VIRGIN MANAGEMENT SDN BHD v Jayaganesh a/l Seraman @ Jayaraman (JA-24NCvC-1063-08/2024)

Ini adalah Saman Pemula No: JA-24NCvC-1063-08/2024 yang difailkan di Mahkamah Tinggi Malaya di Johor Bahru. Plaintif, Virgin Management Sdn Bhd, memohon relief terhadap Defendan, Jayaganesh a/l Seraman @ Jayaraman, berhubung satu unit hartanah berupa pejabat kedai tiga tingkat di Johor Bahru (selepas ini dirujuk sebagai “Unit No 5”).

Antara perintah yang dipohon oleh Plaintif melalui Saman Pemula ini adalah –

pertama, suatu deklarasi bahawa Defendan (berserta ejen-ejen atau orang suruhannya) bukan pemilik sah atau benefisial Unit No 5 tersebut;

kedua, deklarasi bahawa Defendan tidak layak di sisi undang-undang untuk membeli Unit No 5 berkenaan kerana ia adalah hartanah berstatus lot Bumiputera dan Defendan bukan seorang Bumiputera; dan

ketiga, suatu perintah injunksi untuk melarang Defendan beserta agen-agen atau konco-konconya daripada memasuki, mengambil milikan kosong, atau mengganggu premis Unit No 5 tersebut dalam apa cara sekalipun tanpa kebenaran Plaintif Plaintif juga memohon kos tindakan ini ditanggung oleh Defendan.

Saman Pemula ini pada asasnya bertujuan mengesahkan hak Plaintif ke atas hartanah tersebut dan melindungi pemilikan Plaintif daripada pencerobohan atau tuntutan tidak sah oleh Defendan. Mahkamah perlu meneliti siapakah pemilik atau pihak berhak sebenar terhadap Unit No 5 ini serta ‘locus standi’ (hak di sisi undang-undang) Plaintif untuk membawa tindakan, memandangkan Defendan mencabar hak Plaintif atas alasan Plaintif bukan pemilik berdaftar hartanah. Selain itu, Mahkamah perlu menilai kebolehterimaan dan kerelevanan Afidavit yang diikrarkan oleh seorang pihak ketiga bernama Darwin Paidathally (yang dikemukakan bagi pihak Defendan)–sama ada afidavit tersebut mengandungi keterangan relevan atau sekadar ‘hearsay’ (khabar angin) yang tidak patut diambil kira.

Dalam penghakiman ini, Mahkamah akan menggariskan Fakta Kes yang membawa kepada pertikaian ini, menghuraikan Isu-Isu Undang-Undang yang timbul, menganalisis hujahan kedua-dua pihak di bawah tajuk Analisis dan Penemuan Mahkamah, dan seterusnya memberikan Keputusan serta Alasan bagi keputusan tersebut.

Berdasarkan keterangan melalui afidavit dan dokumen dokumen yang difailkan, fakta-fakta material adalah seperti berikut.

Plaintif, Virgin Management Sdn Bhd, merupakan sebuah syarikat pemaju/projek yang menuntut hak ke atas Unit No 5 tersebut sebagai pemilik benefisial hasil daripada satu perjanjian usahasama pembangunan hartanah. Rekod menunjukkan bahawa tanah dan bangunan yang mengandungi Unit No 5 pada asalnya dimiliki atau didaftarkan atas nama Ketua UMNO Bahagian Tebrau (iaitu pemimpin sebuah bahagian parti politik) selaku tuan tanah berdaftar. Namun, melalui satu Perjanjian Usahasama pada 6.1.2011, tuan tanah berdaftar tersebut (melalui syarikat atau wakilnya) telah bekerjasama dengan sebuah pemaju asal, Z & Z Bina Sdn Bhd, untuk memajukan tanah berkenaan. Menurut terma usahasama itu, hak milik benefisial bagi unit-unit bangunan tertentu hasil projek tersebut (termasuk Unit No 5 yang menjadi subjek kes ini) diperuntukkan kepada pihak pemaju.

Kemudiannya, pada 25.3.2011, Z & Z Bina Sdn Bhd telah menyerahhak (‘assign’) segala hak dan kepentingannya dalam perjanjian usahasama tersebut kepada pihak lain yang menjadi pendahulu kepada Plaintif sekarang. Dokumen mahkamah menunjukkan bahawa Virgin Properties Sdn Bhd adalah ‘predecessor’ (pendahulu) Plaintif yang mengambil alih hak-hak pemaju tersebut melalui suatu Surat Ikatan Cagaran atau Serah Hak. Melalui penyerahhakan itu, semua hak dan obligasi Z & Z Bina Sdn Bhd di bawah usahasama berkenaan dipindahkan kepada Virgin Properties Sdn Bhd, dan seterusnya kepada Plaintif (Virgin Management Sdn Bhd). Dengan perkataan lain, Plaintif telah menerima dan memegang semua hak semasa dan kepentingan projek usahasama tersebut (termasuk Unit No 5) hasil penyerahhakan daripada pemaju asal. Mulai tarikh penyerahhakan tersebut, Z & Z Bina Sdn Bhd tidak lagi mempunyai sebarang hak atau kepentingan ke atas unit hartanah berkenaan dan adalah terhalang daripada berurusan mengenainya.

Sebagai pemaju baharu, Plaintif melalui syarikat kumpulannya telah menyiapkan pembangunan projek tersebut, termasuklah Unit No 5. Plaintif mengekalkan pemilikan fizikal dan penguasaan ke atas Unit No 5 sejak bangunan siap. Plaintif telah menyewakan unit tersebut kepada penyewa-penyewa dan hasil sewaan digunakan untuk membayar kreditor projek.

Penting untuk dinyatakan bahawa meskipun Ketua UMNO Bahagian Tebrau kekal sebagai tuan punya berdaftar pada geran tanah (legal proprietor) bagi Unit No 5, namun berdasarkan perjanjian usahasama dan penyerahhakan hak tadi, Ketua UMNO Bahagian Tebrau hanya memegang hak itu secara nominal untuk manfaat pihak pemaju/Plaintif. Hak milik benefisial Unit No 5 telah pun terletak pada Plaintif sebagai pemaju/’assignee’ projek, manakala Ketua UMNO Bahagian Tebrau tidak lagi mempunyai kepentingan substantif terhadap unit tersebut selain nama pada hakmilik. Dengan kata lain, Plaintif adalah pemilik benefisial sebenar, sementara Ketua UMNO Bahagian Tebrau (atau syarikat tuan tanah asal) hanya bertindak selaku tuan tanah berdaftar yang masih belum memindahkan hakmilik kepada Plaintif.

Terdapat sejarah litigasi lampau berkaitan projek ini. Berikutan pertikaian antara Plaintif (pemaju) dan Z & Z Bina Sdn Bhd (pemaju asal) mengenai Unit No 5 dan satu lagi unit (Unit No 9), Plaintif telah memperoleh suatu Perintah Injunksi Kekal daripada Mahkamah Tinggi Kuala Lumpur (Guaman No: WA- 24C(ARB)-34-08/2023) bertarikh 10.6.2024. Injunksi tersebut melarang Z & Z Bina Sdn Bhd, para pengarahnya, pekerja atau ejennya daripada memasuki atau mencampuri unit-unit berkenaan, serta melarang apa-apa penyerahan milikan atau penjualan tanpa kebenaran Plaintif. Perintah Mahkamah itu mengesahkan bahawa hak benefisial dan kawalan ke atas Unit No 5 sememangnya pada Plaintif, dan mana-mana tindakan oleh Z & Z Bina atau pihak ketiga yang bersekongkol dengannya untuk menjual atau menyerahkan milikan Unit No 5 adalah dilarang dan boleh dianggap menghina mahkamah.

Dalam pada itu, Defendan, Jayaganesh a/l Seraman, mendakwa bahawa beliau mempunyai hak ke atas Unit No 5 tersebut melalui suatu urusniaga yang diatur pada tahun 2015.

Defendan mengakui bahawa tiada perjanjian jual beli bertulis yang dimeterai dengan Plaintif berhubung pembelian unit ini. Sebaliknya, Defendan mendakwa bahawa pada tahun 2015, beliau bersama seorang rakan bernama Darwin Paidathally telah membayar sejumlah RM400,000.00 sebagai wang pendahuluan (deposit) untuk membeli unit tersebut, kononnya dibayar kepada Z & Z Bina Sdn Bhd. Defendan juga menyatakan bahawa semua urusan berkaitan pembelian Unit No 5 ini diuruskan oleh Darwin Paidathally bagi pihaknya, sehingga beliau memberi kuasa kepada Darwin untuk mengikrarkan afidavit dalam tindakan ini bagi pihak Defendan.

Berdasarkan naratif Defendan, jelas bahawa Darwin Paidathally memainkan peranan sebagai orang tengah atau agen Defendan dalam usaha mendapatkan Unit No 5. Darwin bukanlah pihak dalam perjanjian usahasama asal mahupun dalam Saman Pemula ini. Beliau hanyalah individu yang dikatakan membantu Defendan membuat bayaran dan urusan dengan pihak pemaju lama. Darwin Paidathally kemudiannya telah mengemukakan satu Afidavit (Afidavit “Jawapan” Darwin, Encl. 20) bagi menyokong kes Defendan. Melalui afidavit tersebut (serta lampiran-lampiran di dalamnya), Darwin didapati merujuk kepada satu “niat untuk menjual” Unit No 5 (Unit No 3) yang kononnya pernah wujud antara sebuah syarikat bernama Tuah Tropika Sdn Bhd dengan Superb Construction & Trading Sdn Bhd. Darwin juga mengemukakan dokumen-dokumen seperti Draf Perjanjian Jual Beli yang tidak ditandatangani dan surat-surat antara pihak ketiga, bertujuan menunjukkan kononnya ada transaksi melibatkan unit tersebut. Inti pati afidavit Darwin ialah, beliau mendakwa wang RM400,000.00 yang disebut tadi berkaitan suatu urusan antara Tuah Tropika Sdn Bhd (syarikat yang dipercayai ada kaitan dengan pemilik asal tanah) dan Superb Construction & Trading Sdn Bhd pada tahun 2015. Darwin seolah-olah cuba mengaitkan bayaran RM400,000.00 itu dengan pembelian Unit No 5, walaupun bayaran tersebut sebenarnya tidak dibuat kepada Plaintif atau pendahulunya secara langsung, tetapi kepada entiti lain.

Plaintif menafikan secara tegas dakwaan Defendan. Plaintif menyatakan bahawa tiada sebarang kontrak jual beli sah dimeterai antara Plaintif (atau pendahulunya) dengan Defendan untuk penjualan Unit No 5. Tidak ada dokumen perjanjian yang ditandatangani oleh Plaintif yang membuktikan wujudnya jual beli dengan Defendan bahkan Defendan sendiri mengakui tiada kontrak formal selain “niat” lisan. Malah, dokumen yang diunjukkan oleh Defendan hanya berupa deraf perjanjian yang tidak pernah ditandatangani dan surat-surat hasrat, yang menurut Plaintif, rancangan penjualannya telah terbatal/terbengkalai dan tidak diteruskan. Berkenaan dakwaan bayaran RM400,000.00, Plaintif menegaskan bahawa bukti menunjukkan wang tersebut melibatkan transaksi antara Tuah Tropika Sdn Bhd dan Superb Construction & Trading Sdn Bhd iaitu pihak-pihak ketiga dan langsung tiada kaitan dengan Plaintif.

15.

21.04.2016 serta sepucuk surat daripada Superb Construction bertarikh 11.04.2016 (dikemukakan sebagai Ekshibit D-17) yang menunjukkan niat menjual kepada Tuah Tropika pada 2015 telah dibatalkan dan tidak diteruskan sejak 9 tahun lalu.

Selain itu, Plaintif menekankan bahawa Unit No 5 adalah lot Bumiputera dan mengikut rekod hakmilik, unit tersebut tertakluk kepada sekatan kepentingan yang melarang sebarang penjualan atau pindah milik kepada pihak bukan Bumiputera tanpa kebenaran Pihak Berkuasa Negeri. Pada hakikatnya, geran tanah unit tersebut mempunyai ‘endorsement’ yang menyatakan: “Tanah yang diperuntukkan untuk Bumiputera ini...tidak boleh dijual, dipajak atau dipindahmilik kepada orang bukan Bumiputera tanpa persetujuan PBN.”. Plaintif berhujah bahawa Defendan adalah seorang warganegara Malaysia berketurunan India (bukan Bumiputera) – ini ternyata pada kad pengenalannya. Justeru itu Defendan tidak layak dari segi undang-undang untuk membeli Unit No 5 yang berstatus Bumiputera. Sebarang perjanjian untuk menjual Unit No 5 kepada Defendan (andaikata wujud) adalah bertentangan dengan undang-undang dan dasar awam, maka tidak sah dan terbatal ‘ab initio’.

Akhir sekali, perlu dinyatakan juga bahawa Plaintif telah, melalui peguamcaranya, beberapa kali memberi amaran kepada Defendan. Surat peguam Plaintif pada 8.7.2024 menuntut Defendan menghentikan segala gangguan dan mematuhi Perintah Injunksi Mahkamah Tinggi Kuala Lumpur. Namun, Defendan didakwa telah cuba mengambil milikan secara paksa termasuk memasuki premis dengan cara kekerasan (‘gangster tactics’ menurut Plaintif) pada sekitar Ogos 2024. Tindakan agresif Defendan inilah yang mendorong Plaintif memfailkan Saman Pemula ini dengan segera untuk mendapatkan perlindungan injunksi dari Mahkamah.

Berdasarkan fakta-fakta di atas, timbul beberapa isu perundangan penting yang perlu diputuskan oleh Mahkamah, khususnya:

Siapakah “Plaintif” sebenar dan pemilik benefisial Unit No 5 ini? – Ini merangkumi persoalan sama ada Virgin Management Sdn Bhd selaku Plaintif mempunyai hak milik benefisial melalui penyerahhakan sah, dan bagaimana peranan Ketua UMNO Bahagian Tebrau (selaku tuan tanah berdaftar asal) serta entiti lain seperti Virgin Properties Sdn Bhd dalam rantaian pemilikan tersebut.

‘Locus Standi’ Plaintif–Adakah Plaintif mempunyai kedudukan di sisi undang-undang untuk memulakan tindakan ini walaupun bukan pemilik berdaftar di dalam geran? Dengan kata lain, bolehkah pemilik benefisial/tidak berdaftar menguatkuasakan haknya melalui Mahkamah terhadap seorang penceroboh yang mendakwa hak tanpa bukti kontrak?

Kerelevanan dan Keterterimaan Afidavit Darwin Paidathally – Afidavit ini dikemukakan oleh seorang yang bukan pihak dalam tindakan (bukan Plaintif atau Defendan). Mahkamah perlu menilai sama ada afidavit tersebut patut dipertimbangkan (misalnya sebagai keterangan saksi) atau ditolak atas alasan ia ‘hearsay’ dan tidak relevan dengan isu antara Plaintif dan Defendan. Juga, adakah tindakan Defendan menggunakan afidavit pihak ketiga sebagai “jawapan” mematuhi prosedur? Mahkamah akan membincangkan isu-isu ini dengan terperinci dalam bahagian berikut.

Isu 1: Pihak yang Mempunyai Hak Pemilikan Benefisial terhadap Unit No 5 (Plaintif sebenar) – Mahkamah mesti menentukan siapakah pemilik atau pihak berhak sebenar ke atas hartanah ini. Plaintif mendakwa hak milik benefisial adalah padanya melalui penyerahhakan usahasama, manakala nama di hakmilik (Ketua UMNO Bahagian Tebrau) hanyalah pemilik nominal. Defendan pula bukan pemilik berdaftar mahupun benefisial (melainkan dakwaan “pembeli” yang dipertikai). Justeru, siapakah yang wajar diiktiraf sebagai “pemilik” bagi tujuan tindakan undang-undang ini?

Isu 2: ‘Locus Standi’ Plaintif untuk Memulakan Tindakan – Berkait rapat dengan isu pertama, Mahkamah menimbangkan sama ada Plaintif selaku pemegang kepentingan benefisial (‘assignee’) mempunyai locus standi untuk memulakan tuntutan ini terhadap Defendan. Isu ini melibatkan prinsip undang-undang harta tanah dan ekuiti: bolehkah pemilik benefisial yang belum menerima pindah milik berdaftar menguatkuasakan haknya di mahkamah? Apakah kesan ketiadaan dokumen pindah milik rasmi (contohnya Borang 14A Kanun Tanah Negara) terhadap hak Plaintif? Pendek kata, adakah status Plaintif sebagai \’beneficial owner’ sudah memadai untuk membolehkannya menyaman penceroboh/pihak yang mendakwa hak tanpa title?

Isu 3: Kerelevanan Afidavit Darwin Paidathally Mahkamah perlu menilai kedudukan afidavit yang diikrarkan oleh Darwin Paidathally, individu yang bukan pihak dalam saman ini tetapi dikemukakan sebagai menyokong versi Defendan. Soalan undang-undangnya:

Adakah afidavit oleh pihak ketiga ini boleh diterima sebagai keterangan dalam prosiding saman pemula?

Sekiranya ya, sejauh mana ia relevan dengan isu yang Mahkamah perlu putuskan? (c ) Adakah keterangan dalam afidavit tersebut bersifat ‘hearsay’ (dengar cakap) yang patut diketepikan? Juga, patutkah Mahkamah memberi berat kepada afidavit tersebut memandangkan Darwin tidak mempunyai kepentingan langsung dan tidak boleh disoal balas (tanpa kehadirannya di mahkamah)?

Selain isu-isu utama di atas, Mahkamah turut mengambil maklum akan hujahan sampingan seperti dakwaan Defendan bahawa Saman Pemula ini perlu dipindahkan ke Writ (atas alasan wujud pertikaian fakta atau non-disclosure oleh Plaintif). Walau bagaimanapun, isu-isu tersebut akan terbimbing jawapannya melalui penentuan tiga isu pokok di atas. Seterusnya, Mahkamah akan menganalisis isu-isu tersebut berdasarkan fakta dan undang-undang yang berkaitan. ANALISA DAN DAPATAN MAHKAMAH Isu 1: :Pihak yang Mempunyai Hak Pemilikan Benefisial terhadap Unit No 5 (Plaintif sebenar)

Setelah meneliti keterangan, Mahkamah mendapati bahawa Plaintif (Virgin Management Sdn Bhd) adalah pemilikbenefisial sebenar Unit No 5, manakala Ketua UMNO Bahagian Tebrau hanyalah pemilik berdaftar nominal di dalam hakmilik tanah. Ini bererti, walaupun nama yang tercatat pada geran adalah Ketua UMNO Bahagian Tebrau, hak milik substantif dan kepentingan ekonomi ke atas unit tersebut telah dipindahkan kepada Plaintif melalui rangkaian perjanjian usahasama dan penyerahhakan hak yang sah.

Bukti jelas menunjukkan bahawa terdapat Perjanjian Usahasama pada 2011 antara pemilik tanah (diwakili Ketua UMNO Bahagian Tebrau atau entitinya) dengan pemaju asal (Z & Z Bina Sdn Bhd). Menurut perjanjian itu, pemaju diberi hak untuk membangunkan tanah dan mendapat hasil tertentu (termasuk unit-unit bangunan yang dibina). Pada 25.03.2011, segala hak pemaju asal (Z & Z Bina) di bawah perjanjian tersebut telah diserah hak kepada syarikat lain yang menjadi pendahulu Plaintif. Seterusnya, hak-hak itu beralih kepada Plaintif sekarang. Klausa penyerahhakan tersebut mengikat semua pihak berkaitan dan Z & Z Bina Sdn Bhd sendiri tiada lagi hak untuk menjual atau mengagihkan Unit No 5 selepas tarikh penyerahhakan tersebut. Malah, Mahkamah Tinggi Kuala Lumpur melalui Injunksi bertarikh 10.6.2024 telah menguatkuasakan hal ini dengan melarang Z & Z Bina dan pihak-pihak lain daripada mencampuri Unit No 5, mengakui bahawa hak-hak ke atas Unit tersebut sudah pun terletak pada Plaintif selaku ‘assignee’.

Di sisi undang-undang tanah dan kontrak, keadaan ini menjadikan Plaintif sebagai pemilik benefisial/ekuitinya manakala Ketua UMNO Bahagian Tebrau kekal sebagai pemegang amanah (trustee) kepada hak milik itu untuk faedah Plaintif. Prinsip ini bertepatan dengan doktrin ekuiti klasik: “It is an old and well-settled rule of equity that under a valid contract for the sale of land, the beneficial ownership of the land passes to the purchaser who becomes the equitable owner, the vendor holding the title as trustee”.

Dalam konteks kes ini, melalui kontrak usahasama yang sah, pemaju/Plaintif sebagai penerima hak telah menjadi pemilik benefisial hartanah, sementara tuan tanah asal memegang hakmilik berdaftar sebagai trustee semata-mata. Pemilikan benefisial ini diperoleh Plaintif bukan secara lisan kosong, tetapi disokong oleh dokumen penyerahhakan bertulis (‘Deed of Assignment’) yang memenuhi syarat undang-undang.

Mahkamah menekankan bahawa ketiadaan pemindahan hak milik rasmi melalui instrumen pindah milik (misalnya Borang 14A Kanun Tanah Negara) tidak menafikan hak benefisial Plaintif. Memang benar bahawa hak milik sah di bawah Kanun Tanah Negara hanya beralih melalui pendaftaran pindah milik; namun, sebelum pindah milik didaftarkan, pihak penerima masih mempunyai hak ekuiti yang diiktiraf undang-undang. 28 Seksyen 4(3) Akta Undang-Undang Sivil 1956 memperuntukkan bahawa penyerahhakan bertulis terhadap sesuatu hak boleh memberi kuasa kepada penerima hak (‘assignee’) untuk menuntut atas namanya sendiri di mahkamah, asalkan syarat-syarat tertentu dipenuhi (iaitu penyerahhakan mutlak secara bertulis, ditandatangani oleh pihak yang menyerahhak, dan notis bertulis telah diberikan kepada pihak yang berhutang/liabiliti). Dalam kes ini, penyerahhakan hak usahasama kepada Plaintif adalah menyeluruh dan tiada pertikaian tentang kesahihannya. Malah notis mengenai penyerahhakan tersebut boleh dianggap diketahui oleh semua pihak berkepentingan (termasuk Ketua UMNO Bahagian Tebrau selaku pihak dalam usahasama, dan juga Defendan sendiri melalui komunikasi peguam pada 2024). Oleh itu, Plaintif selaku ‘assignee’ berhak penuh di sisi undang-undang untuk menguatkuasakan hak-haknya ke atas Unit No 5.

Prinsip undang-undang tanah di Malaysia sememangnya mengiktiraf konsep pemilikan benefisial berasingan daripada pemilikan berdaftar. Seorang pemilik benefisial (pembeli yang telah terikat dengan kontrak jual beli atau penerima serah hak) boleh, contohnya, mendaftarkan kaveat persendirian atas tanah bagi melindungi kepentingannya, meskipun nama beliau belum ada pada geran. Hal ini selari dengan pandangan Mahkamah Persekutuan dalam kes-kes dahulu bahawa ‘beneficial owner’ mempunyai locus standi mendaftarkan kaveat kerana mempunyai kepentingan dalam tanah berkenaan.

Malah, satu penghujahan yang berguna dikemukakan oleh Plaintif adalah: ‘beneficial or equitable owner of a property stands in the same position as the legal owner in terms of enforcing proprietorship rights against the world at large; the only difference is that the beneficial owner is yet to be vested with the legal title.’ Mahkamah bersetuju dengan prinsip ini dan dari segi penguatkuasaan hak, pemilik benefisial boleh bertindak seperti pemilik berdaftar terhadap pihak-pihak lain, walaupun perlu melengkapkan formaliti pindah milik kemudian. Dalam erti kata lain, hak benefisial Plaintif memberi kuasa kepadanya untuk melindungi hartanah ini daripada pencerobohan atau tuntutan orang luar, sementara menanti pemindahan hak milik formal daripada tuan tanah berdaftar.

Mengambil kira fakta dan prinsip di atas, Mahkamah mendapati tiada keraguan bahawa Plaintif (Virgin Management Sdn Bhd) adalah pihak yang berhak dan berkepentingan sepenuhnya ke atas Unit No 5. Ketua UMNO Bahagian Tebrau, meskipun dinamakan pada geran, tidak boleh dianggap “pemilik” dalam konteks ini kerana beliau (atau entiti di bawah kawalannya) telah melepaskan hak pemilikan tersebut melalui perjanjian usahasama. Kedudukannya kini hanyalah ‘proprietor of the title’ tanpa hak ke atas penggunaan atau penjualan unit berkenaan. Malah, Plaintif mengemukakan hujahan bahawa Ketua UMNO Bahagian Tebrau “is only the proprietor of the Property in question but not the owner ... because the right of ownership has been vested in the joint-venture agreement wherein the property has been assigned to the Plaintiff.”. Hujah ini disokong keterangan dan Mahkamah menerima kesimpulan tersebut.

Defendan bukanlah pemilik berdaftar mahupun benefisial. Beliau tidak mempunyai sebarang hak milik di sisi undang-undang terhadap Unit No 5 baik dalam bentuk legal title (nama di geran) ataupun equitable interest (melalui kontrak yang sah). Justeru, bagi maksud prosiding ini, Mahkamah berpuas hati bahawa pihak yang layak digelar “pemilik sebenar” Unit No 5 (dalam erti kata undang-undang sivil) adalah Plaintif, Virgin Management Sdn Bhd. Isu 2: ‘Locus Standi’ Plaintif untuk Memulakan Tindakan 33. Setelah mengenal pasti bahawa Plaintif memegang hak benefisial ke atas hartanah ini, isu seterusnya adalah sama ada Plaintif mempunyai ‘locus standi’ untuk menyaman Defendan bagi relief yang dipohon. ‘Locus standi’ merujuk kepada hak dan keupayaan sah sesuatu pihak untuk membawa tindakan di mahkamah. Dalam kes ini, Defendan berhujah bahawa Plaintif bukan pemilik berdaftar Unit No 5, oleh itu Plaintif tiada ‘locus standi’. Mahkamah mendapati hujah ini tidak berasas.

Berdasarkan analisa Isu 1, Plaintif telah pun diiktiraf sebagai pemilik benefisial Unit No 5. Di sisi undang-undang, pemilik benefisial mempunyai locus standi yang mencukupi untuk memulakan tindakan bagi melindungi hak hartanya, meskipun belum menjadi pemilik berdaftar. Seperti dibincangkan, hak ekuiti Plaintif terbit daripada dokumen penyerahhakan sah, yang menjadikannya pihak berkepentingan langsung. Menurut Seksyen 25(2) Akta Mahkamah Kehakiman 1964 (dibaca bersama Seksyen 4 Akta Undang-Undang Sivil 1956), Mahkamah berbidang kuasa memberikan relif kepada pemilik benefisial, termasuk perintah deklarasi atau injunksi, untuk melindungi hak tersebut.

Terdapat sokongan kukuh dalam autoriti bahawa pemilik benefisial boleh menyaman atas namanya sendiri. Dalam kes Yeong Ah Chee @ Yan Hon Wah lwn Lee Chong Hai & Anor (1994), Mahkamah Agung menegaskan prinsip klasik bahawa penjual memegang tanah sebagai pemegang amanah manakala pembeli menjadi pemilik benefisial sebaik kontrak yang mengikat dimeterai. Kesannya, pembeli (pemilik benefisial) boleh menguatkuasakan hak terhadap dunia luar, bukan hanya terhadap penjual. Begitu juga, dalam kes ini Plaintif selaku ‘assignee’ (pembeli hak) bukan sahaja boleh menuntut daripada penjual asal (pemilik tanah), tetapi juga berhak mencegah mana-mana pihak ketiga (seperti Defendan) daripada mencabuli hak miliknya.

Malah, Mahkamah mendapati Plaintif telah pun menggunakan ‘locus standi nya sebelum ini dengan jayanya, contohnya mendapatkan injunksi di Mahkamah Tinggi Kuala Lumpur terhadap Z & Z Bina Sdn Bhd dan lain-lain. Injunksi tersebut tidak mungkin diberikan jika Plaintif tiada ‘locus standi’. Hakikat bahawa Mahkamah Tinggi sebelum ini mengiktiraf kedudukan Plaintif menunjukkan bahawa dari segi undang-undang, Plaintif diiktiraf sebagai pihak yang berhak memelihara kepentingannya di mahkamah.

Mahkamah turut meneliti hujahan Defendan yangmembangkitkan bahawa Plaintif gagal membuat ‘full and frank disclosure’ (pendedahan sepenuhnya) kononnya kerana tidak mendedahkan bahawa Ketua UMNO Bahagian Tebrau ialah tuan tanah berdaftar Unit tersebut. Hujah ini tidak relevan dan ditolak kerana status Ketua Bahagian Tebrau itu bukan suatu fakta tersembunyi material yang boleh menjejaskan injunksi interim, malah Plaintif sendiri mengakuinya dalam afidavit dan hujahan dengan menjelaskan peranan Ketua Bahagian sebagai tuan tanah nominal. Apa yang penting adalah hak benefisial sudah beralih, yang telah pun didedahkan dengan jelas. Defendan juga berhujah kononnya Saman Pemula ini patut dijalankan melalui Writ (Notis Pemula) kerana wujud pertikaian fakta. Mahkamah bagaimanapun berpendapat pertikaian yang dibangkitkan oleh Defendan adalah pertikaian remeh yang tidak disokong bukti kukuh (contohnya dakwaan bayaran RM400,000.00 yang tiada kaitan dengan Plaintif). Semua isu utama dapat diputuskan berdasarkan dokumen nyata (perjanjian usahasama, injunksi terdahulu, ketiadaan kontrak jual beli, dll). Oleh itu, prosiding melalui saman pemula adalah memadai dan sesuai; tiada keperluan untuk perbicaraan penuh kerana Defendan gagal menunjukkan sebarang isu fakta material yang memerlukan keterangan lisan.

Seperkara lagi, Mahkamah menegaskan bahawa pendirian Defendan yang cuba menafikan ‘locus standi’ Plaintif adalah bercanggah dengan prinsip keadilan. Jika hujah Defendan diterima, ia seolah-olah memberi “lesen” kepada mana-mana pihak untuk menceroboh atau merampas harta orang lain selagi nama pemilik sah belum tertera di geran walhal pemilik benefisial telah melabur atau membayar untuk harta itu. Undang-undang tidak boleh mengizinkan ‘injustice’ sedemikian. Dalam kes ini, Plaintif yang menanggung beban projek dan memegang hak benefisial jelas mempunyai hak di sisi undang-undang untuk melindungi hartanahnya daripada tuntutan tidak sah. Maka, Mahkamah dengan tegas memutuskan bahawa Plaintif mempunyai ‘locus standi’ untuk membawa tindakan ini. Kedudukan Plaintif sebagai pemilik benefisial/memberi milik sah (‘assignee’) memberikan hak mencukupi untuk mendapat relif deklarasi dan injunksi yang dipohon. Isu 3: Kerelevanan dan Kebolehterimaan Afidavit Darwin Paidathally 39. Isu terakhir yang perlu Mahkamah putuskan ialah status afidavit yang diikrarkan oleh Encik Darwin Paidathally dan nilainya dalam prosiding ini. Afidavit tersebut pada asasnya adalah keterangan saksi yang dikemukakan bagi menyokong kes Defendan, tetapi persona Darwin sendiri bukanlah seorang pihak (bukan Plaintif, bukan Defendan) dalam saman ini. Peguam Plaintif membantah afidavit ini dan menghujahkan bahawa ianya tidak patut diambil kira kerana Darwin bukan pihak dan keterangannya bersifat ‘hearsay’ serta tidak relevan dengan isu yang Mahkamah perlu tentukan. Setelah menimbang, Mahkamah bersetuju bahawa afidavit Darwin Paidathally tidak membawa apa-apa impak yang memihak kepada kes Defendan dan sewajarnya diketepikan atas alasan-alasan berikut:

Darwin Paidathally bukan pihak dan tiada ‘locus standi’ untuk memberi keterangan membantah afidavit Plaintif.

Secara prosedur, dalam sesuatu tindakan sivil, keterangan melalui afidavit biasanya datang daripada pihak-pihak litigasi sendiri. Namun, tidaklah terlarang untuk seorang saksi pihak ketiga mengemukakan afidavit sokongan, dengan syarat keterangan itu relevan dan boleh diterima. Dalam kes saman pemula (yang diputuskan melalui afidavit tanpa pemeriksaan lisan), pihak Defendan boleh memfailkan afidavit balasan daripada dirinya dan/atau mana-mana saksi yang mempunyai pengetahuan peribadi tentang fakta. Walaubagaimanapun, lazimnya saksi pihak ketiga perlu diperkenalkan secara jelas sebagai saksi Defendan, dan afidavitnya harus terhad kepada perkara yang mana dia ada pengetahuan langsung.

Dalam kes ini, Darwin Paidathally bukan pembeli kontrak hartanah tersebut (tiada nama beliau dalam mana-mana kontrak dengan Plaintif), bukan juga wakil sah mana-mana pihak usahasama. Beliau hanyalah individu yang menurut Defendan telah membantu membuat bayaran kepada pihak ketiga. Beliau tidak mempunyai sebarang ‘locus’ atau hak berkepentingan dalam pertikaian antara Plaintif dan Defendan. Peguam Plaintif berhujah bahawa Darwin “bukan pihak dalam tindakan ini dan oleh itu tiada hak untuk memfailkan apa-apa afidavit sebagai jawapan kepada Afidavit Sokongan Plaintif”. Mahkamah mendapati hujah ini berasas. Tindakan Defendan “menyerahkan” tugas menjawab afidavit kepada seorang bukan pihak adalah suatu pendekatan litigan yang tidak mantap. Defendan sendiri hanya mengikrarkan afidavit yang sangat ringkas, kemudian bergantung hampir sepenuhnya kepada afidavit Darwin untuk butiran lanjut. Ini dilihat sebagai percubaan memasukkan keterangan melalui pintu belakang yakni menggunakan mulut orang lain bagi perkara yang sepatutnya dinyatakan sendiri oleh Defendan berlandaskan pengetahuan peribadinya atau dokumen sah. Daripada perspektif timbang tara keterangan, Mahkamah melihat tindakan ini sebagai melemahkan kes Defendan. Jika benar Defendan mempunyai hak sah, mengapa beliau tidak sendiri mengikrarkan semua fakta material? Kenapa perlu berselindung di sebalik afidavit pihak ketiga? Kegagalan Defendan mengikrarkan jawapan terperinci terhadap dakwaan Plaintif, sebaliknya cuba berselindung di sebalik afidavit Darwin, secara undang-undang boleh dianggap sebagai pengakuan tersirat terhadap fakta-fakta Plaintif yang tidak dijawab.

Mahkamah merujuk kepada prinsip yang dinyatakan dalam kes Ng Hee Thoong & Anor lwn Public Bank Bhd [1995] 1 CLJ 609, bahawa “di mana satu pihak membuat pernyataan positif mengenai suatu isu material, kegagalan pihak lawan untuk menafikannya biasanya ditafsir sebagai pengakuan oleh pihak tersebut terhadap fakta berkenaan” . Prinsip ini terpakai di sini Defendan tidak pernah secara spesifik menafikan atau menjawab banyak dakwaan penting Plaintif (contohnya bahawa tiada SPA ditandatangani, bahawa projek itu telah di ‘assign’ kepada Plaintif, dsb.), maka dakwaan-dakwaan itu dianggap diterima. Afidavit Darwin tidak dapat menyelamatkan kegagalan Defendan tersebut, kerana Darwin bukan Defendan dan keterangannya tidak boleh dianggap mewakili pengetahuan Defendan secara automatik.

Kandungan Afidavit Darwin bersifat tidak relevan dan ‘hearsay’.

Sekalipun andaian dibuat bahawa afidavit Darwin boleh dipertimbangkan, Mahkamah mendapati isi kandungannya tidak membantu dalam penentuan isu hak milik atau kontrak antara Plaintif dan Defendan. Fokus Mahkamah adalah sama ada Defendan mempunyai sebarang perjanjian sah dengan Plaintif/pemilik benefisial atau hak terhadap unit tersebut. Namun, apa yang dihuraikan oleh Darwin ialah urus niaga antara Tuah Tropika Sdn Bhd dan Superb Construction Sdn Bhd iaitu pihak-pihak luar. Darwin merujuk kononnya ada niat jual beli Unit No 5 oleh syarikat Tuah Tropika (mungkin mewakili Ketua UMNO Bahagian Tebrau) kepada syarikat pemaju lain (Superb Construction) sekitar tahun 2015.

Pada hemat Mahkamah, sekalipun wujud niat sedemikian, ia bukan isu dalam pertikaian ini. Pertikaian di hadapan Mahkamah ialah antara Plaintif (Virgin Management) dan Defendan (Jayaganesh) bukannya antara Tuah Tropika dan Superb Construction. Plaintif bukan pihak dalam urusan 2015 tersebut, dan Defendan sendiri juga bukan pihak (yang terlibat secara langsung hanyalah mungkin Darwin dan individu-individu daripada syarikat tersebut). Malah, keterangan menunjukkan bahawa niat jual beli 2015 itu telah dibatalkan tanpa tindakan lanjut, dan apa-apa bayaran RM400,000 yang dibuat telah terperangkap antara syarikat-syarikat tersebut tanpa memberi hak kepada Defendan.

Darwin Paidathally cuba mengaitkan bayaran RM400,000 dengan tuntutan Defendan, tetapi tidak mengemukakan dokumen perjanjian jual beli yang sah, resit bayaran kepada Plaintif, ataupun sebarang surat hak milik yang mengiktiraf Defendan sebagai pembeli unit tersebut. Afidavit Darwin hanya melampirkan draf-draf perjanjian tidak dimeterai dan surat-menyurat antara pihak ketiga, antaranya adalah Surat Niat, surat peguam antara Tuah Tropika dan Superb, serta ‘Deed of Revocation 2016’ yang sebenarnya menguatkan hujah Plaintif bahawa transaksi itu dibatalkan.

Dalam afidavit Darwin, tidak ada satu pun dokumen yang ditandatangani oleh Plaintif atau pendahulunya yang menjanjikan penjualan Unit No 5 kepada Defendan atau Darwin. Maka, keterangan Darwin mengenai “niat menjual” pada 2015 itu langsung tidak relevan dengan persoalan hak semasa–ia tidak membuktikan Defendan ada hak sekarang, sebaliknya membuktikan pihak lain (Tuah Tropika) pernah cuba menjual tetapi dibatalkan. Seperti dihujahkan Plaintif, isu melibatkan wang RM400,000 tersebut hanyalah pertikaian antara Tuah Tropika Sdn Bhd dan Superb Construction Sdn Bhd semata-mata, tiada kena-mengena dengan Plaintif mahupun Unit No 5 dalam tangan Plaintif,

Mahkamah bersetuju jika benar pun ada tuntutan bayaran, Defendan patut menuntut kembali wang itu daripada pihak yang menerima (contohnya Tuah Tropika atau Superb), bukan menjadikan ia alasan untuk merampas Unit No 5 daripada Plaintif yang bukan penerima bayaran.

Tambahan pula, banyak pernyataan dalam afidavit Darwin adalah bersifat ‘hearsay’ contohnya, Darwin merujuk apa yang “dikatakan” atau diniatkan oleh syarikat Tuah Tropika dan Superb Construction, tetapi wakil rasmi syarikat-syarikat tersebut tidak mengikrarkan afidavit sendiri. Sebarang kenyataan mengenai “niat” Tuah Tropika atau keputusan Superb Construction membatalkan perjanjian, jika keluar dari mulut Darwin, adalah keterangan dengar cakap melainkan Darwin sendiri adalah pegawai yang membuat keputusan tersebut (yang mana tidak dibuktikan). Contoh ketara adalah Darwin menyatakan bahawa Superb Construction telah bersetuju menjual unit itu dan kemudian membatalkannya dimana maklumat ini sebenarnya disahkan melalui surat-surat rasmi (Exhibit “D-17”), bukan melalui pengetahuan peribadi Darwin. Darwin hanyalah menyampaikan semula kandungan surat pihak lain, maka keterangannya di aspek ini tidak lebih daripada ‘secondary evidence’. Menurut Seksyen 62 – 67 Akta Keterangan 1950, dokumen yang dikemukakan perlu dibuktikan melalui pembuat dokumen atau pegawai berkenaan kecuali pengecualian tertentu. Darwin bukan pegawai Tuah Tropika atau Superb Construction, jadi keterangannya mengenai niat mereka semata-mata tidak mempunyai nilai probatif melainkan disokong dokumen ‘prima facie’.

Mahkamah mendapati afidavit Darwin mengandungi banyak “andaian, teori dan spekulasi” yang tidak disokong bukti primer. Plaintif menegaskan bahawa Darwin hanya mengemukakan “teori-teori” untuk mengaburi Mahkamah tanpa bukti kukuh. Contohnya, Darwin mendakwa Defendan dan dirinya “pembeli” Unit No 5, tetapi gagal menunjukkan sebarang dokumen penting seperti perjanjian jual beli yang sah atau resit bayaran kepada pemilik. Kenyataan sedemikian hanyalah dakwaan ‘self-serving’ yang tidak disokong fakta. Malah, Darwin mengakui melalui afidavitnya bahawa mereka tidak pernah mendapat surat hakmilik atau memindahkan nama dan ini selari dengan pengakuan bahawa apa yang mereka miliki sekadar ‘intention to purchase’ yang tidak menjadi. Oleh itu, Mahkamah berpendapat keseluruhan naratif Darwin adalah tidak relevan dengan soalan hakmilik atau kontrak antara Plaintif-Defendan, serta tidak dapat membuktikan apa-apa hak di sisi undang-undang bagi pihak Defendan.

Berat keterangan afidavit Darwin adalah sifar atau minimal.

Setelah menimbangkan (a) dan (b) di atas, Mahkamah memutuskan bahawa afidavit Darwin tidak mempunyai apa-apa nilai pembuktian yang boleh menjejaskan tuntutan Plaintif. Malah, beberapa bahagian afidavit Darwin sebenarnya menyokong kes Plaintif: sebagai contoh, Darwin mengesahkan bahawa tiada perjanjian muktamad ditandatangani dan niat jual terbatal. Beliau juga mengesahkan bahawa Unit No 5 merupakan Bumiputra lot yang tidak boleh dijual kepada bukan Bumiputra (kerana itulah Superb Construction membatalkan niat menjual). Hal ini menguatkan lagi hujah undang-undang Plaintif bahawa Defendan tidak layak membeli unit tersebut.

Plaintif berhujah bahawa “jelas bahawa Darwin tiada pengetahuan dan tiada hak untuk memfailkan afidavit ini bagi menyokong Defendan”. Mahkamah bersetuju dengan kenyataan tersebut. Darwin tidak terlibat dalam sebarang urusan dengan Plaintif, tidak hadir dalam mana-mana apa-apa kontrak antara pihak yang relevan. Pengetahuannya terbatas kepada apa yang diberitahu kepadanya oleh Defendan atau pihak ketiga, maka ia tidak membawa keterangan langsung (‘direct evidence’) ke atas isu teras kes ini. Afidavit Darwin pada hemat Mahkamah adalah percubaan untuk mengaburkan isu dengan membawa masuk sejarah transaksi lain yang “jelas tidak ada kena-mengena dengan tindakan ini”. Sehubungan itu, Mahkamah memutuskan untuk mengecualikan afidavit Darwin Paidathally daripada pertimbangan material. Sekiranya perlu sekalipun, afidavit tersebut diberikan ‘no weight’ kerana bersifat ‘hearsay’ dan tidak relevan.

Kesimpulannya, Defendan gagal menunjukkan sebarang bukti melalui afidavit Darwin (mahupun afidavitnya sendiri) yang boleh menyangkal kes Plaintif. Tiada kontrak bertulis, tiada dokumen pemindahan hak milik, tiada kebenaran Pihak Berkuasa Negeri untuk jual beli kepada bukan Bumiputera, dan tiada pembayaran kepada Plaintif. Justeru, dalam imbangan probabiliti, Mahkamah menerima versi Plaintif sepenuhnya bahawa Plaintif adalah pemilik benefisial berhak Unit No 5 dan Defendan tidak mempunyai sebarang hak atau kepentingan yang sah.

Berdasarkan analisis di atas, Mahkamah mencapai keputusan berikut:

Plaintif disahkan sebagai pemilik benefisial danpihak berhak yang sebenar ke atas Unit No 5. Mahkamah menerima bahawa hak pemilikan ke atas Unit No 5 telah diserahhak kepada Plaintif melalui perjanjian usahasama dan penyerahhakan pada 2011, menjadikan Plaintif pemilik benefisial hartanah tersebut. Ketua UMNO Bahagian Tebrau hanyalah pemilik berdaftar nominal yang memegang title tanah tanpa hak benefisial terhadap unit tersebut. Sehubungan itu, Mahkamah mengisytiharkan bahawa Defendan (Jayaganesh a/l Seraman) dan mana-mana ejen atau rakannya bukan pemilik sah di sisi undang-undang mahupun pemilik benefisial Unit No 5 yang dipertikaikan.

Plaintif mempunyai ‘locus standi’ yang sah untuk membawa tindakan ini, meskipun bukan pemilik berdaftar. Sebagai pemilik benefisial dan ‘assignee’ yang sah, Plaintif berhak memohon relif injunksi dan deklarasi untuk melindungi hartanya. Mahkamah menolak bantahan Defendan terhadap kedudukan Plaintif, dan menegaskan bahawa status benefisial Plaintif memberinya hak dan kuasa yang mencukupi untuk menyaman. Penyerahhakan hak kepada Plaintif adalah sah dan mengikat, memenuhi kehendak Seksyen 4(3) Akta Undang-Undang Sivil 1956, justeru Plaintif boleh menuntut atas namanya sendiri. Malah, prinsip ekuiti menjadikan Plaintif setara dengan pemilik berdaftar dalam menguatkuasakan hak miliknya. Oleh itu, apa-apa hujahan bahawa Plaintif “tiada hak menyaman” adalah ditolak.

Afidavit Darwin Paidathally tidak diambil kira oleh Mahkamah dalam membuat keputusan substantif, kecuali setakat kandungannya mengesahkan hujah Plaintif. Mahkamah membenarkan bantahan Plaintif bahawa afidavit tersebut berunsur ‘hearsay’ dan tidak relevan. Darwin bukan pihak dalam kes ini dan tiada hak untuk memfailkan afidavit balasan bagi pihak Defendan. Keterangannya mengenai transaksi 2015 melibatkan pihak ketiga adalah tidak material kepada isu hak milik di antara Plaintif dan Defendan. Malah, pembatalan niat jual beli 2015 itu telah pun menunjukkan tiada perjanjian sah wujud untuk menyokong dakwaan Defendan. Mahkamah bersetuju bahawa Darwin tidak mempunyai pengetahuan peribadi yang boleh memberi nilai tambah dan ianya adalah “jelas bahawa Darwin tiada pengetahuan dan tiada hak untuk memfailkan afidavit ini”. Justeru, Mahkamah mengenepikan afidavit Darwin dan tidak memberi sebarang berat kepadanya dalam menentukan kes.

Defendan tidak mempunyai sebarang hak atau kepentingan yang sah terhadap Unit No 5. Mahkamah mendapati tiada kontrak jual beli wujud di antara Defendan dan Plaintif (atau pendahulunya). Kewujudan beberapa dokumen draf atau surat hasrat tidak mengikat Plaintif sama sekali. Defendan juga tidak pernah membayar apa-apa wang kepada Plaintif sebagai balasan pembelian–wang RM400,000.00 yang diuar-uarkan ternyata berkaitan urusan pihak lain dan tidak pernah sampai kepada Plaintif. Tambahan pula, Unit No 5 ialah hartanah yang tertakluk kepada sekatan kepentingan Bumiputera sebagai seorang bukan Bumiputera, Defendan tidak layak dari segi undang-undang untuk membeli atau memiliki Unit tersebut tanpa kebenaran kerajaan negeri, yang tidak pernah diperolehnya. Sebarang perjanjian (jika pun ada) untuk menjual Unit itu kepada Defendan adalah ‘void ab initio’ kerana melanggar sekatan statutori dan dasar awam berkenaan pemilikan Bumiputera. Oleh itu, dari kaca mata undang-undang hartanah, Defendan sama sekali tidak boleh dianggap pemilik, pembeli, atau pemegang sebarang equity terhadap Unit No 5. Tindakan Defendan cuba mengambil milikan secara kekerasan adalah perbuatan menceroboh yang tiada justifikasi undang-undang (‘trespasser without color of right’).

Perintah Deklarasi dan Injunksi: Setelah menegaskan hak Plaintif dan ketiadaan hak pada Defendan, Mahkamah berpendapat Plaintif berhak mendapat relif seperti dipohon. Oleh itu, Mahkamah dengan ini membenarkan Saman Pemula Plaintif dan membuat perintah-perintah berikut:

Deklarasi bahawa Defendan bukan pemilik yang sah atau benefisial Unit No 5 (No. HSD 630621, PTD 205444, Mukim Tebrau, Daerah Johor Bahru) dan bahawa segala dakwaan Defendan sebagai “pemilik” atau “pembeli” unit tersebut adalah tidak berasas dan ditolak oleh Mahkamah.

(ii) Deklarasi bahawa Defendan tidak layak dari segi undang-undang untuk membeli atau memiliki Unit No 5 tersebut memandangkan unit tersebut adalah lot yang diperuntukkan khas untuk Bumiputera dan Defendan adalah seorang bukan Bumiputera. Deklarasi ini menegaskan bahawa sebarang perjanjian jual beli yang mungkin didakwa oleh Defendan (yang dinafikan kewujudannya) adalah terbatal dan tidak boleh dikuatkuasakan.

(iii) Injunksi Kekal diberikan terhadap Defendan (secara sendiri atau melalui pekerja-pekerja, ejennya, atau mana-mana individu yang bersekongkol dengannya) untuk melarang dan menegah Defendan daripada memasuki, menceroboh, mengambil milikan, menduduki atau berada dalam jarak 100 meter dari premis Unit No 5 tersebut tanpa kebenaran bertulis Plaintif. Injunksi ini juga melarang Defendan daripada mengganggu penyewa-penyewa di premis tersebut yang ditempatkan oleh Plaintif, atau mengganggu apa-apa urusan Plaintif berkaitan unit itu. Perintah injunksi kekal ini berkuat kuasa serta-merta dan berterusan selagi tiada perintah mahkamah yang meminda atau menamatkannya, dan ia boleh dikuatkuasakan melalui prosiding penghinaan mahkamah sekiranya dilanggar.

Kesimpulannya, Mahkamah mendapati tuntutan Plaintif berasas dan telah dibuktikan atas imbangan kebarangkalian. Sebaliknya, pembelaan Defendan adalah tidak bermerit, tiada kontrak, tiada ‘locus’, dan bersandarkan dakwaan tidak relevan. Tindakan Defendan cuba “mengaut keuntungan percuma” atas usaha orang lain boleh diumpamakan sebagai ‘frivolous claim intended to commit daylight robbery on the Plaintiff’ iaitu satu cubaan mengambil harta melalui alasan yang direka-reka. Mahkamah menzahirkan ketegasan bahawa ia tidak akan membenarkan perkara sedemikian.

Perintah: Saman Pemula Plaintif dibenarkan dengan kos RM5000.00 dibayar oleh Defendan kepada Plaintif. Deklarasi dan injunksi diberikan seperti di atas. Defendan hendaklah mematuhi perintah injunksi ini; kegagalan berbuat demikian boleh mengakibatkan tindakan menghina mahkamah. BERTARIKH: 7 JANUARI 2026 t.t MANIRA BINTI MOHD NOR PESURUHJAYA KEHAKIMAN MAHKAMAH TINGGI SIVIL 4 JOHOR BAHRU Peguam Bagi Pihak Plaintif Rabia binti Abdul Halim Tetuan Rabia Farihan & Sures Kuala Lumpur Peguam Bagi Pihak Defendan Risyan Raj bersama V.Satchi Tetuan Peru & Co Klang, Selangor