Velao A/L Sanmugam v Sundararasan A/L Karuppiah (MA-22NCvC-30-07/2020)

Content

1 DALAM MAHKAMAH TINGGI MALAYA DI MELAKA DALAM NEGERI MELAKA WRIT SAMAN NO.: MA-22NCvC-30-07/2020 ANTARA VELAO A/L SANMUGAM …PLAINTIF (NO. K/P : 710305-04-5039)

Preamble

Menurut Plaintif, jumlah pinjaman yang telah diberikan oleh Plaintif kepada Defendan-Defendan atas permintaan Defenden Pertama dan Kedua berjumlah RM6,000,000.00 dan pinjaman tersebut adalah tanpa faedah. Seksyen 4 Jadual Pertama dan Jadual Kedua Perjanjian Pinjaman tersebut memperuntukkan Defendan Pertama dan Kedua bertanggungan untuk membayar sebanyak RM100,000.00 setiap bulan untuk tempoh 6 bulan bermula 1.11.2018 sehingga 1.4.2019 yang mana semuanya berjumlah RM600,000.00 yang dirujuk sebagai Pembayaran Pertama pada perenggan 22.9 (a) dalam Penyata Tuntutan Plaintif. Seterusnya, kedua-dua Defendan bertanggungan membayar sebanyak RM140,000.00 setiap bulan untuk tempoh 6 bulan bermula 1.5.2019 sehingga 1.10.2019 yang mana semuanya berjumlah RM840,000.00 dan dirujuk sebagai Pembayaran Kedua pada perenggan 22.9 (b) dalam Penyata Tuntutan Plaintif. Akhir sekali, Defendan Pertama dan Kedua bertanggungan membayar RM152,000.00 setiap bulan untuk tempoh 30 bulan bermula 1.11.2019 sehingga 1.11.2022 yang mana semuanya berjumlah RM4,560,000.00 dan dirujuk sebagai Pembayaran Ketiga pada perenggan 22.9

Preamble

Menurut Plaintif, Defendan-Defendan telah menyerahkan semua cek bertarikh ke hadapan bagi Pembayaran Pertama, Kedua dan Ketiga yang mana butiran-butiran tersebut disenaraikan pada perenggan 22.11, 22.12 dan 22.13 dalam Penyata Tuntutan Plaintif. Daripada jumlah tersebut, kedua-dua Defendan telah hanya membuat 2 pembayaran iaitu sebanyak RM100,000.00 pada bulan November 2018 dan RM15,000.00 yang merupakan sebahagian daripada bayaran bulan Disember 2018 yang mana kedua-duanya berjumlah RM115,000.00 sahaja. Kedua-dua Defenden kemudiannya gagal melunaskan bayaran seterusnya dan menyebabkan Plaintif membawa tindakan menamatkan Perjanjian Pinjaman itu dan membawa tindakan menuntut baki pinjaman sebanyak RM5,885,000.00. [5] Walaupun Defendan Keenam bukan peminjam di bawah Perjanjian Pinjaman tersebut namun Defendan Keenam turut disaman kerana perniagaan beliau iaitu Priyan Textile yang merupakan Defendan Keempat yang turut menerima bahagian daripada pinjaman berkenaan. C. KES DEFENDAN [6]

Preamble

Menurut Defendan-Defendan pula, kes yang diplidkan di dalam Penyata Pembelaan adalah, pinjaman sebenar yang diberikan Plaintif hanyalah sebanyak RM1,925,000.00 sedangkan Defendan-Defendan telah membuat bayaran berjumlah RM2,709,500.00 sehingga menyebabkan berlakunya lebihan bayaran sebanyak RM784,500.00. [7] Defendan-Defendan mengatakan Perjanjian Pinjaman tersebut dimasuki dalam keadaan terpaksa setelah diugut oleh Plaintif dan kesemua cek telah diperolehi secara salah melalui kekerasan dan dalam keadaan ketakutan. Maka Perjanjian Pinjaman tersebut dikatakan dibuat tanpa kerelaan sepertimana diperlukan di bawah seksyen 10 Akta Kontrak 1950. [8] Defendan-Defendan seterusnya memplid pada perenggan 22 dalam Penyata Pembelaan bahawa Plaintif merupakan peminjam wang tanpa lesen dan mengenakan faedah ke atas pinjaman yang diberikan kepada Defendan-Defendan sehingga menyebabkan Defendan-Defendan membuat bayaran lebih sebanyak RM784,500.00. [9] Berikutan daripada lebihan bayaran tersebut Defendan-Defendan membuat satu tuntutan balas terhadap Plaintif untuk pemulangan jumlah sebanyak RM784,500.00 berserta faedah yang dikenakan. Di samping itu, Defendan-Defendan turut memohon deklarasi bahawa Perjanjian Pinjaman tersebut adalah terbatal dan Defendan-Defendan tidak berhutang dengan Plaintif. D. PERBICARAAN [10] Seramai 2 orang saksi telah dipanggil oleh Plaintif termasuk Plaintif sendiri dan 3 orang saksi dipanggil oleh pihak Defendan-Defendan termasuk Defendan Pertama, Defendan Kedua dan Defendan Keenam. E. BEBAN PEMBUKTIAN [11] Sebelum Mahkamah menyentuh keterangan yang dibawa oleh kedua-dua pihak, Mahkamah ingin menyatakan terlebih dahulu prinsip undang-undang dalam pembuktian kes di dalam suatu tuntutan sivil. Ianya adalah menjadi prinsip yang jelas dan mantap bahawa pihak yang membuat tuntutan mempunyai beban pembuktian di atas imbangan kebarangkalian (lihat seksyen 102 dan 103 Akta Keterangan 1950 dan keputusan Mahkamah dalam kes John v. Dharmaratnam [1962] MLJ 187; [1961] CLJU 35 dan Nanyang Development (1996) Sdn. Bhd. V. How Swee Poh [1970] 1 MLJ 145; [1967] CLJU 109). Selepas pihak yang menuntut memuaskan beban pembuktian, maka beban pembuktian kemudiannya berpindah kepada pihak yang menentang (lihat UN Pandey v. Hotela Marco Polo Ltd [1980] 1 MLJ 4; [1978] CLJU 223; [1978] 1 LNS 223). Jika berlaku keadaan di mana kedua-dua pihak gagal mengemukakan keterangan atau nilai keterangan kedua-dua pihak adalah sama maka pihak yang mempunyai beban pembuktian dianggap sebagai kalah (lihat Selvaduray v. Chinniah [1939] MLJ 253; [1939] CLJU 107; Lim Soh Meng & Anor v. Krishnan [1967] 1 MLJ 8; [1966] CLJU 89; [1966] 1 LNS 89; dan Ali Amberan v. Tunku Abdullah [1970] 2 MLJ 15; [1969] CLJU 6). F. PENILAIAN DAN DAPATAN MAHKAMAH [12] Setelah menilai keterangan pihak-pihak dan mempertimbang hujahan, Mahkamah ini mendapati pertikaian dalam kes ini berkisar kepada isu-isu asas berikut:-

Preamble

Menurut Defendan-Defendan, Plaintif hanya mampu membuktikan pembayaran setakat jumlah RM1,335,000.00 sebagai pinjaman kepada Defendan-Defendan. [28] Semasa sesi perbicaraan klarifikasi pada 7.11.2025, Mahkamah telah membangkitkan perkara mengenai pembuktian pembayaran secara tunai kepada Defendan-Defendan berjumlah RM3,761,000.00 sepertimana diplidkan pada perenggan 16.2 dan 16.3 Penyata Tuntutan. Semasa perbicaraan pada tarikh tersebut, peguam Plaintif mengatakan terdapat bukti pembayaran wang tersebut daripada saksi SP1 tetapi Hakim yang bersidang ketika itu tidak membenarkan keterangan dokumentar bayaran daripada SP1 ditandakan sebagai eksibit walaupun SP2, iaitu Plaintif telah mengemukakan sijil di bawah Seksyen 90A Akta Keterangan. Maka, peguam Plaintif menghujahkan sekarang, demi keadilan, Mahkamah ini harus membenarkan tandaan ‘ID’ sedia ada ditukarkan kepada tandaan ‘P’ dan menerima keterangan penyata akaun SP1 untuk membolehkan Plaintif membuktikan kesnya. [29] Untuk menyokong hujahan Plaintif, peguam Plaintif telah membuat rujukan kepada keputusan Mahkamah dalam kes YB Dato’ Haji Husam bin Haji Musa v. Mohd Faisal bin Rohban Ahmad [2015] MLJU 53; [2015] 1 CLJ 787; dan Desa Samudera Sdn Bhd v Bandar Teknik Sdn Bhd [2012] 1 MLJ 729; [2012] 1 CLJ 429. [30] Plaintif menyatakan bahawa jumlah RM3,761,000.00 daripada telah diperoleh daripada SP1 yang merupakan kenalan Plaintif. Jumlah wang tersebut telah dipindahkan kepada Plaintif daripada SP1 dan Plaintif kemudiannya membayar jumlah yang sama kepda Defendan-Defendan. Setelah mempertimbang keterangan, Mahkamah ini mendapati keterangan pembayaran daripada SP1 hanya menunjukkan pembayaran tersebut dibuat kepada Plaintif dan bukan pembayaran langsung kepada mana-mana Defendan-Defendan. [31] Selanjutnya, Plaintif tidak mengemukakan keterangan yang menunjukkan jumlah wang yang sama telah kemudiannya dibayar secara tunai kepada mana-mana Defendan. Maka, kalaupun eksibit penyata bank SP1 dibenarkan menjadi eksibit ianya tetap tidak membantu Plaintif membuktikan bayaran berjumlah RM3,761,000.00 telah dibuat kepada Defendan-Defendan dan diterima oleh mereka. Berdasarkan pertimbangan tersebut, Mahkamah ini tidak mempunyai alasan untuk mengganggu ketetapan atau ‘ruling’ Hakim yang bersidang sebelum ini untuk menolak penerimaan keterangan tersebut sebagai eksibit Plaintif. [32] Seterusnya, Mahkamah telah mempertimbang keterangan Plaintif mengenai bayaran berjumlah RM2,239,000.00 yang dikatakan dibayar sendiri oleh Plaintif kepada Defendan-Defendan. Setelah meneliti keterangan berdasarkan mukasurat 8-15 Ikatan Dokumen Bersama Tandaan B2 (Kandungan 58), Mahkamah mendapati keterangan yang jelas menyokong pembayaran jumlah pada no 2-12 dalam perenggan 16.1 Penyata Tuntutan adalah berjumlah RM1,325,000.00 sahaja. Bagi jumlah bayaran tunai pada senarai no 1 dalam perenggan 16.1 iaitu RM100,000.00 dan RM814,000.00 pada perenggan 16.2, Mahkamah mendapati ia tidak disokong oleh apa-apa keterangan yang membuktikan bayaran tersebut. [33] Namun begitu, pada perenggan 13 dalam Penyata Pembelaan, Defendan-Defendan telah mengakui perenggan 16.1 Penyata Tuntutan yang menunjukkan jumlah pinjaman RM1,425,000.00 dan selanjutnya mengakui bahawa Defendan-Defendan telah meminjam wang sebanyak RM1,925,000.00 daripada Plantiff. Oleh yang demikian, Defendan-Defendan adalah terikat dengan pengakuan tersebut. Maka, jumlah RM1,925,000.00 harus di terima sebagai telah dibuktikan. [34] Berbalik kepada semua cek yang telah dikeluarkan oleh Defendan-Defendan yang dikemukakan pada muka surat 16 sehingga 28 Ikatan Dokumen Bersama B2 (Kandungan 58) yang disenaraikan pada perenggan 22.11, 22.12 dan 22.13, adakah keterangan cek-cek tersebut boleh diterima sebagai keterangan yang menunjukkan satu pengakuan terhadap jumlah keseluruhan yang telah dipinjam dan perlu dibayar semula oleh Defendan-Defendan? [35] Plaintif menghujahkan bahawa pengeluaran cek-cek bernilai dengan sendirinya merupakan satu pengakuan mengenai jumlah yang terhutang. Plaintif merujuk kepada keputusan dalam kes Esso Malaysia Bhd. V. Hills Agency (M) Sdn. Bhd. & Ors [1994] 1 MLJ 740 yang mana Mahkamah memutuskan satu pengakuan merupakan keterangan yang kuat. Plaintif menghujahkan lagi pengakuan tersebut diperkuatkan lagi oleh peruntukan perenggan 1 Perjanjian Pinjaman tersebut yang menunjukkan Defendan-Defendan menyedari bahawa jumlah pinjaman merujuk kepada keseluruhan nilai pembayaran yang dirujuk pada seksyen 4 Jadual Pertama dan Jadual Kedua perjanjian tersebut. [36] Perenggan 1 dalam Perjanjian Pinjaman memperuntukkan bahawa Plaintif bersetuju untuk menyediakan sejumlah wang yang disebut sebagai “Payment” di mana ia merujuk kepada seksyen 4 Jadual Pertama. Seksyen 4 pula memperuntukkan bahawa “Payment” bermaksud jumlah bayaran di bawah

Schedule

Jadual Kedua. Jadual Kedua pula menyatakan nilai dan jumlah bayaran ansuran yang bakal dibayar. Plaintif menghujahkan nilai kesemua bayaran ansuran di bawah

Schedule

Jadual Kedua perjanjian berjumlah RM6,000,000.00, justeru keseluruhan Perjanjian Pinjaman tersebut harus diterima sebagai satu keterangan yang merupakan pengakuan terhadap jumlah yang dipinjam dan perlu dibayar oleh Defendan-Defendan. [37] Setelah mempertimbang hujahan dan keterangan, oleh sebab Mahkamah ini telah membuat dapatan bahawa Perjanjian Pinjaman tersebut adalah sah dan mengikat pihak-pihak, ianya bererti Defendan Pertama dan Kedua adalah terikat dengan terma-terma Perjanjian tersebut. Oleh yang demikian,

Schedule

Jadual Kedua secara prima facie merupakan satu pengesahan mengenai jumlah bayaran yang perlu dibayar semula oleh Defendan-Defendan di bawah Perjanjian Pinjaman itu. [38] Satu perkara penting yang diberikan pertimbangan ialah Defendan Pertama telah mengeluarkan kesemua cek-cek bertarikh ke hadapan atas nama Plaintif yang keseluruhannya bernilai selepas Perjanjian Pinjaman ditandatangani. Ini menunjukkan kaitan antara pengeluaran cek-cek tersebut dengan terma dalam Jadual Kedua. Adalah tidak munasabah untuk Defendan Pertama berbuat demikian jika Defendan-Defendan tidak berhutang sebanyak jumlah tersebut dengan Plaintif. Jika benar telah berlaku lebihan bayaran sudah tentu Defendan-Defendan akan menarik balik mana-mana jumlah atau nilai cek untuk menentukan jumlah yang sebenarnya perlu dibayar. [39] Seterusnya, Mahkamah mendapati persetujuan mengenai obligasi tersebut disokong oleh keterangan transkrip rakaman ketiga-tiga audio yang menunjukkan kesediaan Defendan Kedua untuk mengeluarkan semua cek tersebut. Rakaman dan penghantaran audio itu semuanya bertarikh 16.10.2018 sebelum Perjanjian Pinjaman ditandatangani. Maka, tidak ada alasan yang kukuh yang membolehkan Defendan Pertama dan Kedua menafikan kesediaan dan persetujuan mereka untuk mengeluarkan kesemua cek pembayaran semula pinjaman. [40] Oleh yang demikian, Mahkamah mendapati Defenden Pertama dan Kedua telah berhutang dengan Plaintif sebanyak dan bukan hanya setakat jumlah RM1,925,000. Berapakah jumlah yang perlu dibayar oleh Defendan-Defendan? [41] Menurut kes Plaintif, Defendan-Defendan telah membuat 2 bayaran sebanyak RM115,000.00 yang merupakan pembayaran bagi bulan November 2018 dan sebahagian lagi pembayaran untuk bulan Disember 2018. Manakala Defendan-Defendan mendakwa telah membuat pembayaran sebanyak RM2,709,500.00. [42] Semasa perbicaraan klarifikasi pada 7.11.2025, berikutan arahan Mahkamah ini, pihak-pihak telah menyediakan jadual pembayaran untuk semakan bersama. Jadual tersebut telah disediakan oleh peguam Defendan-Defendan dan ditandakan sebagai Ikatan B7. Dalam perbicaraan tersebut, peguam Plaintif telah bersetuju bahawa terdapat pembayaran tambahan lain yang dibuat oleh Defendan-Defendan kepada Plaintif seperti yang terkandung dalam Jadual 1.1 dan Jadual 1.3 selain daripada pembayaran melalui cek-cek berjumlah RM115,000.00. [43] Di bawah butiran 4, 7, 8, 12, 13, 16, 22, 30, 31, 33, 34 dan 35 dalam Jadual 1.1, peguam Plaintif bersetuju sebanyak RM88,500.00 dibuktikan telah dibayar oleh Defendan-Defendan kepada Plaintif. Selain itu, peguam Plaintif juga bersetuju bahawa Defendan-Defendan telah membuat pembayaran di bawah butiran 2, 3, 4, 5, 7, 9, 10, 16, 18, 20, 21, 22, 23, 24, 25, 26, 27, 28, 31, 35, 36, 37, 39 sehingga 67, 69 dan 70 dalam Jadual 1.3, semuanya berjumlah RM264,000.00. Maka, jumlah keseluruhan pembayaran yang dipersetujui Plaintif adalah RM352,500.00 (RM88,500 + RM264,000). [44] Kecuali jumlah yang dipersetujui tersebut, Plaintif mempertikai semua pembayaran lain di bawah Jadual 1.1, keseluruhan pembayaran di bawah Jadual 1.2, pembayaran lain di bawah 1.

Schedule

Jadual 1.3 dan keseluruhan pembayaran di bawah Jadual 1.4, 5, 1.6 dan 1.7 kerana Defendan-Defendan gagal menunjukkan keterangan jelas bahawa pembayaran tersebut telah dibuat kepada Plaintiff dan diterima oleh Plaintif. [45] Sebagai kesimpulan, Mahkamah ini mendapati Defendan Pertama dan Kedua telah membayar sejumlah RM467,500.00 (RM115,000.00 + RM88,500.00 + RM264,000.00) kepada Plaintif dan meninggalkan baki RM5,532,500.00 (RM6,000,000.00 – RM467,500.00) yang tertunggak dan perlu dibayar oleh Defendan-Defendan. Sehubungan itu, Mahkamah mendapati Defendan Pertama, Kedua, Ketiga dan Kelima telah memungkiri Perjanjian Pinjaman tersebut apabila gagal melunaskan baki wang yang perlu dibayar. [46] Oleh sebab Mahkamah ini mendapati Defendan-Defendan telah menerima pinjaman sebanyak RM6,000,000.00 dan jumlah pembayaran semula yang telah dibuat adalah hanya RM467,500.00 maka Mahkamah menolak tuntutan Defendan-Defendan bahawa mereka telah membuat bayaran sebanyak RM2,709,500.00 dan terdapat lebihan bayaran berjumlah RM784,500.00 yang perlu dipulangkan kepada mereka. Adakah Plaintif telah mengenakan bayaran faedah? [47] Plaintif berhujah bahawa dakwaan Defendan-Defendan bahawa Plaintif telah mengenakan bayaran faedah tidak harus diterima oleh Mahkamah ini kerana tidak pernah diplid dalam Penyata Pembelaan dan perkara tersebut juga tidak pernah dinyatakan dalam keterangan saksi sendiri tentang apakah kadar faedah yang dikenakan ke atas Defendan-Defendan dan bagaimana kadar faedah dikira. [48] Pihak Defendan-Defendan menghujahkan bahawa Plaintif telah mengenakan bayaran faedah dan perkara ini terbukti dalam salinan perbualan menerusi aplikasi Whatsapp pada muka surat 4, 16, 19, 28, 29, 30, 35, 38, 39, 57, 59, 66,70, 72, 76, 79, 80, 82, 90, 91, 93, 95, 96 dan 101 dalam Ikatan Dokumen B6-(Kandungan 74). Permintaan dan bayaran faedah tersebut menyokong naratif kes Defendan-Defendan bahawa terdapat pembayaran lebih terhadap pinjaman tersebut dan Perjanjian Pinjaman berkenaan merupakan pinjaman berfaedah oleh peminjam wang tidak berlesen. [49] Sebelum menyentuh isu tersebut, Mahkamah menyatakan terlebih dahulu bahawa Plaintif telah membantah penerimaan keterangan salinan perbualan melalui aplikasi Whatsapp dalam Kandungan 74 itu atas dasar ianya telah di tolak untuk di terima sebagai eksibit oleh oleh Hakim yang bersidang sebelum ini dan penerimaan keterangan ini pada peringkat kes Defendan akan memprejudis Plaintif kerana Plaintif tidak berpeluang untuk mencabar keterangan tersebut. [50] Setelah mendengar hujahan pihak-pihak, Mahkamah telah membenarkan Kandungan 74 diterima sebagai keterangan atas alasan berikut:- (i) Hakim yang bersidang sebelum ini belum lagi membuat ketetapan atau ‘ruling’ mengenai kebolehterimaan keterangan tersebut tetapi hanya menunda pertimbangan perkara berkenaan; (ii) Mahkamah ini telah memberi peluang kepada Defendan Pertama untuk membuktikan semua perbualan tersebut dengan mengemukakan telefon yang mengandungi kesemua perbualan tersebut dan perkara berkenaan telah dilakukan; dan (iii) Peguam Plaintif telah mengesahkan bahawa selepas pemeriksaan kandungan telefon Defendan Pertama dilakukan, kesemua perbualan dalam Kandungan 74 sememangnya ada dalam perbualan Whatsapp dalam telefon milik Defendan Pertama. Oleh itu juga Mahkamah ini berpendapat bahawa Defendan-Defendan tidak perlu memfailkan sijil di bawah seksyen 90A Akta Keterangan 1950 kerana pembuktian kandungan telefon itu telah menjadi keterangan utama atau ‘primary evidence’ dan bukan hanya sekadar cetakan salinan daripada sebuah telefon yang tidak dapat dikemukakan. [51] Mahkamah ini telah menerima Jadual Kedua secara prima facie yang menunjukkan jumlah pinjaman RM6,000,000.00 dan nilai ini merupakan jumlah prinsipal di bawah Perjanjian Pinjaman tersebut, maka ianya menjadi beban pembuktian Defendan-Defendan untuk membuktikan berapa jumlah prinsipal sebenar yang dipinjam jika bukan RM6,000,000.00, berapa kadar faedah yang dikenakan oleh Plaintif, bagaimana jumlah prinsipal telah menjadi berlipat ganda dan bagaimana pembayaran telah dibuat terhadap jumlah prinsipal dan bayaran faedah atau bunga. [52] Walaupun semua muka surat dalam Kandungan 74 yang dirujuk oleh Defendan-Defendan menunjukkan adanya permintaan bayaran ‘interest’ atau faedah, namun Defendan-Defendan tidak dapat menunjukkan bahawa permintaan tersebut terkait langsung dengan Perjanjian Pinjaman itu. Terutama penting, kesemua perbualan Whatsapp tersebut merujuk kepada tempoh bermula tahun Mac 2017 sehingga selewatnya 30.6.2018 sedangkan Perjanjian Pinjaman tersebut bertarikh 17.10.2018. Maka, Mahkamah tidak mendapati bahawa meskipun terdapat permintaan untuk bayaran faedah, permintaan tersebut adalah berkait dengan jumlah pinjaman di bawah Perjanjian Pinjaman itu. Kalaupun jumlah RM6,000,000.00 merupakan akumulasi semua hutang serta jumlah faedah yang lepas sebelum 17.10.2018, pada pandangan Mahkamah ini jumlah terakumulasi tersebut menjadi satu jumlah prinsipal di bawah Perjanjian Pinjaman lebih lebih lagi apabila tiada terma pengiraan faedah di peruntukan. Sama ada Plaintif berhak kepada 20% keuntungan perniagaan Defendan-Defendan [53] Mengenai tuntutan Plantif ini, Mahkamah tidak mendapati ianya menjadi satu terma yang terkandung di dalam Perjanjian Pinjaman tersebut atau mana-mana perjanjian lain. Plaintif hanya sekadar menyatakan tuntutan tersebut berdasarkan dakwaan kesefahaman atau perjanjian lisan antara Plaintif dan Defendan-Defendan. Defendan-Defendan menafikan bahawa mereka pernah membuat sebarang janji untuk memberikan 20% keuntungan perniagaan Defendan-Defendan kepada Plaintif kerana tidak ada apa-apa terma sedemikian dalam mana-mana dokumen perjanjian. [54] Mengenai tuntutan ini, Mahkamah mendapati Plaintif gagal membuktikan tuntutannya. Mahkamah tidak dapat menerima keterangan Plaintif bahawa terdapat satu janji mengenai pemberian 20% keuntungan tersebut daripada Defendan-Defendan. Ianya adalah menjadi satu keperluan undang-undang bahawa sesuatu kontrak yang sah memerlukan kesepakatan atau ‘consensus ad idem’ dan juga perlu disokong dengan balasan. Mahkamah mendapati tiada keterangan yang menunjukkan ada kesepakatan dan juga tiada sebarang balasan untuk perjanjian itu. [55] Tambahan pula, perkara tersebut tidak diperuntukkan dalam Perjanjian Pinjaman berkenaan dan ianya juga adalah menjadi prinsip undang-undang bahawa terma sesuatu kontrak tidak boleh ditokok tambah melainkan dengan persetujuan pihak-pihak. Mahkamah merujuk kepada kes Amoda Sdn. Bhd. V. Luxury Home Concept Sdn. Bhd. [2000] 6 CLJ 369 di mana Mahkamah dalam kes itu memutuskan bahawa sesuatu dakwaan mengenai terdapatnya satu perjanjian lisan selain daripada perjanjian bertulis antara pihak-pihak hendakah dipertimbang dengan berhati-hati dan tertakluk kepada pembuktian yang ketat:- “Such collateral contracts are viewed with suspicion by the law. They must be proved strictly. Not only the terms of such contracts but the existence of an animus contrahendi on the part of all the parties to them must be clearly shown. Any laxity on these points would enable parties to escape from the full performance of the obligations of contracts, unquestionably entered into by them, and more especially would have effect of lessening the authority of written contracts by making it possible to vary by suggesting the existence of verbal collateral agreement relating to the same subject matter.” Adakah Plaintif mempunyai kausa tindakan terhadap Mouneswaran a/l Sundararasan? [56] Plaintif menghujahkan bahawa tuntutan terhadap Defendan Keenam dan Defendan Keempat adalah atas prinsip pengkayaan diri kerana Defendan Keenam merupakan pemilik tunggal berdaftar perniagaan Defendan Keempat iaitu Priyan Textile dan Defendan Keempat telah mendapat manfaat daripada pinjaman yang diperoleh oleh Defendan Pertama dan Kedua. Plaintif telah merujuk kepada kes Banque Financiere De La Cite v. Parc (Battersea) Ltd and Others [1998] 1 ALL ER 737; dan Dream Property Sdn. Bhd. V. Atlas Housing Sdn. Bhd. [2015] 2 MLJ 441. [57] Peguam Defendan-Defendan pula menghujahkan bahawa Plaintif tidak mempunyai kausa tindakan terhadap Defendan Keempat dan Keenam kerana kedua-dua pihak tersebut tidak menjadi pihak kepada Perjanjian Pinjaman. Peguam Defendan-Defendan merujuk kepada keputusan dalam kes Pun Chan Tai lwn Chai Shan Foo [2025] MLRHU 651 yang telah merujuk kepada keputusan Privy Council dalam kes Kepong Prospecting Ltd & Ors v. Schmidt [1067] 1 MLRA 426; [1968] 1 MLJ 170 yang memutuskan berdasarkan prinsip ‘privity of contract’ hanya pihak yang menjadi pihak kepada sesuatu kontrak boleh menuntut atau bertanggungan di bawah kontrak tersebut. [58] Menyentuh terlebih dahulu mengenai prinsip pengkayaan dan ‘restitution’, Seksyen 71 Akta Kontrak 1950 memperuntukkan apabila sesuatu pihak secara sah membuat sesuatu atau menyerahkan sesuatu kepada sebelah pihak lagi dan perkara tersebut tidak dibuat atau diserahkan atas dasar percuma atau sukarela, maka pihak yang menerima manfaat sesuatu yang dibuat atau diserahkan mesti membuat bayaran pampasan. Untuk menyokong sesebuah tuntutan di bawah Seksyen 71 Akta Kontrak 1950, pihak yang menuntut harus membuktikan perbuatan atau penyerahan tersebut sah atau ‘lawful’, perkara berkenaan dibuat oleh pihak yang menuntut, perkara yang dibuat atau diserahkan tidak dibuat atas dasar percuma atau sukarela dan pihak yang satu lagi telah menerima manfaat perkara tersebut. [59] Setelah Mahkamah mempertimbang keterangan-keterangan yang dikemukakan, adalah jelas bahawa perbuatan meminjam telah dibuat oleh Defendan Pertama dan Kedua yang merupakan ibu bapa Defendan Keenam. Dana yang diperoleh daripada Plaintif kemudiannya disalurkan kepada Defendan Keempat. Mahkamah meneliti keterangan Defendan Keenam dan mendapati beliau tidak mengenali Plaintif dan dalam pengetahuan beliau, wang yang dimasukkan datang daripada usaha Defendan Pertama dan Kedua sebagai ibu bapanya. Beliau hanya menyedari terdapat masalah melibatkan Plaintif setelah masalah kegagalan Defendan Pertama dan Kedua membayar semula wang pinjaman daripada Plaintif timbul. Mahkamah juga mendapati keterangan Plaintif tidak menunjukkan beliau telah berurusan dengan Defenden Keenam. [60] Atas pertimbangan perkara tersebut, Mahkamah mendapati Plaintif tidak dapat membuktikan bahawa Defendan Keempat dan Keenam telah mendapat manfaat pinjaman atas sesuatu urusan antara mereka. Maka, kausa tindakan Plaintif seharusnya terhad hanya kepada Defendan Pertama dan Kedua sebagai pihak yang berurusan dengan Plaintif. Tuntutan Plaintif untuk gantirugi am, gantirugi teladan dan gantirugi teruk [61] Setelah mempertimbang tuntutan Plaintif dan keterangan kes, Mahkamah mendapati tuntutan Plaintif adalah berdasarkan satu tuntutan kemungkiran obligasi di bawah sesebuah kontrak. Mahakamah tidak mendapati keterangan-keterangan yang dikemukakan mewajarkan Mahkamah ini untuk membuat perintah pembayaran gantirugi am, gantirugi teladan dan gantirugi teruk sebagai tambahan kepada tuntutan wang yang perlu dibayar balik di bawah Perjanjian Pinjaman tersebut. [62] Mahkamah mendapati fakta kes ini tidak termasuk dalam golongan kes tuntutan gantirugi teruk sepertimana keputusan dalam kes Sambaga Valli KR Ponnusamy v. Datuk Bandar Kuala Lumpur & Ors and Another Appeal [2018] 3 MLRA 488 dan Koperal Zainal Mohd Ali & Ors v. Selvi Narayan (Pentadbir Bersama Estet Dan Tanggungan Chandran Perumal, Si Mati) & Anor [2021] 6 CLJ 157; [2021] 3 MLJ 365 yang telah melibatkan hasil dapatan akibat daripada perbuatan menindas, niat jahat dan penyalahgunaan kuasa oleh Defendan. E. KESIMPULAN DAN KEPUTUSAN [63] Sebagai kesimpulannya, berdasarkan semua pertimbangan dan dapatan yang dihuraikan di atas, Mahkamah ini berpuas hati bahawa Plaintif telah berjaya di atas imbangan kebarangkalian membuktikan satu kausa tindakan di bawah Perjanjian Pinjaman tersebut dan Plaintif telah membuktikan tuntutannya terhadap Defendan Pertama, Kedua, Ketiga dan Kelima. [64] Seterusnya, Mahkamah ini mendapati di atas imbangan kebarangkalian bahawa semua Defendan-Defendan gagal membuktikan satu tuntutan di bawah Tuntutan Balas mereka. [65] Oleh yang demikian, Mahkamah ini membuat perintah seperti berikut:- (a) tuntutan Plaintif dibenarkan terhadap Defendan Pertama, Kedua, Ketiga dan Kelima untuk pembayaran semula jumlah RM5,532,500.00 (‘Jumlah Terhutang’); (b) Defendan Pertama, Kedua, Ketiga dan Kelima diperintahkan membayar Jumlah Terhutang berserta faedah pada kadar 4% setahun daripada tarikh penghakiman sehingga tarikh penyelesaian penuh sepertimana yang dipohon pada perenggan 37(l) Penyata Tuntutan; (c) Tuntutan Plaintif terhadap Defendan Keempat dan Keenam ditolak; (d) Permohonan perintah deklarasi Plaintif pada perenggan 37(a) dalam Penyata Tuntutan tidak perlu dibuat atas dasar dapatan Mahkamah; (e) Permohonan Plaintif di bawah perenggan 37(b), (c), (e), (f), (g), (h), (i), (j) dan (k) dalam Penyata Tuntutan ditolak; (f) Tuntutan Balas Defendan-Defendan terhadap Plaintif ditolak; (MELAKA) Peguam Bagi Pihak Plaintif : Cik Gomathy A/P Balasupramaniam Tetuan Ganeson Gomathy Fadzlin M. Nava & Co. Suite A-1-5, 1st Floor Kuchai Exchange 43 Jalan Kuchai Maju 13 Kuchai Lama, 58200 Kuala Lumpur. Bagi Pihak Defendan-Defendan : Encik Suresh A/L Balakrishnan Tetuan GK Ganesan D-6-1-3A, Bangunan Perdagangan D6, 801, Jalan Sentul 50100, Kuala Lumpur.