Vijendran A/L Balakrishnan v Pendakwa Raya (P-05(M)-425-09/2022)

Perayu (dalam kes ini akan dirujuk sebagai Tertuduh atau Perayu) telah dituduh dengan seorang lagi bernama Jayakumar a/I Kanna ("Tertuduh Kedua"). Kedua-dua mereka telah menghadapi pertuduhan mengedar dadah berbahaya seberat 463.9 gram i.e. Heroin seberat 437.2 gram dan Monoacetylmorphines seberat 26.7 gram di bawah Seksyen 39B(1)(a) Akta Dadah Berbahaya 1952 ("ADB") dan boleh dihukum di bawah Seksyen 39B(2) Akta yang sama.

Di akhir kes pendakwaan, YA Hakim Mahkamah Tinggi (HMT) telah memutuskan pihak pendakwaan hanya berjaya membuktikan suatu kes prima facie terhadap Tertuduh Pertama iaitu Perayu sahaja dan menggunapakai anggapan mengedar di bawah Seksyen 37(da)(iiia) ADB. Tertuduh Kedua pula telah dilepas dan dibebaskan tanpa dipanggil membela diri.

Sehubungan itu, pertuduhan ke atas Perayu telah dipinda oleh YA HMT, yakni Perayu hanya dituduh secara berseorangan dan tidak bersama-sama Tertuduh Kedua, seperti berikut: Pertuduhan semasa kes pendakwaan: "Bahawa kamu bersama-sama pada 21.1.2018 jam lebih kurang 9.14 malam, di alamat No. Q-3A-07, Desa Iswara, Lebuh Relau 8, 11900 Bayan Lepas, di dalam daerah Timur Laut di dalam Negeri Pulai Pinang, telah didapati mengedar dadah berbahaya seberat 463.9 gram [heroin seberat 437.2 gram dan momoacetylmorphines seberat 26.7 gram]. Oleh itu kamu telah melakukan suatu kesalahan di bawah seksyen 39B(1)(a) Akta Dadah Berbahaya 1952 dan boleh dihukum di bawah Seksyen 39B(2) Akta yang sama, dibaca dengan seksyen 34 Kanun Keseksaan." Pertuduhan pindaan setelah Tertuduh/Perayu dipanggil membela diri: "Bahawa kamu pada 21.1.2018 jam lebih kurang 9.14 malam, di alamat No. Q-3A-07, Desa Iswara, Lebuh Relau 8, 11900 Bayan Lepas, di dalam daerah Timur Laut di dalam Negeri Pulai Pinang, telah didapati mengedar dadah berbahaya seberat 463.9 gram [heroin seberat 437.2 gram dan momoacetylmorphines seberat 26.7 gram]. Oleh itu kamu telah melakukan suatu kesalahan di bawah seksyen 39B(1)(a) Akta Dadah Berbahaya 1952 dan boleh dihukum di bawah Seksyen 39B(2) Akta yang sama"

Oleh itu, rayuan di hadapan Mahkamah Rayuan pada hari ini adalah rayuan Perayu terhadap sabitan dan hukuman gantung sampai mati yang telah diperintahkan oleh YA HMT. Bagi Tertuduh Kedua pula, tiada sebarang rayuan oleh pihak pendakwaan untuk perlepasan dan pembebasan Tertuduh Kedua di akhir kes pendakwaan.

Pada 21 Januari 2018 jam lebih kurang jam 7.00 malam, Inspektor Azmi bin Mohd Nor Madharan (SP8) telah menerima satu maklumat berhubung kegiatan dadah jenis 'syabu' di Kawasan Jalan Lebuh Relau, Relau, Bayan Lepas, Pulau Pinang.

Pada jam 7.30 malam hari yang sama, SP8 telah mengarahkan semua 18 anggota pasukan polis operasi di bawah kawalannya untuk berkumpul di Pejabat Bahagian Siasatan Jenayah Narkotik Daerah Timur Laut, Pulau Pinang (BSJND) dan telah memberikan satu taklimat ringkas berhubung maklumat yang diterima.

Pada jam 8.15 malam, SP8 bersama anggota pasukannya termasuk SP10, D/Sjn Abdul Rahman bin Mohd Mustaffa telah bergerak dari BSJND menuju ke alamat di Jalan Lebuh Relau, dengan menaiki tiga buah kenderaan pasukan yang tiada lambang PDRM dan ada anggota polis yang menunggang motosikal biasa.

Pasukan SP8 telah membuat pemantauan mengikut tugas masing-masing yang telah diberikan di kawasan Jalan Lebuh Relau. Sekitar jam 9.00 malam, SP8 melihat seorang lelaki berbangsa India (Perayu) berjalan kaki di Jalan Lebuh Relau. Pasukan SP8 telah membuat serbuan dan menangkap Perayu sambil memperkenalkan diri sebagai polis. Tertuduh telah diarahkan untuk menunjukkan kad pengenalan dan berdasarkan kad pengenalan yang ditunjukkan, nama yang tertera adalah Vijendran a/l Balakrishnan (No K/P: 840206-07-5529).

Pemeriksaan pada badan Perayu tidak menjumpai apa-apa barang salah. Di dalam poket seluar hadapan yang dipakai oleh Perayu berwarna hitam jenama "Urban Dappr", telah dijumpai satu kad akses bertulis "IUD" dan dua batang anak kunci setiap satu bertulis "Blossom" dan "For Yale". Barang-barang tersebut telah dirampas oleh SP8.

Setelah itu, SP8 telah membaca amaran menurut peruntukan Seksyen 37B(1)(b) ADB kepada Perayu dan Perayu kemudiannya telah memandu arah SP8 dan anggota serbuan ke alamat Q-3A-07 Desa Iswara, Lebuh Relau 8, 11900 Bayan Lepas, Pulau Pinang. Sesampainya di alamat tersebut, SP8 mendapati ada seorang lelaki lain (Tertuduh Kedua) sedang berdiri di hadapan pintu gril unit kediaman itu.

SP8 selanjutnya telah mengarahkan D/Sjn Abdul Rahman (SP10) Kedua dan meminta kad pengenalannya, di mana nama yang tertera pada kad pengenalan tersebut ialah Jayakumar a/l Kannan (No. KP: 830504-07-5835). Pemeriksaan yang dijalankan pada badan Tertuduh Kedua telah tidak menjumpai apa-apa barang salah. Namun, pada gengaman tangan Tertuduh Kedua, telah dijumpai satu kad akses bertulis "IUD" dan dua batang anak kunci setiap satu bertulis "Blossom" dan "For Yale". Kad akses dan anak-anak kunci tersebut telah dirampas oleh SP8.

Dengan menggunakan dua batang anak kunci yang telah diambil dari tangan Tertuduh Kedua, SP8 telah dapat membuka mangga pintu grill dan pintu kayu rumah tersebut. Kemudian, SP8 dan pasukannya telah masuk ke dalam rumah tersebut. Terdapat 3 buah bilik di dalam rumah tersebut.

Hasil pemeriksaan telah mendapati seperti berikut: i) di ruang tamu, telah dijumpai beberapa perkakas yang disyaki digunakan untuk memproses dadah; ii) di bilik kedua pula, telah dijumpai satu beg kertas warna kuning bertulis "Colours A Fragrances" (ekshibit P34B) di dalamnya terdapat ketulan mampat berbalut plastik lutsinar yang disyaki mengandungi heroin 'base' dengan anggaran berat 383 gram (ekshibit P34B(1-6)), satu beg plastik lutsinar (ekshibit P34C) yang mengandungi 8 paket plastik berisi serbuk dan ketulan disyaki heroin anggaran berat 3,714 gram dan 2 paket plastik berat 677 gram (ekshibit P34C(1-10) dan P34E sehingga P34O); dan iii) di bilik ketiga, telah dijumpai pelbagai perkakas, cairan dan bahan kimia serta bahan-bahan lain yang disyaki digunakan untuk memproses dadah.

Perayu dan Tertuduh Kedua telah ditangkap dan kesemua barang kes telah dibawa balik oleh SP8. SP9 telah menghantar dadah yang dirampas kepada ahli kimia (SP4) yang selanjutnya telah mengesahkan, setelah dianalisa sebagai dadah jenis heroin dan monoaacetylmorphines sepertimana di dalam Jadual Pertama ADB dan berat sepertimana dinyatakan di dalam pertuduhan.

Di akhir kes pendakwaan, YA HMT berpuas hati bahawa semua elemen pertuduhan telah dipenuhi oleh pendakwaan terhadap Perayu selaku Tertuduh Pertama dan Perayu telah dipanggil untuk membela diri, manakala Tertuduh Kedua pula telah dilepas dan dibebaskan tanpa dipanggil membela diri.

Dalam penghakiman YA HMT, beliau menyatakan bahawa walaupun pihak pembelaan tidak mempertikaikan akan tempat dadah dijumpai dan rantaian dadah dari masa rampasan hingga diserahkan untuk dianalisa oleh SP4, namun YA HMT yang bijaksana tetap menyatakan berpuas hati i) Keterangan SP4 (Ahli Kimia), SP8 (Ketua Serbuan), SP9 (Pegawai Penyiasat) dan Laporan Kimia (P14) berhubung jenis dadah adalah sama sepertimana di dalam Jadual Pertama ADB dan berat dadah adalah sama sepertimana dinyatakan di dalam pertuduhan; dan ii) Rantaian barang kes dadah adalah tidak terputus, dari mula ianya dirampas oleh SP8 sehingga diserahkan kepada SP9, dan selanjutnya kepada SP4, sehingga ianya dicamkan di Mahkamah.

Berhubung elemen jagaan, kawalan dan pengetahuan terhadap dadah yang dipertuduhkan, Mahkamah ini berpendapat bahawa Hakim Bicara telah dengan tepatnya memutuskan bahawa Perayu sememangnya mempunyai jagaan, kawalan dan pengetahuan terhadap dadah berkenaan. Dalam memutuskan sedemikian, Mahkamah ini juga bersetuju dengan penilaian dan dapatan YA HMT yang memutuskan sebagaimana berikut: i) Keterangan Ketua Serbuan (SP8) dan SP10 (anggota serbuan) adalah konsisten dalam mengesahkan bahawa dadah telah dijumpai di dalam bilik kedua (dan bukannya di ruang tamu); ii) Di dalam bilik dadah dijumpai (bilik kedua), terdapat kesan DNA Perayu ditemui pada puntung rokok, beberapa pakaian dan berus gigi. Tidak ada DNA Tertuduh Kedua atau DNA mana-mana orang ketiga yang dikatakan menghuni bilik kedua tersebut ditemui, selain hanya DNA Perayu; iii) Atas hasil analisis forensik berkenaan, YA HMT mendapati ianya menunjukkan bahawa Perayu tidak sahaja mempunyai akses kepada bilik kedua di mana dadah dijumpai tersebut, tetapi juga telah menghuni bilik itu; iv) Kedua-dua tertuduh juga telah menamakan seorang lelaki berbangsa Cina yang bernama "Ah Ee" di dalam percakapan beramaran mereka (masing-masing dikemukakan sebagai ekshibit D62 dan D63) seawal kes pendakwaan lagi, di mana "Ah Ee" dikatakan oleh mereka sebagai penyewa rumah tersebut. Dalam hal ini, walaupun kedua-dua tertuduh menyatakan bahawa mereka telah mengenali dan berjumpa dengan "Ah Ee", YA HMT mendapati tidak ada keterangan lain yang telah dikemukakan oleh mereka yang dapat membuktikan kewujudan "Ah Ee". Sama ada Perayu mahupun Tertuduh Kedua, kedua-duannya gagal memberi maklumat bagi membolehkan pihak polis untuk membuat siasatan mengenai "Ah Ee" tersebut. Oleh itu, YA HMT tidak mendapati "Ah Ee" itu adalah seorang yang benar wujud; dan v) Selain "Ah Ee", Tertuduh Kedua telah membangkitkan isu seorang wanita India bernama "Malathi" yang juga dikatakan merupakan penyewa premis tersebut. Mengenai "Malathi" ini, keterangan Perayu sendiri di dalam ekshibit D62 telah menyatakan bahawa tidak ada orang selain dirinya, Tertuduh Kedua dan "Ah Ee" yang biasa datang ke premis itu. Oleh itu, HMT berpuas hati bahawa keterangan Perayu itu sendiri telah mengecualikan "Malathi" sebagai orang yang

Berhubung penemuan DNA Perayu di dalam bilik di mana dadah telah dijumpai, Mahkamah ini merujuk kepada penghakiman Mahkamah Rayuan sebelum ini dalam kes Hemankumar Subramaniam v PP [2020] 3 CLJ 844 yang telah memutuskan bahawa walaupun terdapat pihak lain yang juga mempunyai akses kepada bilik di mana dadah ditemui tersebut, Mahkamah masih boleh membuat dapatan bahawa milikan ke atas dadah adalah atas seorang tertuduh sahaja. Ini dapat dilihat di dalam penghakiman kes berkenaan, pada perenggan bermula dari [28] sebagai berikut:

The defence submitted that there was no exclusivity of possession of the said room where the drugs were found because the room wherein the drugs were found was accessible to others. In his defence, the appellant said that the room was occupied and used by his mother, father, his niece and his sister.

We disagreed with the defence on the issue of exclusive element of possession of the said room wherein the drugs were found. Lack or absence of exclusivity of the use of a room, per se, does not necessarily mean that the accused person does not have custody or control of the room. There are plethora of authorities on this point. The facts and circumstances of the case needs to be scrutinised. The Federal Court case of PP v. Denish Madhavan [2009] 2 CLJ 209 which referred to the case of Leow Nghee Um v. Regina [1955] 1 LNS 53 provides an illumination on this issue of exclusivity, wherein Taylor J said: "... It is often said that "possession must be exclusive". This is ambiguous. Possession need not be exclusive to the accused. Two or more persons may be in joint possession of chattels, whether innocent or contraband. The exclusive element of possession means that the possessor or possessors have the Custody likewise may be sole or joint and it has the same element of excluding others. The main distinction between custody and possession is that a custodian has not the power of disposal. The statement that "possession must be exclusive" is often due to confusion of the fact to be proved with the evidence by which it is to be proved. It is essential to keep this distinction clearly in mind, especially when applying presumptions.

Thomson J, in Chan Pean Leon v. Public Prosecutor [1956] 1 LNS 17, said that "possession" for the purposes of criminal law involves possession itself - which some authorities term "custody" or "control"- and knowledge of the nature of the thing possessed. As to possession itself he cited the following definition in Stephen's Digest (9th edn, p. 304), in which the exclusive element mentioned by Taylor J appears: A moveable thing is said to be in the possession of a person when he is so situated with respect to it that he has the power to deal with it as owner to the exclusion of all other persons, and when the circumstances are such that he may be presumed to intend to do so in case of need.

Once the elements needed to constitute possession are established, including the element of exclusive power to deal, then what is established is possession, not exclusive possession. So much for exclusive possession.

Discerning from the aforesaid authorities, there is nothing in the law that requires the prosecution to prove the exclusive use of the said room before a conviction under s. 398(1)(a) of the DDA can be sustained. What is needed to be proved by the prosecution is the possession of the drugs by the appellant and that the appellant had trafficked in the same. Proof of possession need not be "exclusive" to the appellant. Hence, if possession need not be exclusive, there is no reason why exclusive use of the room needs to be proved. The fact that others had access to the room does not mean that the appellant loses his control and custody of the room. It all depends on the facts and circumstances of the case. pelitup muka) yang ditemui di bilik kedua, YA HMT juga telah memperhalusi fakta berhubung penemuan barang-barang selain dadah yang ditemui di ruang tamu premis tersebut iaitu dapur gas, tong gas, kuali dan pemetik api. Di bilik ketiga premis itu pula, telah ditemukan serbuk kafein, chloroform dan cecair sodium serta peralatan lain seperti bekas kaca, pencedok, penapis, senduk, besen dan mangkuk. Mahkamah ini bersetuju dengan dapatan YA HMT yang menyatakan bahawa terdapat kebarangkalian besar bahawa bahan kimia serta peralatan-peralatan yang ditemui di ruang tamu serta bilik ketiga premis tersebut digunakan untuk pemprosesan dadah.

Ini selanjutnya membawa kepada dapatan YA HMT berhubung perkaitan jelas antara pelitup muka dengan bahan-bahan pemprosen dadah yang telah ditemui, di mana pelitup muka tersebut telah digunakan oleh Perayu untuk menghalang kesan (bau) bahan kimia yang terhasil semasa pemprosesan dadah. Secara tidak langsung, ini menjelaskan lagi kaitan Perayu dengan dadah yang telah ditemui di bilik kedua premis tersebut.

Mahkamah ini juga mendapati bahawa YA HMT telah dengan tepatnya memutuskan pembuktian elemen pengetahuan Perayu terhadap kewujudan dadah tersebut dengan mengambil kira fakta bahawa dadah tersebut ditemukan (di bilik kedua) dalam keadaan terdedah, tidak tersembunyi dan tidak juga dibungkus dengan bahan lain yang boleh menghalang penglihatan kepada dadah itu. Apatah lagi, hanya terdapat barang Perayu di dalam bilik kedua terdua.

Berdasarkan pertimbangan menyeluruh YA HMT terhadap semua fakta dan keterangan yang dikemukakan, Mahkamah ini berpendapat bahawa dapatan YA HMT yang telah memutuskan pihak pendakwaan telah berjaya membuktikan elemen jagaan, kawalan dan pengetahuan terhadap Perayu (tetapi tidak dibuktikan kepada Tertuduh Kedua) merupakan satu dapatan yang selamat.

Mahkamah ini selanjutnya bersetuju dengan dapatan YA HMT yang telah memutuskan bahawa suatu kes prima facie telah berjaya dibuktikan terhadap Perayu. Selanjutnya, dengan mengambil kira berat barang kes dadah jenis heroin adalah sebanyak seberat 437.2 gram dan monoacetylmorphines seberat 26.7 gram, iaitu melebihi berat minima di bawah Seksyen 37(da)(iiia) ADB, maka andaian perbuatan mengedar dadah adalah terpakai terhadap Perayu. C. KES PEMBELAAN

Secara ringkasnya, naratif pihak pembelaan adalah Perayu tidak mempunyai pengetahuan terhadap dadah yang ditemui di bilik kedua premis tersebut. Premis tersebut dimiliki oleh "Ah Ee" dan pastinya, bukan Perayu sahaja yang mempunyai akses terhadap premis tersebut. Perayu termasuklah pakaian yang dirampas oleh SP8 di bilik kedua. Menurut Perayu, DNAnya ditemui pada pakaian tersebut dan berus gigi yang dirampas hanya kerana Perayu telah mengutip pakaian dan berus gigi tersebut yang telah jatuh.

Perayu telah memanggil Tertuduh Kedua (SD2) sebagai saksi, di mana keterangan SD2 menyokong versi pembelaan bahawa Perayu yang mengatakan terdapat pihak lain yang mempunyai akses kepada premis tersebut dan semua barang di dalam premis tersebut adalah milik "Ah Ee".

Mahkamah ini telah memperhalusi analisis YA HMT di akhir kes pembelaan, di mana pada akhirnya, YA HMT memutuskan bahawa Perayu telah gagal atas imbangan kebarangkalian mematahkan (rebut) anggapan mengedar di bawah Seksyen 37(da)(iiia) ADB dan gagal menimbulkan sebarang keraguan munasabah terhadap kes pendakwaan dan seterusnya mensabitkan Perayu. Dapatan-dapatan YA HMT secara ringkasnya adalah seperti berikut: i) YA HMT menolak penjelasan Perayu yang mengatakan bahawa DNAnya terdapat pada barang-barang kes di bilik kedua disebabkan dia telah mengutip barang-barang tersebut. Menurut YA HMT, ianya bukanlah penjelasan yang bona fides. Sekiranya pakaian-pakaian tersebut milik "Ah Ee", mengapa hanya DNA Perayu yang dapat dikesan pada pakaian-pakaian itu? Kewujudan DNA tersebut di bilik kedua tersebut; ii) Keadaan dadah yang ditemui dalam keadaan terdedah, tidak tersembunyi dan tidak juga dibungkus dengan bahan lain jelas menunjukkan Perayu mempunyai pengetahuan tentang kewujudan dadah di bilik kedua tersebut, di mana DNA Perayu ditemui pada puntung rokok, beberapa pakaian dan berus gigi. Ini tidak memungkinkan Perayu menafikan pengetahuannya dan sewenangnya menuding jari kepada "Ah Ee" yang tidak dibuktikan kewujudanya; dan iii) Sungguhpun jika benar "Ah Ee" wujud dan mempunyai akses kepada premis tersebut, Perayu gagal menjelaskan mengapa dadah itu ditemui di bilik kedua, dan bukan di bilik lain atau ruang tamu premis berkenaan. Kewujudan hanya DNA Perayu sahaja pada barang-barang kes di bilik kedua telah menimbulkan inferens yang gagal disangkal oleh Perayu bahawa dadah itu berada dalam kawalan, jagaan dan pengetahuannya. C. ALASAN-ALASAN RAYUAN

Perayu telah memberikan 24 alasan rayuan di dalam petisyen rayuan. Kesemua alasan berkenaan boleh diringkaskan seperti berikut: i) YA HMT telah terkhilaf apabila gagal mempertimbangkan keterangan Tertuduh Kedua (SD2) yang menyatakan terdapat orang lain yang mempunyai akses kepada premis tersebut di mana keterangan tersebut tidak disangkal oleh pihak pendakwaan; ii) YA HMT telah terkhilaf apabila gagal mempertimbangkan versi pembelaan yang menyatakan DNA Perayu berada pada pakaian-pakaian serta berus gigi yang ditemui di bilik kedua kerana Perayu telah mengutip pakaian-pakaian serta berus gigi yang telah jatuh; iii) YA HMT telah terkhilaf apabila gagal mempertimbangkan atau mengabaikan fakta bahawa tiada cap jari atau DNA Perayu ditemui pada dadah; dan iv) YA HMT telah terkhilaf apabila memutuskan bahawa kegagalan Perayu serta Tertuduh Kedua (SD2) memberikan butiran "Ah Ee" telah membawa kepada dapatan bahawa "Ah Ee" sebenarnya tidak wujud. D. DAPATAN MAHKAMAH INI

Berhubung isu akses, Mahkamah ini telah memperhalusi hujahan versi pihak pembelaan, di mana sandaran pihak pembelaan adalah terhadap rakaman percakapan Perayu serta Tertuduh Kedua (SD2) yang keduanya telah menimbulkan identiti "Ah Ee" sebagai individu yang turut mempunyai akses terhadap premis ini. Dalam hal ini, Mahkamah ini bersetuju dengan dapatan YA HMT yang memutuskan bahawa pihak pembelaan gagal mengemukakan sebarang keterangan yang boleh menunjukkan kebarangkalian wujudnya "Ah Ee" ini. Malah, Tertuduh Kedua (SD2) yang menyatakan telah mengenali "Ah Ee" selama 2 tahun ini juga gagal menawarkan sebarang maklumat lanjut yang boleh meragukan kes pendakwaan berhubung ketidakwujudan watak "Ah Ee" ini.

Dalam hal ini, Mahkamah ini berpendapat bahawa sungguhpun jika wujudnya keterangan berkenaan terdapat orang lain yang mempunyai akses terhadap premis tersebut, sama ada "Ah Ee", "Malathi" atau sesiapa jua, persoalan yang penting untuk dirungkaikan adalah adakah wujud sebarang keterangan yang dapat menimbulkan keraguan terhadap dapatan YA HMT bahawa Perayu mempunyai milikan terhadap dadah tersebut. Sekali lagi, Mahkamah ini merujuk kepada kes Hemankumar Subramaniam (supra) yang telah memutuskan bahawa jika prinsip undang-undang menyatakan milikan barang kes dadah tidak perlu secara ekslusif, ertinya milikan boleh secara bersesama (joint possession), maka prinsip itu juga terpakai untuk akses kepada bilik di mana dadah ditemui iaitu akses eksklusif oleh tertuduh sahaja tidak perlu dibuktikan.

Berbalik kepada kes Perayu ini, Mahkamah ini berpuas hati bahawa keterangan-keterangan yang dikemukakan oleh pihak pembelaan gagal menimbulkan keraguan mengenai isu milikan oleh Perayu sepertimana di dalam pertuduhan. Kewujudan DNA Perayu pada puntung rokok, beberapa pakaian dan berus gigi menunjukkan jelas bahawa dia bukan sahaja mempunyai akses, malah menggunakan serta menghuni bilik kedua tersebut. Sekali lagi, keadaan dadah tersebut yang ditemukan (di bilik kedua) dalam keadaan terdedah, tidak tersembunyi dan tidak juga dibungkus dengan bahan lain juga tidak dapat menafikan pengetahuan Perayu terhadap dadah tersebut.

Berhubung hujahan Perayu yang mengatakan bahawa DNAanya terdapat pada pakaian-pakaian serta berus gigi kerana dia telah mengutip pakaian-pakaian serta berus gigi yang telah jatuh, Mahkamah ini senada dengan penemuan dan dapatan YA HMT bahawa alasan yang diberikan Perayu merupakan alasan yang lemah dan tidak meyakinkan. Mahkamah ini meragui versi Perayu tersebut, apatah lagi tiada kesan DNA orang lain ditemui pada barang-barang tersebut. Jika benar barang-barang berkenaan bukan milik Perayu, pastinya pihak pembelaan dapat mengemukakan keterangan sokongan lain yang menyangkal hasil analisis forensik yang hanya dapat mengaitkan Perayu tersebut. Ini tidak, apa yang ditawarkan hanyalah alasan barang-barang tersebut telah jatuh dan dikutip oleh Perayu.

Mahkamah juga telah meneliti keterangan Perayu ketika pemeriksaan utama yang menyatakan bahawa dia dan "Ah Ee" berada di premis tersebut satu atau dua hari sebelum dia ditangkap, seperti berikut: PB: Sebelum kena tangkap pada 21/1/2018, bila kali terakhir kamu pergi ke rumah tersebut? SD1:Satu atau dua hari sebelum tangkapan.PB:Sewaktu kamu pergi, Ah Ee ada di rumah?SD1:Semasa saya pergi Ah Ee keluar dari rumah tersebut.Mahkamah:Nampak keluar atau nampak sudah keluar?SD1:Hendak keluar dari rumah tersebut....PB:Lihat gambar no. 2 hingga 4, ada pakaian-pakaian. Pakaian-pakaian ini siapa punya?SD1:Pakaian milik Ah Ee.PB:Kamu sahkan ini bukan pakaian kamu?SD1:Ya, sahkan. Itu bukan baju saya. Jelas, Perayu sendiri mengatakan bahawa satu atau dua hari sebelum ditangkap, dia telah ke premis tersebut dan "Ah Ee" juga berada di situ. Maka, adalah aneh DNA Perayu boleh ditemui pada pakaian-pakaian tersebut, namun DNA "Ah Ee" yang dikatakan turut berada di rumah tersebut pada hari sama tidak dapat dikesan. Jika pakaian-pakaian itu benar milik "Ah Ee", kenapa tiada DNA individu lain dikesan? Kenapa hanya ada DNA Perayu sedangkan versi Perayu, dia cuma mengutip pakaian-pakaian dan berus gigi tersebut yang jatuh.

Dalam hal ini, Mahkamah tidak dapat mempercayai versi Perayu, apatah lagi ianya tidak langsung disokong oleh keterangan lain yang boleh membuktikan pakaian-pakaian dan berus gigi tersebut benar-benar milik "Ah Ee".

Dalam isu ini, Mahkamah berpendapat bahawa walaupun tiada cap jari atau DNA Perayu ditemui pada dadah, hal ini tidak dapat meragukan kaitan antara Perayu dengan dadah yang ditemui di bilik kedua tersebut. Mahkamah juga bersetuju dengan dapatan YA HMT bahawa terdapat satu inferens yang kuat bahawa Perayu mempunyai jagalan atau kawalan serta pengetahuan terhadap dadah tersebut. Apa tidaknya, keadaan dadah yang ditemui dalam keadaan terdedah, tidak tersembunyi dan tidak juga dibungkus dengan bahan lain ditambah dengan barang-barang peribadi Perayu yang ditemui di dalam bilik kedua berkenaan (tiada barang peribadi orang lain) telah gagal menyangkal inferens berkenaan.

Mahkamah ini juga berpandangan bahawa kewujudan cap jari mahupun DNA Perayu pada dadah hanyalah bersifat keterangan sokongan sahaja. Ketiadaannya atau kegagalan pihak pendakwaan untuk mengemukakannya sebagai keterangan tidak menyebabkan wujudnya kelompangan yang mampu meruntuhkan kes pendakwaan. Dalam hal ini, Mahkamah ini merujuk kepada penghakiman Mahkamah Rayuan sebelum ini dalam kes PP v. Ebrahim Mirzaie Hj Ebrahim Deh Mokhtar [2017] 1 CLJ 575, di mana Ahmadi Asnawi, HMR (pada ketika itu) memutuskan seperti berikut: position. In PP v Mansor Md Rashid & Anor [1997] 1 CLJ 233, the Federal Court stated that: "Where the identity of a culprit is in question or required to be proved, fingerprint evidence would be of great significance and immense value. In the present case under appeal, however, the charge alleged trafficking in the form of sale and there is evidence indicating the identities of the alleged offenders and the sale transaction. Fingerprint evidence on the newspaper wrapping, white plastic and the loytape, therefore, assumes little value or significance."

Now, having scrutinised the evidence, we were with the learned DPP that even without the CCTV evidence, DNA profiles and fingerprint impressions, there are sufficient evidence to prove the prosecution's case.

The evidence of both PW2 and PW3 (DSM Hairudin bin Abdullah) were uncontroverted that they saw the respondent pulling the bag, exh. P10, before and at the time they approached the respondent. The bag they saw and seized was a brown coloured bag carrying the "Sphere" brand name, exh. P10. It was the respondent himself who had put the said bag in the scanning machine and it was equally the respondent himself who had carried the said bag to the narcotics office. Both testified that the examination of the said bag was done in the presence of the respondent. These are uncontroverted direct evidence which needs no further support for its sustenance."

Perayu juga membangkitkan isu bahawa YA HMT telah terkhilaf apabila membuat dapatan "Ah Ee" sebenarnya tidak wujud, atas kegagalan Perayu serta Tertuduh Kedua (SD2) memberikan butiran "Ah Ee" kepada pihak polis. Dalam hal ini, Mahkamah telah meneliti keterangan-keterangan Perayu serta Tertuduh Kedua (SD2) yang siasatan lanjut berkenaan "Ah Ee" ini.

Mahkamah ini meragui versi Perayu yang mengatakan bahawa dia tidak dapat memberikan butir lengkap "Ah Ee" kepada polis kerana tidak tahu berkenaan "Ah Ee". Perayu juga menafikan bahawa "Ah Ee" adalah kawannya, sebaliknya merupakan kawan kepada SD2. Jika benar "Ah Ee" bukan kawannya, mengapa pula Perayu pula yang mengambil tanggungjawab untuk memandikan serta membersihkan najis anjing milik "Ah Ee". Malah, tidak juga diterangkan mengapa perlu Perayu memandikan dan membersihkan anjing itu di bilik kedua, dan bukan di tandas bersebelahan bilik ketiga dan berhadapan bilik kedua yang lebih hampir dengan sangkar yang diletakkan di kawasan dapur.

SD2 semasa pemeriksaan utama mengatakan bahawa Perayu telah dibayar upah RM100 seminggu untuk menguruskan anjing tersebut. Walau bagaimanapun, Mahkamah meragui pernyataan berkenaan apatah lagi ianya tidak disokong oleh sebarang keterangan sokongan lain.

Mahkamah ini berpandangan, sebagai rakan Perayu yang sama sama melakukan jenayah penyalahgunaan dadah di premis berkenaan, tentunya SD2 mempunyai kepentingan untuk membantu Perayu melepaskan diri daripada pertuduhan. Oleh kerana sifat keterangan SD2 sebagai saksi berkepentingan, maka keterangan SD2 perlulah dinilai dan

Mahkamah juga mendapati versi SD2 juga tidak berjaya membuktikan kewujudan individu bernama "Ah Ee" ini. SD2 yang mengatakan telah lebih kurang 2 tahun mengenali "Ah Ee" ini, tidak dapat memberikan maklumat berkenaan nama sebenar "Ah Ee" mahupun di mana dia tinggal. SD2 menyatakan hanya mengenalinya sebagai "Ah Ee" dan apabila ditanya oleh pihak polis berkenaan nombor telefon "Ah Ee", SD2 memaklumkan bahawa "Ah Ee" menggunakan private number.

Malah, Mahkamah ini juga mendapati bahawa Notis Alcontara tidak pernah dihujahkan oleh pihak pembelaan, walaupun watak "Ah Ee" ini telah dibangkitkan oleh mereka seawal peringkat kes pendakwaan lagi. Pada hemat kami, jika pun Notis Alcontara dihujahkan, ianya tetap tidak membentuk satu notis yang mencukupi kepada pihak pendakwaan kerana butiran lengkap tentang "Ah Ee" telah gagal diberikan untuk pihak polis menjalankan siasatan.

Mahkamah ini merujuk kepada penghakiman Mahkamah Rayuan sebelum ini dalam kes Anagwaonye Chukwudi Nathaniel v Public Prosecutor [2020] MLJU 1213, yang memutuskan sebagaimana berikut:

Counsel for the appellant submitted that although there was no relevant particulars of Ibrahim Moussa given by the appellant but contemporaneous documents such as the laminated copy of Ibrahim Moussa's passport, the airway bills and the handphone seized by the police, contained the particulars of Ibrahim Moussa to be investigated by the police. As such, it was the appellant's contention that sufficient Alcontara Notice has been given.

In this regard, it is trite law that to activate Alcontara Notice, sufficient and good particulars must be provided by the appellant, at the earliest opportunity, to enable an effective investigation to be carried out by the enforcement agencies. This court, in the case of Phiri Mailesi (Zambian) v PP [2015] 5 MLJ 780 had said this: "It is pertinent to note that the 'Alcontara Notice' must have sufficient particulars in the right perspective and not a vague notice where the prosecution wil not be able to advance their investigation to rebut the defence story or version. It must also be given at the earliest opportunity at the material time of the arrest or at least upon taking instruction from the accused to conduct its defence. In addition, the defence's version should be put at the prosecution stage and to positively evaluate the story of the accused relating to 'Alcontara Notice' before evaluating the prosecution case and applying the maximum evaluation as Alcontara case places the onus on the prosecution to rebut or sufficiently explain that they have discharged the onus. In the instant case evidence will show that the defence has not given an 'Alcontara Notice' in the right perspective." (emphasis added)

On the same issue, the Federal Court in the case of Teng Howe Sing v PP [2009] 3 CLJ 733, stated the following:

Applying the principle in Badrulsham's case to the facts of the instant case, the learned trial judge was correct to conclude that the appellant had two opportunities to provide information about "Ho Seng", i.e., at the time of his arrest and five days later during recording of his cautioned statement but he failed to do so. We are therefore of the view that in the circumstances, the appellant's failure to provide relevant information about "Ho Seng" for the police to carry out a thorough investigation into the probability of his defence, entitled the learned trial judge to disbelieved him." provided by the appellant to the police but relied on the contemporaneous documents. This alone, we find, is sufficient to conclude that no sufficient and good Alcontara Notice has been given by the appellant to the police in this case. In any event, the contemporaneous documents referred to by counsel for the appellant has been investigated by the police as mentioned earlier but nothing was found about Ibrahim Moussa.

In the circumstances, we were satisfied that the appellant or the defence has failed to provide sufficient and good particulars in relation to Ibrahim Moussa to enable the police to commence a thorough investigation of the defence version. Thus, the appellant's contention on this issue is without merits."

Berbalik kepada kes Perayu ini, pembelaan utama Perayu adalah berpaksikan kepada pernyataan bahawa segala barang-barang termasuk dadah yang ditemui di dalam premis tersebut adalah kepunyaan "Ah Ee". Justeru, Perayu pastinya berusaha memastikan "Ah Ee" ini dapat dikesan oleh pihak polis, bagi melepaskan dirinya daripada pertuduhan. Namun, apa yang terjadi dalam kes ini, baik Perayu mahupun SD2 bersikap acuh tak acuh dan gagal memberikan walau satu pun butiran mengenai "Ah Ee" kepada pihak polis. Kegagalan Perayu memberikan butiran kepada Mahkamah hanya membawa kepada satu kesimpulan, bahawa kewujudan "Ah Ee" ini sebenarnya tidak dapat dibuktikan oleh Perayu.

Bagi isu-isu sampingan lain yang diketengahkan oleh pihak Perayu, dengan hormatnya Mahkamah tidak berhasrat untuk mengupasnya. Ini kerana, pandangan Mahkamah ini terhadap isu-isu tersebut tidak akan mempunyai apa-apa kesan terhadap dapatan yang telah dibuat di atas.

Berdasarkan kepada alasan-alasan yang dinyatakan di atas, Mahkamah ini sebulat suara mendapati tiada merit di dalam rayuan ini bagi mewajarkan Mahkamah ini campur tangan terhadap perintah yang telah dibuat oleh YA HMT. Sabitan terhadap Perayu di bawah Seksyen 39B(1)(a) ADB adalah selamat untuk dikekalkan. Justeru, rayuan Perayu terhadap sabitan ditolak.

Mengenai hukuman pula, bagi kesalahan di bawah seksyen 39B ADB, Mahkamah ini menggunakan kuasa budibicara di bawah Akta Pemansuhan Hukuman Mati Mandatori 2023 (Akta 846) dengan mengenepikan hukuman gantung sampai mati dan menggantikannya dengan hukuman pemenjaraan tiga puluh (30) tahun dari tarikh tangkap (21.01.2018) dan dua belas (12) kali sebatan rotan. (AZMAN BIN ABDULLAH) Hakim Mahkamah Rayuan Malaysia Putrajaya Bertarikh: 29 Ogos 2024 Bagi pihak Perayu:Dato’ Baldev Singh Bhar [Syarikat Baldev Bhar]Bagi pihak Responden:TPR Mohd Fuad bin Abdul Aziz [Timbalan Pendakwa Raya, Bahagian Perbicaraan Dan Rayuan, Jabatan Peguam Negara]