Urszula Lidia Thiagarasan v Paul Andre Bellavance (BA-11A-6-07/2025)

Ini adalah rayuan perayu terhadap keputusan Majistret yang menolak permohonan nafkah perayu di bawah seksyen 3 Akta Perempuan Bersuami dan Anak-anak (Nafkah) 1950.

Berikut adalah alasan Mahkamah ini dalam membenarkan rayuan perayu pada 8.10.2025. Pihak-pihak akan dirujuk sebagaimana di Mahkamah Majistret.

Pemohon dan responden merupakan pasangan suami isteri. Perkahwinan mereka telah didaftarkan di Jabatan Pendaftaran Negara di daerah Petaling, Negeri Selangor Darul Ehsan melalui No. Pendaftaran KC05 0662221 pada 15.03.2022. Pemohon ialah pemastautin tetap di Malaysia manakala responden warganegara Kanada dan pemegang visa Malaysia My Second Home (MM2H).

Sejak bulan Jun 2024, pemohon dan responden telah hidup berasingan. Pemohon meninggalkan rumah perkahwinan dan defendan enggan memberikan nafkah yang mencukupi kepada pemohon. Responden hanya menawarkan nafkah RM1500 sebulan selama setahun sahaja.

Pemohon melalui Saman Pemula menuntut nafkah sebanyak RM5,500.00 sebulan meliputi internet, elektirk, makanan dan kehidupan harian, petrol, tol, elaun perubatan dan sewa. Asas tuntutan pemohon adalah responden berkeupayaan S/N I/1mB6LCl0e6bA8wltQieg **Note : Serial number will be used to verify the originality of this document via eFILING portal 4 menanggung nafkah tersebut kerana responden mempunyai sumber pendapatan sebagai perunding termasuk ke Dubai yang menghasilkan pendapatan USD 20,000 setiap perjalanan dalam tempoh empat minggu selain responden menjalankan sesi latihan untuk syarikat syarikat besar seperti Malaysia Airlines, TM dan CIMB.

Tuntutan nafkah oleh pemohon telah ditolak berdasarkan alasan pemohon gagal membuktikan perbelanjaan dan hanya mengemukakan anggaran sahaja selain pemohon tidak diarah oleh responden untuk keluar daripada rumah perkahwinan. Oleh kerana tiada bukti perbelanjaan dikemukakan di Mahkamah, Majistret yang bijaksana memutuskan tiada perbelanjaan sebenar yang ditanggung oleh pemohon dalam kehidupan harian mahupun bulanan.

Seksyen 3 Akta Perempuan Bersuami dan Anak-Anak (Nafkah) 1950 (Akta 263) memperuntukkan – “(1) If any person neglects or refuses to maintain his wife or a legitimate child of his which is unable to maintain itself, a court, upon due proof thereof, may order such person to make a monthly allowance for the maintenance of his S/N I/1mB6LCl0e6bA8wltQieg **Note : Serial number will be used to verify the originality of this document via eFILING portal 5 wife or such child, in proportion to the means of such person, as to the court seems reasonable.

If any person neglects or refuses to maintain an illegitimate child of his which is unable to maintain itself, a court, upon due proof thereof, may order such person to make such monthly allowance, as to the court seems reasonable.

Such allowance shall be payable from the date of such neglect or refusal or from such later date as may be specified in the order. [8] Mahkamah Rayuan dalam kes Koay Cheng Eng v Linda Herawati Santoso [2008] 4 CLJ 105 menyatakan antara lain faktor dalam menentukan kadar nafkah merangkumi adalah bergantung kepada keperluan individu dengan berpandukan faktor berikut: i. Taraf kehidupan isteri semasa dalam perkahwinan; ii. Kedudukan kewangan suami dalam meletakkan taraf kehidupan isteri. [9] Dalam kes Chen Siew Lee v Tan Bak Lee [2012] CLJU 906, Mahkamah memutuskan – Maintenance payment to the wife may also depend on the status and standard in life of the Defendant husband. If he is rich enough to S/N I/1mB6LCl0e6bA8wltQieg provide his wife with the standard of living that she has been enjoying before the matrimonial dispute, I do not find valid reason why he cannot continue to do so in the absence of any cogent evidence of any variance in circumstances. ISU UNTUK DIPUTUSKAN [10] Memorandum rayuan oleh pemohon menggariskan beberapa kekhilafan nyata oleh Majistret yang bijaksana dalam menolak tuntutan nafkah pemohon. Dalam memutuskan rayuan ini, berikut adalah isu-isu relevan yang perlu diputuskan di sini – a) Sama ada responden mempunyai kewajipan memberi nafkah kepada pemohon. b) Sama ada plaintif tidak berupaya untuk menyara kehidupan sendiri. c) Sama ada terdapat alasan munasabah bagi menghalang pemberian nafkah oleh responden kepada pemohon. d) Sama ada responden mempunyai keupayaan kewangan untuk memberi nafkah kepada pemohon. e) Majistret telah khilaf nyata dalam menolak tuntutan nafkah pemohon kerana gagal mengemukakan bukti perbelanjaan sebenar. f) Sama ada jumlah nafkah yang dituntut oleh pemohon adalah munasabah. S/N I/1mB6LCl0e6bA8wltQieg DAPATAN MAHKAMAH Isu 1: Sama ada responden mempunyai kewajipan memberi nafkah kepada pemohon. [11] Subseksyen 3 (1) Akta 263 meletakkan kewajipan undang-undang terhadap suami untuk menyediakan elaun bulanan sebagai nafkah kepada isteri. Responden bukanlah kategori individu yang terangkum dalam pengecualian di bawah seksyen 13 Akta 263 yang secara jelas mengecualikan pemakaian akta ini kepada orang yang beragama Islam. [12] Konotasi pemakaian perkataan ‘isteri’ dalam subseksyen 3(1) Akta 263 menjelaskan maksud bahawa pemberikan nafkah hanyalah dalam suatu perkahwinan yang masih berkuatkuasa dan didaftarkan. Kedua-dua pihak di sini mengakui perkahwinan telah didaftarkan dan tiada sebarang prosiding perceraian atau pembubaran perkahwinan difailkan. [13] Mahkamah ini memberi makna biasa terhadap peruntukan subseksyen 3 (1) Akta 263 dan mendapati bahawa responden mempunyai kewajipan di sisi undang-undang untuk membayar elaun bulanan bagi nafkah pemohon pada satu jumlah yang didapati munasabah oleh Mahkamah. [14] Selaras dengan peruntukan tersebut, Mahkamah ini menolak hujahan responden bahawa responden tidak perlu lagi S/N I/1mB6LCl0e6bA8wltQieg menafkahi pemohon kerana pemohon mempunyai dua orang anak yang masih bekerja dan mampu menyara pemohon. Isu 2: Sama ada plaintif tidak berupaya untuk menyara kehidupan sendiri. [15] Berdasarkan seksyen 3 Akta 263, sebelum perintah nafkah boleh dibenarkan, pemohon mempunyai beban untuk membuktikan – i. pemohon tidak mampu menyara dirinya sendiri; dan ii. defendan telah gagal atau enggan memberi nafkah kepada pemohon. [16] Mahkamah ini merujuk kes Law May Hui @ Juliet (P) v Tee Ken Ping [2025] CLJU 2163 berhubung dengan isu keupayaan isteri menyara diri sendiri – [30] The Court holds the discretionary power to handle claims for maintenance from a wife. The operative use of the phrase "may" in Section 77 LRA 1976 and Section 3 MWCA 1950 is not accidental. It is significant in that it invests the Court with a discretion and the burden of proof is on the party that applies to the Court for that discretion to be exercised. In this regard the judgment of the court in the case of ACH v PAY [2024] 2 CLJ 223 has advocated that the obligation of a man to maintain his S/N I/1mB6LCl0e6bA8wltQieg wife is not to be construed as an absolute rule. It was held as follows: "A careful examination of s.77 of the Law Reform (Marriage and Divorce) Act reveals the deliberate use of the term 'may' underscoring the court's discretionary power in adjudicating the validity of the petitioner's claim for spousal maintenance. As such, there exists no inherent entitlement for a wife to receive spousal maintenance from her husband, particularly when she possesses the capacity to generate her own income and sustain an independent livelihood. The court's analysis hinges on a thorough evaluation of various factors. Collectively influencing the court's determination regarding the justification for maintenance from the respondent." [31] It is my considered opinion that the above rationale applies equally to an application filed pursuant to Section 3 WMCA 1950 such as in the instant case. [17] Penegasan pemohon melalui afidavit sokongan adalah plaintif tidak berkeupayaan menyara kehidupan sendiri sebagai pekerja kontrak kerana tidak mempunyai pendapatan bulanan yang tetap. [18] Mahkamah ini mendapati bahawa, berdasarkan afidavit jawapan responden sendiri, terdapat fakta yang dideposkan S/N I/1mB6LCl0e6bA8wltQieg menyokong ketidakupayaan pemohon menyara kehidupan sendiri, iaitu pengakuan responden bahawa sebelum berkahwin dengan responden, pemohon menghadapi masalah kewangan dan bergantung dengan saudara mara dan rakan-rakan. [19] Peguam cara bagi responden menegaskan bahawa pemohon berkeupayaan untuk menyara kehidupan kerana mempunyai dua orang anak yang bekerja daripada perkahwinan terdahulu pemohon selain sumbangan nafkah oleh bekas suami terdahulu pemohon. Penegasan sedemikian secara zahirnya mendedahkan keengganan responden untuk menanggung nafkah pemohon. Isu 3: Sama ada terdapat alasan munasabah bagi menghalang pemberian nafkah oleh responden kepada pemohon. [20] Saya mendapati melalui afidavit jawapan, responden meletakkan dua alasan yang menghalang pemohon daripada menerima nafkah, iaitu – i. Pemohon telah dengan sukarela keluar daripada rumah perkahwinan. ii. Pemohon mengahwini responden atas dasar kesenangan dan manfaat kewangan pemohon semata-mata. S/N I/1mB6LCl0e6bA8wltQieg iii. Wujud kekangan undang-undang bagi pemohon memohon perintah nafkah. Responden merujuk subseksyen 77 (1) Akta 164 dan berhujah bahawa Mahkamah ini tidak berbidangkuasa untuk membenarkan perintah nafkah kerana plaintif tidak memfailkan tuntutan cerai di Mahkamah. [21] Bagi alasan pemohon mengahwini responden atas dasar kesenangan dan manfaat kewangan pemohon semata-mata, pada hemat saya alasan ini tidak bermerit. Hal ini kerana responden dan pemohon masih lagi kekal dalam perkahwinan dan responden tidak memfailkan sebarang permohonan untuk menamatkan perkahwinan pihak-pihak. Responden sebagai suami mempunyai kewajipan memberikan nafkah. Alegasi bahawa pemohon telah dengan sukarela keluar daripada rumah perkahwinan. [22] Responden berhujah bahawa tindakan pemohon keluar daripada rumah perkahwinan secara sukarela sejak bulan Ogos 2024 telah menghalang pemohon daripada mendapat nafkah daripada responden. Responden merujuk subseksyen 5(2) Akta 263 yang memperuntukkan – No wife shall be entitled to receive an allowance from her husband under this Act if she is living in adultery or if “without any sufficient reason” she refuses to live with the husband. S/N I/1mB6LCl0e6bA8wltQieg [23] Limb kedua dalam subseksyen 5(2) Akta 263 telah dijadikan asas oleh responden dengan penegasan bahawa pemohonlah yang enggan tinggal bersama responden tanpa alasan yang mencukupi. [24] Pemohon telah mengemukakan ekshibit U-5 dalam Afidavit Balasan yang menunjukkan perbualan antara pemohon dan responden melalui aplikasi Whatsapp yang menunjukkan persetujuan responden membayar wang kepada pemohon supaya pemohon boleh menyewa kediaman dan perbelanjaan selepas keluar daripada rumah perkahwinan. [25] Berhubung dengan alegasi responden bahawa pemohon telah membawa keluar barang dalam rumah perkahwinan, selain memutuskan akaun internet dan nombor telefon, Mahkamah ini mendapati pemohon telah mengemukakan dokumen kontemporari bagi menyangkal alegasi responden. Dokumen tersebut yang tertera dalam ekshibit U-6 mengesahkan penama akaun internet dan bil Maxis adalah atas nama anak perempuan pemohon, Shanthi Jessica Thiagarasan dan bukannya nama responden. Adakah subseksyen 77(1) Akta 164 terpakai dalam permohonan nafkah menurut seksyen 3 Akta 263. [26] Subseksyen 77(1) Akta 164 memperuntukan yang berikut – S/N I/1mB6LCl0e6bA8wltQieg Kuasa bagi Mahkamah untuk memerintahkan pembayaran nafkah suami dan isteri.

Mahkamah boleh memerintahkan seseorang lelaki membayar nafkah kepada isterinya atau isterinya yang terdahulu-

semasa perjalanan prosiding perkahwinan;

apabila memberi atau selepas daripada memberi sesuatu dekri perceraian atau perpisahan kehakiman;

jika, selepas sesuatu dekri mengisytiharkan isteri atau isteri yang terdahulu itu dianggap sebagai telah mati, isteri atau isteri yang terdahulu masih hidup. [27] Jelas bahawa undang-undang memberikan kuasa kepada untuk memutuskan tuntutan nafkah isteri dalam perkahwinan melalui Akta Membaharui Undang-Undang (Perkahwinan dan Perceraian) 1976 (Akta 164) dan Akta Perempuan Bersuami dan Anak-anak (Nafkah) 1950 (Akta 263). [28] Peguam cara terpelajar bagi responden turut merujuk kes Shireen Chelliah Thiruchelvam v. Kanagasingam Kandiah [2009] 8 AMR 815; [2011] MLJ 123; [2010] 2 CLJ 736, yang antara lain memutuskan bahawa – a case in which a divorce petition had not yet been filed, where the husband had alleged adultery on the wife’s part. The High Court held S/N I/1mB6LCl0e6bA8wltQieg that Section 78 of the 164 Act requires the Court to assess the means and the needs of both parties and their respective conduct contributing to the irretrievable breakdown of the marriage when deciding the issues of maintenance and the amount to be awarded. Therefore, until the divorce petition was filed and a determination was made as to whether the alleged adulterous relationship led to the breakdown of marriage, the issue of apportionment of responsibility could not be decided upon by the Court and the issue of maintenance must be postponed until then. [29] Mahkamah ini telah meneliti fakta kes Shireen Chelliah Thiruchelvam v. Kanagasingam Kandiah (supra) dan mendapati bahawa konteks pemakaian kes tersebut adalah terangkum di bawah Akta 164. Isu nafkah dan hak serta tanggungjawab pihak-pihak dalam kes melibatkan perzinaan pasangan yang membawa kepada perpecahan dalam perkahwinan hanya akan dimuktamadkan selepas petisyen perceraian difailkan. Plaintif yang meninggalkan rumah perkahwinan bersama dengan anak-anak memohon perintah hak penjagaan empat orang anak selain nafkah interim untuk anak-anak dan plaintif berjumlah RM15,500 dari tarikh permohonan sehingga petisyen perceraian dilupuskan oleh Mahkamah. Plaintif dalam kes tersebut didakwa mempunyai hubungan sulit dengan lelaki warganegara Australia dan telah S/N I/1mB6LCl0e6bA8wltQieg tinggal di rumah lelaki tersebut selepas plaintif meninggalkan rumah perkahwinan. [30] Justeru, Mahkamah ini berpandangan bahawa terdapat perbezaan fakta kes yang sangat ketara antara kes Shireen Chelliah Thiruchelvam v. Kanagasingam Kandiah (supra) dengan kes di hadapan Mahkamah ini. Wujud alegasi perzinaan oleh isteri dalam kes tersebut. Tambahan pula, seksyen 77 Akta 164 yang dirujuk sebagai asas untuk plaintif mendapatkan perintah nafkah terangkum dalam Part VII Matters Incidental To Matrimonial Proceedings. Maka, sayugialah Mahkamah dalam kes tersebut memutuskan sedemikian. [31] Namun dalam kes rayuan di sini, plaintif memfailkan permohonan untuk perintah nafkah menurut Akta 263. Dalam konteks ini, oleh kerana pemohon bergantung kepada peruntukan seksyen 3 Akta 263, syarat supaya terdapatnya prosiding berkaitan perkahwinan difailkan pada hemat saya adalah tidak terpakai. Tiada peruntukan sedemikian dinyatakan dalam seksyen 3 Akta 263. Mahkamah ini terikat dengan keputusan Mahkamah Persekutuan dalam kes Tebin Mostapa v Hulba-Danyal Balia & Anor [2020] 7 CLJ 561 para 30 berkenaan pendekatan semasa mentafsir peruntukan undang-undang, iaitu –

First, effect must be given to the object and intent of the Legislature in enacting the statute. S/N I/1mB6LCl0e6bA8wltQieg Accordingly, the duty of the court is limited to interpreting the words used and to give effect to the words used. The court will not read words into a statute unless a clear reason for it is to be found in the statute itself. The court must begin by looking at the words in the statute and applying the plain and ordinary meaning of the words. [32] Pada hemat Mahkamah ini, kewajipan suami menafkahi isteri dalam perkahwinan yang masih berlangsung sewajarnya dibezakan dengan kewajipan suami yang sedang dalam prosiding perkahwinan atau pun bekas suami untuk menafkahi isteri atau bekas isteri. Mahkamah ini mengambil pendirian sedemikian dengan mengikuti keputusan majoriti Mahkamah Rayuan dalam kes Seetha Vijayaratnam v Vicknesh Visvalingam [2013] 7 CLJ 53, bahawa - [12] In our view, whether a law ought to be read restrictively or liberally must take into consideration the subject matter and its circumstances. An application for maintenance is made by one who is entitled to and needs financial support in the form of maintenance. An application for variation of a maintenance order is made by one whose circumstances have changed or there has been a misrepresentation of fact. Such applications are made by spouses. They are individuals, persons and not S/N I/1mB6LCl0e6bA8wltQieg businesses. A strict application of the law, that since the maintenance order had been obtained under the Marries Women and Children (Maintenance) Act 1950, a setting aside or variation can only be made under the same Act, and not under the Law Reform (Marriage and Divorce) Act 1976 even though there is a divorce petition pending, exposes such persons, imposes upon such persons unnecessary technicalities that only provide fodder for the lawyers whilst making no contribution to the merits of such application. In such cases, a more liberal application is to be preferred, to facilitate justice rather than handicap it. This is particularly so when the reference to order for maintenance in s.83 is not restricted by the Act to orders of maintenance made solely under it. [33] Berdasarkan panduan tersebut, Mahkamah ini perlu menggunakan pendekatan yang tidak ketat dalam memutuskan tuntutan nafkah isteri yang masih dalam perkahwinan di bawah Akta 263. Keperluan nafkah adalah asas bagi seseorang isteri untuk kelangsungan hidup. Saya mendapati Majistret telah terkhilaf nyata apabila menolak tuntutan nafkah oleh pemohon yang merupakan isteri yang sah kepada responden. Isu 4: Sama ada responden mempunyai keupayaan kewangan untuk memberi nafkah kepada pemohon. S/N I/1mB6LCl0e6bA8wltQieg [34] Responden membawakan naratif ketidakupayaan kewangan sebagai asas untuk tidak memberikan nafkah sebagaimana dituntut oleh pemohon. Menurut responden, pada usia 67 tahun responden hanya bergantung kepada sumber pencen dan wang persaraan daripada pekerjaan dahulu di negara asal dengan anggaran RM3,310 sebulan. Selain itu, sumber pendapatan responden sudah habis digunakan untuk membayar yuran guaman yang berterusan, hutang kad kredit yang tinggi dan sewa rumah selain kos perubatan. Responden selanjutnya berhujah kekangan kewangan timbul sejak daripada Covid-19 yang menyebabkan rumah perkahwinan dijual dan mereka berpindah ke rumah yang lebih kecil. [35] Peruntukan undang-undang adalah mantap bahawa penentuan jumlah nafkah yang akan diperintahkan adalah tertakluk kepada keperluan pihak yang menuntut dan kemampuan suami sebagaimana diputuskan dalam kes Parkunan Achulingam v Kalaiyarasy Periasamy [2004] 7 CLJ 175 – In determining the amount of maintenance to be paid, the assessment is based primarily on the means and the needs of the parties. The needs of the party seeking maintenance is the crucial factor for providing the maintenance. In deciding the quantum of maintenance, the capacity of the husband, his ability to pay and the realities of the husband or parties financial position should be taken into account. S/N I/1mB6LCl0e6bA8wltQieg [36] Dalam kes Tan Aik Ling v Heah Lee Peng [2022] CLJU 1106 diputuskan bahawa – Whenever the disclosure is by affidavit of facts, by affidavit of documents or by evidence on oath, the obligation of the husband is to be full, frank and clear in that disclosure. Any shortcomings of the husband from the requisite standard can and normally should be visited at least by the court drawing inferences against the husband on matters the subject of the shortcoming. [37] Penelitian terhadap afidavit responden mendedahkan bahawa responden tidak mengemukakan secara lengkap dokumen mengenai sumber pendapatan ataupun bukti pembayaran cukai untuk menyokong kedudukan kewangan defendan. [38] Responden menyatakan pekerjaan sebagai konsultan bebas telah terjejas dan tidak mempunyai pendapatan stabil selain bergantung kepada kebenaran dan permit kerja. Mahkamah ini mendapati responden ada mendedahkan pendapatannya namun dalam bentuk anggaran tanpa dokumen sokongan dikemukakan. [39] Bahkan daripada segi keupayaan kewangan responden, Mahkamah ini mendapati meskipun responden mendakwa mengalami sumber kewangan yang terhad dengan pendapatan S/N I/1mB6LCl0e6bA8wltQieg sekitar RM3,310.00 sebulan, defendan melalui afidavitnya sendiri mengaku menyewa sebuah kondominium di Armanee Terrace Condominium berjumlah RM3,500 sebulan. Sukar bagi Mahkamah ini mempercayai versi responden bahawa dengan sumber pendapatan yang rendah, beliau sebaliknya mampu menyewa unit kondominium RM3,500.00 sebulan. [40] Sekiranya perbandingan dibuat terhadap perbelanjaan dan komitmen bulanan responden, Mahkamah ini mendapati wujud kebarangkalian yang tinggi bahawa responden adalah bekerja sebagaimana dihujahkan oleh pemohon dan berkemampuan untuk menyara pemohon. Hal ini disokong melalui perbelanjaan langganan dan keahlian LinkedIn RM220.06 dan ChatGPT RM89.56 sebulan selain perbelanjaan pembangunan perniagaan RM500.00 sebulan yang menunjukkan responden bukanlah seorang pencen dan tidak mempunyai pekerjaan. [41] Justeru, Mahkamah ini mendapati bahawa Majistret yang bijaksana telah terkhilaf secara nyata apabila tidak memberi pertimbangan terhadap keupayaan responden dalam membayar nafkah kepada pemohon. Isu 5: Sama ada Majistret telah khilaf nyata dalam menolak tuntutan nafkah pemohon kerana gagal mengemukakan bukti perbelanjaan sebenar. S/N I/1mB6LCl0e6bA8wltQieg [42] Mahkamah ini mengambil pendekatan yang tidak rigid dengan berpaksikan panduan oleh Mahkamah Rayuan dalam kes Seetha Vijayaratnam v Vicknesh Visvalingam (supra). [43] Pemohon merupakan individu dan bukannya entiti perniagaan. Elemen perbelanjaan yang dikategorikan dalam nafkah bulanan pemohon pada hemat Mahkamah ini adalah munasabah dan tidak berlebih-lebihan. Tambahan pula subseksyen 3(1) Akta 263 menggunakan perkataan “…in proportion to the means of such person, as to the court seems reasonable.” [44] Tambahan pula, seksyen 6 Akta 263 memberi ruang kepada responden untuk memohon perintah supaya kadar nafkah diubah jika berlaku perubahan dalam keadaan responden mahupun pemohon dengan mengemukakan alasan yang baik sehingga mahkamah berpuas hati. Mahkamah ini berpandangan pemohon tidak diperlukan disisi undang-undang untuk membuktikan perbelajaan sebenar yang ditanggung sebelum suatu perintah nafkah boleh diperintahkan di bawah seksyen 3 Akta 263. Isu 6: Sama ada jumlah nafkah yang dituntut oleh pemohon adalah munasabah. [45] Meskipun demikian, pada hemat Mahkamah ini tuntutan nafkah oleh pemohon perlulah munasabah dengan mengambil kira keperluan asas sebagaimana yang diakui oleh pemohon S/N I/1mB6LCl0e6bA8wltQieg sendiri. Justeru, Mahkamah ini membenarkan tuntutan nafkah sebagaimana yang dipohon melainkan yang berikut – i. sewa rumah sebanyak RM2,000.00 tidak dibenarkan kerana mengambil kira pemohon tinggal bersama anak. Jika RM2,000 dibenarkan, seolah-olah responden turut menanggung kos bagi keseluruhan rumah yang disewa. Tuntutan sewa dibenarkan kerana rumah merupakan keperluan asas dengan kadar sewa munasabah RM1,000 sebulan. ii. tuntutan keperluan perubatan bulanan secara tetap tidak dibenarkan kerana pemohon tidak mendedahkan apakah keperluan perubatan bulanan yang diperlukan. KESIMPULAN [46] Berdasarkan alasan-alasan yang diperihalkan di atas dengan memberi pertimbangan kepada afidavit-afidavit pemohon dan responden selain hujahan bertulis oleh peguam cara terpelajar bagi kedua-dua pihak, Mahkamah ini mendapati wujud khilaf nyata oleh Majistret dalam menolak permohonan pemohon. [47] Justeru, Mahkamah ini memutuskan – i. Perintah Mahkamah Majistret bertarikh 4 Jun 2025 diketepikan; S/N I/1mB6LCl0e6bA8wltQieg ii. Rayuan pemohon dibenarkan dan responden diperintahkan membayar nafkah RM4,019.00 setiap bulan mulia bulan November 2024; dan iii. Kos ditanggung oleh pihak masing-masing. Bertarikh pada 31 Disember 2025. Ditandatangani ………………………………………. Hazizah binti Kassim Pesuruhjaya Kehakiman Mahkamah Tinggi Sivil (NCvC10) Shah Alam, Selangor

Bagi Pihak Perayu : S. Ravichandran & Brian Lim Ming Ying Tetuan Seah Balan Ravi & Co. (Klang, Selangor)

Bagi Pihak Defendan : Joan Jacintha Bernard & Sivajothi Ganeson Tetuan Joan Bernard & Associates (Wilayah Persekutuan Kuala Lumpur)