WAAZAN A/L BALARAMAN v Pendakwa Raya (PB-44-12-08/2025)

(A) LATAR BELAKANG PERMOHONAN: [1] Pemohon telah dituduh di bawah seksyen 39B(1)(a) Akta Dadah Berbahaya 1952 (“ADB”) kerana didakwa mengedar dadah berbahaya. Pertuduhan adalah seperti berikut: “Bahawa kamu bersama-sama pada 14/08/2023 jam lebih kurang 4:35 petang bertempat di Alamat No.2. Lorong Hijauan Hills 8, Hijauan Hills, 14120 Simpang Ampat, di dalam Daerah Seberang Perai Selatan dalam Negeri Pulau Pinang telah mengedar dadah berbahaya dadah berbahaya jenis Heroin dan Monoacetylmorphines seberat 413.7 gram dan dengan itu, kamu telah melakukan suatu kesalahan di bawah seksyen 39B(1)(a) Akta Dadah Berbahaya 1952 yang boleh dihukum di bawah seksyen 39B(2) Akta yang sama dan dibacakan bersama di bawah seksyen 34 Kanun Keseksaan. Hukuman Jika didapati bersalah di bawah seksyen 39B(1)(a) Akta Dadah Berbahaya 1952, boleh dikenakan hukuman gantung sampai mati atau penjara seumur hidup dan juga hendaklah disebat tidak kurang 12 Sebatan jika tidak dihukum dengan hukuman mati.”. 3 | P a g e [2] Pemohon kini ditahan di penjara dan pertuduhan terhadapnya telah didaftarkan di Mahkamah Tinggi Butterworth dengan nombor: PB-45A-33-08/2025. [3] Pada 14.8.2025 Pemohon telah memfailkan satu Notis Usul memohon supaya Mahkamah ini membenarkan pemohon diikat jamin atas alasan bahawa dia menghidap kanser testikal tahap 4 dan memerlukan rawatan kemoterapi dan rawatan susulan di Hospital Besar Pulau Pinang. [4] Dalam Afidavit Sokongan, Pemohon menyatakan bahawa penahanannya yang berpanjangan telah menjejaskan tahap kesihatan dan menimbulkan risiko kepada nyawanya. Pihak pembelaan berhujah bahawa dalam keadaan luar biasa ini, Mahkamah wajar menggunakan budi bicara demi menjaga hak asasi Pemohon di bawah Perkara 5(1) Perlembagaan Persekutuan. [5] Pihak Pendakwa Raya membantah Permohonan tersebut atas alasan bahawa kesalahan di bawah seksyen 39B(1)(a) ADB termasuk dalam kategori tidak boleh dijamin sama sekali (unbailable) dan seksyen 41B(1)(a) ADB adalah satu undang-undang spesifik dan khusus yang menggariskan dan menetapkan dengan jelas bahawa jaminan kepada orang yang dituduh di bawah ADB 1952 jika kesalahan itu boleh dihukum dengan hukuman mati, adalah satu yang berbentuk “absolute prohibition”. 4 | P a g e

(B) ISU [6] Isu tunggal yang perlu diputuskan oleh Mahkamah ialah sama ada Mahkamah mempunyai kuasa budi bicara untuk membenarkan jaminan bagi seorang yang dituduh di bawah seksyen 39B(1)(a) ADB, khususnya apabila Pemohon mendakwa mengalami masalah kesihatan yang serius.

(C) PERUNTUKAN UNDANG-UNDANG YANG BERKAITAN [7] Secara umumnya, Jadual Pertama Kanun Tatacara Jenayah (“KTJ”) memperuntukkan bahawa bagi kesalahan terhadap undang-undang selain Kanun Keseksaan yang boleh dihukum dengan hukuman mati, kesalahan tersebut dikategorikan sebagai ‘Kesalahan Tidak Boleh Jamin’ (Not Bailable). [8] Yang berikut adalah petikan Jadual Pertama KTJ yang relevan bagi kes ini: OFFENCES AGAINST LAWS OTHER THAN THE PENAL CODE If punishable with death, or imprisonment for seven years or upwards May arrest without warrant Warrant Not bailable Not compoundable If punishable with imprisonment for three years and upwards, but less than seven years do. do. do. do. If punishable with imprisonment for less than three years Shall not arrest without warrant Summons Bailable do. If punishable with fine only do. do. do. do. [9] Sungguhpun demikian, seksyen 388 KTJ masih meperuntukkan budi bicara kepada Mahkamah untuk membenarkan jamin dalam keadaan tertentu sebagaimana yang berikut: 5 | P a g e “Section 388. When person accused of non-bailable offence may be released on bail.

When any person accused of any non-bailable offence is arrested or detained without warrant by a police officer or appears or is brought before a Court, he may be released on bail by the officer in charge of the police district or by that Court, but he shall not be so released if there appears reasonable grounds for believing that he has been guilty of an offence punishable with death or imprisonment for life or imprisonment for a term which may extend to forty years: Provided that the Court may direct that any person under the age of sixteen years or any woman or any sick or infirm person accused of such an offence be released on bail.”. [Penekanan ditambah] [10] Walau bagaimanapun, terdapat peruntukan khusus di bawah ADB berkenaan dengan permohonan jamin bagi kesalahan yang boleh dihukum dengan hukuman mati. [11] Seksyen 41B ADB memperuntukkan: “(1) Bail shall not be granted to an accused person charged with an offence under this Act –

where the offence is punishable with death; …

The provisions of subsection (1) shall have effect notwithstanding any other written law or any rule of law to the contrary.”. [12] Peruntukan ini jelas menunjukkan bahawa larangan tersebut berkuat kuasa mengatasi mana-mana undang-undang bertulis lain, termasuk seksyen 388 KTJ yang lazimnya memberikan budi bicara kepada Mahkamah untuk membenarkan jaminan dalam kes tertentu. 6 | P a g e

(D) RINGKASAN HUJAHAN Pihak Pemohon [13] Peguam Pemohon berhujah bahawa walaupun seksyen 41B ADB memperuntukkan larangan mutlak, Mahkamah masih mempunyai ruang untuk menafsirkan undang-undang tersebut selaras dengan hak kepada nyawa dan kebebasan diri di bawah Perkara 5(1) Perlembagaan Persekutuan. [14]

(E) ANALISIS DAN DAPATAN MAHKAMAH [17] Mahkamah ini telah meneliti keputusan Mahkamah Persekutuan dalam PP v. Chew Siew Luan [1982] 2 MLJ 119 yang diikuti dalam kes PP v. Leong Ying Ming [1993] 2 CLJ 143, serta dirujuk oleh

Mahkamah Tinggi dalam PP v. Chean Wei Chung [2025] 2 CLJ Dalam kes PP v. Leong Ying Ming (supra), Mahkamah Agung memutuskan bahawa kesalahan di bawah seksyen 39A(2) ADB – yang membawa hukuman penjara tidak kurang daripada lima tahun – tertakluk kepada larangan mutlak di bawah seksyen 41B(1)(b) ADB. Maka, jika kesalahan di bawah seksyen 39A(2) ADB pun tidak boleh dijamin, apatah lagi kesalahan di bawah seksyen 39B(1)(a) ADB yang boleh dihukum mati. [18] Seksyen 41B(1)(a) ADB dibaca bersama seksyen 41B(2) ADB secara jelas memperuntukkan bahawa tiada jaminan boleh dibenarkan bagi kesalahan yang boleh dihukum dengan hukuman mati dan larangan ini bersifat mutlak. Prinsip pentafsiran statut yang mantap menyatakan bahawa apabila perkataan sesuatu statut itu adalah jelas dan tidak kabur, kaedah pentafsiran harfiah (literal) hendaklah dipakai. Prinsip ini juga diterima pakai dalam kes Kumaran Suppiah v. Dato' Noh Hj Omar & Anor [2006] 4 CLJ 675. Dalam kes tersebut, Mahkamah Persekutuan memutuskan— “It is a rule of construction that where the terms of an enactment are clear, precise and unambiguous it must be applied and enforced 8 | P a g e according to its plain meaning and it is not the function of the court to speculate as to what might have been in the mind of the enacting authority as it may appear to the court from the preamble or otherwise.”. [19] Berbalik kepada permohonan di hadapan Mahkamah ini, adalah jelas bahawa seksyen 41B ADB secara nyata tidak memperuntukkan ruang budi bicara kepada Mahkamah bagi membenarkan permohonan jamin ini. [20] Selanjutnya, dalam kes PP v. Chean Wei Chung [2025] 2 CLJ 983, Mahkamah Tinggi memperkukuh prinsip ini dengan menyatakan bahawa pemakaian seksyen 41B ADB mengatasi pemakaian seksyen 388 KTJ. Pandangan peribadi tentang seksyen 41B tidak boleh mengaburi prinsip duluan kehakiman yang sudah menjadi sebahagian daripada tunggak sistem kehakiman. [21] Mahkamah ini mengakui bahawa dalam kes yang dirujuk oleh pihak Pemohon iaitu Puan Saad v. PP [2021] 1 CLJ 121, jaminan dibenarkan atas alasan kesihatan dan umur, tambahan pula OKT merupakan seorang wanita berusia 68 tahun. Mahkamah dalam kes PP vs Puan Saad telah membenarkan jaminan ke atas OKT dengan menggunakan seksyen 388 KTJ. Mahkamah ini dengan hormatnya berbeza pandangan dengan YA Hakim di dalam kes PP vs Puan Saad dan Mahkamah ini berpendapat bahawa kes PP vs Puan Saad tidak boleh dijadikan precedent untuk menafsir seksyen 41B secara longgar. [22] Selanjutnya di dalam sistem stare decisis, Mahkamah ini terikat dengan keputusan Mahkamah Agung dan Mahkamah Persekutuan. Walaupun keadaan pemohon menimbulkan simpati kepada Mahkamah, namun prinsip undang-undang mesti ditegakkan. Sekiranya Mahkamah membenarkan jaminan dalam 9 | P a g e keadaan wujudnya larangan yang jelas, ianya akan mencipta precedent yang bercanggah dengan struktur kehakiman dan menjejaskan ketertiban undang-undang. [23] Namun demikian, Mahkamah ini tidak menutup mata terhadap hak asasi Pemohon untuk mendapatkan rawatan. Larangan terhadap jaminan tidak bermaksud Pemohon hilang hak untuk dirawat. Di bawah seksyen 37 Akta Penjara 1995 [Akta 537], Pegawai Perubatan Penjara mempunyai kewajipan memastikan tahanan yang sakit dirujuk ke hospital kerajaan bagi mendapatkan rawatan sewajarnya. Seksyen 37 Akta Penjara menyatakan seperti berikut: “Section 37 Illness of prisoner

In case of serious illness of a prisoner confined in a prison in which there are inadequate facilities for the treatment of that prisoner, the Officer in Charge, or in his absence, the next senior prison officer on duty, may, on the certificate of a Medicate Officer, make an order for the removal of the prisoner to a government hospital. [Am. Act A1332:s.9]

Where a Medical Officer is not available to issue a certificate for the purposes of subsection (1), the Officer in Charge, or in his absence, the next senior prison officer on duty, may make an order for the removal of the prisoner to a government hospital, without a certificate of a Medical Officer. [Subs. Act A1332:s.9]

Where in the opinion of a medical officer of a government hospital it is necessary for a prisoner removed to the government hospital under subsection (1) or (2) to be admitted and remain in the government hospital, the medical officer of the government hospital shall transmit a certificate stating that fact to the Officer in Charge of the prison from where such prisoner was removed- 10 | P a g e

upon the admission of such prisoner into the government hospital; and

upon the discharge of such prisoner from the government hospital.”. [24] Prinsip ini juga selaras dengan Perkara 5 Perlembagaan Persekutuan, yang menjamin hak terhadap nyawa dan kebebasan diri.

(F)

[25] Mahkamah ini berpendapat bahawa kesalahan di bawah seksyen 39B(1)(a) ADB termasuk dalam kategori kesalahan yang tidak boleh dijamin sama sekali, dan oleh itu Mahkamah tidak mempunyai budi bicara untuk membenarkan jaminan, walaupun atas alasan kesihatan atau kemanusiaan. [26] Permohonan ini adalah tertakluk kepada larangan mutlak di bawah seksyen 41B(1)(a) ADB, dan Mahkamah ini terikat dengan keputusan Mahkamah Atasan terdahulu yang jelas dan konsisten. Walaupun Mahkamah bersimpati dengan keadaan kesihatan Pemohon, namun simpati tidak boleh mengatasi peruntukan undang-undang yang tegas. Faktor kesihatan tidak boleh dijadikan alasan untuk menafikan tujuan utama undang-undang iaitu untuk memastikan tertuduh bagi kesalahan dadah berbahaya tidak dilepaskan ke masyarakat sehingga perbicaraan selesai. Rawatan perubatan boleh disediakan oleh pihak penjara sepanjang Pemohon berada dalam tahanan. 11 | P a g e [27] Setelah meneliti surat cara yang difailkan dan memperhalusi Hujahan-Hujahan yang dikemukakan, maka diputuskan bahawa—

Permohonan Pemohon di Kandungan 1 untuk dilepaskan dengan jaminan adalah ditolak; dan

pihak Penjara hendaklah mengambil langkah segera bagi memastikan Pemohon diberikan rawatan perubatan berkala dan pemantauan perubatan yang sewajarnya di hospital kerajaan. Bertarikh: 24 Oktober 2025 ……………………………… (FATHIYAH BINTI IDRIS) Hakim Mahkamah Tinggi Butterworth Pulau Pinang 12 | P a g e PIHAK-PIHAK: Bagi pihak Pemohon: Yogeswaran a/l Yoganathan Tetuan Yoges & Co Peguam Bela dan Peguam Cara Pulau Pinang Bagi pihak Responden: Hafizah Zahidah binti Abdullah Timbalan Pendakwa Raya Pejabat Penasihat Undang-Undang Negeri Pulau Pinang