Varathraju Pillai A/L Seevaraja Pillai (AA-82-9-10/2021)

SP1 : Hemalatha A/P Silvarajoo (Saksi awam)

SP2 : Insp Siti Syakilla Azmira binti Abd Aziz (Pengadu)

SP3 : Mahendran A/L Silvarajoo (Saksi awam)

SP4 : Vasantha kumary A/P Ponnusamy (Saksi awam)

SP5 : Kpl Aminah binti Berahim (Penerima Laporan Polis Palsu P4)

SP6 : Insp Gopirajan A/L Murugiah (Pegawai Penyiasat) [6] Dokumen-dokumen pihak pendakwaan yang telah dikemukakan dan ditandakan di Mahkamah adalah sepertimana berikut:

P1(A-E)- 5 keping gambar tempat kejadian;

P2- Laporan Polis Pusat 3967/21;

P3- Laporan Polis Pusat 4253/21;

P4- Laporan Polis Jelapang 4136/21;

P5- Sijil 90A SP2;

P6- Laporan Polis Jelapang 4138/21;

P7(A-D)- 4 keping gambar Balai Polis Pusat;

P8- Rajah Kasar Tempat Kejadian;

P9- CD;

P10- Sijil 90A;

P11- Laporan Polis Pusat 4218/21; dan

P12- 3 keping gambar tertuduh. [7] Berdasarkan keterangan saksi-saksi dan semua dokumen yang dikemukakan, fakta ringkas kes ini adalah seperti berikut. [8] Pada 27.08.2021, jam lebih kurang 3.33 petang, tertuduh telah hadir di Balai Polis Pusat, Ipoh dan membuat satu laporan polis bernombor Jelapang/4136/2021 (sebagaimana eksibit P4). Dalam laporan polis tersebut, tertuduh mendakwa bahawa pada 27.08.2021, jam lebih kurang 3.00 petang, di rumah bernombor No. 34, Laluan Puncak Jelapang Maju 17, Taman Puncak Jelapang, Ipoh (selepas ini dirujuk sebagai rumah No. 34 tersebut), beliau telah diserang oleh abang iparnya, SP3, semasa kunjungan bekas isterinya SP1 bersama agen perumahan untuk tujuan mengambil gambar rumah No. 34 tersebut. [9]

Tertuduh telah memberikan maklumat kepada penjawat awam;

Maklumat yang diberikan adalah palsu;

Tertuduh mengetahui ataupun mempunyai alasan untuk mengetahui bahawa maklumat tersebut adalah palsu; dan

Maklumat palsu tersebut bertujuan hendak menyebabkan, atau dengan mengetahui bahawa ia mungkin menyebabkan, penjawat awam itu menggunakan kuasanya yang sah di sisi undang-undang, yang mendatangkan bencana atau kegusaran kepada seseorang/ melakukan perkara yang penjawat awam itu sepatutnya tidak melakukan/ meninggalkan apa-apa perkara yang penjawat awam itu sepatutnya tidak meninggalkan sekiranya keadaan yang dimaklumkan itu diketahui olehnya. Pembuktian elemen pertuduhan

Tertuduh telah memberikan maklumat kepada penjawat awam [21] Bagi elemen ini, terdapat keterangan yang dikemukakan oleh pihak pendakwaan melalui eksibit P4 yang telah membuktikan bahawa tertuduh telah memberikan maklumat kepada penjawat awam iaitu SP5 yang merupakan seorang anggota polis berpangkat Lans Koperal di Balai Polis Sentral, IPD Ipoh. [22] Laporan P4 dengan jelas menunjukkan bahawa tertuduh telah membuat satu laporan polis dengan menyatakan bahawa SP3 telah datang ke rumahnya dan telah mencederakan tertuduh. Di samping itu, tertuduh turut melaporkan dalam P4 bahawa SP3 turut membuat ugutan kepadanya. [23] Maka, Mahkamah mendapati elemen pertama pertuduhan di bawah seksyen 182 Kanun Keseksaan ini telah berjaya dibuktikan oleh pihak pendakwaan tanpa keraguan.

Maklumat yang diberikan adalah palsu; dan

Tertuduh mengetahui ataupun mempunyai alasan untuk mengetahui bahawa maklumat tersebut adalah palsu [24] Bagi elemen (b) dan (c) seperti di atas, kedua-duanya merujuk kepada elemen pengetahuan di pihak tertuduh iaitu maklumat tersebut adalah palsu dan tertuduh mengetahui ataupun mempunyai alasan untuk mengetahui bahawa maklumat tersebut adalah palsu dan ini dapat dibuktikan melalui perbuatan dan tindakan tertuduh sendiri. [25] Pihak pendakwaan telah mengemukakan SP1, SP3 dan SP4 yang turut berada di tempat kejadian iaitu rumah No. 34 tersebut bagi membuktikan bahawa maklumat dalam laporan P4 adalah palsu. [26] Keterangan dan didapati adalah selari dan saling menyokong menyatakan secara ringkas seperti berikut:

Kejadian SP3 menumbuk dan mengugut tertuduh adalah tidak berlaku;

Tertuduh yang memulakan provokasi dan mengajak SP3 untuk bergaduh;

Tertuduh juga telah mengeluarkan kata-kata kesat kepada SP3 semasa kejadian;

Sepanjang kejadian, tertuduh berada di hadapan pintu masuk rumah. Manakala, SP1, SP3 dan SP4 berada di bahagian pagar rumah tersebut yang berjarak lebih kurang 10-15 kaki antara satu sama lain; dan

Tiada sentuhan fizikal langsung antara SP3 dan tertuduh di tempat kejadian. [27] Selain itu, menurut SP6, hasil siasatan terhadap saksi-saksi SP1, SP3, SP4 serta seorang saksi bebas, iaitu agen perumahan bernama Rajeswari, turut menunjukkan keterangan yang konsisten. Kesemua mereka menyatakan bahawa tiada pergaduhan atau serangan fizikal berlaku pada hari kejadian. Malah, mereka sebulat suara menyatakan bahawa tertuduh sendiri yang memulakan provokasi dan memanggil SP3 untuk bergaduh. [28] Setelah Mahkamah meneliti secara keseluruhan keterangan saksi-saksi berkenaan, Mahkamah mendapati bahawa keterangan mereka adalah kredibel dan tidak bercanggah antara satu sama lain. Sebaliknya, keterangan tersebut berjaya menafikan sepenuhnya dakwaan yang dibuat oleh tertuduh dalam laporan P4. [29] Mahkamah juga mengambil kira bahawa tertuduh merupakan seorang anggota polis, yang sepatutnya sedar dan mengetahui implikasi undang-undang terhadap laporan yang dibuatnya. Tindakan tertuduh membuat laporan palsu yang menyebabkan SP3 ditangkap oleh pihak polis jelas menunjukkan bahawa tertuduh bukan sahaja memberikan maklumat palsu, malah mengetahui maklumat tersebut adalah palsu pada masa laporan dibuat. [30] Oleh yang demikian, Mahkamah memutuskan kedua-dua elemen iaitu maklumat yang diberikan adalah palsu dan tertuduh mengetahui bahawa maklumat tersebut adalah palsu adalah dibuktikan oleh pihak pendakwaan.

Maklumat palsu tersebut bertujuan hendak menyebabkan, atau dengan mengetahui bahawa ia mungkin menyebabkan, penjawat awam itu menggunakan kuasanya yang sah di sisi undang-undang, yang mendatangkan bencana atau kegusaran kepada seseorang/ melakukan perkara yang penjawat awam itu sepatutnya tidak melakukan/ meninggalkan apa-apa perkara yang penjawat awam itu sepatutnya tidak meninggalkan sekiranya keadaan yang dimaklumkan itu diketahui olehnya [31] Dalam membuktikan elemen ini, pihak pendakwaan telah mengemukakan SP5 dan SP2. Daripada keterangan SP5, adalah jelas bahawa sebaik menerima laporan P4 daripada tertuduh, SP5 telah bertindak memaklumkan hal tersebut kepada pegawai penyiasat yang bertugas 24 jam pada hari tersebut iaitu SP2. Seterusnya, SP2 sebagai pegawai penyiasat telah membuka satu kertas siasatan di bawah seksyen 323/506 Kanun Keseksaan. Rentetan laporan P4 juga, SP3 telah ditangkap oleh pihak polis sepertimana eksibit P11 dan terpaksa menjalani tempoh reman dan berada di lokap selama 1 malam. [32] Mahkamah setelah meneliti keterangan SP2 dan SP5, memutuskan elemen terakhir ini juga telah berjaya dibuktikan oleh pihak pendakwaan kerana SP3 telah ditangkap berdasarkan kepada laporan P4 dan menyebabkan SP2 menggunakan kuasanya menahan SP3. Isu-isu yang dibangkitkan oleh pihak pembelaan [33] Di akhir kes pendakwaan, pihak pembelaan telah membangkitkan beberapa isu yang didakwa menimbulkan keraguan terhadap kes pendakwaan, iaitu seperti berikut:

dan merupakan saksi berkepentingan dan kebolehpercayaan adalah dipertikaikan;

SP5 tidak membuat sebarang laporan berkenaan laporan palsu;

Pegawai tangkapan SP3 iaitu Ishak bin Jumain dan TPR Jean Sharmila tidak dipanggil sebagai saksi di Mahkamah meninggalkan lompang dalam kes pendakwaan, maka seksyen 114(g) Akta Keterangan 1950 adalah terpakai; dan

SP2 sebagai pegawai penyiasat laporan P4 gagal menyiasat sama ada kecederaan tertuduh sepertimana di eksibit P12 dibuat oleh SP3 sepertimana laporan P4.

dan merupakan saksi berkepentingan dan kebolehpercayaan adalah dipertikaikan [34] Pihak pembelaan telah berhujah bahawa saksi-saksi pendakwaan iaitu SP1, SP3 dan SP4 mempunyai kepentingan peribadi terhadap tertuduh. Hal ini kerana SP1 merupakan bekas isteri kepada tertuduh, SP3 ialah bekas abang ipar kepada tertuduh, manakala SP4 pula merupakan pekerja kepada SP3. Oleh yang demikian, pihak pembelaan berhujah bahawa keterangan mereka tidak wajar diterima tanpa sokongan bukti lain. [35] Mahkamah mendapati bahawa memang benar dan merupakan saksi-saksi pendakwaan penting dan pertuduhan terhadap tertuduh amat bergantung kepada testimoni mereka. SP3 sememangnya merupakan saksi berkepentingan memandangkan beliau adalah mangsa kepada tindakan tertuduh. Maka, adalah munasabah bagi SP3 untuk menginginkan agar pihak yang membuat laporan palsu terhadapnya dihukum sewajarnya. [36] Mahkamah mengambil maklum bahawa adalah tidak selamat untuk bergantung kepada keterangan SP3 sahaja kecuali jika disokong oleh bukti lain dalam aspek-aspek material yang mengaitkan tertuduh. [37] Bagi SP1 dan SP4 pula, sebagai adik dan rakan sekerja kepada SP3, Mahkamah mengakui bahawa mereka juga mempunyai hubungan rapat dengan SP3 dan berkemungkinan ingin menegakkan keadilan bagi pihak SP3. [38] Namun demikian, perlu ditegaskan bahawa tiada peruntukan undang-undang yang mewajibkan Mahkamah menolak kesemua testimoni daripada saksi-saksi yang mempunyai kepentingan. [39] Sebaliknya, undang-undang hanya menetapkan bahawa keterangan daripada saksi sedemikian hendaklah dinilai dengan berhati-hati bagi mengelakkan sebarang risiko mereka cuba membabitkan tertuduh secara tidak wajar. [40] Dalam kes Alaggandiran Vellu v. PP [2010] 4 CLJ 410; [2010] 3 MLJ 647, Mahkamah menegaskan bahawa: “SP3 is the brother of the deceased. His evidence is entitled to credence until cogent reasons for disbelief can be advanced.” [41] Selanjutnya, dalam kes Liow Siow Long v. PP [1969] CLJU 98; [1970] 1 MLJ 40, Raja Azlan Shah J (sewaktu itu) menyatakan bahawa: “It is difficult to accept the suggestion that if a witness is shown to be a relation of the deceased his evidence is tainted. Testimony of close relations is not tainted if it is otherwise reliable... But if it is proved that they are not entirely disinterested witnesses, e.g. they are either partisans of the complainant or are in any way inimical to the accused, then their testimony is tainted and requires corroboration if to be acted upon.” [42] Daripada prinsip tersebut, jelas bahawa keterangan saksi yang mempunyai hubungan kekeluargaan atau kepentingan tidak semestinya ditolak, selagi mana keterangan mereka konsisten dan tidak menunjukkan niat jahat terhadap tertuduh. [43] Setelah Mahkamah meneliti dengan cermat keterangan SP1, SP3 dan SP4 dalam kes ini, didapati ketiga-tiga saksi tersebut berada di tempat kejadian dan melihat sendiri apa yang berlaku di rumah No. 34 semasa kejadian. Keterangan mereka juga didapati konsisten serta saling menyokong antara satu sama lain dalam perkara-perkara material. [44] Selain itu, keterangan SP6 yang telah mengambil rakaman percakapan agen rumah bernama Rajeswari, seorang saksi bebas tanpa sebarang kepentingan turut menyokong versi pihak pendakwaan. Menurut SP6, Rajeswari menyatakan bahawa provokasi telah dimulakan oleh tertuduh dan tiada sebarang sentuhan fizikal dilakukan oleh SP3 terhadap tertuduh. Peguam pembelaan juga tidak mencabar keterangan SP6 berkenaan hasil siasatan terhadap Rajeswari atau mana-mana saksi lain. [45] Maka, setelah mempertimbangkan keseluruhan bukti dan keterangan, Mahkamah berpendapat bahawa SP1, SP3 dan SP4 adalah saksi yang boleh dipercayai memandangkan tiada bukti menunjukkan mereka mempunyai motif untuk memfitnah tertuduh. Keterangan mereka konsisten, saling menguatkan antara satu sama lain dan tidak bercanggah dalam perkara-perkara penting. [46] Oleh itu, Mahkamah memutuskan bahawa isu yang dibangkitkan oleh pihak pembelaan berhubung kebolehpercayaan saksi-saksi ini adalah tidak berasas. Keterangan mereka adalah boleh dipercayai dan diterima.

SP5 tidak membuat sebarang laporan berkenaan laporan palsu [47] Pihak pembelaan telah berhujah bahawa kegagalan SP5 untuk membuat laporan lanjut terhadap laporan palsu yang dibuat oleh tertuduh menunjukkan terdapat kelemahan dalam siasatan dan menimbulkan keraguan terhadap kes pendakwaan. [48] Berhubung dengan isu ini, Mahkamah berpandangan bahawa kewajipan SP5 sebagai anggota polis yang bertugas di kaunter aduan hanyalah untuk menerima laporan daripada orang awam, termasuk tertuduh, dan seterusnya memaklumkan laporan tersebut kepada pegawai penyiasat yang bertanggungjawab, iaitu SP2. Tindakan SP5 adalah selaras dengan prosedur standard penerimaan laporan polis dan beliau telah melaksanakan tanggungjawabnya dengan betul. [49] Sama ada laporan polis bertanda P4 itu palsu atau sebaliknya bukanlah dalam bidang kuasa atau tanggungjawab SP5 untuk menentukan. Berdasarkan keterangan SP2, selepas menerima laporan tersebut, beliau telah menjalankan siasatan lanjut terhadap isi kandungan laporan P4 dan mendapati bahawa laporan tersebut mengandungi maklumat palsu. Susulan itu, SP2 telah membuat laporan terhadap tertuduh selepas menerima arahan daripada Timbalan Pendakwa Raya. [50] Oleh itu, isu sama ada SP5 membuat laporan lanjut atau tidak, tidak mempunyai sebarang implikasi terhadap elemen pertuduhan. Ini kerana perkara yang menjadi persoalan utama di bawah seksyen 182 Kanun Keseksaan adalah sama ada tertuduh telah memberikan maklumat palsu kepada penjawat awam, bukannya sama ada SP5 membuat laporan balas atau tidak. [51] Setelah meneliti keseluruhan keterangan dan hujahan, Mahkamah mendapati bahawa isu ini tidak mempunyai merit. Kegagalan SP5 membuat laporan lanjut tidak menjejaskan kredibiliti siasatan mahupun kekuatan kes pendakwaan. Oleh itu, isu ini ditolak oleh Mahkamah.

Pegawai tangkapan iaitu Ishak bin Jumain dan Timbalan Pendakwa Raya, Jean Sharmila tidak dipanggil sebagai saksi di Mahkamah meninggalkan lompang dalam kes pendakwaan, maka seksyen 114(g) Akta Keterangan 1950 adalah terpakai [52] Pihak pembelaan berhujah bahawa kegagalan pihak pendakwaan memanggil dua (2) pegawai, iaitu pegawai tangkapan SP3 bernama Ishak bin Jumain dan Timbalan Pendakwa Raya Jean Sharmila, telah meninggalkan lompang dalam kes pendakwaan, dan oleh itu Seksyen 114(g) Akta Keterangan 1950 hendaklah digunakan bagi membuat inferens negatif terhadap pihak pendakwaan. [53] Walau bagaimanapun, Mahkamah berpendapat bahawa keterangan berkaitan proses tangkapan SP3 telahpun dikemukakan dengan jelas melalui SP2 dan disokong oleh eksibit P11. Maka, pemanggilan pegawai tangkapan Ishak bin Jumain hanyalah bersifat pengulangan dan tidak menambah nilai probatif terhadap isu utama iaitu sama ada tertuduh telah membuat laporan polis palsu di bawah seksyen 182 Kanun Keseksaan. [54] Seterusnya, Timbalan Pendakwa Raya Jean Sharmila bukanlah saksi fakta dalam kes ini. Peranannya hanyalah sebagai Timbalan Pendakwa Raya yang meminitkan kertas siasatan untuk mengarahkan tindakan lanjut bagi membuat laporan polis terhadap tertuduh setelah mendapati laporan P4 adalah palsu. [55] Oleh itu, keterangan beliau tidak relevan kepada fakta pertuduhan dan tidak diperlukan sebagai saksi. Prinsip undang-undang juga menyatakan bahawa pihak pendakwaan tidak diwajibkan memanggil semua saksi yang berpotensi, memadai jika saksi yang dipanggil mampu membuktikan elemen penting kes. [56] Dalam keadaan ini, keterangan SP2 sudah mencukupi bagi menjelaskan keseluruhan proses tangkapan dan penyiasatan. Justeru, Mahkamah mendapati bahawa kegagalan memanggil Ishak bin Jumain dan Timbalan Pendakwa Raya Jean Sharmila tidak menjejaskan kes pendakwaan dan seksyen 114(g) Akta Keterangan 1950 tidak terpakai. Maka, isu ini adalah tidak berasas dan ditolak oleh Mahkamah.

SP2 sebagai pegawai penyiasat laporan polis P4 gagal menyiasat sama ada kecederaan tertuduh sepertimana di eksibit P12 dibuat oleh SP3 sepertimana laporan polis P4 [57] Pihak pembelaan telah berhujah bahawa SP2 selaku pegawai penyiasat bagi laporan polis bertanda P4 telah gagal menyiasat dengan terperinci dakwaan kecederaan yang didakwa dialami oleh tertuduh, seperti yang dinyatakan dalam eksibit P12. Kegagalan tersebut, menurut pembelaan, menimbulkan keraguan terhadap ketepatan dan keutuhan siasatan yang dijalankan, serta sekaligus menjejaskan kebolehpercayaan kes pendakwaan. [58] Mahkamah, setelah meneliti keterangan SP2 dan bukti yang dikemukakan, mendapati bahawa SP2 telah menjalankan siasatan sewajarnya sebaik sahaja menerima laporan P4. SP2 telah memanggil tertuduh untuk diambil keterangan dan semasa temubual tersebut, beliau mendapati tiada sebarang kesan kecederaan yang kelihatan pada tubuh tertuduh. Tindakan ini menunjukkan bahawa SP2 telah menilai dakwaan kecederaan tersebut secara langsung dan tidak semata-mata bergantung kepada laporan bertulis. [59] Selain itu, SP2 juga telah mengambil keterangan daripada saksi-saksi lain yang berada di tempat kejadian, termasuk SP1, SP4 serta seorang saksi bebas iaitu agen rumah bernama Rajeswari. Berdasarkan keterangan saksi-saksi ini, tiada sebarang bentuk serangan fizikal dilakukan terhadap tertuduh oleh SP3 seperti yang didakwa dalam laporan P4. Keterangan saksi-saksi tersebut adalah konsisten dan saling menguatkan antara satu sama lain bahawa pertelingkahan yang berlaku hanyalah bersifat lisan tanpa sebarang sentuhan fizikal. [60] Sehubungan itu, Mahkamah berpuas hati siasatan yang dijalankan oleh SP2 telah memadai untuk menyokong dapatan bahawa laporan P4 adalah laporan palsu. Oleh yang demikian, Mahkamah berpandangan bahawa dakwaan kegagalan siasatan oleh SP2 adalah tidak berasas. Tiada bukti yang menunjukkan bahawa SP2 bertindak cuai atau gagal menjalankan tanggungjawabnya secara munasabah. Maka, isu ini adalah tidak berasas dan ditolak oleh Mahkamah. Keputusan selepas kes pendakwaan [61] Setelah menimbangkan semua isu yang dibangkitkan, Mahkamah berpuas hati bahawa tiada satu pun isu yang berjaya menimbulkan keraguan munasabah terhadap kes pendakwaan. Berdasarkan keterangan-keterangan di atas dan setelah Mahkamah meneliti secara penilaian maksimum Mahkamah berpuas hati dan telah memutuskan bahawa pihak pendakwaan telah berjaya membuktikan satu kes prima facie terhadap pertuduhan di bawah seksyen 182 Kanun Keseksaan. [62] Mengenai kredibiliti saksi-saksi pihak pendakwaan, Mahkamah tidak mempunyai sebab untuk tidak mempercayai keterangan-keterangan saksi pendakwaan kerana keterangan mereka yang kredibel, konsisten dan juga menyokong antara satu sama lain. Atas dasar itu, Mahkamah telah memerintahkan agar tertuduh dipanggil untuk membela diri. [63] Seterusnya, seperti yang dinyatakan dalam seksyen 173(ha) Kanun Tatacara Jenayah, telah diterangkan mengenai tiga (3) pilihan kepada tertuduh. Setelah memahami pilihan tersebut, tertuduh telah memilih untuk memberikan keterangan secara bersumpah dari kandang saksi bagi membela dirinya. PERTIMBANGAN MAHKAMAH SELEPAS KES PEMBELAAN Peruntukan Undang-undang [64] Dalam mempertimbangkan sesuatu keterangan di akhir kes pembelaan, Mahkamah ini perlu membuat pertimbangan ke atas semua keterangan yang dikemukakan oleh pihak pendakwaan dan pembelaan dan perlu memutuskan sama ada pihak pendakwaan telah berjaya membuktikan kes melampaui keraguan munasabah sebagaimana yang diperuntukkan di bawah seksyen 182A Kanun Tatacara Jenayah. [65] Seksyen 182A Kanun Tatacara Jenayah memperuntukkan seperti yang berikut: "(1) At the conclusion of the trial, the Court shall consider all evidence adduced before it and shall decide whether the prosecution has proved its case beyond reasonable doubt.

If the Court finds that the prosecution has proved its case beyond reasonable doubt, the Court shall find the accused guilty and he may be convicted on it.

If the Court finds that the prosecution has not proved its case beyond reasonable doubt, the Court shall record an order of acquittal." [66] Mahkamah ini juga merujuk kepada kes Mahkamah Persekutuan, Balachandran v. PP [2005] 1 CLJ 85; [2005] 2 MLJ 301, di mana YA Augustine Paul JCA telah menyatakan, antara lain, seperti yang berikut: "Proof beyond reasonable doubt involves two aspects. While one is the legal burden on the prosecution to prove its case beyond reasonable doubt the other is the evidential burden on the accused to raise a reasonable doubt. Both these burdens can only be fully discharged at the end of the whole case when the defence has closed its case. Therefore a case can be said to have been proved beyond reasonable doubt only at the conclusion of the trial upon a consideration of all the evidence adduced as provided by s. 182A

of the Criminal Procedure Code. That would normally be the position where the accused has given evidence. However, where the accused remains silent there will be no necessity to re-evaluate the evidence in order to determine whether there is a reasonable doubt in the absence of any further evidence for such a consideration. The prima facie evidence which was capable of supporting a conviction beyond reasonable doubt will constitute proof beyond reasonable doubt". [67] "Beyond reasonable doubt” pula telah ditakrifkan dengan jelas oleh YA Sharma dalam kes PP v. Saimin & Ors [1971] CLJU 115; [1971] 1 LNS 115; [1971] MLJ 16 yang menyatakan seperti berikut: "A reasonable doubt must be doubt arising from the evidence or want of evidence and cannot be imaginary doubt or conjecture unrelated to the evidence". [68] Merujuk kepada prinsip kes-kes yang telah diputuskan, adalah menjadi tanggungjawab Mahkamah ini untuk menilai pembelaan tertuduh dan seterusnya memutuskan sama ada wujud keraguan yang munasabah terhadap kes pendakwaan yang timbul daripada keterangan tertuduh. Adalah penting untuk memastikan bahawa keterangan tertuduh tidak menimbulkan keraguan yang bersifat khayalan atau sekadar andaian semata-mata yang tidak mempunyai sebarang kaitan dengan keterangan yang dikemukakan di hadapan Mahkamah. Pembelaan tertuduh [69] Pihak pembelaan telah mengemukakan dua (2) saksi pembelaan iaitu tertuduh sendiri (SD1) yang memberikan keterangan bersumpah dan seorang lagi saksi pegawai perubatan yang dikatakan merawat tertuduh selepas kejadian pada tarikh yang sama iaitu Dr. Yutharshni Praim Kumar (SD2). Bagi menyokong keterangan pihak pembelaan, dokumen seperti berikut dikemukakan ke Mahkamah:

D13- Pernyataan saksi SD1

D14- Laporan Awal Perubatan

D15- Pernyataan saksi SD2 [70] Tertuduh secara ringkasnya telah mengakui bahawa kesemua SP1, SP3 dan SP4 bersama agen perumahan bernama Rajeswari telah pergi ke rumah No. 34 tersebut pada tarikh dan masa kejadian. Menurut tertuduh, tertuduh telah memaklumkan SP3 dengan tegas tetapi bersopan bahawa kehadiran SP3 dan SP4 tidak diperlukan semasa proses penilaian rumah dan peguamnya telah menyatakan bahawa hanya SP1 dan agen perumahan yang dibenarkan memasuki rumah No. 34 tersebut. [71] Disebabkan itu, SP3 menjadi marah dan mula meninggikan suara terhadap tertuduh dan selanjutnya bertindak menyerang tertuduh. Tertuduh menyatakan SP3 telah menumbuk bahagian kiri lehernya dan menyebabkan tertuduh terjatuh ke tanah. Tambahnya lagi, walaupun SP3 terus mencabar tertuduh untuk berlawan, tertuduh tetap tidak membalas kerana ingat dengan pesanan peguamnya untuk tidak bertengkar semasa sesi penilaian. [72] Selepas itu, tertuduh mengatakan telah menutup pintu pagar dan merakam video sebagai bukti mereka berada dalam kawasan rumah dan membuka semula pintu pagar dan mereka beredar. Namun, tiada apa-apa rakaman video dikemukakan ke Mahkamah. [73] Kemudian, tertuduh telah membuat laporan polis sepertimana eksibit P4 pada hari yang sama dan mendapatkan rawatan di Hospital Raja Permaisuri Bainun kerana mengalami kesakitan ringan di bahagian kiri leher akibat tumbukan SP3. [74] Pihak pembelaan juga telah mengemukakan pegawai perubatan sebagai saksi pembelaan untuk meyakinkan Mahkamah bahawa terdapat kecederaan yang dialami oleh tertuduh akibat pergelutan dengan SP3 pada hari kejadian. [75]