Wan Kam Sang Sebagai Bapa yang Sah dan Penanggungan Kepada Wan Mee Fong, Simati, untuk Diri Sendiri, dan bagi Pihak Penanggungan-Penanggungan yang Lain v Koo Tien Wee (JA-12B-16-05/2024)

Di hadapan Mahkamah ini merupakan rayuan Perayu terhadap keputusan Hakim Mahkamah Sesyen (“HMS”) untuk isu gantirugi sahaja di mana HMS telah menolak tuntutan bil pengkebumian dan kehilangan kebergantungan Plaintif bagi dirinya sendiri sebagai bapa kepada Wan Mee Fong (“simati”) dan bagi pihak dua orang anak simati di bawah s.7 Akta Undang-Undang Sivil 1956.

Sebagai kemudahan rujukan pihak-pihak akan dirujuk menurut posisi asal masing-masing di Mahkamah Sesyen.

Mahkamah ini usai pendengaran rayuan, telah menolak Rayuan Plaintif tanpa perintah untuk kos.

Berikut merupakan alasan-alasan penghakiman Mahkamah ini. Fakta-fakta ringkas

Plaintif membawa tindakan terhadap Defendan di bawah s.7 Akta Undang-Undang Sivil 1956 bagi pihak dirinya sebagai bapa simati dan dua orang anak simati bernama Koo Jia Yang (6 tahun) dan Koo Jia Xin (5 tahun).

Simati merupakan isteri kepada Defendan dan adalah penumpang dalam kenderaan yang dipandu oleh Defendan yang telah terlibat dengan satu kemalangan jalan raya yang menyebabkan kematian simati.

HMS mendapati Defendan cuai 100% dalam kemalangan tersebut dan telah memberikan gantirugi khas kesedihan berjumlah RM30,000.00 sahaja kepada Plaintif dan telah menolak tuntutan gantirugi bil pengkebumian dan kehilangan kebergantungan.

Sama ada HMS adalah betul apabila menolak tuntutan kehilangan kebergantungan pendapatan simati daripada pekerjaannya sebagai pengedar bebas produk USANA sedangkan HMS telah menerima sebagai fakta pada awalnya bahawa simati menerima komisen purata sebanyak RM760.00 sebulan daripada pekerjaan tersebut.

Sama ada HMS adalah betul apabila menolak keterangan bahawa simati juga bekerja di restoran Sab Thai Mookata walau pun telah disokong dengan keterangan majikan dan bukti-bukti dokumentari seperti borang Lembaga Hasil, surat majikan dan slip gaji yang telah diterima sebagai eksibit. Analisis dan keputusan

Pertama sekali, anggapan sedia ada adalah semua keputusan hakim bicara adalah betul dalam segenap segi dan perlu untuk dihormati. Maka untuk berjaya dalam rayuannya, perayu hendaklah menunjukkan bahawa keputusan hakim bicara adalah secara nyata salah, jika gagal rayuan perayu hendaklah ditolak [Bong Chee Min v. Jacknoris Golinjun (2020) MLRH 204].

Seterusnya, beban yang ditanggung oleh seseorang perayu untuk menunjukkan bahawa hakim bicara telah terkhilaf dalam keputusannya adalah berat. Prinsip-prinsip matan mengenai perkara tersebut telah disimpulkan dengan jelas oleh Mahkamah Tinggi Alor Setar, yang mana Mahkamah ini bersetuju dengannya, di dalam kes Kovalan Rajoo v. Hanif Muhamad Pauzi [2016] 2 CLJ 965, seperti berikut:- "[12] In light of the above Federal Court's decision, the legal proposition in an appeal against an award for damages could be surmised as follows:

The onus on an appellant is a heavy one;

(ii) The appellant must satisfy the appellate court-

that the trial judge acted on wrong principle of law; or

the damages awarded is so extremely high or low to make it an entirely an erroneous estimate of damages, in other words, it is plainly unreasonable; or

the trial judge omitted to consider some relevant materials or admitted some irrelevant considerations, resulting in the award of damages being wholly inaccurate. In other words, if the trial judge had considered the relevant materials or did not take into consideration the irrelevant considerations, the trial judge would have come to an award entirely different from the one he had awarded;

(iii) the award of damages in each case stands by itself; and

(iv) it is not enough for the appellant to show there is a balance of opinion or preference. … [16] The appellate court should not interfere with the exercise of discretion by the trial judge unless the award of damages is so very wrong or seriously wrong that it is plainly unreasonable." (penekanan ditambah)

Panduan selanjutnya juga boleh dibuat kepada kes Rasidin Bin Partorjo v. Frederick Kiai [1976] 1 MLRA 93, di mana Wan Suleiman HMP (ketika itu) menyatakan seperti berikut:- “The principle upon which an appellate court will interfere with an award of damages made by a judge sitting alone had been stated by Lord Wright in Davies v. Powell Duffryn Associated Collieries Ltd (2) at pp 616-617 as follows: Where the award is that of the judge alone, the appeal is by way of rehearing on damages as on all other issues, but as there is generally so much room for individual choice so that the assessment of damages is more like an exercise of discretion than an ordinary act of decision, the appellate court is particularly slow to reverse the trial judge on a question of the amount of damages. It is difficult to lay down any precise rule which will cover all cases, but a good general guide was given by Greer LJ in Flint v. Lovell. In effect the court, before it interferes with an award of damages, should be satisfied that the judge has acted on a wrong principle of law, or has misapprehended the facts, or has for these or other reasons made a wholly erroneous estimate of the damage suffered. It is not enough that there is a balance of opinion or preference. The scale must go down heavily against the figure attacked if the appellate court to interfere, whether on the ground of excess or insufficiency.”

Pertama sekali, s.7 Akta Undang-Undang Sivil 1956 di bawah mana Plaintif membuat tuntutan memperuntukkan bahawa perkara utama yang perlu dibuktikan adalah jumlah kebertanggungan bapa, ibu, isteri/suami dan anak-anak kepada simati dan bukannya jumlah pendapatan simati.

Di dalam kes Muhamad Bin Hashim (bapa Noor Azlan Bin Muhamad (simati) bertindak bagi pihak tanggungan) v Teow Teik Chai & Anor [1996] 1 CLJ 615, YA Jeffrey Tan CJ telah menjelaskan skop tuntutan kebertanggungan di bawah s.7 Akta Undang-Undang Sivil 1956 seperti berikut:- “In the context of s.7, “support” means the pecuniary provision which furnishes a livelihood, a source of means of living, subsistence, sustenance, maintenance or living, and the “loss of support” means the pecuniary benefit lost, a consequence of death of the provider.”

Dalam rayuan semasa, simati dikatakan memilki dua (2) pekerjaan sebelum kematiannya iaitu (i) sebagai Admin Clerk di Sab Thai Mookata Sdn Bhd dengan pendapatan sebanyak RM6,000.00 sebulan, dan (ii) sebagai jurujual jualan langsung produk USANA dengan pendapatan RM746.00 sebulan.

Dalam hal ini, Mahkamah ini pertamanya mendapati HMS telah mengambil pendekatan yang betul dari sudut beban pembuktian apabila menyatakan bahawa tuntutan kehilangan kebertanggungan ini walaupun berada di bawah cabang Gantirugi Am ia tetap perlu dibuktikan secara ketat. Autoriti yang relevan mengenai perkara ini adalah seperti dalam keputusan kes Manivannan Nalatamby & Anor v. Wong Siew Ling & Ors [2014] 1 LNS 292, yang membincangkan tuntutan kehilangan kebertanggungan seperti berikut: “Even though this item of claim is under General Damages which is subject of assessment, it is a liquidated claim for a specified amount that has been quantified. As such, the quantum claimed must be strictly proved. Amongst others, it is essential to prove the deceased's income at the time of his accidental death. The Appellants cited in support the Supreme Court case of Chan Chin Ming & Anor v. Lim Yok Eng [1994] 3 CLJ 792; [1994] 5 MLJ 233 where it was inter alia, held “... Further in our opinion, loss of support is for all practical purposes translated to financial loss sustained by the dependant.”

Berdasarkan Rekod-Rekod Rayuan, Mahkamah ini mendapati saksi-saksi yang dipanggil oleh Plaintif untuk membuktikan pekerjaan simati sebelum kemalangan adalah Plaintif sendiri iaitu bapa simati (SP1) dan Defendan iaitu suami simati yang dijadikan saksi Plaintif (SP5). Kedua-dua mereka jelas merupakan ahli keluarga simati.

Dalam perkara ini, HMS didapati telah mengarahkan pemikirannya kepada persoalan sama ada keterangan dari ahli keluarga si mati sendiri boleh diterima oleh mahkamah atau sebaliknya. Setelah merujuk kepada nas-nas matan, HMS telah memutuskan bahawa keterangan mereka boleh diterima namun jika wujud kesangsian maka keterangan sokongan adalah diperlukan. Perenggan relevan untuk arahan pemikiran HMS sedemikian adalah seperti di perenggan 46 alasan penghakiman HMS seperti berikut:-

Berdasarkan nas undang-undang di atas, boleh disimpulkan bahawa keterangan yang datang dari ahli keluarga boleh diterima oleh Mahkamah selagi mana mereka merupakan saksi yang kompeten dan boleh dipercayai. Ahli keluarga atau saudara terdekat tidak secara automatik menjadi saksi berkepentingan melainkan mereka mempunyai kepentingan langsung kepada keputusan akhir sesuatu tindakan litigasi tersebut. Sungguhpun mereka saksi berkepentingan sekalipun, keterangan mereka boleh diterima oleh Mahkamah melainkan terdapat sebab kukuh untuk menolak keterangan mereka. Sekiranya Mahkamah ingin bergantung kepada keterangan saksi berkepentingan yang tidak sepenuhnya dipercayai, maka keterangan sokongan adalah diperlukan.

Mahkamah ini setuju dengan arahan pemikiran HMS yang tersebut. Ia juga jelas menzahirkan sikap HMS yang tidak bias tetapi tetap berhati-hati dalam menilai keterangan SP1 dan SP5 memandangkan mereka sebagai ahli keluarga simati. SP1 lebih-lebih lagi, menuntut bagi pihak dirinya. SP5 pula, walau pun tidak secara langsung menuntut untuk dirinya tetapi faedah yang diterima jika tuntutan berjaya adalah untuk anak-anak beliau juga.

Seterusnya, setelah menimbangkan keterangan SP1 dan SP5 secara keseluruhan, HMS didapati telah menyimpulkan penilaiannya terhadap keterangan mereka seperti berikut:-

Setelah menimbang keseluruhan keterangan SP1 dan SP5 dengan fakta dan keadaan kes, Mahkamah memutuskan SP1 dan SP5 merupakan saksi berkepentingan yang memberikan keterangan yang tidak benar, berat sebelah dan hanya memihak kepada plaintif.

Mahkamah ini setelah meneliti alasan-alasan penghakiman mendapati rumusan dapatan HMS yang sedemikian telah diulas secara panjang lebar oleh HMS. Pada hemat Mahkamah ini, penilaian tersebut jelas berada di bawah kuasa budibicara HMS yang bukan saja berhak malahan patut berbuat demikian berdasarkan kedudukannya sebagai hakim bicara yang mempunyai kelebihan audio visual dalam menilai setiap aspek keterangan saksi-saksi.

Peguam Plaintif yang bijaksana walau bagaimanapun berhujah bahawa HMS telah terkhilaf apabila telah menolak tuntutan kehilangan kebergantungan pendapatan simati daripada pekerjaan simati sebagai pengedar bebas produk USANA sedangkan HMS pada awalnya telah menerima sebagai fakta bahawa simati menerima pendapatan purata sebanyak RM760.00 sebulan.

Selanjutnya, peguam Plaintif juga berhujah bahawa HMS sepatutnya memberikan kehilangan kebergantungan pendapatan simati daripada pekerjaannya sebagai Admin Clerk di Sab Thai Mookata Sdn Bhd kerana Plaintif telah mengemukakan bukti-bukti mencukupi mengenai pendapatannya seperti slip-slip gaji, surat pengesahan majikan dan penyata cukai pendapatan cukai simati.

Seperti mana yang Mahkamah ini telah sentuh pada awal tadi, tuntutan di bawah s.7 Akta Undang-Undang Sivil 1956 adalah berfokus kepada sumbangan yang dibuat oleh simati hasil daripada pendapatan yang beliau terima semasa hayatnya dan bukan kepada berapakah pendapatan bulanan simati.

Meskipun Plaintif mengemukakan keterangan-keterangan bagi tujuan membuktikan pendapatan simati semasa hayatnya, akan tetapi Mahkamah ini mendapati HMS tidak mempercayai keterangan saksi-saksi mengenai sumbangan yang diberikan oleh simati kepada Plaintif dan anak-anak simati semasa hayatnya.

Jika dirujuk kepada keterangan Plaintif (SP1) yang Mahkamah ini anggap sebagai keterangan utama, didapati SP1 menyatakan bahawa simati telah memberikan SP1 sejumlah RM5,000.00 secara tunai setiap bulan kepada Plaintif yang tinggal bersama-sama simati dan anak-anak simati.

Walau bagaimanapun, keterangan SP1 bahawa beliau benar-benar tinggal berempat bersama simati dan dua anaknya sebelum kematian simati adalah meragukan. Ini kerana walaupun pada awalnya Plaintif menyatakan hanya mereka berempat sahaja yang tinggal di rumah, tetapi semasa disoal balas Plaintif menyatakan bahawa ibu kepada Defendan serta anaknya dan cucunya yang lain juga turut tinggal bersama mereka.

Selanjutnya, terdapat keterangan yang menyatakan bahawa simati sebelum itu ada terlibat dengan satu kemalangan lain yang telah mengakibatkan simati tidak boleh berjalan. Keadaan tersebut menimbulkan tanda tanya bagaimana simati boleh menjalankan pekerjaannya dengan Sab Thai Mookata Sdn Bhd. Walau pun Defendan (SP5) iaitu suami simati sendiri memberikan keterangan sebagai majikan bahawa simati bekerja dari rumah dan tidak perlu ke pejabat, namun keterangan SP1 pula menunjukkan perkara yang sebaliknya iaitu simati setiap hari akan keluar bekerja di pejabat.

Seterusnya, SP1 dikatakan tinggal dengan simati dan dua anaknya bagi tujuan menjaga simati selepas kemalangan awal yang menyebabkan simati tidak boleh berjalan. Namun demikian, SP1 juga mempunyai isteri yang masih hidup dan tinggal di Raub dan tiada penjelasan memuaskan kenapa dia meninggalkan isterinya untuk tinggal bersama simati dan dua anak simati. Sementara itu, Defendan (SP5) pula selepas kemalangan tersebut dikatakan telah keluar rumah dan tinggal berasingan daripada simati dan dua anak mereka tanpa menceritakan dengan lebih lanjut mengapa beliau berbuat demikian.

Dalam perkara ini, perlu diingatkan bahawa SP1 dan SP5 adalah saksi-saksi berkepentingan dalam tuntutan Plaintif. HMS menekankan pemerhatiannya dan rumusannya bagi perkara tersebut dalam alasan penghakimannya seperti berikut:-

Dalam keadaan normal, SP5 sebagai suami merupakan penuntut kehilangan tanggungan atas kehilangan sumbangan isterinya iaitu simati, namun di dalam keadaan ini memandangkan SP5 turut merupakan defendan dan tortfeasor di dalam kes ini maka SP5 dihalang daripada mengaut keuntungan di atas kecuaiannya sendiri.

Sebaliknya SP1 menuntut untuk kehilangan tanggungan dan keterangan dikemukakan menggambarkan simati memberikan sumbangan yang besar setiap bulan kepada SP1 dan SP1 tinggal bersama simati bukannya SP5.

Oleh yang demikian, ketiadaan penjelasan mengapa SP5 dan simati tinggal berasingan mengambilkira faktor-faktor yang telah dijelaskan di atas, adalah satu kelompangan besar dan jelas di dalam keterangan SP5 membawa kepada syak kepada kebenaran keterangan yang dikemukakan oleh SP5 di dalam kes ini.

Sekali lagi Mahkamah menekankan bahawa beban adalah di atas plaintif untuk membuktikan semua aspek kesnya termasuk membuktikan SP5 tinggal berasingan daripada simati dan anak-anaknya sendiri. Berdasarkan keterangan SP1 dan SP5 dan mengambilkira keseluruhan hal situasi keadaan simati sebelum kemalangan ini Mahkamah berpendapat keterangan mereka berdua mengenai SP1 tinggal bersama simati dan SP5 tinggal berasingan sangat disyaki dan Mahkamah berpendapat langsung tidak mengandungi apa-apa kebenaran.”

Pada hemat Mahkamah ini, HMS tidak terkhilaf apabila mengambil pendekatan berhati-hati terhadap keterangan SP1 dan SP5 berikutan kedudukan mereka berdua sebagai saksi berkepentingan.

Bagi tujuan konteks, SP1 menyatakan bahawa simati memberikannya secara tunai sejumlah RM5,000.00 sebulan sebagai perbelanjaan untuk Plaintif sebagai bapa simati dan anak-anak simati yang dikatakan tinggal bersama-sama si mati semas hayatnya. Namun demikian, SP1 ketika disoal balas telah gagal untuk memberikan keterangan yang memuaskan mengenai apa dan berapa perbelanjaan harian dan bulanan yang didakwa dibelanjakan daripada wang sumbangan simati tersebut.

Selain itu, SP5 juga menyatakan yang beliau juga menyumbang sekitar RM3,000.00 – RM5,000.00 sebulan sebagai perbelanjaan keluarga. Namun SP5 kemudiannya menyatakan simati yang sebenarnya mengeluarkan perbelanjaan untuk keluarga.

Sehubungan itu, berdasarkan ketiadaan ketentuan mengenai siapa sebenarnya yang ditanggung oleh simati semasa hayatnya (sama ada Plaintif dan anak-anak simati sahaja atau termasuk ahli keluarga lain) dan apakah butir-butir dan jumlah perbelanjaan yang sebenarnya ditanggung oleh simati terhadap ahli keluarganya yang layak di bawah s.7 Akta Undang-Undang Sivil 1956, maka adalah sukar untuk diterima keterangan SP1 begitu sahaja bahawa simati telah memberikannya wang tunai RM5,000.00 setiap bulan secara tetap bagi tujuan memuktamadkan kuantum gantirugi kehilangan kebergantungan yang dituntut oleh Plaintif.

Yang paling utama, dalam keadaan wujudnya keraguan pada pemikiran HMS mengenai kebenaran cerita SP5 dan SP1 bahawa simati bekerja sebagai Admin Clerk di Sab Thai Mookata Sdn Bhd, termasuklah keputusan HMS menolak keterangan dokumentari berkaitan dengannya yang dikemukakan oleh Plaintif, maka Mahkamah ini berpandangan keputusan HMS untuk menolak tuntutan kehilangan kebergantungan secara total ini jelas merupakan kuasa budibicara HMS selaku hakim bicara.

Untuk itu, Mahkamah ini tidak mendapati apa-apa kekhilafan HMS apabila memutuskan sebagai dapatan mutakhirnya seperti berikut:- “90. Mahkamah mendapati keterangan SP1 dan SP5 penuh dengan percanggahan dan penyataan-penyataan yang meragukan. Keterangan mereka juga bertentangan dengan amalan norma kehidupan seharian dan alam pekerjaan. Kedua-dua mereka juga sering mengelak menjawab soalan yang mudah dengan memberikan jawapan tidak pasti/tidak tahu. Kesimpulannya, Mahkamah mendapati kedua-dua mereka adalah saksi yang tidak bercakap benar dan tidak boleh dipercayai keterangannya. Mahkamah menolak keterangan saksi-saksi tersebut.

Oleh yang demikian, Mahkamah berpendapat SP1 gagal membuktikan bahawa simati memberikannya RM5,000.00 sebulan sebagai tanggungan bagi pihak dirinya dan juga kedua-dua anak simati. Tuntutan kehilangan tanggungan plaintif di dalam kes ini adalah ditolak.”

Akhir sekali, setelah meneliti keseluruhan Rekod-Rekod Rayuan, Mahkamah ini berpuashati bahawa pendekatan berhati-hati yang diambil oleh HMS dan penilaian HMS terhadap keseluruhan keterangan dalam latarbelakang hal keadaan kes sedia ada tidak menunjukkan apa-apa kekhilafan HMS yang boleh menyebabkan berlakunya salah laksana keadilan dalam rayuan ini.

Berdasarkan alasan-alasan yang dinyatakan di atas, Mahkamah ini menolak rayuan Plaintif tanpa perintah untuk kos. Bertarikh: 7hb Jun 2026 …………………………………………. (NOOR HISHAM BIN ISMAIL) Hakim Mahkamah Tinggi, Johor Bahru Peguam untuk Perayu/Plaintif : Tetuan Teo & Associates Wisma SK Teo No. 84 & 86 Jalan Padi 1, Bandar Baru UDA 81200 Johor Bahru. Peguam untuk Responden / : Tetuan Othman Hashim Defendan Unit LP 13, LP Floor Menara TJB No. 9, Jalan Syed Mufti 80000 Johor Bahru