Wabag Muhibbah Jv Sdn Bhd v Usaha Selalu Sdn Bhd (JA-12BNCvC-26-11/2023)

Ini adalah rayuan dari Mahkamah Sesyen Johor Bahru di mana Hakim bicara telah membenarkan tuntutan Plaintif terhadap Defendan selepas perbicaraan penuh.

Sebagai kemudahan, pihak Perayu dan Responden di sini akan dirujuk seperti mana kedudukan mereka di Mahkamah Sesyen iaitu Perayu di sini sebagai Defendan dan Responden di sini sebagai Plaintif. 3 Mahkamah ini, setelah meneliti Rekod-Rekod Rayuan termasuklah Alasan Penghakiman yang disediakan oleh Hakim Mahkamah Sesyen (“HMS”), dan setelah mendengar hujahan peguam bijaksana pihak masing-masing, telah menolak rayuan Defendan dengan kos.

Defendan kini telah memfailkan Notis Rayuan ke Mahkamah Rayuan terhadap keputusan Mahkamah ini yang tersebut.

Maka, berikut merupakan Alasan-Alasan Penghakiman Mahkamah ini. Fakta-fakta penting kes

Plaintif merupakan sebuah syarikat yang membekalkan jentera-jentera berat bagi kerja-kerja pembinaan bersama pekerja-pekerja.

Defendan, melalui pesanan-pesanan perkhidmatan telah melantik Plaintif untuk membekalkan jentera-jentera seperti Wheel Tipper, Truck, Back Hoe, Excavator Normal dan Long Arm ,40ft Trailer, Low Loader, Crane, 10 ton Roller Compactor, Bulldozer, Mini Excavator,3 Ton lorry Mobile Crane, Mortar Mixer, Compressor Air System dan 20,000 Water Tank bersama pekerja dan pengendali jentera-jentera tersebut bagi satu projek di Pengerang, Johor berdasarkan terma-terma dan syarat yang terkandung dalam pesanan-pesanan perkhidmatan tersebut.

Berikutan terdapat isu-isu berkaitan pembayaran, Plaintif telah memulakan satu tuntutan ke atas Defendan di Mahkamah Tinggi Johor Bahru Guaman Sivil JA-22NCVC-84-05/2019 yang mana Plaintif menuntut RM3,120,000.00 daripada Defendan sebagai bayaran invois-invois Plaintif yang telah gagal dilunaskan oleh Defendan.

Pada 24.10.2019, Mahkamah Tinggi Johor Bahru telah membenarkan Penghakiman Terus dimasukkan ke atas Defendan bagi jumlah sebanyak RM2,161,321.57. Manakala baki tuntutan berjumlah RM400,218.14 telah diperintahkan untuk didengar secara perbicaraan penuh.

Tindakan tersebut kemudiannya telah dipindahkan untuk dibicarakan di Mahkamah Sesyen.

Semasa perbicaraan penuh di Mahkamah Sesyen, Plaintif telah mengemukakan dua (2) orang saksi iaitu S. Rajan S/O Solai (SP1) dan Balamurali S/O Gurusamy (SP2). Manakala Defendan pula juga mengemukakan dua (2) orang saksi iatu Mohamad Sabri Bin Sabar (SD1) dan Kotla Rajshekar (SD2).

Perkara yang dibicarakan adalah tertumpu kepada Nota-Nota Debit (debit notes) yang diisu oleh Defendan terhadap invois-invois Plaintif yang didakwa oleh Defendan sebagai kini tidak boleh dituntut lagi oleh Plaintif.

Di akhir perbicaraan, Mahkamah Sesyen telah membenarkan tuntutan Plaintif untuk sejumlah RM400,218.14. Tugas Mahkamah di peringkat rayuan

Prinsip asas mengenai tugas Mahkamah Tinggi dalam menjalankan bidang kuasa rayuannya adalah Mahkamah Tinggi hanya akan campur tangan ke atas keputusan hakim bicara di mahkamah bawah jika keputusan hakim bicara tersebut secara terang-terangnya salah (plainly wrong) atau tidak wujudnya pertimbangan kehakiman (judicial appreciation) oleh hakim bicara ke atas keterangan-keterangan yang dikemukakan semasa perbicaraan.

Sesuatu keputusan hakim bicara juga dikatakan sebagai secara terang-terangnya salah apabila tidak ada penilaian kehakiman yang mencukupi (insufficient judicial appreciation) ke atas keterangan-keterangan yang dikemukakan semasa perbicaraan. Prinsip ini jelas sebagai mana yang dinyatakan oleh Mahkamah Persekutuan di dalam kes UEM Group Bhd v Genisys Integrated Engineers Pte Ltd & Anor [2019] 9 CLJ 785 dalam nada berikut: - “Thus, the prime issue in respect of Questions 1 to 3 is whether the Court of Appeal had erred in interfering with the findings of facts of the trial judge. It is well settled law that an appellate court will not generally speaking, intervene with the decision of a trial court unless the trial court is shown to be plainly wrong in arriving at its decision. A plainly wrong decision happens when the trial court is guilty of no or insufficient judicial appreciation of evidence.”.

Selain itu, analisis yang salah ke atas keterangan ataupun salah tafsir ke atas keterangan penting juga boleh mengakibatkan keputusan hakim bicara diubah di peringkat rayuan sebagai mana menurut penghakiman Mahkamah Persekutuan di dalam kes Azman Bin Mahmood & Anor v SJ Securities Sdn Bhd [2012] 6 CLJ 573 yang menyatakan seperti berikut: - “[25] The law on appellate intervention on findings of fact by a trial Judge is trite. In this context it may be useful to refer to the case of Multar v. Lim Kim Chet and Anor [1982] CLJ Rep 237; [1982] 1 MLJ 184 (FC), wherein it was held that an appellate court will interfere and disturb the finding of fact by the trial judge if crucial evidence had been misconstrued resulting in the uncertainty on one party's evidence" - and the consistency of the other party's evidence being disregarded. In the Privy Council case of Choo Kok Beng v. Choo Kok Hoe and Ors [1984] 1 LNS 40; [1984] 2 MLJ 165 it was held that when a trial judge had so manifestly failed to derive proper benefit from the undoubted advantage of seeing and hearing witnesses at the trial, and in reaching his conclusion, has not properly analysed the entirety of the evidence which was given before him, it is the plain duty of the appellate court to intervene and correct the error lest otherwise the error results in serious injustice.”.

Untuk itu juga, rujukan selanjutnya boleh dibuat kepada Lee Ing Chin & Ors v Gan Yook Chin & Anor [2003] 2 MLJ 97 di mana Mahkamah Rayuan memutuskan di muka surat 116 seperti berikut:- “Suffice to say that we re-affirm the proposition that an appellate court will not, generally speaking, intervene unless the trial court is shown to be plainly wrong in arriving at its decision. But appellate interference will take place in cases where there has been no or insufficient judicial appreciation of the evidence. It is, we think appropriate that we say what judicial appreciation of evidence involves.”

Seterusnya, Mahkamah Rayuan dalam kes Lee Ing Chin yang sama juga telah memperincikan apa yang dimaksudkan sebagai pertimbangan kehakiman (judicial appreciation) seperti berikut: - “A judge who is required to adjudicate upon a dispute must arrive at his decision on an issue of fact by assessing, weighing and, for good reasons, either accepting or rejecting the whole or any part of the evidence placed before him. He must, when deciding whether to accept or to reject the evidence of a witness test it against relevant criteria. Thus, he must take into account the presence or absence of any motive that a witness may have in giving his evidence. If there are contemporary documents, then he must test the oral evidence of a witness against these. He must also test the evidence of a particular witness against the probabilities of the case. A trier of fact who makes findings based purely upon the demeanour of a witness without undertaking a critical analysis of that witness' evidence runs the risk of having his findings corrected on appeal. It does not matter whether the issue for decision is one that arises in a civil or criminal case: the approach to judicial appreciation of evidence is the same. There are a number of important and leading cases in which the point has been considered.”. Analisis dan keputusan

Melalui penelitian Alasan Penghakiman HMS, Mahkamah ini mendapati HMS telah membuat dapatan-dapatan fakta berikut:-

bahawa Nota-Nota Debit yang bermula dari tarikh 18.11.2017 sehingga 14.05.2018 yang dihantar oleh Defendan telah diterima kepada Plaintif atas dasar protes;

(ii) bahawa Ringkasan Bayaran (Summary of Payment) bertarikh 19.01.2019 yang disediakan oleh Defendan menjadikan Nota-Nota Debit tersebut bukan lagi perkara yang patut dibangkitkan semula oleh Defendan bagi tujuan pengiraan jumlah keseluruhan tunggakan.

Mahkamah ini tidak bercadang untuk mengganggu dapatan-dapatan HMS ini kerana berpandangan dapatan fakta yang dibuat oleh HMS sebagai hakim bicara adalah setelah beliau menilai keterangan saksi-saksi dan dokumen-dokumen yang dikemukakan pihak-pihak. Namun demikian, isu di Mahkamah ini adalah sama ada HMS telah mengambil pendekatan-pendekatan yang mencukupi dan betul dalam mencapai keputusannya yang tersebut.

Pertamanya, Mahkamah ini mendapati ianya jelas bahawa terdapat dua (2) sahaja isu utama untuk diputuskan oleh Mahkamah ini iaitu sama ada Plaintif adalah diestop daripada menuntut invois-invois pembayaran yang mengandungi Nota-Nota Debit yang dibuat oleh Defendan; dan sama ada Ringkasan Pembayaran bertarikh 19.01.2019 yang dikeluarkan oleh Defendan mengatasi Nota-Nota Debit tersebut yang bermula dari 18.11.2017 sehingga 14.05.2018.

Pertama, undang-undang berkaitan perkara mengenai estoppel adalah termuat di dalam seksyen 115 Akta Keterangan 1950 yang memperuntukkan seperti berikut:- “When one person has by his declaration, act or omission intentionally caused or permitted another person to believe a thing to be true and to act upon such belief, otherwise than but for that belief he would have acted, neither he nor his representative in interest shall be allowed in any suit or proceeding between himself and that person or his representative in interest to deny the truth of that thing. ILLUSTRATION A intentionally and falsely leads B to believe that certain land belongs to A and thereby induces B to buy and pay for it. The land afterwards becomes the property of A and A seeks to set aside the sale on the ground that at the time of the sale he had no title. He may not be allowed to prove his want of title.”

Berdasarkan s.115 Akta Keterangan 1950, tindak tanduk atau perilaku sesuatu pihak dalam sesuatu situasi merupakan perkara terpenting untuk penentuan sama ada estoppel adalah terpakai atau sebaliknya. Prinsip ini juga jelas sebagaimana yang boleh dirujuk dalam kes Boustead Trading (1985) Sdn Bhd v Arab Malaysian Merchant Bank Berhad [1995] 4 CLJ 283 di mana Mahkamah Persekutuan di m.s. 297 menyatakan seperti berikut:- “...In the resolution of this issue, a judicial arbiter would, when making his assessment of where the justice of the case lies, be entitled to have regard to the conduct of the litigant raising the estoppel…”

Selanjutnya, tindak tanduk atau perilaku sesuatu pihak tersebut juga mestilah ditunjukkan sebagai asbab yang mempengaruhi perilaku atau tindakan balas di pihak yang satu lagi, sebagai mana diputuskan di m.s 298 kes yang sama di mana Mahkamah Persekutuan menyatakan seperti berikut:- “A reasonable man similarly circumstanced as the respondent would have been entitled to assume as the respondent did, that the appellant was agreeable to the imposition of the fourteen day limit. Influenced - and we use that term deliberately - by the conduct of the appellant the respondent paid out on those very invoices. This the respondent would not have done had the appellant protested. The appellant's attempt to raise this point some seven months later, well after the respondent had paid out its money to Chemitrade, must, in our judgment be classified as unconscionable and inequitable conduct. It ought not therefore to be permitted to question the validity of the endorsement.”

Dalam kes ini, Mahkamah menerima dapatan Mahkamah Sesyen yang walaupun Plaintif tidak pernah membantah Nota-Nota Debit yang dikeluarkan Defendan pada masa ianya dikeluarkan, penerimaan Nota-Nota Debit tersebut oleh Plaintif adalah bersyarat atau dengan lebih spesifiknya dibuat atas dasar protes. Perkara mengenai protes ini bukanlah pengataan kosong tetapi dapat dilihat dalam e-mel Plaintif sendiri bertarikh 20.02.2018 di mana dinyatakan:- “Kindly to be inform that as we mentioned earlier many times we are not agree with your calculation at all and this is not first for us to disagreed with your payments, its since June 2017.We have no choice and have to collect the disagreed payment for our expenses. According to our statement which we had already sent to your finance department there is balance of RM 2,600,000.00, it’s really unfair and we are not agreed to collect the payments.”

Apa yang jelas daripada emel Plaintif di atas menunjukkan mereka tidak bersetuju dengan pengiraan yang dilakukan Defendan semenjak Jun 2017 dan Plaintif tiada pilihan lain selain menerima bayaran tersebut atas dasar protes demi untuk kelangsungan operasi syarikat mereka.

Selain emel di atas, terdapat siri emel lain yang turut dihantar oleh

Plaintif kepada Defendan bertarikh 27.07.2018, 21.02.2018,

03.2018, 03.05.2018, 04.08.2018, 13.08.2018 dan 06.09.2018 yang menzahirkan bantahan berterusan Plaintif dan menunjukkan keterpaksaan Plaintif untuk menandatangani Nota-Nota Debit yang dikeluarkan Defendan tersebut berikutan keadaan Plaintif yang terdesak ketika itu.

Berikutan itu, Mahkamah ini mendapati tidak ada sebab untuk menolak atau tidak menerima dapatan Mahkamah Sesyen bahawa Nota-Nota Debit yang diterima oleh Plaintif atas dasar protes menjadikan estoppel tidak terpakai ke atas Plaintif atau menghalang Plaintif daripada membuat tuntutan ke atas Defendan bagi jumlah tertunggak sebanyak RM400,218.14 tersebut. Isu Ringkasan Pembayaran bertarikh 19.01.2019

Isu ringkasan pembayaran timbul hasil perjumpaan yang diadakan di antara Plaintif dan Defendan pada 19.01.2019 bagi tujuan penyelesaian (rujuk Payment Summary dari Defendan bertarikh 19/01/2019 di dalam Rekod Rayuan Jilid 2A Bahagian C-m.s 163 ke 170).

Dalam perkara ini, pihak Defendan sendiri yang telah mengeluarkan Ringkasan Pembayaran tersebut bagi tujuan menyelesaikan hutang tertunggak dengan Plaintif. Malangnya, Ringkasan Pembayaran ini kini dipertikaikan pula oleh Defendan. Plaintif dalam hal ini telah menulis kepada Defendan bagi mendapatkan pengesahan bayaran sebanyak RM 400,218.14.

Berdasarkan keterangan, secara spesifiknya ianya adalah SD-1 bagi pihak Defendan yang mengeluarkan Ringkasan Pembayaran tersebut. Pengeluarannya pula adalah sembilan (9) bulan selepas Nota-Nota Debit terakhir dikeluarkan Defendan. Lihat keterangan SD-1 dalam pemeriksaan balas:- Setuju ke dengan saya bahawa Payment Summary tersebut dikeluarkan selepas sembilan bulan daripada debit note terakhir, iaitu pada 19/01/2019? Debit Note terakhir menyatakan 14/05/2018. Selepas sembilan bulan, 19/01/2019, payment summary dikeluarkan oleh Defendan. Setuju dengan saya?

Defendan selanjutnya mendakwa yang Ringkasan Pembayaran tersebut hanyalah untuk tujuan pengesahan sahaja tetapi perkara tersebut tidak dimaklumkan pula kepada Plaintif.

Mahkamah bersetuju dengan Mahkamah Sesyen yang Ringkasan Pembayaran tersebut dengan jelasnya memperuntukkan berkenaan jumlah hutang tertunggak oleh Defendan kepada Plaintif bagi kesemua 26 invois yang termasuk di dalamnya Nota-Nota Debit yang dikeluarkan oleh Defendan. Rujuk keterangan SD-1 dalam pemeriksaan balas:- No. Apa-apa dokumen yang debit note lapan bulan dulu, sekarang you dah certified invois itu, you ada buat kiraan, and perfectly you said benda-benda ini belum dibayar. Setuju dengan saya ke tidak? Sudah certified selepas sembilan bulan. Sabri: That’s why dalam itu, USSB to check above figure. No. you dah certify and check, “This is my figure”. Then you suruh Plaintif pergi check, “You are happy or not?”. Now, you refer balik dia punya payment summary. You please refer to muka surat 15.

Berikutan dapatan HMS bahawa Nota-Nota Debit Defendan tersebut di terima oleh Plaintif atas dasar protes, maka Defendan tidak boleh sebegitu sahaja kini memilih untuk kembali kepada Nota-Nota Debit sebagai sandaran bagi pengiraan jumlah keseluruhan yang perlu dijelaskan oleh mereka kepada Plaintif.

Dalam erti kata lain, Ringkasan Pembayaran yang dikeluarkan oleh Defendan mempunyai kesan mengatasi Nota-Nota Debit yang dikeluarkan Defendan sebelum itu.

Tambahan lagi, Defendan tidak pernah membatalkan Ringkasan Pembayaran yang dikeluarkannya tersebut. Maka Defendan tidak sepatutnya menyatakan sebaliknya apabila menuntut untuk kembali bersandar ke atas Nota-Nota Debit tersebut. Rujuk pemeriksaan balas SD-2 di mana beliau menyatakan:- Mr Kotla, do you agree with me that Defendant never cancelled or disputed the payment summary before this action commenced?

Mahkamah selanjutnya bersetuju dengan hujahan Plaintif bahawa Ringkasan Pembayaran tersebut mengesahkan keberhutangan Defendan kepada Plaintif lagi-lagi dalam keadaan apabila di muka 14 Ringkasan Bayaran tersebut wujud catatan Defendan seperti berikut : *Certified and checked by Commercial Department all the list of the above status payment shortages. * As agreed USSB to check the above figure.

Mengambil kira perkara-perkara di atas, perbuatan Defendan menafikan keesahan Ringkasan Pembayaran tersebut jelas melanggar Rukun Keterangan Parol seperti termaktub di dalam seksyen 92 Akta Keterangan 1950 seperti berikut:- “When the terms of any such contract, grant or other disposition of property, or any matter required by law to be reduced to the form of a document, have been proved according to section 91, no evidence of any oral agreement or statement shall be admitted as between the parties to any such instrument or their representatives in interest for the purpose of contradicting, varying, adding to, or subtracting from its terms: Provided that-

any fact may be proved which would invalidate any document or which would entitle any person to any decree or order relating thereto, such as fraud, intimidation, illegality, want of due execution, want of capacity in any contracting party, the fact that it is wrongly dated, want or failure of consideration, or mistake in fact or law;

the existence of any separate oral agreement, as to any matter on which a document is silent and which is not inconsistent with its terms, may be proved, and in considering whether or not this proviso applies, the court shall have regard to the degree of formality of the document;

the existence of any separate oral agreement constituting a condition precedent to the attaching of any obligation under any such contract, grant or disposition of property, may be proved;

the existence of any distinct subsequent oral agreement, to rescind or modify any such contract, grant or disposition of property, may be proved except in cases in which the contract, grant or disposition of property is by law required to be in writing, or has been registered according to the law in force for the time being as to the registration of documents;

any usage or custom by which incidents not expressly mentioned in any contract are usually annexed to contracts of that description may be proved if the annexing of any such incident would not be repugnant to or inconsistent with the express terms of the contract; and

any fact may be proved which shows in what manner the language of a document is related to existing facts.”

Rujuk juga penjelasan oleh Mahkamah Persekutuan dalam kes Tindok Besar Estate Sdn Bhd v Tinjar Co [1979] 2 MLJ 229 di mana dinyatakan seperti berikut:- “What he failed to observe, however, is that all the terms in this case had been reduced to writing, and the case he relied on is no authority for what he proposed to do. Section 92 specifically excludes evidence to contradict, vary, add to or subtract from any of the terms of a contract in writing, except in any of the situations spelled out in the provisoes thereto: see, inter alia, Foo Tock Lim v. Piong Liew [1963] MLJ 67 and Siah V. Tengku Nong [1963] 1

Mahkamah juga turut mendapati proviso kepada s.92 Akta Keterangan 1950 tidak menyokong dan/atau membantu Defendan kerana tiada apa-apa catatan untuk mengatakan bahawa Ringkasan Pembayaran tersebut perlu ditolak dengan Nota-Nota Debit tersebut. Berkenaan isu proviso ini, Mahkamah Persekutuan dalam kes Tindok Besar di muka 233 telah memutuskan seperti berikut:- “However s. 92 allows, so far as it concerns this particular case, evidence in proviso (b) of "any separate oral agreement, as to any matter on which a document is silent and which is not inconsistent with its terms" and in proviso (c) of "any separate oral agreement constituting a condition precedent to the attaching of any obligation under any such contract...." The provisoes qualify but do not eliminate the main provisions of the section, so that unless the additional evidence sought to be adduced falls within the scope of any of the provisoes, it should not be allowed to be introduced as it would be to contradict, vary, add to or subtract from the terms of the agreement. It will be readily seen that the evidence which the respondent sought to introduce did not fall within either of these two provisoes but was evidence adding a new term or terms to the agreement. It is equally obvious that the respondent's pleadings did not aver the existence of such terms.”

Berdasarkan alasan-alasan yang dikemukakan di atas, Mahkamah ini berpuashati untuk memutuskan bahawa HMS telah mengambil pendekatan yang betul dan mencukupi dalam mempertimbangkan keterangan-keterangan yang ada dalam mencapai keputusannya membenarkan tuntutan Plaintif terhadap Defendan.

Rayuan Defendan adalah dengan ini ditolak dengan kos RM10,000.00 tertakluk kepada pembayaran fi alokatur. Bertarikh: 26 November 2025 …………………………………………. (NOOR HISHAM BIN ISMAIL) Hakim Mahkamah Tinggi, Johor Bahru Peguam Perayu (Defendan): Tetuan Shearn Delamore & Co Tingkat 7, Wisma Hamzah Kwong-Hing, No 1, Leboh Ampang 50100, Kuala Lumpur Peguam Responden (Plaintif): Tetuan Vijay Thev & Co No 41, Jalan USJ 18/2B Subang Jaya, 47630