Vinu Kumar A/l Moganasundram v Pendakwa Raya (B-05(SH)-171-04/2024)

Perayu telah dituduh mengedar dadah jenis Methamphetamine di bawah Seksyen 39B(1)(a) Akta Dadah Berbahaya 1952 (‘ADB 2 1952’). Perayu telah didapati bersalah selepas perbicaraan penuh dan dijatuhkan hukuman penjara seumur hidup dari tarikh tangkapan dan limabelas kali sebatan.

Perayu telah merayu terhadap sabitan dan hukuman. Kami telah menolak rayuan perayu dan mengekalkan sabitan dan hukuman yang dijatuhkan oleh Mahkamah Tinggi di akhir pendengaran rayuan tersebut. Fakta kes pendakwaan

Pertuduhan terhadap perayu adalah seperti berikut: “Bahawa kamu pada 14.08.2019 jam lebih kurang 10.45 malam, di hadapan pintu masuk Medan Selera DG Food Court, Jalan Wawasan 2/23, Pusat Bandar Puchong, Puchong, di dalam Daerah Petaling, di dalam Negeri Selangor Darul Ehsan, telah didapati mengedar dadah berbahaya jenis Methamphetamine seberat 152.5 gram. Oleh yang demikian itu, kamu telah melakukan suatu kesalahan di bawah Seksyen 39B(1)(a) Akta Dadah Berbahaya 1952 yang boleh dihukum di bawah Seksyen 39B(2) Akta yang sama.”

Pada 14 Ogos 2019, sekitar pukul 10.45 p.m., Inspektor Mohd Amel Husny bin Mohd Supian (SP4), bertindak atas maklumat telah pergi ke Medan Selera DG Food Court, Jalan Wawasan 2/23 di Pusat Bandar Puchong (‘medan selera tersebut’), bersama sepasukan anggota polis. Setelah pemerhatian dilakukan, SP4 dan pasukannya melihat perayu menaiki motosikal dan berhenti di hadapan pintu masuk Medan Selera DG Food Court tersebut. Perayu telah turun dari motosikal dan berdiri berhampiran motosikalnya. Perayu juga memakai beg silang (‘beg silang tersebut’) secara melintang di badannya.

SP4 dan pasukannya telah menyerbu perayu dan memperkenalkan diri mereka sebagai polis. Hasil dari pemeriksaan beg silang tersebut, pasukan polis tersebut telah menjumpai barang-barang berikut:

satu beg plastik warna putih yang mengandungi enam belas peket lutsinar berisi bahan yang disyaki dadah; dan

(ii) kad pengenalan perayu di bahagian dalam zip hadapan beg silang tersebut.

6.

Mahkamah Tinggi telah menerima keterangan Ahli Kimia terhadap bahan-bahan yang dirampas dan memutuskan bahawa dadah yang dirampas tersebut tersenarai di bawah ADB 1952. Mahkamah juga telah membuat dapatan bahawa perayu mempunyai milikan dan pengetahuan terhadap dadah yang dirampas kerana dadah tersebut dijumpai di dalam beg silang yang dipakai di badan perayu, yang membuktikan bahawa perayu mempunyai kawalan dan boleh berurusan dengan dadah tersebut. Mahkamah Tinggi juga telah memutuskan bahawa perayu dianggap telah mengedar dadah tersebut dengan menggunakan anggapan dibawah Seksyen 37(da) ADB 1952. Kes pembelaan

Pembelaan telah memanggil tiga orang saksi, termasuk perayu sendiri. Menurut perayu dia telah pada 14 Ogos 2019 keluar untuk makan bersama rakannya bernama Suresh Kumar a/l Nagendran (“Suresh”). Perayu telah pergi terlebih dahulu ke medan selera tersebut dengan menggunakan motosikal d untuk bertemu Suresh. Perayu telah menunggu Suresh di hadapan pintu masuk medan selera tersebut, tetapi tidak sampai sepuluh minit, satu pasukan polis telah tiba dan menyoal perayu berkaitan dadah. Pasukan polis tersebut telah melakukan pemeriksaan ke atas badan, seluar dan beg perayu, namun tidak menjumpai sebarang dadah. Menurut perayu, pihak polis kemudiannya membuat pemeriksaan ke atas motosikal tersebut dan telah menjumpai satu plastik putih yang mengandungi dadah. Perayu menyatakan bahawa pada masa itu, beliau tidak ditunjukkan kandungan plastik tersebut dan tiada beg silang bersamanya. Perayu juga menjelaskan bahawa beliau tidak mengetahui siapa pemilik sebenar motosikal yang digunakannya kerana sesiapa sahaja di kawasan perumahannya boleh menggunakan motosikal tersebut.

Perayu seterusnya menyatakan bahawa beliau telah membawa pihak polis ke tempat kerja Suresh. Di situ, perayu mendakwa beliau telah dipukul dengan teruk oleh pihak polis di pos pengawal tempat Suresh bekerja. Perayu dan Suresh kemudiannya telah ditangkap dan dibawa ke Ibu Pejabat Polis Daerah Kinrara, di mana mereka berdua turut dipukul. Perayu menyatakan bahawa beliau telah dipukul dengan teruk di badan dan muka sehingga berdarah sambil disoal mengenai dadah. Menurut perayu, dia telah dipukul oleh seorang anggota polis bernama Magen dan SP4 kerana pernah didapati bersalah dan didenda sebanyak RM3,000.00 dalam kes memukul anggota polis di Caltex Puchong Kinrara pada tahun 2017.

Perayu menafikan bahawa beg silang tersebut adalah kepunyaannya dan menyatakan bahawa beg silang miliknya berwarna ungu. Dia menyatakan beg silang berwarna ungu tersebut mengandungi sebuah dompet berwarna hitam yang mengandungi kad pengenalan perayu, wang tunai sebanyak RM1,000.00, kad bank, kunci kereta serta tiga buah telefon bimbit. Menurut perayu, ketiga-tiga telefon bimbit tersebut tidak dipulangkan kepadanya sehingga kini. Perayu juga menafikan bahawa beliau telah menandatangani Borang Bongkar. Selain itu, perayu mendakwa terdapat seorang anggota polis yang menawarkan supaya beliau membayar sejumlah wang bagi membolehkannya dilepaskan dan meminta nombor PIN kad banknya. Perayu menyatakan bahawa beliau telah memberikan nombor PIN yang salah.

Pembelaan turut memanggil Suresh sebagai saksi. Suresh mengesahkan bahawa pada hari kejadian, beliau telah ditangkap dan dipukul oleh pihak polis di tempat kerjanya. Dia kemudiannya telah dibawa ke Ibu Pejabat Polis Daerah Kinrara, di mana dia turut dipukul. Suresh juga menyatakan bahawa dia telah melihat perayu dipukul sehingga berdarah. Semasa siasatan dijalankan, Suresh menyatakan bahawa dia telah melihat seorang anggota polis membawa masuk ke dalam bilik barang-barang yang dirampas daripadanya dan perayu, termasuk telefon bimbit, wang tunai, dompet serta beg perayu yang berwarna ungu. Suresh turut menyatakan bahawa dia telah melihat seorang anggota polis membungkus dadah ke dalam paket dan menyusunnya untuk tujuan pengambilan gambar. Dia juga melihat perayu menandatangani satu borang. Suresh menegaskan bahawa tidak wujud sebarang beg silang atau plastik putih sebagaimana yang didakwa.

Seorang lagi saksi pembelaan, Shobna a/p Shankar (“Shobna”), telah dipanggil untuk memberi keterangan bagi pihak pembelaan. Shobna merupakan bekas teman wanita perayu. Shobna menyatakan bahawa dia telah pergi ke balai polis dan berjumpa dengan pegawai penyiasat, yang memaklumkan bahawa perayu ditahan kerana dadah yang dijumpai di motosikalnya. Pegawai penyiasat tersebut telah menyerahkan kad bank milik perayu kepadanya untuk mengeluarkan wang untuk tujuan kes ini. Shobna menyatakan bahawa pegawai penyiasat tersebut telah meminta wang daripadanya, namun beliau gagal mengeluarkan wang menggunakan kad bank tersebut. Selain kad bank tersebut, tiada barangan lain milik perayu yang diserahkan kepadanya. Shobna turut mengesahkan bahawa perayu memiliki sebuah dompet berwarna hitam dan sentiasa membawa dompet tersebut bersamanya. Dapatan Mahkamah Tinggi terhadap pembelaan perayu

Mahkamah Tinggi mendapati bahawa perayu telah gagal untuk mematahkan anggapan pengedaran dibawah Seksyen 37(da) ADB 1952 berdasarkan beberapa penemuan. Mahkamah mendapati bahawa pembelaan perayu adalah semata-mata penafian yang tidak berasas. Mahkamah mendapati bahawa penafian perayu bahawa dadah tersebut dijumpai didalam raga motosikal yang dipandunya dan bukan dalam beg silang adalah satu pembelaan yang difikirkan kemudian. Ini adalah kerana perayu tidak pernah menafikan kewujudan beg silang tersebut semasa kes pendakwaan dan hanya menimbulkan isu ini diperingkat pembelaan. Malah, peguam perayu semasa menyoal balas SP4 telah mencadangkan bahawa beg silang dan beg plastik putih yang mengandungi dadah tersebut dijumpai di dalam raga motosikal yang dipandu oleh perayu.

Mahkamah juga mendapati bahawa perayu tidak pernah mencadangkan semasa kes pendakwaan bahawa terdapat beg silang berwarna ungu milik perayu dan merumuskan bahawa pengataan perayu ini adalah juga difikirkan kemudian. Mahkamah mendapati bahawa keterangan SP4 bahawa dia telah merampas beg silang tersebut dari badan perayu kekal utuh dan menolak pembelaan perayu bahawa dadah tersebut telah dijumpai didalam raga motosikal tersebut.

Akhir sekali, Mahkamah tidak menerima pembelaan perayu bahawa anggota-anggota polis yang menangkapnya adalah korup dan telah memukulnya oleh kerana tiada keterangan lain yang boleh dipercayai. Mahkamah merumuskan bahawa pengataan perayu dan Suresh terhadap isu ini adalah hanya satu rekaan.

Mahkamah Tinggi telah mendapati bahawa pihak pendakwaan telah berjaya membuktikan kes mereka melampaui keraguan munasabah dan perayu telah gagal untuk menimbulkan keraguan munasabah terhadap kes pendakwaan. Perayu telah disabitkan dengan kesalahan dibawah pertuduhan tersebut dan telah dijatuhkan hukuman penjara seumur hidup dari tarikh tangkap dan dikenakan limabelas sebatan. Rayuan perayu

Isu utama yang dibangkitkan oleh perayu ialah sama ada Mahkamah Tinggi telah terkhilaf apabila gagal menilai secara menyeluruh pembelaan perayu dan keterangan dua orang saksi pembelaan, dan kegagalan tersebut telah mengakibatkan satu salah arah material dan perbicaraan yang tidak adil, bertentangan dengan kehendak Seksyen 182A Kanun Tatacara Jenayah.

Perayu berhujah bahawa dia telah sejak peringkat kes pendakwaan lagi, secara konsisten menafikan pemilikan dan pengetahuan terhadap dadah yang dirampas. Pembelaan perayu ialah dadah tersebut tidak ditemui dalam beg silang yang dipakai olehnya, sebaliknya berada dalam beg plastik putih di dalam raga motosikal yang bukan miliknya dan boleh digunakan oleh orang lain. Perayu juga menegaskan bahawa kad pengenalannya tidak berada di dalam beg silang tersebut, tetapi disimpan dalam dompet berwarna hitam bersama kad bank dan wang tunai. Perayu selanjutnya menegaskan bahawa penemuan kad pengenalan dalam beg berisi dadah, tanpa barangan peribadi lain seperti wang tunai atau kad bank, adalah suatu keadaan yang tidak munasabah dan menimbulkan keraguan terhadap versi pendakwaan. Sebaliknya, keterangan perayu bahawa dia telah menyimpan dokumen peribadi dalam dompet hitam adalah lebih munasabah dan konsisten.

19.

Berhubung elemen pengetahuan, perayu menegaskan bahawa Mahkamah Tinggi telah membuat inferens pengetahuan semata-mata berdasarkan reaksi perayu dan keterangan SP4 yang menyatakan kad pengenalan perayu ditemui dalam beg silang tersebut. Perayu berhujah bahawa reaksi beliau ketika ditahan adalah neutral dan tidak menunjukkan sebarang keterangan terang (“overt act”) yang boleh menyokong inferens pengetahuan. Perayu berhujah bahawa SP4 telah memperangkapnya kerana tidak berpuas hati terhadapnya oleh kerana kes lampau dimana perayu telah memukul seorang anggota polis IPD Serdang. Perayu juga menekankan bahawa apabila terdapat lebih daripada satu inferens yang munasabah daripada kelakuan tertuduh, inferens yang memihak kepada tertuduh hendaklah diguna pakai, dan inferens pengetahuan tidak boleh dibuat jika kelakuan tersebut juga konsisten dengan keadaan tidak bersalah.

Perayu juga membangkitkan kegagalan pihak pendakwaan untuk menutup kelompangan material dalam kes mereka, khususnya kegagalan untuk memanggil atau menawarkan pemilik motosikal tersebut. SP4 dan Pegawai Penyiasat (SP5) telah mengesahkan bahawa perayu bukanlah pemilik motosikal tersebut dan Suresh juga telah mengesahkan bahawa motosikal tersebut telah digunakan oleh orang lain. Perayu berhujah bahawa pihak pendakwaan gagal mengecualikan kemungkinan akses oleh orang lain terhadap dadah tersebut, dan kegagalan memanggil pemilik motosikal tersebut telah mewujudkan kelompangan serius dalam kes pendakwaan.

22.

Keseluruhannya, perayu menegaskan bahawa Mahkamah Tinggi telah gagal membuat satu penghakiman penhargaan (“judicial appreciation”) yang mencukupi terhadap pembelaan, khususnya dengan tidak menilai keterangan yang memihak kepada perayu dan tidak menangani isu-isu material yang dibangkitkan. Kegagalan ini, menurut perayu, telah membawa kepada satu salah arah material yang memprejudiskan pembelaannya dan mewajarkan campur tangan Mahkamah ini.

Isu utama adalah samada beg silang tersebut mengandungi dadah dan samada perayu sedang memakai beg silang tersebut secara melintang di badannya semasa ditangkap oleh pihak polis. Perayu dengan nyata menafikan bahawa dadah tersebut tidak dijumpai didalam beg silang tersebut dan sebenarnya berada didalam satu beg plastik putih yang berada di dalam raga motosikal yang dipandu oleh perayu.

Kami dapati bahawa Hakim Mahkamah Tinggi yang bijaksana telah menganalisa isu ini dengan teliti. Naratif perayu telah didapati sebagai sesuatu yang difikirkan kemudian oleh kerana perayu tidak pernah menafikan kewujudan beg silang tersebut dari peringkat pendakwaan. Mahkamah Tinggi telah merujuk kepada pemeriksaan balas SP4 dimana peguam terpelajar perayu telah hanya mencadangkan bahawa beg silang tersebut berada di dalam raga motosikal tersebut dan tidak pernah mencadangkan bahawa beg silang tersebut tidak wujud. Mahkamah Persekutuan telah didalam kes Siew Yoke Keong v Pendakwa Raya [2013] 4 CLJ 149 menyatakan bahawa kegagalan pihak pembelaan meletakkan kes mereka di peringkat pendakwaan dan kegagalan untuk berbuat demikian akan memberi kesan yang serius terhadap kredibiliti seorang tertuduh. Petikan penghakiman Mahkamah Persekutuan di dalam kes tersebut adalah seperti berikut: "[46] Although failure on the part of the defence to put its case to the material prosecution's witness, can never by itself relieve the prosecution of its duty to prove the charge against the accused beyond reasonable doubt [Alcontara v. PP), such failure by the defence did have serious implication on the accused's credibility and the weight to be attached to his evidence. The necessity of putting the essence of his case to the material prosecution's witness is not a mere technical rule of evidence. It is a rule of essential justice..."

Perayu mencabar dapatan Mahkamah Tinggi bahawa kad pengenalannya berada didalam beg silang tersebut dan menyatakan bahawa kad pengenalannya berada di dalam dompet hitam beliau. Mahkamah Tinggi telah membuat dapatan bahawa adalah tidak mustahil untuk kad pengenalan perayu berada didalam beg silang tersebut kerana perayu sedang memakai beg silang tersebut semasa ditangkap. Dapatan Mahkamah Tinggi juga adalah berdasarkan Senarai Bongkar dan juga reaksi perayu apabila diserbu oleh SP4.

Kami berpendapat bahawa dapatan Mahkamah Tinggi adalah satu dapatan fakta yang berdasarkan keterangan-keterangan yang nyata. Mahkamah Tinggi telah memilih untuk mempercayai keterangan SP4 oleh kerana SP4 adalah anggota yang menangkap dan merampas beg silang tersebut daripada perayu. Kami telah meneliti nota prosiding berkenaan pemeriksaan balas SP4 tentang isu ini dan dapati bahawa SP4 tegas dalam menyatakan bahawa kad pengenalan perayu dijumpai didalam beg silang tersebut. Kami dapati keterangan SP4 berkenaan isu ini tidak dapat dicabar dengan berjaya. Kami berpendapat bahawa Mahkamah Tinggi tidak terkhilaf dalam membuat dapatan terhadap isu ini oleh kerana dapatan Mahkamah adalah juga berdasarkan Senarai Bongkar yang telah disahkan oleh perayu melalui tandatangannya. Kami telah meneliti Senarai Bongkar tersebut dimana lima barang-barang kes yang disenaraikan tidak termasuk yang dikatakan dompet perayu. Perayu berhak untuk mencabar Senarai Bongkar tersebut dan boleh enggan untuk menandatanganinya jika terdapat barang-barang yang bukan sahaja tidak dirampas dari beliau tetapi juga ketiadaan barang-barang yang telah dirampas darinya.

Justeru itu, kami berpendapat bahawa Mahkamah Tinggi tidak terkhilaf apabila membuat dapatan bahawa kad pengenalan perayu berada didalam beg silang tersebut. Kami juga dapati bahawa Mahkamah Tinggi telah mencapai dapatan yang tepat bahawa perayu mempunyai pengetahuan tentang dadah yang terkandung di dalam beg silang tersebut oleh kerana bukan sahaja kad pengenalannya berada didalam beg tersebut tetapi adalah mustahil untuk perayu tidak mempunyai pengetahuan tentang dadah yang terkandung didalam beg yang dipakai di badannya sendiri.

Kami tidak dapat menerima keterangan Suresh dan Shobna bahawa perayu lazimnya menyimpan kad pengenalannya didalam dompet dan tidak pernah melihat beg silang yang dirampas dari perayu. Ini adalah kerana mereka tidak berada bersama perayu semasa tangkapan dibuat dan tidak melihat bagaimana tangkapan dibuat dan barang yang dirampas. Sekiranya perayu memang lazim menyimpan kad pengenalannya didalam dompet tidak bermakna dia tidak meletak kad pengenalannya didalam beg silang pada masa tersebut.

Dapatan fakta yang dibuat oleh Mahkamah Tinggi berhubung kebolehpercayaan versi pendakwaan berbanding versi pembelaan adalah dapatan fakta yang tidak harus diganggu dengan senang melainkan dapatannya tidak berasakan keterangan yang jelas. Mahkamah Persekutuan didalam kes Lai Kim Hon & Ors v PP [1981] 1 MLJ 84 menyatakan seperti berikut: "The principle of law governing appeals in criminal cases on questions of fact is well established, in that the Appeal Court will not interfere unless the balance of evidence is grossly against the conviction especially upon a finding of a specific fact involving the evaluation of the evidence of a witness founded on the credibility of such witness. In the instant case the learned trial judge very carefully analysed all the available evidence before him and made specific findings of fact founded upon that which he believed to be the truth. He also drew certain inferences from facts specifically found. In this respect we may form our independent view but we should only do so where the fact upon which the inference was drawn was either unwarranted or manifestly against the weight of evidence. That was not the case here." (Penekanan ditambah)

Kami juga dapati bahawa tuduhan perayu bahawa SP4 mempunyai motif untuk menganiayakanya tidak berasas oleh kerana tuduhan tersebut tidak disokong oleh sebarang keterangan dan adalah hanya merupakan satu tomahan. Perayu tidak mengemukakan bukti bahawa dia telah kononnya dijatuh hukum oleh Mahkamah Majistret dengan kesalahan memukul anggota polis. Mahkamah ini dalam kes Sri Ganesh Jaya Balan v. PP & Another Appeals [2022] 2 CLJ 546 telah memutuskan bahawa tuduhan seperti ini perlu bersandarkan keterangan yang boleh dipercayai. Petikan penghakiman kes tersebut terhadap isu in adalah seperti berikut: “Whilst we acknowledge that frame-up of innocent citizens by the police cannot be discounted in some cases, the court must give weight to that defence only on credible evidence that suggests it and not on mere speculation; otherwise criminal cases prosecution of criminal cases in this country would be frustrated at every turn (see PP v. Mohamed Ali [1962] CLJU 129; [1962] 1 LNS 129; [1962] 1 MLJ 257).” Kami telah meneliti nota prosiding terhadap pemeriksaan balas SP4 tentang isu ini. Peguam terpelajar perayu telah hanya menyoal balas SP4 dengan tuduhan tersebut tanpa mengemukakan sebarang bukti dan SP4 telah dengan yakin menafikan tuduhan perayu. Kami berpendapat bahawa isu ini telah hanya difikirkan kemudian oleh perayu.

Isu terakhir yang dibangkitkan oleh perayu adalah tentang kegagalan Mahkamah Tinggi untuk menilai kemungkinan bahawa motosikal tersebut bukan milik perayu dan boleh digunakan oleh orang lain, dan juga pemakaian inferens bertentangan di bawah Seksyen 114(g) Akta Keterangan 1950 terhadap kegagalan pihak pendakwaan untuk menyiasat ataupun memanggil pemilik motosikal tersebut.

Mahkamah Tinggi telah mendapati bahawa tiada keperluan untuk menyiasat atau memanggil pemilik motosikal tersebut oleh kerana dadah tersebut dijumpai di dalam beg silang yang dipakai oleh perayu ketika ditangkap. Walaupun perayu menegaskan bahawa dadah tersebut berada di dalam raga motosikal tapi Mahkamah Tinggi telah memilih untuk menerima keterangan SP4 bahawa dadah tersebut berada di dalam beg silang tersebut. Kami mendapati tiada sebab untuk Mahkamah ini menganggu dapatan fakta tersebut oleh kerana Mahkamah Tinggi lebih cenderung untuk menerima keterangan SP4.

Sekiranya dadah tersebut memang berada di dalam raga motosikal tersebut, kami berpendapat tidak ada keperluan untuk memanggil pemilik motosikal tersebut oleh kerana isu yang penting adalah samada perayu mempunyai kawalan dan milikan terhadap dadah tersebut. Kami merujuk kepada kes Mahkamah ini yang juga telah dirujuk oleh Mahkamah Tinggi, iaitu kes PP v Letchumanan Suppiah [2006] 1 CLJ 557. Petikan dari penghakiman kes tersebut adalah relevan dan adalah seperti berikut: “[2] With due respect to the learned judge, the issue of ownership of the motorcycle was an irrelevant one. The issue was one of custody or control of the orange plastic packet in the carrier basket of the motorcycle, which in the circumstances of this case, would not involve the ownership of the motorcycle on which the accused was riding wherein in the carrier basket, within sight of the accused and the police party, was found "anything whatsoever containing any dangerous drugs".

Justeru itu, kami bersetuju dengan dapatan Mahkamah Tinggi bahawa tiada keperluan untuk pihak pendakwaan memanggil pemilik motosikal tersebut.

Berdasarkan keseluruhan pertimbangan dan alasan yang telah dihuraikan di atas, kami sebulat suara memutuskan bahawa rayuan Perayu terhadap sabitan adalah tidak berasas dan tidak mempunyai merit. Kami mendapati bahawa Mahkamah Tinggi tidak melakukan sebarang kekhilafan sama ada dari segi undang-undang mahupun fakta, dan sabitan yang dijatuhkan ke atas perayu adalah selamat. Oleh yang demikian, rayuan perayu terhadap sabitan adalah ditolak.

Berhubung dengan rayuan perayu terhadap hukuman, setelah meneliti dan mempertimbangkan hujahan kedua-dua pihak, kami berpendapat bahawa hukuman yang dijatuhkan terhadap perayu adalah wajar. Oleh itu, rayuan perayu terhadap hukuman adalah ditolak dan hukuman yang dijatuhkan oleh HMT adalah dikekalkan. Bertarikh pada: 31 Januari 2025 -sgd- (MOHAMED ZAINI MAZLAN) (HAKIM) MAHKAMAH RAYUAN MALAYSIA Peguam Perayu : Afifuddin bin Ahmad Hafifi Tetuan Salehuddin Saidin & Associates Peguam Responden : Tetralina binti Ahmed Fauzi