan.

(e) Pn HMS merumuskan bahawa Defendan Kedua sememangnya ada pengetahuan mengenai pembekalan bahan pembinaan bagi projek itu oleh Plaintif. Berdasarkan dokumen yang dikemukakan dalam perbicaraan, Pn HMS mendapati fakta bahawa Plaintif yang menyaman Defendan-Defendan berkenaan dengan baki jumlah yang terhutang adalah berdasarkan kepada arahan Defendan Kedua agar Plaintif menghantar surat tuntutan dan penyata akaun kepadanya bagi tujuan pembayaran. [43] Dapatan fakta dan keputusan Pn HMS adalah tidak bercanggah. Pn HMS telah meneliti dan mempertimbangkan mengenai pertikaian Defendan Kedua mengenai baki bayaran yang terhutang kepada Plaintif. [44] Keterangan lisan dan dokumentar yang dikemukakan oleh saksi-saksi Plaintif berjaya membidas keterangan yang dikemukakan oleh saksi tunggal Defendan. Dokumen yang dikemukakan dalam perbicaraan telah menyokong tuntutan Plaintif yang mahukan baki jumlah terhutang sebanyak RM200,000.00 dibayar kepadanya. Isu (e): sama ada tuntutan Plaintif bertentangan dengan prinsip Akta Syarikat 1965 dan/atau Akta Syarikat 2016? [45] Isu (e) ini ialah isu yang disenaraikan oleh Defendan Kedua sebagai isu untuk dibicarakan. Mahkamah ini mendapati Defendan Kedua tidak memplidkan perkara mengenai prinsip Akta Syarikat 1965 dan/atau Akta Syarikat 2016. Isu ini juga tidak dibentangkan dalam perbicaraan di hadapan Pn HMS dan dengan itu tiada alasan mengenai isu ini diberikan oleh Pn HMS. Kesimpulan [46] Berdasarkan alasan yang saya nyatakan di atas, penghakiman saya memutuskan bahawa keputusan Pn HMS adalah teratur dan menurut lunas undang-undang. Dapatan dan keputusan Pn HMS bahawa Defendan Kedua bertanggungan untuk membayar baki jumlah yang terhutang kepada Plaintif adalah betul. Oleh yang demikian, rayuan Perayu ditolak dengan kos. [47] Pada peringkat rayuan di hadapan Mahkamah ini, saya telah menjalankan appellate role. Oleh itu Mahkamah ini would slow to interfere with findings of facts. The findings and interpretation of the law by the learned SCj are correct. [48] Pembelaan Defendan Kedua gagal menangkis keterangan yang dikemukakan oleh Plaintif melalui keterangan lisan dan keterangan dokumentar. Tiada kekhilafan dalam keputusan Pn HMS sebagaimana yang disenaraikan oleh peguam Defendan terpelajar dalam notis rayuannya. Bertarikh: 20 November 2022. RoziBainon ( ROZI BINTI BAINON ) Pesuruhjaya Kehakiman Mahkamah Tinggi NCvC12 Shah Alam Peguam cara: Bagi Perayu/Defendan Kedua: Thevini A/P Sri Krishnamayakam Tetuan Rahman Rohaida, Kuala Lumpur Bagi pihak Responden/Plaintif: Tan Chi Sian Tetuan C.S. Tan Seah & Partners, Petaling Jaya