Wan Mohd Efizan Bin W. Mohd Shamli v Pendakwa Raya (B-05(SH)-222-05/2024)

(1)(a) Akta Dadah Berbahaya 1952 dan boleh dihukum di bawah seksyen 39B (2) Akta yang sama.” Perbicaraan Jenayah No: BA-45A-60-04/2021 (Ekshibit P4)

Wan Mohd Efizan bin W. Mohd Shamli (Perayu)

Nurliza binti Abdullah (Tertuduh Kedua) Pertuduhan “Bahawa kamu bersama-sama pada 2 Mei 2020 jam lebih kurang 10.30 pagi, bertempat di No.6, Jalan Sri Bayu, Taman Sri Bayu, Sungai Pelek, Sepang di dalam Daerah Sepang, di dalam Negeri Selangor, telah didapati memiliki dadah berbahaya seberat 28.69gram Methamphetamine. Oleh itu kamu telah melakukan satu kesalahan di bawah Seksyen 12 (2) Akta Dadah Berbahaya 1952 dan boleh dihukum di bawah Seksyen 39A (1) Akta yang sama dibaca bersama seksyen 34 Kanun Keseksaan.” [3] Sebelum perbicaraan bermula, pada 20 Februari 2022, Nurliza binti Abdullah (tertuduh kedua) telah menukar pengakuannya dan mengaku salah terhadap pertuduhan bagi Perbicaraan Jenayah No: BA-45A-60-04/2021 (Ekshibit P4). Hakim Mahkamah Tinggi yang bijaksana telah menerima pengakuan salahnya dan menjatuhkan hukuman pemenjaraan selama tiga (3) tahun dari tarikh tangkap. [4] Perbicaraan terhadap perayu diteruskan. [5] Pada akhir kes pendakwaan, 12 Januari 2024, Hakim Mahkamah Tinggi yang bijaksana mendapati pihak pendakwaan telah berjaya membuktikan suatu kes prima facie terhadap kedua-dua pertuduhan tersebut dan memanggil perayu untuk membela dirinya. [6] Perayu memilih untuk memberikan keterangannya secara bersumpah di kandang saksi. Tiada saksi pembelaan lain yang dipanggil oleh perayu. [7] Pada akhir kes pembelaan,10 Mei 2024, perayu telah didapati bersalah dan disabitkan terhadap kedua-dua pertuduhan tersebut (ekshibit P2 dan P4) dan dikenakan hukuman seperti yang berikut: Perbicaraan Jenayah No: BA-45A-55-04/2021 (Ekshibit P2) Pemenjaraan seumur hidup (30 tahun) dari tarikh tangkap (2 Mei 2020) dan dua belas (12) kali sebatan. Perbicaraan Jenayah No: BA-45A-60-04/2021 (Ekshibit P4) Pemenjaraan selama lima (5) tahun dari tarikh tangkap (2 Mei 2020) dan tiga (3) kali sebatan. [8] Kedua-dua hukuman pemenjaraan tersebut berjalan secara serentak dari tarikh tangkap (2 Mei 2020). [9] Terkilan dengan keputusan tersebut, pada 13 Mei 2024, perayu telah memfailkan dua notis rayuan berasingan ke Mahkamah Rayuan Malaysia terhadap sabitan dan hukuman bagi kedua-dua pertuduhan tersebut. [10] Bagi memudahkan rujukan, selepas ini kami akan merujuk perayu sebagai tertuduh sepertimana panggilannya di Mahkamah Tinggi. Keterangan Kes Pendakwaan [11] Bertindak di atas maklumat yang diterima, pada 2 Mei 2020 lebih kurang pukul 10.30 pagi, pengadu, Inspektor Muhammad Firdaus bin Ashaari (SP7) yang bertugas sebagai Inspektor Operasi, Bahagian Siasatan Narkotik, Ibu Pejabat Polis Kontinjen, Seremban Negeri Sembilan bersama pasukannya telah membuat pemerhatian dan intipan terhadap sebuah rumah satu tingkat beralamat di No. 6, Jalan Sri Bayu, Taman Sri Bayu, Sungai Pelek, Sepang, Selangor. [12] SP7 dan pasukannya menghampiri rumah tersebut dan SP7 mendapati pintu hadapan dan belakang rumah tersebut bergril dan bertutup. Tingkap rumah juga berada di dalam keadaan yang bertutup. Terdapat anggota pasukan yang diarahkan oleh SP7 untuk mengawal bahagian belakang rumah tersebut. [13] SP7 kemudiannya mendengar suara orang bercakap-cakap dari dalam bilik hadapan. Pintu hadapan rumah diketuk berkali-kali sambil SP7 memperkenalkan dirinya sebagai pegawai polis dan meminta penghuni rumah memberi kerjasama. Apabila tiada jawapan yang diterima dari penghuni rumah tersebut, SP7 telah mengarahkan anggotanya untuk menggunakan alat hidraulik bagi memotong mangga gril dan selepas itu menendang pintu rumah tersebut. [14] Setelah pintu hadapan berjaya dibuka, SP7 dan anggota pasukannya telah memasuki rumah tersebut. SP7 dan Koperal Samad telah memasuki bilik pertama sementara anggota polis yang lain diarahkan untuk memeriksa bilik kedua dan ketiga. Di dalam bilik pertama, SP7 mendapati tertuduh dan SP8 iaitu Nurliza binti Abdullah (tertuduh kedua) sedang berbaring di atas katil. [15] Sejurus selepas SP7 memperkenalkan dirinya sebagai polis, secara tiba-tiba tertuduh telah bergelut dengan polis dan cuba untuk melarikan diri. Namun begitu, tertuduh telah berjaya ditangkap. Pemeriksaan di dalam bilik pertama tersebut menjumpai beberapa barang kes yang disyaki dadah yang berada di atas meja. Barangan tersebut kemudiannya dirampas oleh SP7. [16] Tertuduh dan SP8 telah dibawa ke luar bilik dan diarahkan duduk di kerusi meja makan. Lain-lain penghuni bilik kedua dan ketiga juga dikumpulkan di situ selepas pemeriksaan dibuat. [17] Setelah disoal-siasat oleh SP7, tertuduh kemudiannya telah memandu arah SP7 ke dalam bilik pertama semula dan tertuduh telah mengambil satu bungkusan plastik warna kuning dari dalam almari pakaian yang didapati mengandungi paket-paket plastik disyaki dadah berbahaya. Dadah juga turut dijumpai di dalam bilik ketiga yang dihuni oleh penama Amir Asrap. [18] Tertuduh, SP8 dan Amir Asrap bersama barang rampasan telah dibawa ke Pejabat Siasatan Jenayah Narkotik, Ibu Pejabat Polis Daerah Sepang, Selangor untuk tindakan selanjutnya. Penghuni bilik kedua tidak ditahan kerana tiada barang salah dijumpai di dalam bilik tersebut. [19] Tertuduh dan SP8 serta barang rampasan telah diserahkan oleh SP7 kepada pegawai penyiasat kes iaitu Inspektor Mardiah binti Mohamed (SP9). [20] Pada 29 Mei 2020, lebih kurang pukul 11.10 pagi, SP9 telah menyerahkan kepada Dr. Nur Nazihah Binti Md Shahari (SP2) Ahli Kimia Malaysia empat (4) sampul surat bertanda "MM1", “MM2", "MM3" dan "MM4" yang bermeterai "POLIS DIRAJA MALAYSIA 651" untuk dianalisis. [21] Setelah dianalisis, SP2 mengesahkan bahawa barang kes yang dirampas adalah dadah berbahaya jenis Methamphetamine dengan berat bersih 28.59gram (yang dijumpa di meja solek) dan 151.60gram (yang dijumpai di dalam almari pakaian). Laporan kimia yang disediakan oleh SP2 bertarikh 30 Oktober 2020 ditandakan sebagai ekshibit P7. Dapatan Mahkamah Tinggi Di Akhir Kes Pendakwaan [22] Dapatan Hakim Mahkamah Tinggi yang bijaksana di antara lainnya adalah seperti yang berikut dan kami petik: “[38] Bagi kesalahan mengedar dadah di bawah seksyen 39B(1)(a) Akta Dadah Berbahaya 1952 iaitu pertuduhan P2, setelah meneliti keterangan saksi-saksi pendakwaan, ekshibit yang dikemukakan dan hujahan-hujahan yang telah dikemukakan secara bertulis oleh kedua-dua pihak dan mengaplikasikan penilaian maksima terhadap kesemua keterangan yang dikemukakan, mahkamah memutuskan pihak pendakwaan telah berjaya membuktikan suatu kes prima facie terhadap Tertuduh setelah membuktikan elemen pertama iaitu jenis dadah berbahaya, elemen kedua iaitu milikan mens rea dengan keterangan langsung dan tidak langsung serta elemen ketiga dengan bergantung kepada anggapan di bawah seksyen 37(da) Akta Dadah Berbahaya 1952 iaitu anggapan mengedar dadah. Sehubungan itu, Tertuduh diperintahkan untuk membela diri terhadap pertuduhan P2. [39] Bagi kesalahan memiliki dadah di bawah seksyen 12(2) yang boleh dihukum di bawah seksyen 39A(1) Akta Dadah Berbahaya 1952 dibaca bersama seksyen 34 Kanun Keseksaan iaitu P4, begitu juga setelah meneliti keterangan saksi-saksi pendakwaan, ekshibit yang dikemukakan dan hujahan yang telah dikemukakan oleh pihak-pihak dan mengaplikasikan penilaian maksima terhadap kesemua keterangan yang dikemukakan, mahkamah memutuskan bahawa pihak pendakwaan telah berjaya membuktikan suatu kes prima facie terhadap Tertuduh setelah membuktikan elemen pertama iaitu jenis dadah berbahaya, elemen kedua iaitu milikan mens rea dan elemen ketiga iaitu niat bersama Tertuduh dengan SP8 berdasarkan keterangan langsung dan tidak langsung. Tertuduh dipanggil membela diri kepada pertuduhan P4.” (Penekanan ditambah) Ringkasan Pembelaan Tertuduh (SD1) [23] Tertuduh mengesahkan telah menyewa rumah tempat kejadian dan menghuni bilik pertama bersama isterinya (SP8) dan anak mereka. [24] Bilik kedua dihuni oleh Mohd Hafiz bin Abdul Latif (SP6) manakala bilik ketiga pula diduduki oleh Amir Asrap yang menyewa bilik tersebut dari tertuduh. [25] Pada tarikh kejadian (2 Mei 2020) sekitar pukul 4.00 pagi, ketika tertuduh sedang tidur bersama SP8, tiga lelaki telah memecah masuk ke dalam biliknya dan mengacukan pistol ke arah isterinya. [26] Tertuduh cuba menahan mereka dari mengacukan pistol itu. Kemudian pihak polis telah memperkenalkan diri mereka dan membuat pemeriksaan dalam bilik itu selama 30 minit. Tertuduh mengesahkan melihat pemeriksaan itu bersama SP8. [27] Selepas pemeriksaan, tertuduh diarahkan untuk masuk ke bilik air dan SP8 dibawa keluar dari bilik tersebut. [28] Semasa di dalam bilik air, tertuduh telah dikasari oleh pihak polis dengan dibaringkan, dicurah air dan dipukul dengan paip getah. Bila keluar dari bilik air, keadaan bilik telah bersepah dan katil terbalik. [29] Tertuduh di minta duduk di atas longgokan pakaian dan pemeriksaan bilik kali kedua dibuat dimana seorang anggota polis yang memeriksa almari telah mengambil satu bungkusan plastik kuning dari dalam almari dan bertanya kepada tertuduh “siapa punya?” Tertuduh menjawab tidak tahu. [30] Tertuduh telah dibawa keluar ke meja makan tempat Amir Asrap dan SP8 berada serta diminta duduk menghadap dinding. [31] Lima (5) minit kemudian, ketiga-tiga tangkapan telah diarahkan untuk melihat ke arah meja yang terdapat bungkusan plastik kuning yang dikatakan oleh polis mengandungi dadah. [32] Ketiga-tiga mereka terkejut. Tertuduh tidak tahu siapa yang meletakkan bungkusan itu di atas meja makan. [33] Semasa tertuduh dibawa keluar dari rumah melalui ruang tamu, tertuduh melihat ada bungkusan di atas meja ruang tamu dan diberitahu oleh pihak polis bahawa bungkusan itu juga mengandungi dadah. [34] Tertuduh menafikan pihak polis ada menjumpai dadah di atas meja solek di dalam bilik pertama. [35] Semasa proses reman di Mahkamah Majistret pada keesokan harinya (3 Mei 2020) tertuduh telah membuat aduan kepada Tuan Majistret, Mahkamah Majistret Sepang bahawa dia telah dipukul dengan paip getah dan kad banknya diambil oleh pihak polis. Majistret telah mengarahkan tertuduh dibawa ke balai untuk dibuat laporan polis. [36] Pada 16 Mei 2020, pukul 1.34 petang, tertuduh telah membuat satu laporan polis di Balai Polis Sepang, Selangor menafikan dadah yang dijumpai oleh pihak polis adalah miliknya. Tertuduh juga mendakwa dirinya telah dipukul dengan getah paip sehingga menyebabkan kecederaan pada bahagian kiri pahanya. Laporan polis yang dibuat oleh tertuduh ditandakan sebagai ekshibit D44. Analisa Dan Dapatan Mahkamah Tinggi Di Akhir Kes Pembelaan [37] Hakim Mahkamah Tinggi yang bijaksana di dalam alasan penghakimannya di antara lainnya menyatakan seperti yang berikut dan kami petik: “Jenis dadah yang terlibat: [48] Tiada keterangan dikemukakan pihak pembelaan untuk menyangkal elemen pertama iaitu jenis dadah yang terlibat. Elemen pertama kekal dibuktikan tanpa keraguan munasabah. Milikan mens rea [49] Isunya sama ada pembelaan Tertuduh berjaya membangkitkan keraguan ke atas elemen milikan mens rea barang kes dadah di dalam almari dan di atas meja solek bilik tersebut yang dibuktikan secara keterangan langsung oleh pihak pendakwaan. [50] Berkaitan dadah di atas meja solek dalam pertuduhan P4, Tertuduh hanya membuat penafian semata-mata. Ini adalah bercanggah dengan pengakuan salah dan fakta kes yang diakui oleh SP8 selain keterangan lisannya di mahkamah. Keadaan meja solek di hadapan katil diakui oleh Tertuduh. Dadah berada dalam keadaan terbuka dan bilik itu dihuni oleh Tertuduh dan SP8 saja turut diakui Tertuduh yang menyokong elemen niat bersama. Oleh itu, mahkamah mendapati pembelaan Tertuduh berkaitan pertuduhan P4 merupakan penafian semata-mata dan gagal membangkitkan keraguan munasabah ke atas kes pendakwaan. [51] Pihak pembelaan ada mencadangkan Tertuduh dibawa ke tandas semasa kes pendakwaan, tetapi bila perkara itu berlaku dalam kronologi kes tidak dipastikan. Dakwaan didera dengan dicurah air (water-boarding) dan dipukul dengan paip getah juga tidak dicadangkan secara spesifik kepada SP7. Walau apapun, SP7 telah menafikan dakwaan yang Tertuduh telah dipukul. Selain itu, tiada keterangan menyatakan Tertuduh dalam keadaan basah (akibat dicurah air) apabila dibawa keluar dari biliknya selepas pemeriksaan kali kedua daripada SP6 atau SP8 sendiri. [52] Walaupun laporan polis D44 dikemukakan, kandungannya turut bercanggah dengan keterangan Tertuduh. Tiada dakwaan mengenai perbuatan water-boarding tersebut atau penafian tentang keujudan dadah di dalam bilik Tertuduh. Malah, keujudan dadah di dalam rumah tersebut diakui oleh Tertuduh. Mahkamah cenderung mendapati bahawa dakwaan Tertuduh dalam D44 adalah rekaan dan tokok-tambah yang dibuat untuk menyelamatkan diri sahaja. [53] Tertuduh mengatakan keadaan biliknya bersepah dan katil terbalik selepas dia dibawa keluar tandas, tetapi gambar-gambar bilik Tertuduh P26(16-20) menunjukkan bilik dan perabot di dalamnya berada dalam keadaan normal dan kemas saja. [54] Tiada keterangan dari Tertuduh yang orang lain seperti penama Amir Asrap atau SP6 boleh/telah mengakses bilik tidurnya dan meletakkan bungkusan berisi dadah dalam almari di bilik Tertuduh. Tiada pernyataan dari Tertuduh sendiri bahawa bungkusan kuning berisi dadah di dalam almari telah dibawa oleh pihak polis semasa menyerbu rumah sewanya. Mahkamah mendapati pembelaan Tertuduh hanyalah penafian semata-mata dan tidak berjaya membangkitkan keraguan ke atas kes pendakwaan berkaitan elemen milikan mens rea bagi pertuduhan P2. [55] Tertuduh juga seterusnya gagal membangkitkan keraguan atas elemen pertama dan kedua pertuduhan P4 dan elemen ketiga iaitu niat bersama. Tertuduh tidak menafikan dia dan SP8 menghuni bilik pertama dan hanya menafikan keujudan dadah di atas meja solek yang telah diakui oleh SP8. Anggapan pengedaran dadah di bawah seksyen 37(da)(vi) ADB 1952 bagi pertuduhan P2 [56] Tertuduh perlu menyangkal anggapan pengedaran dadah atas imbangan kebarangkalian. Walaubagaimanapun, dengan kegagalan Tertuduh membangkitkan keraguan ke atas elemen milikan mens rea, syarat untuk pemakaian anggapan ini iaitu Tertuduh menyimpan dadah berbahaya dan berat dadah yang terlibat melebihi berat statutori di bawah seksyen 37(da)(xvi) tidak tersangkal dan kekal terpakai. Tiada keterangan lain dari Tertuduh untuk menyangkal anggapan tersebut kecuali penafian semata-mata dan mahkamah mendapati Tertuduh gagal menyangkal anggapan pengedaran atas imbangan kebarangkalian. Keputusan Di Akhir Kes Pembelaan [57] Di akhir kes pembelaan, Tertuduh mempunyai beban untuk membangkitkan keraguan munasabah bagi elemen milikan mens rea untuk pertuduhan memiliki dadah di bawah seksyen 12(2) yang boleh dihukum di bawah seksyen 39A(1) Akta Dadah Berbahaya 1952 (P4) yang dibaca bersama seksyen 34 Kanun Keseksaan. Beban tentang milikan mens rea ini juga terpakai bagi pertuduhan di bawah seksyen 39B(1)(a) Akta Dadah Berbahaya 1952 (P2). [58] Pembuktian elemen pertama kekal tidak tersangkal bagi kedua-dua pertuduhan sehingga akhir kes pembelaan. Tiada keraguan munasabah dibangkitkan oleh Tertuduh bagi elemen ini. [59] Selain itu, Tertuduh mempunyai beban untuk menyangkal anggapan di bawah seksyen 37(da) Akta Dadah Berbahaya 1952 bagi pertuduhan mengedar dadah di bawah seksyen 39B(1)(a) yang boleh dihukum di bawah seksyen 39B(2)(P2). [60] Setelah meneliti serta menghalusi keterangan dari pihak pembelaan terhadap kes pendakwaan, penghujahan di setiap peringkat, meneliti kepada kedudukan undang-undang berkaitan isu yang berbangkit, menilai serta menimbangkan keseluruhan keterangan, mahkamah mendapati:

bagi pertuduhan di bawah seksyen 12(2) / 39A(1) Akta Dadah Berbahaya 1952 yang dibaca bersama seksyen 34 Kanun Keseksaan (P4), pihak pembelaan telah gagal menimbulkan sebarang keraguan yang munasabah terhadap kes pendakwaan bagi elemen milikan mens rea dan niat bersama. Kredibiliti saksi-saksi pendakwaan yang penting tidak tercabar sehingga akhir kes pembelaan. Pihak pendakwaan telah berjaya membuktikan kes tanpa keraguan munasabah. Tertuduh disabitkan dengan pertuduhan P4 ini.

(ii) bagi pertuduhan di bawah seksyen 39B(1)(a) Akta Dadah Berbahaya 1952 yang boleh dihukum di bawah seksyen 39B(2) (P2), mahkamah juga mendapati bahawa pihak pembelaan telah gagal menimbulkan sebarang keraguan yang munasabah terhadap kes pihak pendakwaan bagi elemen milikan mens rea dadah yang terlibat. Tertuduh juga gagal menyangkal anggapan yang terpakai di bawah seksyen 37(da) Akta Dadah Berbahaya

Kredibiliti saksi-saksi pendakwaan yang penting tidak tercabar. Pihak pendakwaan telah berjaya membuktikan kes tanpa keraguan munasabah. Sehubungan itu, tertuduh disabitkan dengan pertuduhan P2 ini.” Prinsip Undang-Undang Berkaitan Dapatan Fakta Di Peringkat Rayuan [38] Di dalam kes Herchun Singh & Ors v. PP [1969] MLRA 382, Mahkamah Persekutuan melalui penghakiman yang disampaikan oleh Ong Hock Thye (Malaya) CJ (beliau pada ketika itu) menyatakan seperti yang berikut: " An appellate Court should be slow in disturbing such finding of fact arrived at by the Judge, who had the advantage of seeing and hearing the witness, unless there are substantial and compelling reasons for disagreeing with the finding.” [39] Di dalam kes Amri Ibrahim & Anor v. PP [2017] 1 CLJ 617, Mahkamah Persekutuan melalui penghakiman yang disampaikan oleh Hasan Lah HMP (beliau pada ketika itu) menyatakan seperti yang berikut: “[51] It is trite law that the view of the trial judge as to the credibility of a witness must be given proper weight and consideration. An appellate court should be slow in disturbing such finding of fact arrived at by the trial judge, who had the advantage of seeing and hearing the witness, unless there were substantial and compelling reasons for disagreeing.” (see Herchun Singh & Ors v. PP [1969] CLJU 52; [1969] 1 LNS 52; [1969] 2 MLJ 209).” [40] Di dalam kes Sam Hong Choy v. PP [2000] 1 CLJ 105, Mahkamah Rayuan melalui penghakiman yang disampaikan oleh Haidar Mohd Noor HMR (beliau pada ketika itu) memutuskan seperti yang berikut: “As the finding of the learned judge on this issue is based on finding of facts and credibility of witnesses, the appellate court should be slow to disturb such finding as credibility of a witness is primarily a matter for the trial judge unless the decision was plainly wrong and was against the weight of the evidence (Dato' Mokhtar bin Hashim v. Public Prosecutor [1983] 2 CLJ 10; [1983] 2 MLJ 232). In the circumstances we were not convinced that the learned judge was wrong.” Keputusan Kami [41] Terdapat tiga (3) isu utama yang berbangkit di dalam rayuan ini. Kami akan mengulas setiap satu isu-isu tersebut.

(A) Sama ada Wujudnya Percanggahan Material Di Antara Keterangan SP7 dan SP8 Mengenai Perjumpaan Dadah-Dadah Tersebut. [42] Bagi menangani isu ini, adalah wajar bagi kami mengimbas kembali keterangan yang diberikan oleh dua saksi penting pihak pendakwaan iaitu SP7 dan SP8. [43] Mengikut SP7 semasa sesi pemeriksaan utama (di m/s 148- 155 Kandungan 8 Rekod Rayuan Jilid 2(1)) beliau menyatakan seperti yang berikut: “70. S: Boleh ceritakan seterusnya selepas mereka dilihat ketakutan, ASP buat apa? Semasa hendak buat tangkapan pada OKT 1, telah berlaku pergelutan yang mana saya dengan Lans Koperal Zulfikar yang turut membantu saya di dalam bilik tersebut bersama dengan Koperal Samsul telah ditendang di bahagian badan semasa proses tangkapan gari hendak dilakukan. Setelah berlaku pergelutan dan kekerasan yang munasabah, OKT telah berjaya digari termasuklah OKT 2 (wanita Melayu) tersebut telah juga digari.

S: Seterusnya? Setelah kedua-duanya berjaya digari, saya telah nampak satu paket plastik di atas meja solek dan buat pemeriksaan, dapati ianya mengandungi empat paket plastik kecil lutsinar yang setiap paket kecil tersebut saya syaki ianya mengandungi bahan dadah, disyaki dadah jenis syabu.

S: Semasa ASP nampak satu paket plastik di atas meja solek dan buat pemeriksaan lalu mendapati ada lagi empat paket plastik, di manakah kedudukan OKT dan juga perempuan Melayu tersebut? Mereka masih berada di atas katil. Saya arahkan beri kerjasama dan lihat sahaja apa pemeriksaan yang dibuat oleh saya.

S: Berapa jaraknya meja solek dengan katil ini? Saya anggarkan lebih kurang, kurang daripada 1 meter.

S: Meja solek ini boleh dilihat secara terdedah? Benar. Dalam keadaan terbuka.

S: Plastik yang dijumpai oleh ASP di atas meja solek ini adakah dilindungi oleh alat-alat lain? Tidak. Ianya dalam keadaan terbuka. …

S: Selepas ASP sudah membuat pemeriksaan di bilik kedua itu? Kemudian saya telah kembali semula kepada OKT 1 dan OKT 2 yang mana berada di ruang meja makan dan saya telah membacakan kata-kata amaran kepada OKT 1 di bawah seksyen 37(1)(b) ADB 1952. Ianya adalah soalan berkaitan dengan pemilikan lain-lain barang salah dan diakui oleh OKT 1, mengatakan terdapatnya barang ice di dalam almari pakaian di dalam bilik di mana dia ditangkap. …

S: Setelah OKT memberikan jawapannya, apa tindakan ASP seterusnya? Dengan dipandu arah oleh OKT 1, saya telah dibawa ke bilik nombor 1 sambil diikuti oleh Koperal Samsul dan telah dibawa oleh OKT 1 ke arah almari pakaian. OKT 1 telah ambil satu bungkusan plastik warna kuning di celah-celah baju di bahagian dalam almari pakaian tersebut dan serahkan kepada saya.

S: Tadi di awal-awal keterangan ASP, ASP mengatakan bahawa ASP membuat pemeriksaan dalam bilik tersebut. Pada ketika itu ASP buat pemeriksaan keseluruhan bahagian bilik atau macamana? Seperti saya nyatakan tadi, saya buat pemeriksaan ringkas di bilik 1 disebabkan saya kena segera ke bilik nombor 2.

S: Selepas diserahkan oleh OKT 1 ini kepada ASP bungkusan warna kuning itu? Di hadapan OKT 1, saya buat pemeriksaan lanjut pada bungkusan plastik kuning tersebut, dapati ianya ada satu paket plastik lutsinar yang dalamnya mengandungi bahan disyaki dadah jenis heroin. Kedua, adalah satu gumpalan surat khabar yang diikat dengan getah. Apabila dibuka gumpalan surat khabar tersebut, di dalamnya mengandungi empat ketulan plastik dan saya telah buat pemeriksaan pada empat gumpalan tersebut, dapati setiap gumpalan tersebut adalah empat paket plastik lutsinar yang dibaluti dengan satu plastik lutsinar. Maksudnya, setiap gumpalan ini ianya adalah empat paket plastik lutsinar yang dibaluti dengan satu lagi paket plastik lutsinar. YA: Maksudnya dalam setiap gumpalan plastik itu ada satu lagi plastik lutsinar atau dalam setiap gumpalan itu ada empat plastik lutsinar? SP7: Ya, benar. Setiap gumpalan, dalam gumpalan ini ada empat paket plastik yang setiap paket plastik tersebut saya syaki ianya mengandungi bahan disyaki dadah jenis syabu. Kemudian saya buat pemeriksaan lanjut di dalam bilik tersebut dan saya telah merampas di bahagian dalam laci meja solek tersebut, ianya adalah perjanjian sewa rumah di antara pemilik rumah dengan penyewa rumah tempat kejadian tersebut. Kedua, di atas lantai, saya telah menjumpai satu rangkai anak kunci rumah tersebut. Saya rampas kesemua barang-barang tersebut sambil disaksikan oleh OKT1. Semasa rampasan dan pemeriksaan dijalankan, OKT 1 hanya berdiam diri, tidak berkata apa-apa, beri kerjasama.

S: Bagaimana dengan OKT 2? OKT 2 berada di ruang meja makan.

S: Daripada keterangan ASP ini, bahagian yang ASP mengatakan bahawa OKT 1 memandu arah ASP ke bilik tersebut, soalan saya, mengapa ASP tidak mengarahkan OKT 2 ikut sekali ke dalam bilik memandangkan OKT 2 juga ditangkap di dalam bilik tersebut? Ini disebabkan OKT 1 ketika itu mengakui dia seorang sahaja yang tahu. YA: Berdasarkan daripada jawapan OKT 1? SP7: Saya buat tindakan ini adalah berdasarkan daripada jawapan yang diberikan oleh OKT 1. YA: Yang menjurus kepada diri dia sahaja? SP7: Betul. P/bela: YA, saya masih perlu rekodkan bantahan kerana masih refer kepada jawapan yang saya bantah tadi.” (Penekanan ditambah) [44] Namun begitu, SP8 yang turut ditahan di dalam bilik pertama telah mengemukakan versi yang berbeza. semasa sesi pemeriksaan utama (di m/s 202-207 Kandungan 9 Rekod Rayuan Jilid 2(2)) menyatakan seperti yang berikut: “41. S: Lepas itu apa yang berlaku? Saya tengah tidur dan pihak polis membangunkan saya. Lepas itu saya dah tak berapa ingat.

S: Cuba puan ingat balik. Dia kejutkan saya dan buat pemeriksaan dalam bilik tempat saya tidur itu. Selepas dia orang buat pemeriksaan itu, dia orang suruh saya keluar duduk di bahagian dapur.

S: Selepas itu apa yang berlaku? Saya tak berapa ingat.

S: Puan kata tadi dia orang suruh keluar, duduk di bahagian dapur.

S: Selepas itu apa tindakan puan? Saya diperiksa.

S: Ada jumpa apa-apa? Di badan saya, tiada.

S: Bagaimana dengan dalam bilik? Waktu pemeriksaan yang pertama itu, tak ada jumpa sebarang apa-apa tetapi selepas kami keluar daripada … saya dibawa ke dapur, pihak polis ada meletakkan satu bungkusan atas meja selepas saya keluar daripada bilik itu.

S: Selepas itu? Selepas itu kami ditahan dekat bahagian dapur itu je la. …

S: Macamana kamu boleh pasti ada bungkusan dekat dapur itu? Pihak polis bagi tahu buat pemeriksaan, menjumpai satu bungkusan.

S: Bungkusan ini jumpa dekat mana? Saya tak ingat.

S: Apa lagi yang awak ingat? Sampai situ je saya ingat sebab pihak polis beritahu atas meja itu ada bungkusan itu. Cuma dia tanya bungkusan itu milik siapa.

S: Dia tanya siapa? Dia tanya semua yang berada dalam rumah itu.

S: Ada sesiapa cakap bungkusan itu milik siapa? Tiada.

S: Sepanjang pengetahuan awak, tahu tak apa-apa barang dirampas dalam bilik nombor 1 ini? Tidak TPR: Dengan izin YA, saya pohon tangguh sebentar bagi prosiding sekiranya dibenarkan untuk hostile saksi ini. YA: So, you nak cross examine saksi ini? TPR: Benar, YA. TPR: Untuk makluman YA, pihak pendakwaan ingin menjadikan saksi ini sebagai hostile. YA: Established dulu sama ada dia pernah beri keterangan atau percakapan kepada polis.

S: Puan pernah beri keterangan kepada pihak polis selepas kejadian ini? Pernah. YA: Adakah ini statement yang awak pernah berikan kepada pihak polis? SP8: Ya. YA: TPR boleh nyatakan kepada mahkamah apakah keterangan saksi ini tadi yang bercanggah dengan mana-mana percakapan dia kepada pihak polis. TPR: Di bahagian “selepas kami dibawa ke dapur, selepas keluar ke dapur ada bungkusan di atas meja dekat dapur” tidak ada dalam keterangan ini. YA: Apakah perbezaan dalam percakapannya?” Prosiding Di Bawah Seksyen 154 Akta Keterangan 1950 Untuk Menyoal Balas Saksi “1. S: Setuju dengan saya bahawa puan duduk di rumah itu dalam enam bulan?

Setuju dengan saya bahawa puan tahu siapa penyewa rumah ini?

Setuju dengan saya bahawa di hadapan puan ada rakaman percakapan puan?

Puan setuju dengan saya bahawa dalam keterangan puan tadi puan mengatakan bungkusan di dapur. Yang dibawa keluar daripada bilik? YA: Sekarang ini dia ada tambah.

Puan cakap apa tadi? Bungkusan yang polis jumpa tu dibawa atas meja dapur yang dikeluarkan daripada bilik.

Setuju dengan saya bahawa dalam statement puan ini menyatakan “jumpa dadah itu dalam bilik saya dan teman lelaki saya”? Setuju.

Saya cadangkan sebenarnya dadah ini dijumpai dalam bilik nombor 1 dan bukan dekat luar atas meja dapur. Setuju atau tidak? Setuju” (Penekanan ditambah) [45] Seterusnya, SP8 semasa sesi pemeriksaan balas (di m/s 213- 223 Kandungan 9 Rekod Rayuan Jilid 2(2)) menyatakan seperti yang berikut: “34. S: Berapa lama lebih kurang masa polis geledah? Saya tak ingat.

S: Anggaran lebih kurang? Penggeledahan ada dua kali. Pertama kali, saya dan OKT dalam bilik tetapi tidak menjumpai apa-apa.

S: Kali pertama ini berapa lama? Anggarannya seingat saya dalam 30 minit.

S: Dalam 30 minit ini, puan dan OKT ada bersama dalam bilik?

S: Dalam 30 minit ini, polis belum jumpa apa-apa barang salah dalam bilik betul?

S: Penggeledahan kedua ini selepas puan dibawa ke dapur tadi?

S: Puan dibawa ke dapur serentak dengan OKT dibawa ke tandas? Ya, dia orang separate. OKT dibawa ke bilik air dan saya dibawa ke dapur.

S: Berapa lama pula tempoh penggeledahan yang kedua ini (anggaran)? Dalam 30 minit macam itu, anggaran.

S: Semasa 30 minit yang kedua, puan ada tengok polis geledah? Tidak, sebab saya menghadap ke dinding.

S: Ke dinding ini, di dalam bilik atau di dapur? Di dapur.

S: Kedudukan suami masa itu dalam tandas?

S: Tandas ini tandas yang mana satu? Dalam bilik utama.

S: Jadi, bila puan TPR tanya ada percanggahan tadi bahawa puan setuju polis beritahu jumpa dadah dari dalam bilik, bila yang polis beritahu ada jumpa dadah dari dalam bilik 1 ini? Adakah selepas penggeledahan pertama atau kedua? Selepas penggeledahan yang kedua.

S: Semasa polis beritahu itu, puan masih di dapur atau dibawa balik ke dalam bilik? Di dapur.” Sambungan Pemeriksaan Balas SP8 oleh Peguam bela “30. S: Semasa pihak TPR tadi bertanya puan, puan kata puan mengaku satu pertuduhan di bawah seksyen 39A(1). Betul? J: Betul.

S: Apa hukuman yang puan terima? J: Saya dipenjara.

S: Berapa lama tempoh puan dipenjarakan? J: Tiga tahun.

S: Boleh setuju dengan saya bahawa dadah yang puan mengaku tersebut iaitu 39A(1) juga dikatakan dijumpai di bilik utama iaitu bilik puan dan bilik OKT. Betul? J: Macamana?

S: Pertuduhan yang puan mengaku bahawa puan kena penjara tiga tahun itu, dadah yang terlibat itu juga dikatakan dijumpai di dalam bilik yang sama iaitu bilik utama. J: Ya” (Penekanan ditambah) [46] SP8 semasa pemeriksaan semula (di m/s 225-226 Kandungan 9 Rekod Rayuan Jilid 2(2) mengatakan pihak polis ada memberitahu mereka dadah ada dijumpai di dalam bilik dan barang tersebut diletakkan di atas meja makan. “1. S: Peguam ada tanya ada atau tidak polis ada tunjuk barang salah dekat atas meja dapur. Boleh puan jelaskan apa maksud puan dengan jawapan ada. Boleh puan jelaskan sebenarnya apa yang puan hendak cakap? Kiranya polis memberitahu menjumpai barang kes di dalam bilik tetapi ketika itu saya dihadapkan di hadapan dinding di dapur dan tidak tahu apa yang berlaku di belakang saya. Apabila pihak polis memberitahu menjumpai barang tersebut dan kami diberitahu untuk berpusing untuk melihat barang kes tersebut yang terletak di atas meja.

Itulah maksud puan? Ya” (Penekanan ditambah) [47] Menyentuh mengenai percanggahan yang berlaku di antara keterangan SP7 dan SP8 berkenaan dadah yang dijumpai di dua tempat yang berbeza ini (di atas meja solek dan di dalam almari pakaian di bilik pertama), Hakim Mahkamah Tinggi yang bijaksana telah memberi perhatian tentang isu percanggahan ini dan akhirnya memutuskan untuk menolak keterangan SP8 dan menerima keterangan SP7 sebagai kredibel dan boleh dipercayai. Di dalam alasan penghakimannya (m/s 26-28 para 31-34 Kandungan 7 Rekod Rayuan Jilid 1) beliau menyatakan seperti yang berikut: “[31] Dalam isu percanggahan keterangan SP8 dan SP7, kedudukan SP8 perlu diteliti oleh mahkamah. SP8 merupakan isteri kepada Tertuduh, mereka juga telah ada anak bersama. Akibat dari tangkapan dan pertuduhan terhadap SP8 dan Tertuduh, SP8 telah ditahan reman sehingga dia mengaku salah. SP8 adalah seorang saksi yang berkepentingan, yang berusaha memberikan keterangan yang memihak kepada Tertuduh. [32] Fakta Kes dalam pengakuan salah SP8 (P5) terhad sehingga jumpaan barang kes dadah di atas meja solek dalam bilik tidur mereka sahaja. Justeru tiada percanggahan antara keterangan SP8 dan SP7 setakat jumpaan dadah di atas meja solek tersebut. Mahkamah memerhatikan dan mendapati sikap berdolak-dalik dan mengelak SP8 ketika memberi keterangan tentang keadaan selepas SP8 dan Tertuduh dibawa keluar dari bilik tidur dan berada di meja makan untuk soal-siasat. Malah, tidak hadir ke mahkamah untuk menghabiskan keterangannya tanpa memaklumkan keberadaannya kepada Pegawai Penyiasat atau Timbalan Pendakwa Raya sehingga waran tangkap dikeluarkan terhadapnya. Keterangan yang diberi SP8 bukan saja bercanggah dengan SP7, tetapi turut bercanggah dengan keterangannya yang terdahulu. [33] SP8 juga adalah rakan sejenayah Tertuduh bagi dadah di atas meja solek dan di bawah seksyen 133 Akta Keterangan 1950, keterangannya perlu disokong atas fakta material khususnya tentang dakwaan beg berisi dadah telah ada di atas meja dan Tertuduh hanya dibawa ke tandas. Walaupun tidak dicabar keboleh-percayaannya, pihak pendakwaan telah menyoal-balas SP8 di bawah seksyen 154 Akta Keterangan 1950 dengan kebenaran mahkamah. Justeru, Mahkamah perlu berhati-hati dalam meneliti keterangannya yang kurang kredibiliti. Sehubungan itu, mahkamah boleh menerima sebahagian keterangannya dan menolak keterangan yang lain. Keterangan SP8 yang konsisten dengan pengakuan salahnya dan selaras dengan keterangan SP7 tentang penemuan dadah di atas meja solek dan dadah seterusnya dibawa dari dalam bilik selepas pemeriksaan pertama diterima oleh mahkamah. Keterangannya yang bercanggah dengan pengakuan salahnya dan tidak konsisten dengan keterangan SP7 berkaitan penemuan dadah di dalam almari ditolak. [34] Berbanding keterangan SP8, SP7 adalah seorang pegawai polis yang menjalankan tugasnya secara profesional dan tidak dicadangkan atau ditunjukkan bahawa SP7 ada niat jahat menganiaya Tertuduh atau bersifat mala fide. Keterangan SP7 jelas dan tidak dapat dicabar semasa pemeriksaan balas. Mahkamah mendapati SP7 seorang saksi yang kredibel dan boleh dipercayai serta menerima keterangannya.” [48] Pada hemat kami, setelah diperhalusi secara terperinci keterangan SP7 dan SP8 sememangnya terdapat percanggahan material di dalam keterangan mereka mengenai perjumpaan dadah di atas meja solek dan dalam almari pakaian di bilik pertama. [49] Memetik kembali kata-kata SP7: “Setelah kedua-duanya berjaya digari, saya telah nampak satu paket plastik di atas meja solek dan buat pemeriksaan, dapati ianya mengandungi empat paket plastik kecil lutsinar yang setiap paket kecil tersebut saya syaki ianya mengandungi bahan dadah, disyaki dadah jenis syabu. Kemudian saya telah kembali semula kepada OKT 1 dan OKT 2 yang mana berada di ruang meja makan dan saya telah membacakan kata-kata amaran kepada OKT 1 di bawah seksyen 37(1)(b) ADB 1952. Ianya adalah soalan berkaitan dengan pemilikan lain-lain barang salah dan diakui oleh OKT 1, mengatakan terdapatnya barang ice di dalam almari pakaian di dalam bilik di mana dia ditangkap. Dengan dipandu arah oleh OKT 1, saya telah dibawa ke bilik nombor 1 sambil diikuti oleh Koperal Samsul dan telah dibawa oleh OKT 1 ke arah almari pakaian. OKT 1 telah ambil satu bungkusan plastik warna kuning di celah-celah baju di bahagian dalam almari pakaian tersebut dan serahkan kepada saya.” [50] Manakala mengikut SP8 pula, pemeriksaan pertama selama 30 minit tidak menjumpai apa-apa barang salah di dalam bilik pertama. Ketika itu SP8 dan tertuduh masih berada di dalam bilik tersebut. Kemudian SP8 keluar dibawa ke dapur, manakala tertuduh pula di bawa bilik air. [51] Penggeledahan kedua dibuat dan dianggarkan sekitar 30 minit. Selepas pemeriksaan kedua ini, akhirnya pihak polis menjumpai dadah. [52] Jika diteliti keterangan SP7 yang mengatakan bahawa dadah yang dijumpai dalam bilik pertama dipadankan dengan keterangan SP8 yang mengatakan bahawa dadah tersebut diletakkan di atas meja makan, jelas menunjukkan terdapatnya percanggahan yang material di antara kedua-dua saksi pendakwaan ini. Percanggahan yang ketara ini diakui sendiri oleh Timbalan Pendakwa Raya didalam penghujahan bertulisnya. [53] Walaupun Timbalan Pendakwa Raya yang bijaksana menghujahkan bahawa merupakan seorang saksi berkepentingan kerana SP8 adalah isteri kepada tertuduh, namun tidak harus dilupakan bahawa SP8 adalah merupakan seorang saksi pendakwaan yang penting di dalam kes ini. [54] Tambahan lagi, SP8 juga telah memberikan dua keterangan yang berbeza iaitu semasa mengemukakan keterangan di mahkamah dan semasa memberikan penyataannya (statement) kepada pihak polis sehingga menyebabkan Timbalan Pendakwa Raya yang bijaksana terpaksa memohon kepada mahkamah untuk menjadikan SP8 sebagai saksi belot (hostile witness) berbangkit daripada percanggahan material di dalam keterangannya sendiri berkaitan isu di mana tempat sebenar dadah dijumpai iaitu sama ada di dalam bilik tidur atau di bahagian dapur. [55] Apabila Hakim Mahkamah Tinggi yang bijaksana membenarkan permohonan Timbalan Pendakwa Raya untuk SP8 di soal balas berkenaan percanggahan yang berlaku ini, SP8 kembali menukar keterangannya dengan mengatakan pula bahawa dadah tersebut sebenarnya ditemui di dalam bilik pertama selari dengan pernyataan yang diberikannya kepada pihak polis dan bukannya di bahagian luar dekat dapur. Mengikut SP8 lagi, pertama kali dia melihat dadah tersebut adalah bila ianya diletakkan di atas meja makan. [56] Berkaitan isu keterangan yang saling berubah ini, Mahkamah Persekutuan di dalam kes Lee Kwan Woh v. PP [2009] 5 CLJ 631; [2009] 5 MLJ 301, melalui penghakiman yang disampaikan oleh Gopal Sri Ram HMP (beliau pada ketika itu) memutuskan seperti yang berikut: “[22] The second evidential point is this. PW3 confirmed under cross examination that PW8 had informed her that earlier on the day of the appellant’s arrest, at about 4 am, drugs had been recovered from house No 52 and that eight persons had been arrested in connection with that raid. The public prosecutor relies on the testimony of PW8 who in his evidence denied that such a recovery or arrest had taken place. But this overlooks the real issue. At issue was PW8’s credibility. He did not in his evidence deny that he had told PW3 about the 4am raid and arrests. The fact remains that PW8 had made a previous statement to PW3 which was inconsistent with his evidence in court. This, at the very least, had the effect of rendering his evidence suspect. It most certainly required the trier of fact to approach that evidence with caution. As Ali J (later Ag LP) said in Mohamed bin Kasdi v Public Prosecutor [1969] 1 MLJ 135: No hard and fast rule can be laid down for determining the credibility or otherwise of a witness, but when a witness gives or makes two statements which differ in material particulars there must necessarily be ground for believing that he is not a truthful witness.” [57] Menyedari versi SP8 yang sentiasa berubah-ubah ini, maka kami seharusnya perlu berhati-hati di dalam penerimaan kami terhadap keterangan SP8 ini kerana daripada rekod rayuan kelihatan seolah-olah SP8 berusaha untuk memberikan keterangan yang memihak kepada tertuduh. [58] Namun begitu, pada pengamatan kami, terdapat keterangan yang diberikan oleh SP8 begitu konsisten dengan pengakuan salah yang dibuatnya di Mahkamah Tinggi di bawah seksyen 12(2) yang boleh dihukum di bawah 39A(1) Akta Dadah Berbahaya 1952 (ekshibit P5) serta selari dengan keterangan SP7 mengenai dadah yang ditemui di atas meja solek yang seharusnya kami terima sebagai keterangan yang sahih dan boleh dipercayai. [59] Sehubungan dengan itu, kami ingin mengimbas kembali jawapan SP8 semasa sesi pemeriksaan balas, bila SP8 mengatakan seperti yang berikut: “30. S: Semasa pihak TPR tadi bertanya puan, puan kata puan mengaku satu pertuduhan di bawah seksyen 39A(1). Betul? J: Betul.

S: Apa hukuman yang puan terima? J: Saya dipenjara.

S: Berapa lama tempoh puan dipenjarakan? J: Tiga tahun.

S: Boleh setuju dengan saya bahawa dadah yang puan mengaku tersebut iaitu 39A(1) juga dikatakan dijumpai di bilik utama iaitu bilik puan dan bilik OKT. Betul? J: Macamana?

S: Pertuduhan yang puan mengaku bahawa puan kena penjara tiga tahun itu, dadah yang terlibat itu juga dikatakan dijumpai di dalam bilik yang sama iaitu bilik utama. J: Ya.” (Penekanan ditambah) [60] Selanjutnya di dalam kandungan ekshibit P5, SP8 semasa pengakuan salahnya mengakui fakta seperti yang berikut: “Dengan disaksikan oleh OKT Wan Mohd Efizan bin Wan Mohd Shamli dan OKT Nurliza binti Abdullah, pengadu telah membuat pemeriksaan di dalam bilik pertama tersebut dan telah menjumpai di atas meja solek satu iaitu satu paket plastik mengandungi tiga paket plastik lutsinar yang mengandungi bahan disyaki dadah jenis syabu anggaran berat 40 gram. (Berat kasar bahan ini diperolehi sewaktu pengadu membawa balik OKT-OKT dan barang kes ke Pejabat Narkotik IPPD Sepang yang mana di situ, pengadu telah menimbang barang-barang kes yang dirampas) Setelah laporan kimia diperolehi (No. Makmal: 20-FR-B-09218), analisa yang dilakukan oleh Ahli Kimia iaitu Dr. Nur Nazihah Binti Md Shahari menunjukkan bahawa bahan disyaki dadah jenis syabu anggaran berat 40gram yang dirampas oleh Pengadu di atas meja solek di dalam bilik tempat OKT Wan mohd Efizan bin Wan Mohd Shamli dan OKT Nurliza binti Abdullah berada tempohari, menunjukkan ia mengandungi 28.59gram Methamphetamine.” (Penekanan ditambah) [61] Sewajarnya ditekankan bahawa dadah yang dijumpai di atas meja solek dirampas di bilik pertama berada di dalam keadaan yang terbuka. Menurut SP7 lagi, tertuduh turut bergelut dan menendang badan D/Kpl Zulfikar sebelum berjaya ditangkap. [62] Di dalam kes Khairuddin bin Hassan v. PP [2010] 7 CLJ 129, Mahkamah Persekutuan melalui penghakiman yang disampaikan oleh Abdull Hamid Embong HMP (beliau pada ketika itu) memutuskan seperti berikut: “[13] As such we cannot find fault with the finding of the learned trial judge that, based on both the elements of the conduct of the appellant and his proximity to the recovered drugs, coupled with his failure to give any satisfactory explanation, he was in mens rea possession of the drugs. This was an inference made by the learned trial judge based on sound factual findings which is now confirmed by the Court of Appeal. We find no justification in disturbing those findings.” [63] Mengenai kelakuan tertuduh, Mahkamah Persekutuan di dalam kes Parlan Dadeh v. PP [2009] 1 CLJ 717, memutuskan seperti yang berikut: “[38] In this case the reaction of the appellant in looking stunned or shocked upon being approached by the police is clearly admissible under s. 8 since it has a direct bearing on the fact in issue as the drugs found were tucked away in the front of the jeans worn by him. The explanation for his reaction must therefore be offered by he himself as required by s. 9. The court cannot, on its own, offer an explanation for his reaction. However, in his defence the appellant did not offer any explanation at all for his reaction upon being approached by the police. It can therefore be validly used as evidence against him. The inference to be drawn from the evidence of conduct of the appellant against the background of the other evidence is that he knew what he was carrying (see DPP v. Brooks [1974] 2 All ER 840). It follows that the stand taken by the appellant in relation to the evidence of conduct is not sustainable. Be that as it may, the evidence of conduct in this case is not very significant in view of the manner in which the appellant carried the drugs on his person from which it can reasonably be inferred that he had knowledge of the drugs in his possession (see the cases referred to earlier, and, in particular, Tunde Apatira & Ors v. PP [2001] 1 CLJ 381 and PP v. Abdul Rahman Akif [2007] 4 CLJ 337).” [64] Berpaksikan kepada keterangan di atas, kami mendapati bahawa keterangan yang mengaitkan penglibatan tertuduh dengan penemuan dan pemilikan dadah di atas meja solek adalah kukuh. Ini adalah kerana keterangan SP8 tentang perkara ini adalah selaras dengan pengakuan salahnya dan konsisten dengan keterangan SP7. [65] Mengenai dadah yang ditemui di dalam almari pakaian di bilik pertama pula, mengikut SP7, tertuduh sendiri yang memandu arah ke almari pakaian dan mengambil bungkusan plastik berwarna kuning dan menyerahkannya kepada SP7. [66] Tertuduh (SD1) di dalam keterangannya semasa pemeriksaan utama (di m/s 287-288 Kandungan 8 Rekod Rayuan 2(2)) menyatakan seperti yang berikut: “37. S: Apabila Encik Wan Efizan kata tadi nampak seorang anggota keluarkan satu plastik kuning dari dalam almari dalam bilik, Encik Efizan tahu tak macamana plastik itu boleh ada dalam almari? Saya tak tahu.

S: Tahu tak siapa yang letakkan dalam almari? Tak tahu.

S: Tahu atau tidak siapa pemilik beg plastik kuning itu? Saya pun tak tahu.

S: Ada atau tidak pada bila-bila masa Encik Wan Efizan memandu arah, bawa polis ini tunjukkan kepada apa-apa barang salah di dalam bilik? Tidak ada.” (Penekanan ditambah) [67] Menyentuh mengenai pemakaian seksyen 27 Akta Keterangan 1950, tertuduh di dalam keterangannya semasa pemeriksaan utama telah menafikan memandu arah SP7 sehingga membawa kepada penemuan dadah di dalam almari pakaian. Yang menjadi tanda tanya kami adalah mengapa tiada satu soalan pun yang diajukan oleh Timbalan Pendakwa Raya kepada tertuduh untuk mencabar penafian yang dibuat oleh tertuduh berkenaan perkara sepenting ini. Kegagalan berbuat demikian telah menyebabkan keterangan tertuduh tentang ketiadaan pandu arah ini kekal berdiri teguh tanpa digoyah. Justeru itu, versi SP7 mengenai terdapatnya pandu arah oleh tertuduh tidak lagi boleh dipertahankan. [68] Seperkara lagi, penafian tertuduh tentang kewujudan pandu arah ini juga adalah konsisten dengan keterangan SP8 yang mengatakan bahawa pada penggeledahan kedua, pihak polis ada menunjukkan dadah berkenaan kepada SP8 dan tertuduh di atas meja dapur yang kemudiannya ditandakan “X” dalam gambar ekshibit P26 (11). Keterangan SP8 jelas bertentangan dengan versi SP7. [69] Dengan itu, telah nyata terserlah bahawa keterangan mengenai dadah yang dikatakan dijumpai di dalam almari pakaian telah banyak menimbulkan keraguan yang pastinya memihak kepada tertuduh. Hakim Mahkamah Tinggi yang bijaksana telah gagal di dalam pertimbangannya untuk mengambil kira keseluruhan keterangan dari segenap penjuru. Kegagalan berbuat demikian telah memprejudiskan tertuduh dan mengakibatkan berlakunya salah laksana keadilan terhadap tertuduh. [70] Seksyen 182A Kanun Tatacara Jenayah mewajibkan mahkamah perbicaraan untuk mempertimbangkan kesemua keterangan yang dikemukakan di hadapannya secara objektif dan dari semua sudut termasuklah yang memihak kepada tertuduh. Di dalam kes Gooi Loo Seng v. PP [1993] 2 MLJ 137, Mahkamah Agung melalui penghakiman yang disampaikan oleh Edgar Joseph Jr HMA (beliau pada ketika itu) mengingatkan seperti yang berikut: “Clearly, therefore, the trial judge, was bound to, but did not view the whole of the evidence objectively and from all angles, with the result that the appellant had lost the chance which was fairly open to him of being acquitted. On this point, we consider that non-direction amounts to a misdirection, for in the words of Pickford J in R v Bundy: ... the trial was not satisfactory, and the case was not put to the jury in a way to ensure their due appreciation of the value of the evidence. We must treat the failure of a trial judge sitting alone, to direct himself correctly in the same way as a failure to direct a jury correctly. In these circumstances, a miscarriage of justice may well have occurred.” Sama ada Wujud Keraguan Terhadap Identiti Dadah yang Dirampas [71] Pada hemat kami, isu yang dibangkitkan ini adalah tidak berasas. Keterangan SP7 jelas membuktikan bahawa dadah yang dirampas berada di dalam jagaannya sehingga diserahkan kepada pegawai penyiasat (SP9). Rantaian barang kes dari SP9 kepada ahli kimia, SP2 dan seterusnya disimpan di stor barang kes dan dibawa ke mahkamah juga terpelihara dengan baik. Tiada secebis keterangan pun yang dapat menunjukkan terputusnya rantaian keterangan ini sehingga mengundang keraguan terhadap identiti dadah-dadah yang ditemui dan dirampas oleh pihak polis. [72] Di dalam kes Su Ah Ping v. PP [1979] CLJU 100, [1979] 1 LNS 100, Mahkamah Persekutuan melalui penghakiman yang disampaikan oleh Suffian LP (beliau pada ketika itu) memutuskan seperti yang berikut: “The complaint before us was not that there had been no proof that the exhibits were serviceable, but simply that there was a "break in the chain of evidence", and the prosecution should have called as witnesses all the officers through whose hands the exhibits passed from Inspector Takbir to the armourer and back to the Inspector. We do not think there is merit in this point. The question was whether the exhibits the Inspector produced were the guns and ammunition he found at the scene, and as when he produced them as those very guns and ammunition there was no objection by the defence, it would have been a waste of judicial time to call all the intervening handlers. In our experience much judicial time is spent unnecessarily, notably in subordinate Courts, in ensuring no break in the chain of evidence. In our judgment, if the officer who picked up an object at the scene produced it and identified it as that very object, that is enough, and there is no need to call every other officer who handled it. For this reason, it is desirable for a police officer who picked up an object that is easily marked such as a gun, to mark it well, in case it may be needed later on as an exhibit. There are, however, objects such as blood samples and the like that cannot be easily marked; it is only in the case of such objects that it may be necessary to call everybody who has handled it - then only if there is doubt as to identity.”

(C) Sama ada Wujud Kelompangan Dalam Kes Pendakwaan Atas Kegagalan Memanggil Amir Asrap [73] Penama Amir Asrap yang menghuni bilik ketiga di rumah tersebut turut ditangkap oleh pihak polis di dalam rumah yang sama dimana dadah juga dijumpai di dalam biliknya. Menurut SP9, penama ini telah dituduh di Mahkamah Majistret Sepang terhadap pertuduhan mengikut seksyen 12(2) Akta Dadah Berbahaya 1952 kerana memiliki dadah jenis Methamphetamine seberat 6.5gram. Penama ini telah mengaku salah dan dijatuhkan hukuman. [74] Mengikut SP8, penama Amir Asrap juga didudukkan menghadap dinding bersama SP8 dan tertuduh di tempat “Y” dalam gambar ekshibit P26(14). Mengikut SP8 lagi, mereka bertiga kemudiannya telah diarahkan untuk berpusing daripada menghadap dinding beralih ke arah meja makan dan ketika itu SP8 mendapati dadah telah pun berada di atas meja. [75] Justeru itu, mengikut peguam tertuduh yang bijaksana penama ini merupakan seorang saksi yang material kerana penama ini boleh mengesahkan atau menafikan versi SP8. Tambahan lagi, mengikut peguam, SP9 sendiri turut mengakui bahawa Amir Asrap adalah seorang saksi yang penting kerana dia ditangkap bersama-sama dengan SP8 dan tertuduh di dalam rumah tersebut, memiliki dadah jenis yang sama dan ujian air kencingnya juga positif dari dadah jenis yang sama. Dengan itu, kegagalan pihak pendakwaan memanggil penama ini telah menyebabkan inferens yang menentang menurut seksyen 114(g) Akta Keterangan 1950 terpakai terhadap pihak pendakwaan. Malah lebih parah lagi apabila penama ini juga tidak ditawarkan kepada pihak pembelaan sebaik sahaja pihak pendakwaan menutup kesnya. [76] Dengan hormatnya, kami tidak bersetuju dengan penghujahan yang dibangkitkan ini. Pengakuan salah yang dibuat oleh Amir Asrap di Mahkamah Majistret Sepang bagi dadah yang dijumpai di dalam biliknya itu tiada kaitan sama sekali dengan dadah yang ditemui di dalam bilik pertama yang diduduki oleh SP8 dan tertuduh. Malah pendedahan secara terbuka yang dizahirkan oleh SP9 tentang pertuduhan dan pengakuan salah oleh penama ini juga jelas menunjukkan tidak wujud apa-apa withholding or suppression of evidence di pihak pendakwaan mengenai penama ini. [77] Seperkara lagi, SP6 (Mohd Hafiz bin Abdul Latif) yang menyewa di rumah tersebut bersama isteri dan anaknya selama seminggu turut mengesahkan tidak pernah melihat Amir Asrap masuk ke bilik tertuduh / SP8. [78] Skop seksyen 114(g) Akta Keterangan 1950 telah terangkan di dalam Munusamy v. PP [1987] 1 MLJ 492 di mana Mahkamah Agung melalui penghakiman yang disampaikan oleh Mohamed Azmi HMA (beliau pada ketika itu) menyatakan seperti berikut: “It is essential to appreciate the scope of Section 114(g) lest it be carried too far outside its limit. Adverse inference under that illustration can only be drawn if there is withholding or suppression of evidence and not merely on account of failure to obtain evidence. It may be drawn from withholding not just any document, but material document by a party in his possession, or for non-production of not just any witness but an important witness to the case.” [79] Di dalam kes Amri Ibrahim & Anor v. PP [2017] 1 CLJ 617, Mahkamah Persekutuan telah memutuskan, antara lain seperti berikut: “(2) The power of the court to draw an adverse inference under s. 114(g) of the Evidence Act is discretionary. It depends on the circumstances of the case and particularly in cases where the material witnesses are not produced…” [80] Berdasarkan kepada keterangan yang dizahirkan serta nas undang-undang duluan di atas, dapatlah kami disimpulkan bahawa tiada kelompangan atau inferens yang menentang yang berbangkit atau terpakai terhadap kes pendakwaan di atas kegagalannya untuk memanggil penama ini sebagai saksi pendakwaan. Kesimpulan [81] Setelah diperhalusi dari semua sudut fakta dan perundangan, kami sebulat suara memutuskan seperti yang berikut: Perbicaraan Jenayah No: BA-45A-55-04/2021 (Ekshibit P2) Rayuan Jenayah No: B-05(SH)-222-05/2024 [82] Tertuduh telah berjaya mengakas anggapan di bawah seksyen 37(da) Akta Dadah Berbahaya 1952 terhadap dirinya. Pihak pendakwaan gagal membuktikan kesnya melampaui keraguan munasabah terhadap tertuduh bagi pertuduhan ini. [83] Dengan ini kami memerintahkan seperti berikut:

Rayuan tertuduh terhadap sabitan dan hukuman dibenarkan;

(ii) Hukuman pemenjaraan seumur hidup (30 tahun) dari tarikh tangkap (2 Mei 2020) dan dua belas (12) kali sebatan yang dijatuhkan oleh Hakim Mahkamah Tinggi mengikut seksyen 39B(2) Akta Dadah Berbahaya 1952 diketepikan; dan

(iii) Tertuduh dibebaskan dan dilepaskan daripada pertuduhan ini.

(B) Perbicaraan Jenayah No: BA-45A-60-04/2021 (Ekshibit P4) Rayuan Jenayah No: B-05(SH)-224-05/2024 [84] Tertuduh gagal menimbulkan sebarang keraguan yang munasabah terhadap kes pendakwaan bagi elemen pemilikan dan niat bersama. Disebaliknya pula, pihak pendakwaan telah berjaya membuktikan kesnya melampaui keraguan yang munasabah bagi pertuduhan ini. [85] Dengan ini kami memerintahkan seperti berikut:

Rayuan tertuduh terhadap sabitan dan hukuman ditolak;

(ii) Hukuman pemenjaraan selama lima (5) tahun dari tarikh tangkap (2 Mei 2020) dan tiga (3) kali sebatan bagi kesalahan mengikut seksyen 12(2) Akta Dadah Berbahaya 1952 yang boleh dihukum menurut seksyen 39A(1) Akta yang sama dan dibaca bersama-sama seksyen 34 Kanun Keseksaan yang dijatuhkan oleh Hakim Mahkamah Tinggi dikekalkan; dan

(iii) Tertuduh hendaklah ditahan di Penjara Kajang, Selangor sehingga selesai menjalani hukuman sebatan. TARIKH: 18 JULAI 2025 - SGD - AZMI BIN ARIFFIN HAKIM MAHKAMAH RAYUAN PUTRAJAYA KAUNSEL Bagi Perayu :

Ariff Azami bin Hussein

Nur'ain Shahiera binti Khalid [Azizzul & Ariff] Bagi Responden : Nik Mohd Fadli bin Nik Azlan [Timbalan Pendakwa Raya]