United Overseas Bank (China) Limited, Chengdu Branch v Siow Kwang Joon @ Siow Kwong Shang (JA-29NCC-91-02/2024)

Ini ialah rayuan oleh Penghutang Penghakiman (“JD”), Siow Kwang Joon @ Siow Kwong Shang, melalui Notis Rayuan kepada Hakim dalam Kamar (Lampiran 41), terhadap keputusan Penolong Kanan Pendaftar (“PKP”) bertarikh

14.8.2024 yang telah membenarkan Kandungan 2, iaitu memberi kebenaran kepada Pemiutang Penghakiman (“JC”) untuk memulakan prosiding kebankrapan terhadap JD di bawah seksyen 5(3)(b) Akta Insolvensi 1967.

Mahkamah ini setelah membaca, meneliti dan menilai Alasan Penghakiman PKP (Lampiran 52), serta Hujahan Bertulis dan Hujahan Balasan JC dan JD Mahkamah ini pada hari pendengaran Notis Rayuan yang sama iaitu pada 12.11.2025 telah menolak rayuan JD dengan kos RM3000.00 dibayar oleh JD kepada JC tertakluk kepada fi alokatur. Oleh kerana tidak berpuashati dengan Keputusan Mahkamah, maka JD telah memfailkan Notis Rayuan ke Mahkamah Rayuan bertarikh

26.11.2025.

Hutang yang menjadi asas prosiding kebankrapan berpunca daripada satu jaminan peribadi (‘personal guarantee’) yang ditandatangani oleh JD pada 9.5.2014, bagi menjamin kemudahan perbankan sebanyak RMB 92.5 juta yang diberikan oleh JC kepada Foh Chong (Guangxi) Chemical Co. Ltd. (“FCGC”), sebagai penghutang prinsipal

JC telah memfailkan tindakan sivil di Mahkamah Tinggi Johor Bahru (Suit No. JA-22NCC-22-04/2019) dan selepas perbicaraan penuh, Mahkamah telah memberikan penghakiman pada 10.10.2023 memihak kepada JC, antara lain memerintahkan JD membuat pembayaran jumlah pokok, faedah dan kos.

JD telah memfailkan rayuan terhadap penghakiman tersebut dan memperoleh perintah ‘stay of execution’ pada 12.6.2024. Sementara itu, FCGC telah diletakkan di bawah proses kebankrapan/penyusunan semula di China, dan aset-asetnya berada di bawah pentadbiran pihak berkuasa berkenaan.

JC kemudiannya memohon Kandungan 2 di hadapan PKP bagi mendapatkan kebenaran memulakan prosiding kebankrapan terhadap JD di bawah seksyen 5(3)(b) Akta Insolvensi 1967 (AI 1967). PKP membenarkan permohonan tersebut pada

14.8.2024. JD merayu keputusan itu ke hadapan Hakim dalam Kamar di Lampiran 41 bertarikh 23.8.2024.

Pada 14.8.2024, Penolong Kanan Pendaftar (“PKP”) telah membenarkan Kandungan 2, iaitu memberikan kebenaran kepada JC untuk memulakan prosiding kebankrapan terhadap JD, serta memerintahkan kos dibayar oleh JD kepada JC

JC memfailkan permohonan Kandungan 2 pada 8.2.2024 di bawah seksyen 5(3)(b) Akta Insolvensi 1967, memohon kebenaran Mahkamah untuk memulakan prosiding kebankrapan terhadap JD selaku penjamin bukan sosial.

Asas utama permohonan JC ialah hutang penghakiman adalah ‘due and payable’, JC telah menghabiskan semua kaedah pelaksanaan dan penguatkuasaan terhadap penghutang prinsipal, FCGC, termasuk prosiding di China dan FCGC telah digulung / diletakkan di bawah pentadbiran kebankrapan di China pada tahun 2023.

JD membantah permohonan Kandungan 2 dan kemudiannya merayu keputusan PKP atas tiga alasan utama, iaitu

Oleh kerana terdapat ‘stay of execution’, PKP sepatutnya menolak permohonan Kandungan 2;

(ii) JC hanya memulakan satu bentuk penguatkuasaan dan gagal menghabiskan semua kaedah pelaksanaan terhadap FCGC, bertentangan dengan seksyen 5(4) dan 5(6) Akta Insolvensi 1967;

(iii) Harta FCGC yang dicagar kepada JC masih belum dijual, maka penguatkuasaan belum ‘exhausted’.

JD juga berhujah bahawa selagi tiada ‘act of bankruptcy’ boleh dilakukan akibat ‘stay of execution’, sebarang kebenaran untuk memulakan prosiding kebankrapan adalah sia-sia dan Mahkamah tidak patut membuat perintah yang ‘futile’ atau ‘in vain’.

PKP terlebih dahulu menolak bantahan awal JD bahawa keseluruhan prosiding kebankrapan perlu digantung akibat ‘stay of execution’. PKP memutuskan bahawa prosiding kebankrapan adalah prosiding berasingan dan bukan pelaksanaan penghakiman, dan oleh itu ‘stay of execution’ tidak menjejaskan permohonan Kandungan 2. PKP terikat dengan prinsip ‘stare decisis’ untuk mengikuti keputusan Mahkamah Persekutuan dalam Perwira Affin Bank Bhd v Lim Ah Hee [2014] 3 MLJ 253(FC) bahawa kebankrapan bukan kesinambungan pelaksanaan penghakiman; dan frasa ‘execution thereon not having been stayed’ di bawah seksyen 3(1)(i) Akta Insolvensi 1967 tidak menghalang pemberian kebenaran di bawah seksyen 5(3)(b) AI 1967.

Mengenai seksyen 5(4), AI 1967 PKP menerima hujahan JC bahawa nilai cagaran bukan faktor penentu dan apabila penghutang prinsipal telah digulung atau dibankrapkan, Mahkamah boleh berpuas hati bahawa kaedah penguatkuasaan telah dihabiskan.

Dalam hujahan bertulis dan hujahan balasnya, JC menegaskan bahawa ‘stay of execution’ tidak pernah diperoleh di bawah seksyen 97 Akta Insolvensi 1967, dan oleh itu tidak memberi kesan kepada permohonan Kandungan 2. Akta Insolvensi 1967 adalah kod lengkap, dan sebarang penangguhan prosiding kebankrapan mestilah dipohon secara khusus di bawah Akta tersebut dan FCGC telah berada di bawah proses kebankrapan di China, di mana semua aset kini terletak di bawah pentadbiran pihak pentadbir, maka tiada lagi kaedah pelaksanaan praktikal yang tersedia

JC juga menekankan bahawa rasional seksyen 5(3) AI 1967 adalah untuk melindungi penjamin sosial, dan JD tidak tergolong dalam kategori tersebut, malah merupakan pengarah dan wakil sah FCGC.

Secara ringkas, dokumen-dokumen menunjukkan bahawa hutang penghakiman adalah muktamad dan tidak dipertikaikan dari segi liabiliti, penghutang prinsipal telah digulung / dibankrapkan di China dan JC telah mengambil pelbagai langkah penguatkuasaan di beberapa bidang kuasa serta bantahan JD bertumpu kepada tafsiran statutori dan kesan ‘stay of execution’, bukannya pertikaian ‘bona fide’ terhadap hutang.

Isu-isu utama yang timbul untuk penentuan Mahkamah ini ialah:

Sama ada perintah ‘stay of execution’ terhadap penghakiman sivil menghalang JC daripada meneruskan permohonan kebenaran memulakan prosiding kebankrapan terhadap JD;

(ii) Sama ada PKP betul dari segi undang-undang apabila memutuskan bahawa prosiding kebankrapan bukan pelaksanaan penghakiman;

(iii) Sama ada keperluan seksyen 5(3), 5(4) dan 5(6) Akta Insolvensi 1967 telah dipenuhi, khususnya isu “exhaustion” terhadap penghutang prinsipal; dan

(iv) Sama ada rayuan JD mempunyai merit untuk mengganggu budi bicara PKP. ANALISA & DAPATAN MAHKAMAH Isu (i): Sama ada perintah ‘stay of execution’ menghalang Pemiutang Penghakiman (JC) daripada memulakan prosiding kebankrapan terhadap Penghutang Penghakiman (JD)

Isu teras rayuan ini ialah sama ada kewujudan perintah penangguhan pelaksanaan (‘stay of execution’) terhadap penghakiman sivil secara automatik menghalang atau melumpuhkan hak JC untuk memohon kebenaran memulakan prosiding kebankrapan terhadap JD. Dalam,ertikata lain, kewujudan ‘stay of execution’ menjadikan sebarang langkah kebankrapan “sia-sia” dan oleh itu PKP tidak sepatutnya membenarkan Kandungan 2.

Hujahan JD bertumpu kepada premis bahawa selagi terdapat ‘stay of execution’, tiada ‘act of bankruptcy’ boleh dilakukan, dan oleh itu sebarang kebenaran di bawah seksyen 5(3)(b) Akta Insolvensi 1967 adalah sia-sia (‘futile’). Mahkamah ini tidak bersetuju dengan tafsiran tersebut.

Prinsip undang-undang yang mantap dan telah diterima oleh PKP serta dihujahkan oleh JC ialah bahawa prosiding kebankrapan bukan suatu bentuk pelaksanaan penghakiman, tetapi suatu rejim statutori berasingan. Prinsip ini telah ditegaskan oleh Mahkamah Persekutuan dalam kes Perwira Affin Bank Bhd v Lim Ah Hee [2004] 3 MLJ 253 (FC) di mana Mahkamah Persekutuan memutuskan bahawa prosiding kebankrapan adalah mekanisme statutori yang berbeza daripada pelaksanaan penghakiman sivil.

Kedudukan undang-undang dalam prosiding kebankrapan ialah prosiding ‘fresh’ di bawah kod khusus (IA 1967), bukan semata-mata `execution’ di bawah KKM 2012/kaedah am. Hujah utama JC ialah prosiding kebankrapan bukanlah satu bentuk ‘writ of execution’, dan ia disandarkan kepada pemerhatian Mahkamah Persekutuan dalam kes Perwira Affin Bank (supra) bahawa prosiding kebankrapan `provided by separate law and rules’

Dalam jawapan bertulis, JC menegaskan bahawa ‘Stay Order ‘ (yang diperoleh dalam prosiding sivil biasa) tidak secara automatik menangguhkan permohonan ‘leave’ kebankrapan, kerana jika JD mahu menangguhkan prosiding kebankrapan, ia patut bergerak di bawah Seksyen 97 IA 1967 (‘Power to stay proceedings’). Prinsip IA 1967 sebagai ‘complete code’ turut dihujahkan oleh JC dengan merujuk kepada kes Ambank (M) Bhd & Ors v Lim Sue Beng [2019] 4 MLJ 701 (FC). Berdasarkan rekod hujahan balas JC, ‘Stay Application’ JD tidak pun menyatakan peruntukan IA 1967 sebagai asas untuk menangguhkan kebankrapan dan tiada permohonan ‘stay’ di bawah s 97 IA 1967.

JD cuba mengaitkan s 3(1)(i) dan s 5(1)(c) IA 1967 untuk berhujah bahawa jika ada ‘stay’, maka ‘no act of bankruptcy could be committed’ dan ‘leave’ jadi sia-sia. JC menjawab bahawa ini mengelirukan peringkat analisis.

Pada peringkat ini, Mahkamah menilai kebenaran memulakan prosiding manakala ‘act of bankruptcy’ ialah isu yang akan timbul bergantung kepada langkah seterusnya (BN/petisyen, kegagalan mematuhi notis, dsb.). Tambahan pula, frasa ‘execution there on not having been stayed’ (yang JD sandarkan) tidak ‘triggered’ kerana tiada ‘stay’ kebankrapan yang diperoleh di bawah s 97 IA 1967.

Mahkamah juga boleh mengambil pendekatan ‘substance over form’ jika benar JD mahu menghalang langkah kebankrapan, remedi yang tepat ialah permohonan ‘stay’ prosiding kebankrapan di bawah IA 1967 dan bukan bergantung kepada ‘stay’ pelaksanaan penghakiman sivil semata-mata.

JC turut merujuk pendekatan Mahkamah Rayuan dalam Liew Hon Kong v Bank Pertanian Malaysia Bhd [2022] 1 MLJ 836 bahawa sebaik permohonan dibuat berkaitan BN, bidang kuasa kebankrapan terpakai dan berterusan sehingga tamat (AO/RO/pelepasan).

Oleh itu, pada tahap ‘leave’, Mahkamah menilai satu soalan praktikal, adakah ‘leave’ patut diberi untuk membolehkan langkah kebankrapan dimulakan dan bukan sama ada semua akibat kebankrapan (AO/RO/petisyen pemiutang) telah ‘triggered’ ketika itu.

Oleh itu, ‘stay of execution’ yang diberikan dalam rayuan sivil hanya menangguhkan langkah-langkah pelaksanaan penghakiman, dan tidak meliputi atau menangguhkan prosiding kebankrapan, kecuali suatu perintah khusus diperoleh di bawah Akta Insolvensi 1967 sendiri. Oleh itu, ‘stay of execution’ terhadap penghakiman sivil tidak secara automatik menghalang pemiutang daripada memulakan prosiding kebankrapan.

Mahkamah ini bersetuju dengan dapatan PKP bahawa Akta Insolvensi 1967 merupakan suatu kod lengkap, dan jika penggubal undang-undang berhasrat supaya ‘stay of execution’ turut menangguhkan kebankrapan, peruntukan khusus akan dimasukkan. Ketiadaan peruntukan sedemikian adalah signifikan. Hakikat bahawa penangguhan prosiding kebankrapan mesti dipohon di bawah Akta Insolvensi 1967 sendiri (contohnya peruntukan berkaitan ‘stay’ khusus kebankrapan) mengukuhkan kesimpulan bahawa ‘stay’ sivil tidak meliputi kebankrapan.

Tambahan pula, frasa ‘execution thereon not having been stayed’ yang dirujuk oleh JD tidak boleh ditafsirkan secara meluas sehingga menafikan kuasa Mahkamah di bawah seksyen 5(3)(b) AI 1967, yang hanya melibatkan kebenaran memulakan prosiding, dan bukan pelaksanaan penghakiman itu sendiri iaitu sama ada pemiutang boleh memulakan prosiding kebankrapan.

Oleh itu Mahkamah ini mendapati bahawa perintah ‘stay of execution’ tidak menghalang JC daripada memohon dan memperoleh kebenaran untuk memulakan prosiding kebankrapan terhadap JD. Mahkamah wajar memutuskan bahawa ‘Stay Order’ yang diperoleh JD (bukan di bawah IA 1967) tidak menghalang Mahkamah daripada memberi ‘leave’ kepada JC untuk memulakan prosiding kebankrapan, dan tidak menjadikan perintah ‘leave’ itu ‘futile’. Isu (ii): Sama ada PKP betul apabila memutuskan bahawa prosiding kebankrapan bukan pelaksanaan penghakiman.

Isu ini berkait rapat dengan Isu (i) dan memerlukan penegasan prinsip perundangan. Mahkamah ini menerima dapatan PKP bahawa kebankrapan bukan kesinambungan atau lanjutan kepada pelaksanaan penghakiman, tetapi suatu prosiding dengan objektif berlainan, iaitu pengurusan ketidakmampuan bayar dan perlindungan kolektif pemiutang.

Membezakan ini penting kerana pelaksanaan bertujuan memperoleh pematuhan kepada penghakiman melalui kaedah-kaedah tertentu dan kebankrapan pula ialah mekanisme kolektif untuk mengurus ketidakmampuan bayar dan perlindungan pemiutang, termasuk melalui kawalan statutori ke atas harta penghutang. Justeru, fakta bahawa pelaksanaan penghakiman ditangguhkan tidak menafikan bidang kuasa Mahkamah untuk membenarkan permulaan prosiding kebankrapan.

Prinsip ini sejajar dengan pendekatan Mahkamah Persekutuan dalam kes Perwira Affin Bank (supra), serta rasional Akta Insolvensi 1967 yang memperuntukkan prosedur tersendiri, termasuk keperluan kebenaran Mahkamah dalam keadaan tertentu.

Berdasarkan jawapan JC, hujahan JD bahawa “exhausted” mesti bermaksud ‘completely used up’ (sehingga proses winding up/prinsipal selesai sepenuhnya) adalah tidak selari dengan teks statut. JC merujuk keputusan kes Gan Khian Pin v Malayan Banking Berhad [2021] MLJU 3039 yang menegaskan tiada peruntukan nyata dalam s 5(3)– (6) IA 1967 yang mensyaratkan liquidation mesti lengkap dan syarikat dibubar sebelum ‘leave’ diberi dan oleh kerana itu Mahkamah tidak boleh ‘read in’ syarat tambahan. Pendekatan tafsiran ‘plain and ordinary meaning’ disokong dengan rujukan kepada kes Tebin Mostapa v Hulba-Danyal Balia & Anor [2020] CLJ 561 (FC) (sebagaimana dipetik dalam kes Gan Khian Pin (supra)).

Sekali lagi ditegaskan di sini dibawah s 5(4) dan s 5(6) IA 1967, ‘modes of execution and enforcement’ bukan dinilai secara mekanikal, tetapi secara reality adakah masih ada kaedah undang-undang yang efektif untuk mendapat bayaran daripada prinsipal, atau semuanya sudah buntu/terkunci oleh insolvensi. JC menyatakan ia telah menghuraikan langkah pemulihan terhadap FCGC dan menegaskan bantahan JD hanyalah ‘bare denials’ tanpa bukti yang bercanggah (‘contradict’). Oleh itu Mahkamah wajar mendapati bahawa ‘exhaustion’ tidak memerlukan pembubaran/penamatan penuh proses insolvensi principal tetapi memadai jika tiada lagi laluan pemulihan yang realistik dan sah untuk JC mendapatkan pembayaran daripada prinsipal, selaras dengan autoriti yang dirujuk

Oleh itu, Mahkamah ini mendapati bahawa PKP tidak tersalah arah dari segi undang-undang apabila membezakan antara pelaksanaan penghakiman dan prosiding kebankrapan. Maka dapatan PKP adalah betul dan selari dengan prinsip undang-undang yang mengikat. Isu (iii): Sama ada keperluan di bawah seksyen 5(3), 5(4) dan 5(6) Akta Insolvensi 1967 telah dipenuhi 38. JD berhujah bahawa JC gagal mematuhi keperluan seksyen 5(4) AI 1967 kerana tidak “menghabiskan” semua kaedah penguatkuasaan terhadap penghutang prinsipal, khususnya kerana cagaran belum direalisasikan sepenuhnya.

JC menjawab dengan pendekatan yang lebih bersstruktur iaitu apabila rejim insolvensi/’bankruptcy acceptance’ di China telah berkuat kuasa, kawalan aset berpindah kepada pentadbir/mahkamah insolvensi, dan kreditor tidak lagi bebas mengambil tindakan pemulihan biasa.

JC mengukuhkan hujahan ini dengan analogi tempatan dimana kesan penerimaan kebankrapan di People’s Republic of China (PRC) adalah seakan-akan s 483 Akta Syarikat 2016 (likuidator ambil kawalan) dan ‘stay’ automatik seakan s 471 Akta Syarikat

Jika aset berada di bawah kawalan pentadbir/mahkamah insolvensi, JC tidak boleh dipersalahkan kerana “belum dijual”. Maka, “belum dijual” tidak semestinya menunjukkan ‘belum exhausted’; ia boleh menunjukkan bahawa mod pelaksanaan biasa telah tertutup kerana aset tertakluk kepada pentadbiran insolvensi (dan kreditor hanya boleh tuntut melalui mekanisme insolvensi).

Jadi adalah wajar bagi Mahkamah untuk memutuskan bahawa ketiadaan penjualan aset prinsipal bukan bukti konklusif bahawa ‘modes of execution and enforcement’ belum ‘exhausted’, khususnya apabila aset berada dalam kawalan rejim insolvensi dan JC tidak lagi mempunyai kuasa undang-undang untuk memaksa realisasi aset tersebut.

Mahkamah ini bersetuju dengan pendekatan PKP dan hujahan JC bahawa penilaian di bawah seksyen 5(4) adalah bersifat praktikal dan substantif, bukan mekanikal. Peruntukan ini tidak mensyaratkan pemiutang melaksanakan setiap langkah penguatkuasaan secara teori tanpa mengambil kira realiti.

Fakta yang tidak dipertikaikan menunjukkan bahawa penghutang prinsipal, Foh Chong (Guangxi) Chemical Co. Ltd., telah diletakkan di bawah proses kebankrapan/penyusunan semula di China, dan aset-asetnya kini berada di bawah kawalan pentadbir. Dalam keadaan sedemikian, Mahkamah berhak berpuas hati bahawa kaedah penguatkuasaan telah secara praktikalnya dihabiskan atau menjadi tidak efektif.

Tambahan pula, perlindungan di bawah seksyen 5(3) Akta Insolvensi 1967 bertujuan melindungi penjamin sosial. Berdasarkan fakta yang diterima oleh PKP, JD bukan penjamin sosial, sebaliknya merupakan individu yang berkait rapat dengan penghutang prinsipal. Oleh itu, kebenaran di bawah seksyen 5(3)(b) AI 1967 adalah wajar.

Mahkamah ini mendapati bahawa keperluan statutori di bawah seksyen 5(3), 5(4) dan 5(6) AI 1967 telah dipenuhi dan keputusan PKP tidak tersalah arah dari segi prinsip atau aplikasi undang-undang. Isu (iv): Sama ada rayuan JD mewajarkan campur tangan Mahkamah terhadap budi bicara PKP

JC menegaskan bahawa hujahan JD yang mengatakan ketiadaan ‘act of bankruptcy’ menjadikan `leave’ tidak patut diberi adalah satu cubaan ‘muddy the waters’ kerana peringkat ‘leave’ bukan peringkat memuktamadkan ‘act of bankruptcy’. Bahkan, JC menegaskan dari sudut praktikal, JD boleh mengelakkan ‘act of bankruptcy’ dengan melangsaikan jumlah dalam BN namun itu tidak menjadikan permohonan leave itu ‘futile’.

JC berhujah kes Dr Shamsul Bahar bin Abdul Kadir v RHB Bank Bhd [2015] 4 MLJ 1 tidak membantu JD untuk isu “stay halang ‘leave’ kerana di dalam kes tersebut Mahkamah Persekutuan sendiri menyatakan isu ‘action upon judgment’ bukan isu di hadapan mereka. Isu pokok kes Dr Shamsul Bahar (supra) ialah bila kreditor berhak mengeluarkan BN dan konteksnya termasuk persoalan ‘leave’ di bawah O 46 r 2 selepas tempoh lama. Dalam kes ini, JC menyatakan penghakiman 10.10.2023 dan BN 8.2.2024 dan ketika BN dikeluarkan tiada perintah stay, maka JC berada dalam kedudukan untuk melaksanakan.

Berkaitan isu ‘Proof of debt’ yang bukan pra syarat untuk lulus ‘leave’ dibawah s.5(3) IA 1967pula JD cuba membezakan autoriti (contohnya Tan Tiang Lai) atas alasan di sana ‘proof of debt’ difailkan tetapi di sini tiada bukti sedemikian. JC menjawab bahawa IA 1967 tidak meletakkan keperluan nyata sedemikian dan jika ia syarat penting, ia patut dinyatakan jelas oleh Parlimen. JC turut merujuk bahawa hujahan ‘proof of debt’ telah ditolak sebagai ‘misguided and misplaced’ dalam kes Orix Rentec (Malaysia) Sdn Bhd v Megat Sallehhudin bin Megat Ibrahim [2022] MLJU 3178. Oleh itu Mahkamah ini wajar menolak bantahan-bantahan yang bersifat pramatang/ teknikal (‘act of bankruptcy’/’futility’), dan mengekalkan analisis bahawa rujukan kes Dr Shamsul Bahar (supra) serta isu ‘proof of debt’ tidak menafikan kuasa Mahkamah memberi ‘leave’, selagi prasyarat ‘exhaustion’ dipenuhi.

Secara Kesimpulan penuh apa yang Mahkamah ini dapati adalah Rayuan ini pada hakikatnya merupakan cabaran terhadap pelaksanaan budi bicara PKP. Prinsip yang mantap ialah Mahkamah tidak akan mengganggu budi bicara tersebut melainkan terdapat kesilapan prinsip, salah arah undang-undang, atau keputusan yang nyata tidak munasabah.

Dalam kes ini, PKP telah mengenal pasti isu yang betul, menggunakan peruntukan undang-undang yang betul dan mencapai dapatan yang munasabah berdasarkan fakta yang tidak dipertikaikan.

Rayuan JD lebih merupakan percubaan untuk menafsirkan semula undang-undang kebankrapan secara meluas demi mengelakkan prosiding, tanpa menunjukkan sebarang kesilapan prinsip oleh PKP. Oleh itu Mahkamah ini mendapati bahawa rayuan JD tidak mempunyai merit dan tidak mewajarkan sebarang campur tangan.

Secara Kesimpulan menyeluruh, Mahkamah mendapati bahawa bantahan utama JD (‘stay order’; ‘act of bankruptcy’; aset prinsipal belum dijual; ‘proof of debt’ pergantungan kepada kes Dr Shamsul Bahar) tidak berjaya mengakas perintah PKP yang membenarkan ‘leave’.

Pertama, ‘Stay Order’ yang diperoleh JD adalah stay pelaksanaan penghakiman dalam prosiding biasa dan bukan ‘stay’ prosiding kebankrapan di bawah s 97 IA 1967; maka ia tidak mematikan permohonan ‘leave’.

Kedua, prosiding kebankrapan ialah prosiding di bawah undang-undang dan peraturan yang berasingan (‘separate law and rules’), justeru ia tidak boleh disempitkan sebagai ‘execution’ semata-mata.

Ketiga, syarat ‘exhaustion’ di bawah s 5(4) dan s 5(6) IA 1967 ditafsir mengikut makna biasa dan realiti pemulihan dan ia tidak mensyaratkan proses insolvensi prinsipal selesai sepenuhnya atau aset mesti dijual habis dahulu.

Keempat, apabila rejim insolvensi telah mengunci tindakan kreditor terhadap prinsipal (termasuk kawalan aset oleh pentadbir/mahkamah), hujahan bahawa “aset belum dijual” tidak lagi berfungsi sebagai bantahan substantif.

Justeru, Mahkamah mengekalkan keputusan PKP bertarikh

14.8.2024 yang membenarkan kandungan (2) serta kos terhadap JD, dan seterusnya menolak Notis Rayuan JD di