WONG AUN KUOK v TAN PENG HOOI sebagai isteri yang sah tanggungan kepada TEOW WEE LONG (simati) yang menuntut bagi pihak sendiri dan anak-anak lelaki simati (PA-12B-39-11/2023)

Rayuan ini difailkan oleh Perayu/Defendan terhadap keputusan Mahkamah ini dalam membenarkan rayuan terhadap kuantum dan mengekalkan keputusan Puan Hakim Mahkamah Sesyen Yang Bijaksana (“HMS”) terhadap liabiliti bertarikh 7.11.2023.

Mahkamah ini sekarang menyatakan alasan-alasan dalam mengekalkan keputusan bahawa liabliti oleh Perayu adalah 100% dan tiada 2 cuai-sumbangan oleh Responden/Plaintif serta membenarkan rayuan terhadap kuantum bagi kehilangan pendapatan adalah kepada sejumlah RM173,400-00 daripada jumlah RM213,000-00 yang diputuskan semasa rayuan didengar pada 18.07.2024. Pihak-pihak dalam alasan ini akan dirujuk sebagimana mereka di Mahkamah Sesyen.

Prinsip asas sesuatu rayuan adalah mantap bahawa tiada campurtangan daripada Mahkamah Atasan kecuali terdapat salah tanggapan undang-undang yang telah dilakukan oleh Mahkamah Bawahan.

Dalam kes RASIDIN BIN PARTOJO V FREDERICK KIAI [1976] 2 MLJ 214 pada mukasurat 215, YAA Wan Sulaiman FJ (bagi Mahkamah Persekutuan) menyatakan bahawa: “A Court of Appeal always starts with the working presumption that any decision appealed against is right in every respect. So, to succeed in an appeal the appellant must convince us that the decision appealed from is wrong. If we are not so convinced, the appeal fails.”

Mahkamah ini merujuk kepada kes Mahkamah Rayuan iaitu SIVALINGAM PERIASAMY V PERIASAMY & ANOR [1996] 4 CLJ 545; [1995] 3 MLJ 395 yang telah menegaskan dapatan bahawa: “It is trite law that this court will not readily interfere with the findings of fact arrived at by the court of first instance to which the law entrusts the primary 3 task of evaluation of the evidence. But we are under a duty to intervene in a case, where, as here, the trial court has so fundamentally misdirected itself, that one may safely say that no reasonable court which had properly directed itself and asked the correct questions would have arrived at the same conclusion”.

Di dalam kes ini Tan Peng Hooi selaku isteri kepada Teow Wee Long (tindakan bawah Seksyen 7 Akta Undang-undang Sivil 1956) menuntut terhadap Defendan bagi ganti rugi am, ganti rugi bagi kesedihan dan kehilangan tanggungan untuk diri sendiri dan anak-anak Si mati berbangkit dari satu kemalangan jalanraya di antara motosikal nombor pendaftaran PLA 9856 yang ditunggang oleh Si mati dengan motokar nombor pendaftaran AKW63 yang dipandu oleh Defendan.

Kemalangan pada 26 Ogos 2019 jam lebih kurang 1.50 pagi dikatakan berlaku akibat kecuaian Defendan yang memandu motokar Nombor Pendaftaran AKW 63 yang telah melanggar belakang motosikal Nombor Pendaftaran PLA 9856 yang ditunggang oleh Si mati. Si mati pada ketika itu adalah dalam perjalanan dari rumahnya menuju ke tempat kerja.

Memandangkan Si mati telah meninggal dunia serta-merta, tiada keterangan daripada Plaintif atas isu liabiliti. Keseluruhan keterangan bagi isu liabiliti bergantung kepada keterangan Pegawai Penyiasat (“SP1”), Defendan dan keterangan senyap iaitu kesan serpihan dan kerosakan kenderaan.

Keseluruhan Keterangan SP1 adalah bergantung kepada percakapan pemandu (“Defendan-SD1”) yang telah dirakam di bawah Seksyen 112 Kanun Tatacara Jenayah serta siasatan yang dibuat. Menurut SP1, motosikal Si mati adalah dalam arah perjalanan (dari bawah ke atas dalam rajah kasar tempat kemalangan). Berdasarkan keterangan Defendan dan kesan kemalangan di atas jalan raya, Siasatan SP1 mendapati bahawa Plaintif dan Defendan ketika kemalangan dalam arah perjalanan yang sama. Defendan didapati telah melanggar Plaintif dari arah belakang ketika kejadian dan dapatan ini adalah selari dengan Laporan Polis yang dibuat oleh Defendan. Begitu juga bagi kerosakan motosikal Si mati, juga selari dengan keterangan bahawa kenderaan Defendan yang telah melanggar motosikal Simati dari arah belakang.

Berdasarkan keputusan siasatan oleh SP1, Defendan telah dituduh di di bawah Seksyen 45(1)(A) Akta Pengangkutan Jalan 1987 atas kesalahan memandu di bawah pengaruh alkohol di Mahkamah Majistret Bukit Mertajam (Kes Jenayah No: PC-83-591-05/2022). Defendan telah mengaku salah dan dijatuhi hukuman denda RM 5,000-00 jika ingkar bayar, 6 bulan penjara. Defendan telah membayar denda tersebut.

Di dalam kes ini, Puan HMS telah bersetuju dengan hujahan Peguam Plaintif bahawa kesan senyap i.e. kesan serpihan kenderaan di atas jalan menyokong fakta bagaimana kemalangan berlaku. Dalam kes ini, motokar Defendan mengalami kerosakan hadapan kiri iaitu cermin sisi kiri, lampu isyarat, lampu hadapan dan bumper pecah yang mana jelas menyokong hujahan peguam Plaintif dalam kes ini iaitu kemalangan berlaku semasa Defendan yang berada di kanan jalan telah tiba-tiba menukar laluan ke laluan kiri dan mengakibatkan kemalangan.

Puan HMS telah memutuskan bahawa pihak Defendan adalah bertanggungan sepenuhnya iaitu liabiliti 100 peratus ke atas Defendan terhadap kemalangan ini. Dalam kes ini, Puan HMS berpendapat bahawa versi Defendan tidak disokong oleh keterangan senyap yang ada. Kesan serpihan kenderaan menunjukkan bahawa motosikal Si mati dipandu di lorong paling kiri sepertimana sepatutnya. Puan HMS meneliti keterangan senyap dan memutuskan bahawa dalam ketiadaan keterangan yang bertentangan, adalah selamat untuk Mahkamah berpandukan kepada tempat di mana kesan serpihan kaca dijumpai sebagai titik pertembungan (rujuk kes FATIMAH BT DERAKMAN V WAN JUSOH BIN WAN KOLOK & ANOR [1994] 4 CLJ 537.)

Dalam kes ini, motokar Defendan mengalami kerosakan hadapan kiri iaitu cermin sisi kiri, lampu isyarat, lampu hadapan dan bumper pecah yang mana jelas menyokong kes Plaintif iaitu kemalangan berlaku semasa Defendan yang berada di kanan jalan telah tiba-tiba menukar laluan ke laluan kiri dan mengakibatkan kemalangan berlaku.

Mahkamah ini bersetuju dengan dapatan Puan HMS Mahkamah bahawa di dalam kes ini, Defendan adalah cuai kerana gagal memperhatikan keberadaan motorsikal Plaintif yang ditunggang di tepi jalan dan di hadapannya serta memandu dengan laju hingga gagal mengelak motorsikal Plaintif. Jika Defendan memandu dengan berhemat, lebih ke kanan dan memberi perhatian kepada kenderaan di hadapan, sudah tentu Defendan dapat menjangka keadaan dan sempat membrek dan mengelak motosikal Plaintif.

Mahkamah ini mendapati bahawa rumusan Puan HMS atas dapatan fakta ini adalah tepat kerana keterangan Defendan, SP1 dan juga keterangan senyap telah diambilira. Ini adalah selari dengan prinsip dalam kes DHARAM SINGH DHILLON V IBRAHIM BIN SHAABAN & ANOR [1995] 4 CLJ 207, di mana Mahkamah telah memutuskan bahawa di dalam kes melibatkan versi bercanggah, Iain-Iain keterangan harus dipertimbangkan: “when the oral evidence from evidence adduced from the witnesses opposed each other, it is necessary to seek assistance from the sketch plan of the scene of accident to ascertain the positions of the vehicles involved in the accident in relation to the road, photographs of the portions of the vehicle damaged and all the mute evidence to determine which version of the manner in which the accident occurred is inherently probable or improbable...”

Bagi isu cuai sumbang pula Puan HMS adalah betul apabila memutuskan bahawa tiada cuai sumbangan daripada Plaintif. Terdapat keterangan bahawa Defendan telah memandu dengan cuai dan tidak memberikan perhatian kepada matosikal Plaintif yang berada di hadapan. Pada dasarnya kenderaan yang lebih besar harus memberikan perhatian kepada kenderaan yang lebih kecil. Mahkamah ini merujuk kes CHUAH BENG KONG & SATU LAGI lwn. ZIZAH OTHMAN & SATU LAGI [2019] 1 LNS 2351, yang memutuskan bahawa: “[13] Plaintf yang memandu motorcar mempunyai tugas berhati-hati (duty of care) yang lebih besar terhadap pengguna lain di jalan raya berbanding Plaintif yang menunggang motosikal. Dalam kes VIJAY A/L S THORAISAMY V. KHIRILL HELMY BIN KAMARUDIN & ANOR [2020] MLJU 2021 mengenai tugas/kewajipan berjaga-jaga yang dikenakan kepada pemandu sesebuah kenderaan iaitu “a strong duty on the part of a driver to keep a good lookout while driving ... The sharpness of the lookout required depends upon the circumstances existing at the time. ... A driver should always anticipate the possible presence of others on the road and should always be able to stop within the range of his permitted vision.”

Dalam kes LAI YEW SEONG V. CHAN KIM SANG LAI YEW SEONG V. CHAN KIM SANG [1987] CLJ REP 151 diputuskan bahawa: “negligence as used in the expression “contributory negligence” does not mean breach of duty. It means the failure of a person to use reasonable care for his own safety or with regard to his own property so that he becomes the author of his own wrong. The test of contributory negligence is based entirely on the conduct of the plaintiff in the particular case. Having considered the plaintiff’s evidence, the court was of the view that the plaintiff was to a large extent guilty of contributory negligence, (pp 720 f & 721 b)”

Dalam kes NADARAJAN MUIANDY V. AYOB JAUHARI [2001] 4 CLJ 718, diputuskan bahawa: “[1] Since the defendant did not adduce evidence and as the onus of proof of negligence on the part of the defendant rested with the plaintiff, the court was left to decide the issue of liability based on the plaintiffs evidence. In the circumstances, the court had no doubt of the defendant’s negligence. However, that did not mean that the defendant had to give evidence before the court could find the plaintiff contributory negligent. His contribution, if any, could be ascertained from his own evidence, (p 720 d-e)”

Dalam kes LAI YEW SEONG V. CHAN KIM SANG LAI YEW SEONG V. CHAN KIM SANG [1987] CLJ REP 151, diputuskan bahawa: “negligence as used in the expression “contributory negligence” does not mean breach of duty. It means the failure of a person to use reasonable care for his own safety or with regard to his own property so that he becomes the author of his own wrong. The test of contributory negligence is based entirely on the conduct of the plaintiff in the particular case. Having considered the plaintiff’s evidence, the court was of the view that the plaintiff was to a large extent guilty of contributory negligence, (pp 720 f & 721 b)

Mahkamah merujuk juga kepada kes KRISHNAN PERUMAL & ANOR v. YANG CHENG CHOY & ANOR [2010] 1 LNS 436, memutuskan bahawa:

Having said that, we are of the view that the learned trial judge should not have brushed aside her earlier “judicial notice” of the tendency of vehicles taking a right bend to encroach onto the path on the other side of the road. A fortiori, when such judicial notice was taken to be common knowledge by the Federal Court in the case of Chew Soo Lan v. Ludhiana Transport Syndicate & Anor [1976] 1 LNS 11; [1976] 2 MLJ 205. Furthermore, it has been observed by the Supreme Court in the case of Ahmad Nordin bin Hj Maslan & Anor v. Eng Ngak Hua & Ors [1985] 1 LNS 49; [1985] 2 MLJ 431, that “the trend of cases may show that in cases of road accident involving lorries and smaller vehicles, generally the driver of a bigger and heavier vehicle should bear a bigger portion of the blame than his counterpart in the smaller vehicle. In the present appeal, the plaintiff was 9 riding a motorcycle and the first defendant was driving a much heavier vehicle namely a motorbus.”

Dalam kes ini Mahkamah juga mendapati Puan HMS tidak melakukan kesilapan apabila tidak mengambilkira kesalahan yang dilakukan oleh Defendan yang telah mengaku salah serta dikenakan hukuman kerana memandu di bawah pengaruh alkohol ketika kemalangan sebagai satu kesimpulan bahawa Defendan adalah cuai dan bersalah. Ini adalah selaras dengan prinsip dalam kes ANAMALY @ ANAMALAI A/L MAYIVIN LWN LIM AH LEAK DAN LAIN-LAIN [2002] 7 MLJ 462, “Dengan itu, mahkamah ini ingin menegaskan bahawa tanpa bukti yang kukuh untuk membuktikan kecuaian terhadap defendan, bukti pembayaran kompaun sahaja di atas kesalahan di bawah Kanun Jalanraya atau Kaedah-Kaedah Lalulintas tidak mencukupi tanpa keterangan yang lain untuk membuktikan kecuaian terhadap seorang pihak yang tertentu atau defendan. Bukti bahawa satu pihak telah dikompaunkan di atas kesalahan di bawah Kaedah-Kaedah Lalulintas hanya boleh dipakai untuk menyokong atau meningkatkan keterangan yang telah membuktikan kecuaian melalui keterangan lain dan bukan secara berasingan atau bebas (in isolation or independently).”

Dalam kes AHMAD ZULFENDI BIN ANUAR V MOHD SHAHRIL BIN ABDUL RAHMAN [2022] 4 MLJ 892, diputuskan bahawa: “Memandu atau menunggang tanpa lesen tidak bermaksud cuai lebih-lebih lagi kerana ketiadaan lesen atau pelanggaran ss 15, 26 atau 90 Akta Pengangkutan Jalan 1987 (‘APJ’) akan menyebabkan pemandu atau penunggang yang ingkar kepada prosiding jenayah di bawah APJ. Kegagalan untuk memiliki lesen memandu, yang melanggar APJ tidak sepatutnya dianggap sebagai kecuaian yang boleh diambil tindakan jika tiada hubungan sebab akibat antara kecuaian seperti yang didakwa 10 melanggar APJ dan perlanggaran yang menyebabkan kecederaan yang didakwa.”.

Atas alasan tersebut Mahkamah ini tidak akan campurtangan dalam dapatan terhadap liabilti yang diputuskan berdasarkan penemuan fakta (“judicial appreciation of the evidence”) semasa perbicaraan melalui keterangan saksi-saksi dan juga keterangan senyap selaras dengan panduan dalam kes Mahkamah Persekutuan iaitu GAN YOOK CHIN (P) & ANOR V. LEE ING CHIN @ LEE TECK SENG & ORS [2005] 2 MLJ 1 memutuskan bahawa: “[14] In our view, the Court of Appeal in citing these cases had clearly borne in mind the central feature of appellate intervention, ie to determine whether or not the trial court had arrived at its decision or finding correctly on the basis of the relevant law and/or the established evidence. In so doing, the Court of Appeal was perfectly entitled to examine the process of evaluation of the evidence by the trial court. Clearly, the phrase ‘insufficient judicial appreciation of evidence’ merely related to such process. This is reflected in the Court of Appeal’s restatement that a judge who was required to adjudicate upon a dispute must arrive at his decision on an issue of fact by assessing, weighing and, for good reasons, either accepting or rejecting the whole or any part of the evidence placed before him. The Court of Appeal further reiterated the principle central to appellate intervention, i.e. that a decision arrived at by a trial court without judicial appreciation of the evidence might be set aside on appeal. This is consistent with the established plainly wrong test.”.

Di dalam kes ini Plaintif menuntut kehilangan tanggungan sebanyak RM 3,000-00 sebulan. Semasa hayatnya, Si mati mempunyai dua pekerjaan. Pertama sebagai penyelia asrama pekerja di Syarikat SC Chin Hostel & Transport Sdn Bhd dengan gaji pokok RM 1,800-00 dan kerja tambahan sebanyak RM 9,000-00 untuk tahun 2019. Kedua, dengan Syarikat LHK Superior Management sebagai penyelia (penyelenggaraan) rumah pekerja dengan gaji tetap RM 1,800-00.

Kedua-dua majikan Si mati, iaitu Cik Hayati Binti Hussein (SP3) wakil dari Syarikat SC Chin Hostel & Transportation serta Encik Low Hock Khim (SP2) wakil dari Syarikat LHK Superior Management telah dipanggil memberi keterangan di Mahkamah. Kedua-dua majikan telah mengemukakan dokumen-dokumen pendapatan dan ke semua dokumen tersebut tidak dicabar oleh Peguam Defendan.

Plaintif dalam keterangan awal menyatakan bahawa jumlah pendapatan Si mati daripada dua pekerjaan tersebut adalah RM4,350-00. Tetapi berdasarkan keterangan dan Alasan Penghakiman Puan HMS menyatakan dalam Alasan Penghakiman bahawa: “Kedua-dua majikan telah mengemukakan dokumen-dokumen pendapatan simati sebagaimanaEkhibit P11, P12 (a), (b), (c) & (d), P13 dan P9 serta Ekhibit P7, P8 (a),(b), (c), (d), (e), (f) dan (g) masing-masing. Plaintif menyatakakan bahawa daripada jumlah pendapatan RM3,600-00. Dokumen-dokumen ini tidak dicabar oleh peguam defendan”

Apabila Puan HMS telah menerima dan bersetuju bahawa jumlah pendapatan Si mati adalah RM3,600-00, maka pengiraan dan tolakan sewajarnya adalah daripada pendapatan Si mati iaitu RM3600.00 dan bukan daripada perbelanjaan Si mati. Jumlah RM3,000-00 tersebut adalah jumlah perbelanjaan Si mati dan bukan pendapatan Si mati. Walaupun jumlah RM3000-00 yang dirasakan adalah munasabah oleh Puan HMS apabila memutuskan bahawa “jumlah RM 3,000-00 adalah suatu jumlah yang munasabah mengambilkira kos sara hidup bagi 3 beranak di sebuah bandar besar seperti Pulau Pinang.”

Dalam Alasan Penghakiman dinyatakan bahawa daripada jumlah pendapatan RM3,600-00, Si mati memberikan sejumlah RM3,000-00 kepada Plaintif bagi belanja tuisyen kedua-dua anak sebanyak RM850-00, belanja dapur bagi Plaintif dan dua anak sebanyak RM600-00 bayaran insurans bagi kedua-dua anak sebanyak RM400-00, kegunaan peribadi Plaintif sebanyak RM800-00 dan untuk simpanan Plaintif bagi kecemasan seperti membaiki kereta sebanyak RM350-00. Namun terdapat kekhilafan apabila pengiraan dibuat berdasarkan jumlah RM3,000-00 yang merupakan perbelanjaan dan bukan pendapatan Si mati. Pengiraan untuk kehilangan kebergantungan pendapatan Plaintif hendaklah dikira berdasarkan RM3,600-00 dan sekiranya perlu, tolakan perlu dibuat daripada jumlah pendapatan tersebut. Puan HMS juga tidak membuat tolakan sebagaimana dalam kebiasaan kes-kes kemalangan iaitu 1/3 daripada pendapatan Si mati. Walaupun Mahkamah ini bersetuju bahawa tolakan 1/3 tersebut bukanlah satu formula perundangan yang tetap, tetapi prinsip “tolakan 1/3” harus diambilkira 13 sebagai suatu yang diiktiraf dalam kes melibatkan tuntutan kehilangan pendapatan di Malaysia.

Dalam kes WAKIL LITIGASI KEPADA LIM BING SHUN LWN AB RASHID BIN RAUSE (MENUNTUT SEBAGAI BAPA DAN ORANG TANGGUNGAN YANG SAH KEPADA MUHAMMAD FAIZAL BIN AB RASHID, SI MATI DAN BAGI ORANG-ORANG TANGGUNGAN LAIN) [2023] 7 MLJ 586, diputuskan bahawa: “Merujuk kepada kes Muhamad bin Hashim v Teow Teik Chai & Anor [1996] 4 MLJ 7, mahkamah memutuskan bahawa: The amount of actual support received, the direct benefit to a ‘dependant’, and the amount of damages are of course matters pre-eminently for a trial court to decide, and per Thompson CJ in Nam Thiam Siew v Chuang Wai Lan [1959] MLJ 126 ‘a [2023] 7 MLJ 586 at 599matter of assessment and not a matter of pure calculation’. The trial court provisionally assessed the years’ purchase as eight at RM250 per month. Considering the deceased was 21 years old and single, and was drawing a salary of at least RM565 per month, the court found the trial court’s provisional assessment of RM250 per month on a multiplier of eight years as the loss of support was reasonable, any difference between the trial court’s provisional assessment and this court’s assessment was also negligible and did not warrant any interference.

Dalam kes MUHAMAD BIN HASHIM (SUPRA), Mahkamah membenarkan tolakan 1/2 daripada gaji Si mati setelah mengambil kira fakta kes tersebut. Jelaslah bahawa tolakan 1/3 bukanlah satu kemestian tetapi boleh diubah berdasarkan fakta kes. la bukanlah formula perundangan yang dinyatakan dalam mana-mana perundangan bertulis yang mesti dipatuhi oleh Mahkamah. Ini juga dinyatakan dalam kes Mahkamah Rayuan iaitu MUHAMMAD YASSEIN ZULISKANDAR (A CHILD SUING THROUGH HIS FATHER AND NEXT FRIEND; ZULISKANDAR MD PECHOR) v. KERAJAAN MALAYSIA & ORS [2019] 4 CLJ 289 iaitu: “In this regard, we agree that in Chai Yee Chong, no such "one-third principle" was set out. Indeed, as was pointed out in the case itself, no such principle is provided under any written law. It has only become a matter of practice through the adoption of case precedents.”

Adalah menjadi tanggapan umum yang diiktiraf oleh kes-kes terdahulu bahawa, setiap orang memerlukan pendapatan untuk perbelanjaan sara hidup termasuk untuk diri sendiri. Berdasarkan keterangan, terdapat perbelanjaan yang akan ditanggung oleh Si mati, misalnya kos penggunaan motosikal ke tempat kerja, makan minum dan lain-lain perbelanjaan hidup seharian.

Dalam kes REBECCA MATHEW & ORS v. SYARIKAT KERJASAMA SERBAGUNA GEMA WONG SIONG BHD & ANOR [1989] 1 LNS 136, Mahkamah memutuskan seperti berikut: “I now come to the lost support to the two dependants in monetary terms. Counsel for the plaintiffs advocates the totalling up of all the moneys spent by the deceased from his earnings on the plaintiffs in order to calculate the loss of the value of the dependency. This would involve the tedious process of adding up all sorts of sundry expenditure which in most circumstances would be based on guess work . And in the present case, the evidence is too scanty to be of help to the court for it to arrive at a sensible sum using the approach that is advocated. With respect, in the circumstances of this case, I think the more sensible approach is the one advanced by counsel for the defendants ; find the net income of the deceased and deduct from that a percentage representing the deceased’s personal living expenses ; the remainder is the value of the 15 dependency for the plaintiffs. He cites the Singapore case of Chan Heng Wah v Peh Thiam Choh & Anor [1986] 2 MLJ 175;; [1988] 1 MLJ 74 which went on appeal to the Court of Appeal as an example of this approach. The Singapore case is concerned with an estate claim and there is an exhaustive examination of relevant authorities in both the High Court and the Court of Appeal judgments as regards the approach to be taken in deducting living expenses of a deceased; the clear conclusion is that the approach of deducting a percentage leaving the remainder as surplus income for the dependants is a modern trend for both estate and dependency claims. To my mind, such a practical and sensible approach can safely be adopted in this case, there being no contrary local structures and no circumstances in this case against such an approach.”

Dalam kes CHANG CHONG FOO & ANOR. V. SHIVANATHAN PERUMAL [1992] 1 CLJ (REP) 27, diputuskan bahawa: “In fatal accident cases in respect of a dependency claim, the deceased’s own expenses have to be deducted: See Amar Singh v. Chin Kiew [1960] 1 LNS 5 CA. This was the position at common law. It made sense because the deceased before his death could not have contributed the whole of his earnings towards the maintenance of his wife and children and that at least some part of his earnings must have been devoted to his own maintenance. This principle is now reflected in s. 7(3)(iv)(c) which came into force on 1 October 1984 and states: In assessing the loss of earnings in respect of any period after the death of a person where such earnings provide for or contribute to the damages under this section the Court shall: take into account any diminution of any such amount as aforesaid by such sums as is proved or admitted to be the living expenses of the person deceased at the time of his death.”

Dalam kes ini Puan HMS membenarkan jumlah gantirugi am berdasarkan 100 peratus liabiliti sebanyak RM 213,000-00. Bagi kehilangan tanggungan (sebelum pindaan adalah 55 tahun). Pengiraan adalah seperti berikut:

Multiplicand RM 3,000-00

Multiplier (55 – 44)/2 = 5.5 Pengiraan : RM 3,000-00 X 12 X 5.5 Maka Mahkamah membenarkan (award) bagi kehilangan tanggungan sebanyak RM198,000-00 [35] Bagi jumlah gantirugi am, Mahkamah ini telah meminda dan mengurangkannya kepada RM173,400 apabila Mahkamah ini mendapati jumlah pendapatan bulanan Si mati adalah terbukti bahawa sebanyak RM3,600-00 berdasarkan keterangan yang ada. Puan HMS sewajarnya mengambilkira RM3,600-00 sebagai jumlah pendapatan Si mati dan tolakan perlu dibuat daripada jumlah tersebut. [36] Puan HMS terkhilaf apabila mengambilkira hanya jumlah RM3,000-00 tanpa membuat sebarang tolakan untuk kegunaan peribadi Si mati dan Mahkamah ini juga berpuashati bahawa berdasarkan kepada fakta kes ini, tolakan sebanyak 1/3 sewajarnya dibuat dengan mengambilkira jumlah RM3,600-00 sebagai pendapatan Si mati. Pengiraan sewajarnya adalah seperti berikut:

Jumlah Pendapatan sebenar Si mati adalah RM3600

Tolakan 1/3 daripada RM3600 (1/3 x 3600) = 1200.00

RM3600.00 – RM1200.00= RM2400.00 sebulan.

Jumlah gantirugi am adalah RM2400.00 x 12 x 5.5 = RM158,000.00 [37] Mahkamah ini telah membenarkan jumlah keseluruhan ganti rugi am sebanyak RM173,400 setelah mengambilkira belanja pengebumian (dipersetujui) sebanyak RM 5,000-00 Kedukacitaan (Bereavement) RM 10,000-00 (Seksyen 7 (3A) dan Seksyen 7 (3B) Akta Undang-undang Sivil 1956) [38] Dalam kes ini terdapat keterangan bahawa Si mati melakukan dua pekerjaan dan mempunyai pendapatan sebanyak RM3,600-00 sebulan seperti yang dinyatakan oleh Puan HMS dalam Alasan Penghakiman beliau. Apa yang tidak dapat dibuktikan adalah bahawa beberapa jumlah perbelanjaan telah diberikan kepada Plaintif kerana tiada dokumen lengkap. Namum keterangan bahawa terdapatnya sumbangan kepada Plaintif tidak dicabar dengan keterangan lain oleh Defendan. Dalam keadaan ini tolakan sebanyak 1/3 adalah wajar dibuat dan bukannya jumlah nominal. [39] Dalam kes SODAH BT HAJI SAAD (SEBAGAI ISTERI DAN WARIS KEPADA HAJI ABDULLAH BIN AHMAD, SIMATI) V SALEH BIN BAKAR & ANOR [2009] MLJU 61, Mahkamah Rayuan memutuskan bahawa : “In Lim Ah Chi v Tan Ah Mui [1969] 1 MLJ 215, a self-employed “pow” seller died in a motor accident caused by the negligence of the defendant in that case. There was paucity of credible evidence of the deceased’s earnings. Nevertheless, the court used its own understanding of conditions prevailing in Singapore in regard to a one-man business of the kind in question to arrive at a reasonable figure. Again, in Chan Peng Fook v Kan Pak Lee [1974] 2 MLJ 197, the factum of employment as a carpenter was proved although the quantum of the wage earned was not. Yet, that did not prevent Hashim Yeop A Sani J (as he then was) from making an assessment based on his view of what an average carpenter would have earned. Lastly, in Abdul Rahman bin Abdul Kahm v Abdul Wahab bin Abdul Hamid [1996] 4 MLJ 623, there was evidence that the plaintiff there was a self-employed log broker and later the driver of an unlicensed private car. His salary slips were not adduced in evidence. Yet, Abdul Malik Ishak J was able to make an assessment. These cases illustrate the rule at common law that difficulty in assessing damages is no bar to the court making a reasonable award based, if necessary, on its own experience. After all judges is not cloistered in an ivory tower. They are but ordinary members of society, armed with the knowledge of life’s experiences. Hence, they are entitled to utilise matters of common knowledge and notoriety to make an assessment of damages in case of this sort.” [40] Jumlah yang dibenarkan dengan mengambilkira tolakan 1/3 daripada jumlah pendapatan Si mati adalah munasabah selaras dengan nas-nas perundangan sedia ada. Sebagai panduan Mahkamah ini merujuk kepada kes MUHAMAD BIN HASHIM V TEOK TEIK CHAI & ANOR [1996] 4 MLJ 7, Mahkamah memutuskan bahawa: “The amount of actual support received, the direct benefit to a ‘dependent’, and the amount of damages are of course matters pre-eminently for a that court to decide, and per Thompson CJ in Nam Thiam Siew v Chuang Wai Lan [1959] MLJ 126 ‘a matter of assessment and not a matter of pure calculation’. The trial court provisionally assessed the years’ purchase as eight at RM250 per month. Considering the deceased was 21 years old and single, and was drawing a salary of at least RM565 per month, the court found the trial court’s provisional assessment of RM250 per month on a multiplier of eight years as the loss of support was reasonable, any difference between the trial court’s provisional assessment and this court’s assessment was also negligible and did not warrant any interference.” [41] Dalam kes ROSNAH BT MT ARIFF (IBU KANDUNG KEPADA SIMATI, MUHAMAD ROHAIZAD BIN ALIAS) LWN SENTIASA HEBAT SDN BHD DAN SATU LAGI [2023] MLJU 965, diputuskan bahawa: “In Harris v. Empress Motors Ltd. and Cole v. Crown Poultry Packers Ltd. [1983] 3 All ER 561, the Court of Appeal held that:

(i)the ingredients that go to make up ‘living expenses’ are the same whether the deceased was young or old, single or married, or with or without dependants;

(ii)the sum to be deducted as living expenses is the proportion of the deceased’s net earnings that he would have spent exclusively on himself to maintain himself at the standard of life appropriate to his situation;

(iii)any sums that he would have expended exclusively to maintain or benefit others will not form part of his living expenses and will not be deductible from his net earnings. In White v. London Transport Executive [1982] 1 All ER 410, Webster J said at p. 418: ... in the cost of maintaining himself I include the cost of his housing, heating, food, clothing, necessary travelling and insurances and things of that kind... Where no details are given as to the deceased’s living expenses, the Court of Appeal in P R Panickar V. Chwee May Kwong & Anor. [1957] 1 LNS 52 made an arbitrary deduction of RM50 p.m. as the deceased’s living expenses out of monthly earnings of RM250.” [42] Dalam kes ini berdasarkan fakta kes, terdapat keperluan bagi Mahkamah ini untuk campurtangan atas isu kuantum selaras dengan panduan dalam kes PANG AH CHEE V. CHONG KWEE SANG [1985] CLJ REP 236; [1985] 1 MLJ 153, Mahkamah Persekutuan memutuskan: “The finding that a trial judge has erred in the discretion of being too generous would not be itself constitute a matter to be appealed from and the appellate court is always slow to reverse the trial judge’s decision on assessment of damages unless there are strong grounds for interference.” Kesimpulan [43] Untuk rekod, Mahkamah ini merakamkan ucapan terima kasih kepada kedua-dua Peguam Yang Bijaksana dalam menyediakan Hujahan Bertulis dan Hujahan Lisan bagi membantu Mahkamah ini dalam mencapai keputusan bagi rayuan ini. [44] Atas imbangan kebarangkalian, Plaintif telah berjaya membuktikan kes terhadap Defendan sepertimana yang telah diputuskan oleh Puan HMS dan keputusan terhadap liabiliti dikekalkan. Namun begitu, sebahagian daripada Rayuan Defendan (Perayu) terhadap kuantum dibenarkan. Sebahagian daripada Perintah HMS diakas dan digantikan dengan perintah-perintah berikut:

Rayuan terhadap Liabiliti ditolak. Keputusan HMS dikekalkan.

Untuk kuantum atas jumlah gantirugi am dibenarkan sejumah RM173,400.00.

Lain-lain dapatan dan perintah HMS adalah dikekalkan

Kos Rayuan sebanyak RM 5,000-00 dibayar oleh Responden kepada Perayu tertakluk kepada alokator. …………sgd…………. AZIZAN MD ARSHAD Pesuruhjaya Kehakiman Mahkamh Tinggi (3) Pulau Pinang Bertarikh pada 21.08.2024 Peguamcara Plaintif : Goh Jun Geng Tetuan Louis Goh & Co Peguambela & Peguamcara Beralamat di 7522-1st Floor, 10 Lorong Seri Tanjung 1, Taman Regency Oren 13400 Butterworth Pulau Pinang Peguamcara Defendan : Siti Aimuni Binti Abd Latif, Mira Nabilah Binti Mansor Tetuan Dass, Jainab & Assoc. Peguambela & Peguamcara Beralamat di No. 23, Lengkok Cempaka 1, Persiaran Cempaka, Amanjaya 25 08000 Sungai Petani, Kedah Undang-undang yang dirujuk:

Seksyen 7 Akta Undang-undang Sivil 1956

Seksyen 7 (3A) dan Seksyen 7 (3B) Akta Undang-undang Sivil 1956 Kes-kes yang dirujuk:

RASIDIN BIN PARTOJO V FREDERICK KIAI [1976] 2 MLJ 214 pada mukasurat 215

SIVALINGAM PERIASAMY V PERIASAMY & ANOR [1996] 4 CLJ 545; [1995] 3 MLJ 395

FATIMAH BT DERAKMAN V WAN JUSOH BIN WAN KOLOK & ANOR [1994] 4 CLJ 537

DHARAM SINGH DHILLON V IBRAHIM BIN SHAABAN & ANOR [1995] 4 CLJ 207

CHUAH BENG KONG & SATU LAGI lwn. ZIZAH OTHMAN & SATU LAGI [2019] 1 LNS 2351

LAI YEW SEONG V. CHAN KIM SANG LAI YEW SEONG V. CHAN KIM SANG [1987] CLJ REP 151

NADARAJAN MUIANDY V. AYOB JAUHARI [2001] 4 CLJ 718

KRISHNAN PERUMAL & ANOR v. YANG CHENG CHOY & ANOR [2010] 1 LNS 436

ANAMALY @ ANAMALAI A/L MAYIVIN LWN LIM AH LEAK DAN LAIN-LAIN [2002] 7 MLJ 462

AHMAD ZULFENDI BIN ANUAR V MOHD SHAHRIL BIN ABDUL RAHMAN [2022] 4 MLJ 892

GAN YOOK CHIN (P) & ANOR V. LEE ING CHIN @ LEE TECK SENG & ORS [2005] 2 MLJ 1

WAKIL LITIGASI KEPADA LIM BING SHUN LWN AB RASHID BIN RAUSE (MENUNTUT SEBAGAI BAPA DAN ORANG TANGGUNGAN YANG SAH KEPADA MUHAMMAD FAIZAL BIN AB RASHID, SI MATI DAN BAGI ORANG-ORANG TANGGUNGAN LAIN) [2023] 7 MLJ 586

MUHAMMAD YASSEIN ZULISKANDAR (A CHILD SUING THROUGH HIS FATHER AND NEXT FRIEND; ZULISKANDAR MD PECHOR) v. KERAJAAN MALAYSIA & ORS [2019] 4 CLJ 289

REBECCA MATHEW & ORS v. SYARIKAT KERJASAMA SERBAGUNA GEMA WONG SIONG BHD & ANOR [1989] 1 LNS 136

CHANG CHONG FOO & ANOR. V. SHIVANATHAN PERUMAL [1992] 1 CLJ (REP) 27

SODAH BT HAJI SAAD (SEBAGAI ISTERI DAN WARIS KEPADA HAJI ABDULLAH BIN AHMAD, SIMATI) V SALEH BIN BAKAR & ANOR [2009] MLJU 61

MUHAMAD BIN HASHIM V TEOK TEIK CHAI & ANOR [1996] 4 MLJ 7

ROSNAH BT MT ARIFF (IBU KANDUNG KEPADA SIMATI, MUHAMAD ROHAIZAD BIN ALIAS) LWN SENTIASA HEBAT SDN BHD DAN SATU LAGI [2023] MLJU 965

PANG AH CHEE V. CHONG KWEE SANG [1985] CLJ REP 236; [1985] 1 MLJ 153