Wong Lian Soon v 1. ) Tan Hock Seng (JA-A52NCvC-36-01/2025)

TAN HOCK SENG [No. K/P: 471211-07-5047]

VICTOR TAN HAN FUNG [No. K/P: 770810-71-5157]

VANESSA TAN YEE JUEEN [No. K/P: 831201-14-6020] … DEFENDAN-DEFENDAN 30/09/2025 15:23:53 JA-A52NCvC-36-01/2025 Kand. 31 ALASAN PENGHAKIMAN (Aturan 92 Kaedah 4 KKM 2012)

Plaintif merupakan Timbalan Pengerusi bagi Persatuan Penduduk Senibong Villa (“PPSV”). PPSV bertanggungjawab antaranya memberi Perkhidmatan Pembangunan Berpagar kepada semua pemilik hartanah di kawasan perumahan Senibong Villa melalui satu Surat Ikatan Perjanjian Bersama bertarikh 9.10.2012.

Defendan-defendan pula merupakan pemilik-pemilik kepada hartanah-hartanah di kawasan perumahan tersebut.

Sejak 1.12.2016, plaintif telah membekalkan Perkhidmatan Pembangunan Berpagar (“Gated Development Services”) termasuk tapi tidak terhad kepada perkhidmatan pengawal keselamatan kepada defendan-defendan.

Kadar caj penyelenggaraan Perkhidmatan Pembangunan Berpagar tersebut ialah RM280.00 /sebulan dengan caj penalty pembayaran lewat RM50/sebulan dengan faedah ke atas pembayaran lewat dengan kadar 10% setahun dikira atas kadar harian.

Defendan-defendan membuat bayaran dari Disember 2016 sehingga Ogos 2017 tetapi mulai September 2017 telah gagal / enggan / cuai untuk membuat bayaran tersebut.

Tuntutan plaintif terhadap defendan-defendan ialah untuk caj penyelenggaraan tertunggak, caj penalty pembayaran tertunggak dan faedah 10% p.a. untuk bayaran tertunggak mulai September 2017 sehingga Disember 2021.

Defendan-defendan memfailkan Notis Permohonan ini (Lampiran 9) di bawah A 92 k 4 KKM 2012 memohon perintah-perintah seperti berikut: i. Bahawa plaintif hendaklah membayar Defendan Pertama (“D1”) dan Defendan Kedua (“D2”) sejumlah RM391,971.90 dikira setakat 14.4.2025 dalam masa tujuh (7) hari dari tarikh perintah di sini; ii. Bahawa prosiding tindakan di sini digantung (be stayed) sehingga pembayaran RM391,971.90 tersebut dibuat oleh plaintif dalam masa yang diperintahkan; iii. Bahawa tindakan ini ditolak sekiranya RM391,971.90 tersebut tidak dibayar oleh plaintif kepada D1 dan D2; iv. Lain-lain perintah, arahan atau relif yang selanjutnya sebagaimana dianggap adil dan wajar.

Kertas-kertas kausa yang dirujuk di dalam permohonan ini adalah seperti berikut: i. Notis Permohonan Defendan-Defendan yang bertarikh 18.4.2025 – Lampiran 9; ii. Afidavit Sokongan yang diikrarkan oleh Victor Tan Han Fung (D2) bertarikh 16.4.2025 – Lampiran 10; iii. Afidavit Jawapan Plaintif yang diikrarkan oleh Wong Lian Soon bertarikh 5.5.2025 – Lampiran 11; iv. Afidavit Balasan yang diikrarkan oleh Victor Tan Han Fung (D2) bertarikh 15.5.2025 – Lampiran 12.

Defendan-defendan memfailkan permohonan ini atas alasan-alasan berikut: i. D1 dan D2 telah membawa satu tindakan vide Guaman Sivil No. JA-A53-03-07/2017 terhadap plaintif di mana Mahkamah Sesyen Johor Bahru telah memberi keputusan atas liability memihak kepada D1 dan D2 (“tindakan MS 03”). ii. Keputusan liability ini telah dikekalkan sehingga ke Mahkamah Rayuan; iii. Pihak-pihak selanjutnya meneruskan bicara taksiran gantirugi yang mana D1 dan D2 dibenarkan awad sebanyak RM118,996.76 untuk gantirugi am dan RM150,000.00 untuk aggravated / exemplary damages. iv. Plainitf merayu ke Mahkamah Rayuan vide Rayuan Sivil No. JA-04(IM)-6-01/2024 (“Rayuan Plaintif”). v. D1 dan D2 telah memfailkan satu Notis Permohonan di Mahkamah Rayuan memohon perintah agar plaintif membayar wang penghakiman dalam tindakan MS 03 terlebih dahulu sebelum rayuan Plaintif diteruskan. vi. Alasan D1 dan D2 ialah plaintif semasa prosiding taksiran gantirugi berlangsung di Mahkamah Seysen, telah menubuhkan pertubuhan lain bergelar Persatuan Rekreasi dan Kesenian Senibong Villa Cahaya Kota Putri Johor Bahru (“PRKSV”). vii. Plaintif telah meminta semua penduduk Senibong Villa membuat bayaran kepada PRKSV dan bukan kepada plaintif seperti lazimnya. viii. Tujuan plaintif berbuat demikian ialah untuk menggagalkan permohonan garnisi D1 dan D2 ke atas akaun plaintif susulan prosiding taksiran gantirugi terhadap plaintif. Plaintif telah memindahkan asset dan wang plaintif ke akaun PKRSV bagi mengelak membayar gantirugi yang telah ditaksirkan oleh Mahkamah. ix. Mahkamah Rayuan membenarkan permohonan D1 dan D2 dan plaintif telah diarahkan untuk membayar gantirugi berjumlah RM268, 996.76 tersebut dalam masa 7 hari dari tarikh perintah 9.1.2025. x. Plaintif hingga kini gagal membuat apa-apa bayaran dan rayuan Plaintif di Mahkamah Rayuan telah dibatalkan.

D1 dan D2 berhujah bahawa plaintif hendaklah membayar jumlah gantirugi yang telah ditaksirkan di dalam tindakan MS 03 terlebih dahulu sebelum dibenarkan meneruskan tindakan ini. Ini kerana plaintif sehingga ke hari ini tidak membuat apa-apa bayaran walaupun terdapat penghakiman Mahkamah terhadapnya.

Plaintif pula berhujah permohonan ini adalah penyalahgunaan proses oleh D1 dan D2 kerana seolah-olah percubaan D1 dan D2 untuk melaksanakan penghakiman daripada tindakan MS 03 sedangkan D1 dan D2 boleh mengambil tindakan pelaksanaan sewajarnya bagi kegagalan plaintif melunaskan penghakiman dalam tindakan MS 03 tersebut.

Permohonan D1 dan D2 bawah A 92 k 4 KKM 2012 yang memperuntukkan: Bagi menghapuskan apa-apa keraguan dengan ini diisytiharkan bahawa tiada apa-apa jua dalam dalam Kaedah-kaedah ini boleh disifatkan sebagai menghadkan atau menjejaskan kuasa sedia ada Mahkamah untuk membuat apa-apa perintah sebagaimana yang perlu untuk mencegah ketidakadilan atau untuk mencegah suatu penyalahgunaan proses Mahkamah.

Mahkamah merujuk kepada kes Connelly v Director of Public Prosecutions [1964] 2 All ER 401, 409 di mana Lord Morrris menerangkan maksud kuasa sedia ada Mahkamah seperti berikut: “There can be no doubt that a court which is endowed with a particular jurisdiction has powers which are necessary to enable it to act effectively within such jurisdiction. I would regard them as powers which are inherent in its jurisdiction. A court must enjoy such powers in order to enforce its rules of practice and to suppress any abuses of its process and to defeat any attempted thwarting of its process.”

Namun begitu kuasa sedia ada Mahkamah ini bukanlah tanpa had. Kuasa sedia ada di bawah A 92 k 4 KKM 2012 tidak akan dilaksanakan sekiranya sudah terdapat peruntukkan khas untuk mendapatkan relif yang dipohon tersebut.

Ini yang telah diputuskan oleh Mahkamah Persekutuan dalam kes Permodalan MBF Sdn Bhd v Tan Sri Datuk Seri Hamzah Bin Abu Samah & Ors [1988] 1 MLJ 178, 181. Di dalam kes ini Mahkamah Persekutuan memutuskan Mahkamah Tinggi tidak mempunyai kuasa untuk menangguhkan injunksi interim ex parte di bawah A 92 k 4 KMT kerana terdapat aturan-aturan lain seperti Aturan-aturan 45, 57 dan 55 KMT yang boleh dipertimbangkan di dalam permohonan penangguhan injunksi atau penghakiman. Syed Agil Barakhbah HMP memutuskan: “We read this to mean that the rules cannot interfere with the exercise of the inherent powers by the court so long as it deems it necessary to prevent any injustice or any abuse of its own process. It follows that where the rules contain provisions making available sufficient remedies, the court will not invoke its inherent powers.”

Ini adalah hujahan yang dibuat oleh plaintif di dalam kes ini. Plaintif berhujah bahawa permohonan di hadapan Mahkamah ini merupakan satu helah oleh D1 dan D2 mendapatkan wang gantirugi yang ditaksirkan dalam tindakan MS 03 tersebut.

Permohonan ini merupakan satu injunksi interim mandatori iaitu satu perintah mengarahkan plaintif membayar sejumlah wang kepada D1 dan D2 sebelum perbicaraan bermula.

Mahkamah bersetuju dengan plaintif bahawa apa jua niat dan hajat D1 dan D2 dalam permohonan ini, tidak terdapat lacuna dalam undang-undang untuk D1 dan D2 gunakan.

A 29 k 1 KKM merupakan peruntukan spesifik untuk mendapatkan injunksi interlokutori dan A 45 KKM merupakan peruntukan pelaksanaan penghakiman.

Tindakan D1 dan D2 menggunapakai A 92 k 4 KKM pada peringkat ini adalah salah satu penyalahgunaan proses Mahkamah memandangkan terdapat peruntukan- peruntukan khas yang boleh digunakan untuk mendapatkan relif yang sama.

Selanjutnya Mahkamah juga mendapati kausa tindakan dalam MS 03 tersebut adalah berbeza dalam tindakan ini.

Dalam kes MS 03 D1 dan D2 membawa tindakan terhadap plaintif untuk satu perintah injuksi supaya kenikmatan aman di hartanah yang dimiliki oleh D1 dan D2 tidak diganggu oleh Plaintif dan gantirugi ditaksirkan.

Namun dalam kes ini, tindakan plaintif terhadap D1 dan D2 adalah bagi caj perkhidmatan yang tertunggak.

Kewujudan penghakiman dalam tindakan yang lain i.e. tindakan MS 03 adalah tidak relevan dalam tindakan ini melainkan ianya merupakan fakta yang menjadi pertikaian di dalam tindakan ini.

Mahkamah merujuk kepada Datuk S Nallakaruppan & Ors v Datuk Seri Anwar Bin Ibrahim and other appeals [2015] 4 MLJ 34, Mahkamah Rayuan memutuskan bahawa: “Our s 43 is in pari materia with s 43 of the Indian Evidence Act. Based on the Indian authorities cited to him, learned judicial commissioner concluded that the rationale for the enactment s 43 is that every case is to be treated as a class by itself; and the production of a previous judgment merely establishes the existence of a prior decision. There is no presumption that a prior judgment is the correct decision on the matter. What the law of res judicata establishes is that one cannot go behind the decision in certain similar factual cases based on the ground of public policy. The fact in issue in each case must be proved independently.” Kesimpulan 26. Atas alasan-alasan di atas, Mahkamah berpendapat tiada merit di dalam permohonan ini. Lampiran 9 ditolak dengan kos dalam kausa. Bertarikh 30 September 2025 …………………………. LAILAWATI BINTI ALI Hakim Mahkamah Sesyen Sivil 3 Johor Bahru Peguam bagi pihak plaintif: Kenny Lo T/n K S Pang & Co. Peguam bagi pihak defendan: Jayaratnam a/l Kumarasamy