Xiao Qiang Holidays Sdn. Bhd. v Betelnut Mobile Sdn. Bhd. (KA-22NCvC-57-12/2023)

Tuntutan Plaintif terhadap Defendan dalam tindakan ini adalah seperti yang berikut:

Defendan membayar keseluruhan kos perbelanjaan ubah suai Premis tersebut yang berjumlah sebanyak RM440,914.96;

Defendan mengembalikan bayaran deposit berjumlah RM30,000.00;

ganti rugi am;

ganti rugi khas sebanyak RM7,627,618.96;

faedah 5% setahun;

kos; dan

lain-lain relief dianggap sesuai dan berpatutan oleh Mahkamah Yang Mulia ini.

Tuntutan balas Defendan terhadap Plaintif pula adalah seperti yang berikut:

fi bulanan bagi bulan September 2023 sebanyak RM8,000.00;

faedah pada kadar 5% setahun ke atas jumlah RM8,000.00 dari tarikh pemfailan tindakan ini sehingga ke tarikh penyelesaian penuh;

kos atas dasar peguam dan anak guam; dan

relief-relief lain yang dianggap sesuai dan adil oleh Mahkamah Yang Mulia ini.

Setelah suatu perbicaraan penuh dijalankan dengan dua (2) orang saksi Plaintif dan seorang (1) saksi Defendan dan setelah Mahkamah ini meneliti, menilai dan mempertimbangkan segala pliding, keterangan lisan dan dokumentar serta penghujahan kedua-dua pihak Plaintif dan Defendan, Mahkamah ini berpuas hati dan mendapati bahawa Plaintif telah berjaya membuktikan sebahagian tuntutannya terhadap Defendan atas imbangan kebarangkalian, manakala Defendan pula telah gagal membuktikan tuntutan balasnya terhadap Plaintif atas imbangan kebarangkalian. Oleh itu, Mahkamah ini telah membenarkan sebahagian tuntutan Plaintif terhadap Defendan dan menolak tuntutan balas Defendan terhadap Plaintif seperti yang berikut:

bahawa tuntutan Plaintif bagi ganti rugi am ditolak;

bahawa sebahagian tuntutan Plaintif bagi ganti rugi khas dibenarkan, iaitu sejumlah RM440,914.96;

bahawa Defendan membuat pemulangan deposit sebanyak RM30,000.00 berserta faedah kepada Plaintif;

bahawa tuntutan balas Defendan terhadap Plaintif ditolak;

bahawa Defendan hendaklah membayar kos sebanyak RM15,000.00 kepada Plaintif tertakluk kepada fi alokatur; dan

bahawa Defendan hendaklah membayar faedah ke atas keseluruhan jumlah penghakiman tersebut pada kadar 5% dari tarikh penghakiman ini sehingga penyelesaian penuh.

Alasan Mahkamah ini adalah seperti di bawah.

Pada sekitar pertengahan tahun 2023, Defendan telah membuat representasi kepada Plaintif bahawa Defendan adalah pemilik benefisial perniagaan yang dikenali sebagai Tubotel di Jetty Pelancongan Cenang, Kuala Cenang, 07000 Langkawi, Kedah Darul Aman (selepas ini dirujuk sebagai “Premis tersebut”) dan telah menawarkan kepada Plaintif untuk menjalankan perniagaan restoran makanan di Premis tersebut.

Plaintif yang mempercayai representasi Defendan tersebut telah menerima tawaran Defendan untuk menjalankan perniagaan restoran makanan di Premis tersebut.

Pada 7.6.2023, Plaintif dan Defendan telah memasuki suatu perjanjian yang dikenali sebagai “Management Agreement” (selepas ini dirujuk sebagai Perjanjian tersebut”) (rujuk muka surat 13 hingga 25 Ikatan Dokumen Bersama (Kandungan 13)) yang mana termanya antara lain adalah seperti yang berikut:

tempoh Perjanjian tersebut adalah selama lima

tahun, iaitu dari 1.6.2023 hingga 31.5.2028;

fi atau sewa bulanan Premis tersebut bermula dari RM8,000.00 sebulan;

Plaintif perlu membayar Defendan deposit berjumlah RM30,000.00; dan

Perjanjian tersebut memberi pilihan kepada Plaintif untuk melanjutkan tempoh Perjanjian tersebut kepada lima (5) tahun lagi, iaitu dari 31.5.2028 hingga 31.5.2033.

Selain itu, terdapat juga terma dalam Perjanjian tersebut bahawa kawasan yang menghadap bilik di Tubotel, Premis tersebut mestilah mempunyai tembok berketinggian enam (6) kaki kalis bunyi (sound proofing).

Plaintif yang mempercayai representasi Defendan tersebut dan mempunyai harapan sah bahawa Plaintif boleh berniaga di Premis tersebut sehingga tahun 2033, telah membelanjakan sejumlah wang untuk menjalankan perniagaan di Premis tersebut dan mengubah suai Premis tersebut.

Selepas menandatangani Perjanjian tersebut dan memulakan kerja ubah suai di Premis tersebut, Plaintif telah mendapat tahu yang Premis tersebut dimiliki oleh Lembaga Pembangunan Langkawi (selepas ini dirujuk sebagai “LADA”) dan Defendan hanya memiliki hak untuk menguruskan Premis tersebut sahaja. Ini berdasarkan Perjanjian bertulis bertarikh 29.11.2007 antara Defendan dengan LADA (rujuk muka surat 26 hingga 49 Ikatan Dokumen Bersama (Kandungan 13)). Perjanjian tersebut adalah bagi tempoh lima (5) tahun, iaitu dari 29.11.2007 hingga 28.11.2012. Plaintif menyedari bahawa Perjanjian bertarikh 29.11.2007 tersebut telahpun tamat dan pihak LADA selepas itu hanya menyewakan Premis tersebut kepada Defendan secara bulan ke bulan.

Plaintif telah membangkitkan isu ini kepada Defendan, namun Defendan tidak melayan pertanyaan Plaintif tersebut.

Pada 7.9.2023, Plaintif telah keluar dari Premis tersebut dan telah memberikan Notis Menamatkan Perjanjian tersebut kepada Defendan.

Akibat perbuatan Defendan tersebut, Plaintif telah mengalami kerugian dan kehilangan pendapatan daripada perniagaan restoran di Premis tersebut.

Defendan merupakan pemilik benefisial satu perniagaan yang dikenali sebagai Tubotel dan menjalankan perniagaan di Jetty Pelancongan Cenang, Kuala Cenang, 07000 Langkawi, Kedah Darul Aman (selepas ini dirujuk sebagai “Premis tersebut”).

Pada 7.6.2023, Plaintif dan Defendan telah memasuki “Management Agreement” (selepas ini dirujuk sebagai “Perjanjian tersebut”). Antara terma-terma Perjanjian tersebut adalah seperti yang berikut:

Plaintif sebagai ‘operator’ bersetuju dan menerima untuk menjalankan perniagaan makanan/restoran Asian Food di bawah operasi perniagaan Tubotel di Premis tersebut;

tempoh Perjanjian tersebut adalah selama lima (5) tahun, iaitu bermula dari 1.6.2023 hingga 31.5.2028;

fi bulanan pada tahun pertama Perjanjian tersebut adalah sebanyak RM8,000.00 sebulan; dan

deposit adalah sebanyak RM30,000.00 (selepas ini dirujuk sebagai “Deposit tersebut”).

Defendan telah menerima Deposit berjumlah RM30,000.00 tersebut daripada Plaintif.

Pada masa yang material, Plaintif telah membina tembok kalis bunyi melebihi ketinggian enam (6) kaki sedangkan klausa 4(cc) Perjanjian tersebut mensyaratkan ketinggian tembok kalis bunyi ialah setakat enam

kaki sahaja.

Plaintif telah secara satu pihak (unilateral) menamatkan Perjanjian tersebut dengan mengeluarkan Notis Menamatkan Perjanjian tersebut yang bertarikh 7.9.2023 kepada Defendan. Tiada sebab yang jelas, khusus, munasabah, kukuh dan terperinci diberikan oleh Plaintif mengenai sebab-sebab penamatan Perjanjian tersebut. Plaintif juga pada masa yang sama telah bertindak keluar dari Premis tersebut.

Melalui surat bertarikh 11.9.2023, Plaintif telah meminta Defendan memulangkan Deposit berjumlah RM30,000.00 tersebut kepada Plaintif.

Melalui surat bertarikh 14.9.2023, Defendan telah menafikan yang Defendan telah memungkiri terma Perjanjian tersebut dan menegaskan bahawa Notis Menamatkan Perjanjian tersebut adalah tidak berasas dan tidak sah. Oleh itu, Defendan telah menuntut Plaintif untuk membuat bayaran fi bulanan bagi bulan September 2023 berjumlah RM8,000.00 kepada Defendan dalam tempoh tujuh (7) hari dari tarikh 14.9.2023 dan jika Plaintif gagal berbuat demikian, Defendan akan melucuthak/merampas (forfeit) Deposit tersebut selaras dengan klausa 3(b) Perjanjian tersebut.

Disebabkan Plaintif telah memungkiri bayaran fi bulanan bagi bulan September 2023 tersebut, melalui surat bertarikh 13.10.2023, peguam cara Defendan telah mengeluarkan Notis Pelucuthakan Deposit dan Penamatan Perjanjian tersebut. Defendan kemudiannya telah melucuthak Deposit tersebut berdasarkan klausa 3(b) Perjanjian tersebut dan menyatakan bahawa Plaintif tidak berhak kepada pemulangan Deposit tersebut.

Defendan mempunyai tuntutan balas terhadap Plaintif seperti yang berikut:

fi bulanan bagi bulan September 2023 sebanyak RM8,000.00;

faedah pada kadar 5% setahun ke atas jumlah RM8,000.00 dari tarikh pemfailan tindakan ini sehingga ke tarikh penyelesaian penuh;

kos atas dasar peguam dan anak guam; dan

relief-relief lain yang dianggap sesuai dan adil oleh Mahkamah Yang Mulia ini. ANALISIS DAN DAPATAN MAHKAMAH

Undang-undang adalah mantap bahawa di bawah seksyen 101 dan seksyen 102 Akta Keterangan 1950 [Akta 56], beban pembuktian dalam sesuatu kes sivil adalah terletak pada pihak yang menghendaki Mahkamah untuk memberikan penghakiman kepadanya, iaitu seperti yang berikut: “Burden of proof

(1) Whoever desires any court to give judgment as to any legal right or liability, dependent on the existence of facts which he asserts, must prove that those facts exist.

When a person is bound to prove the existence of any fact, it is said that the burden of proof lies on that person. On whom burden of proof lies

The burden of proof in a suit or proceeding lies on that person who would fail if no evidence at all were given on either side.”. [Penekanan ditambah]

Prinsip undang-undang ini telahpun diputuskan oleh Mahkamah Persekutuan melalui penghakiman yang disampaikan oleh Jeffrey Tan FCJ dalam kes Letchumanan Chettiar Alagappan @ L Allagappan (as executor to SL Alameloo Achi alias Sona Lena Alamelo Acho, deceased) & Anor [2017] 4 MLJ 697; [2017] 3 MLRA 501 seperti yang berikut: “[49] The expression ‘onus of proof’ does not appear in the Evidence Act. Only the expression ‘burden of proof’ appears in ss 101-103 of the Evidence Act. But there is a difference between the sense of the expression ‘burden of proof’ in s 101 and the sense of that same expression in s 102. [50] In International Times & Ors v Leong Ho Yuen [1980] 2 MLJ 86, Salleh Abas FCJ (as he then was), delivering the judgment of the court, said that the first sense of the expression ‘burden of proof’ in s 101 is the burden to establish the case which rests throughout on the party who asserts the affirmative of the issue, while the second sense of the expression ‘burden of proof’ in s 102 is the burden to adduce evidence: For the purpose of this appeal it is necessary to bear in mind the distinction between the two senses in which the expressions burden of proof and onus of proof are used (Nanji & Co v Jatashankar Dossa & Ors AIR 1961 SC 1474 1748 and Raghavamma v Chenchamma AIR 1964 SC 136-143). The first sense, signified by the expression burden of proof such as referred to in s 101 of the Evidence Act is the burden of establishing a case and this rests throughout the trial on the party who asserts the affirmative of the issue. The appellants in the present appeal relied on justification and fair comment. Therefore, the burden of proving these defences rests entirely upon them (Gatley on Libel and Slander 7th Ed, paras 351 and 354). The second sense referred to as onus of proof, on the other hand, relates to the responsibility of adducing evidence in order to discharge the burden of proof. The onus as opposed to burden is not stable and constantly shifts during the trial from one side to the other according to the scale of evidence and other preponderates. Such shifting is one continuous process in the evaluation of evidence. According to ss 102 and 103 of the Evidence Act, if the party with whom this onus lies whether initially or subsequently as a result of its shifting does not give any or further evidence or gives evidence which is not sufficient, such party must fail. It is this onus that we are concerned with in the present appeal. [51] ‘There is an essential distinction between burden of proof and onus of proof, burden of proof lies upon the person who has to prove a fact and it never shifts, but the onus of proof shifts’ (Addagada Raghavamma And Anr v Addagada Chenchamma And Anr 1964 SCR (2) 933). [52] The ‘burden of proof’ in s 101 is the burden to establish a case which rests throughout on the party who asserts the affirmative of the issue. The ‘burden of proof’ in s 102 is the burden to adduce evidence, to make out or rebut the claim. The ‘burden of proof’ in s 102 shifts from one side to the other according to the weight of the evidence. To differentiate the sense used, the ‘burden of proof’ in s 101 is ‘burden of proof’, while the ‘burden of proof’ in ss 102 and 103 is dubbed ‘onus of proof’. In some jurisdictions, the s 101 ‘burden of proof’ is labelled ‘legal burden’ while the s 102 burden of proof’ is referred to as ‘evidential burden’. [53] In Ranchhodbhai Somabhai And Anr v Babubhai Bhailalbhai And Ors AIR 1982 Guj 308, P Desai and S Majmudar thus illustrated the ‘burden of proof’ to establish the case which never shifts and the shifting burden to adduce evidence in the context of ss 101 and 102 of the Indian Evidence Act which are identical to ss 101 and 102 of the Evidence Act: It is also well to bear in mind that there is an essential distinction between ‘burden of proof’ and ‘onus of proof’; burden of proof lies upon the person who has to prove a fact and it never shifts, but the onus of proof shifts. Such a shifting of onus is a continuous process in the evaluation of evidence (see Raghavamma v Chenchamma AIR 1964 SC 136). Burden of proof has two distinct meanings, namely, (i) the burden of proof as a matter of law and pleadings, and (ii) the burden of proof as a matter of adducing evidence. Section 101 of the Evidence Act deals with the former and Section 102 of the Evidence Act with the latter. The first remains constant but the second shifts. In a claim application, therefore, the burden of proof, in the first sense, certainly lies on the claimant. If he examines himself and his witness, if any, and if the evidence, tested in the light of the principles set out above, is found to be acceptable, the onus shifts on the tortfeasor to prove those circumstances, if any, which dislodge the assertions of the claimants. If the tortfeasor fails to prove before the Court any fact or circumstance which tends to affect the evidence led by the claimant, the claimant would be entitled to ask the Court to hold that he has established the case and, on that basis, to make a just award it would thus appear, that though the legal burden — the burden as a matter of law and pleadings — remains constant on the claimant, the burden as a matter of adducing evidence changes often times as the trial of the claim petition progresses. [54] Section 101(1) provides that ‘Whoever desires any court to give judgment as to any legal right or liability, dependent on the existence of facts which he asserts, must prove that those facts exist’. ‘Section 101 states that the initial burden of proving a prima facie case in his favour is cast on the plaintiff …’ (Woodroffe and Amir Ali, Law of Evidence (19th Ed Vol 3) at p 3194). Illustration (b) to s 101 puts it beyond doubt that the ‘burden of proof’ rests throughout on the plaintiff. Section 102 provides that ‘The burden of proof in a suit or proceeding lies on that person who would fail if no evidence at all were given on either side’. ‘The initial onus of proving the case is always on the plaintiff’ (Sarkar Law of Evidence 16th Ed at p 1593). Illustration

to s 102 puts it beyond doubt that a plaintiff has the initial onus of proof. [55] But ‘when (the plaintiff) gives such evidence as will support a prima facie case, the onus shifts on to the defendant, to adduce rebutting evidence to meet the case made out by the plaintiff. As the case continues to develop, the onus may shift back again to the plaintiff. It is not easy to decide at what particular stage, in the course of the evidence, the onus shifts from one side to the other. When after the entire evidence has been adduced, the tribunal feels it cannot make up its mind as to which of the versions is true, it will hold that the party on whom the burden lies has not discharged the burden, but if it has, on the evidence, no difficulty arriving at a definite conclusion, then the burden of proof on the pleading recedes into the background’ (Woodroffe and Amir Ali, at p 3194; see also Abrath v The North Eastern Railway Company at p 452). ‘… the onus of proof may shift … but the question must ultimately arise whether the person who is bound to prove the affirmative of the issue … has discharged … that burden’ (Jane Wakelin v The London and South Western Railway Company (1886) 12 App Cas 41 per Lord Halsbury LC) or proved ‘his case sufficiently to justify a judgment in his favour’ (Stoney v Eastbourne Rural District Council [1927] 1 Ch 367 at p 397 per Lord Hanworth MR). [56] Thus, a plaintiff has both the burden of proof as well as the initial onus of proof. In Britestone Pte Ltd v Smith & Associates Far East, Ltd [2007] 4 SLR 855, the Singapore Court of Appeal per VK Rajah JCA, delivering the judgment of the court, explained that at the start of the plaintiff’s case the burden of proof and the onus of proof coincide: … at the start of the plaintiff’s case, the legal burden of proving the existence of any relevant fact that the plaintiff must prove and the evidential burden of some (not inherently incredible) evidence of the existence of such fact coincide. Upon adduction of that evidence, the evidential burden shifts to the defendant, as the case may be, to adduce some evidence in rebuttal. If no evidence in rebuttal is adduced, the court may conclude from the evidence of the defendant. If, on the other hand, evidence in rebuttal is adduced, the evidential burden shifts back to the plaintiff. If, ultimately, the evidential burden comes to rest on the defendant, the legal burden of proof of the relevant fact would have been discharged by the plaintiff. The legal burden of proof — a permanent and enduring burden — does not shift. A party who has the legal burden of proof on any issue must discharge it throughout. Sometimes, the legal burden is spoken of, inaccurately, as ‘shifting’; but what is truly meant is that another issue has been engaged, on which the opposite party hears the legal burden of proof. [57] The rule is that ‘the onus of proof of any particular fact lies on the party who alleges it, not on him who denies it; et incumbit probation qui decit, non qui negat, Actori incibit probation … The plaintiff is bound in the first instance, to show a prima facie case, and if he leaves it imperfect, the court will not assist him. Hence the maxim Potior est condition defendantis. A plaintiff cannot obviously advantage himself by the weakness of the defence. A plaintiff’s case must stand or fall upon the evidence adduced by him. When, however, the defendant, or either litigant party, instead of denying what is alleged against him, relies on some new matter which, if true, is an answer to it, the burden of proof changes sides; and he, in his turn, is bound to show a prima facie case at least and, if he leaves it imperfect, the court will not assist him.”. [Penekanan ditambah]

Prinsip yang sama turut diputuskan dalam kes Tenaga Nasional Bhd v. Perwaja Steel Sdn Bhd [1998] 2 CLJ 740; [1998] 1 MLRA 178, Keruntum Sdn Bhd v The Director of Forests & Ors [2017] 3 MLJ 281; [2017] 4 MLRA 277 dan Hong Yik Trading v Liziz Plantation Sdn Bhd [2017] 5 MLJ 398; [2017] 4 MLRA 89.

Berdasarkan nas-nas undang-undang di atas, beban pembuktian dalam sesuatu kes sivil sentiasa terletak pada bahu pihak plaintif atau pihak yang menuntut dan ia adalah atas imbangan kebarangkalian. Prinsip ini turut terpakai kepada pihak yang membuat tuntutan balas. Kegagalan pihak yang menuntut dan membuat tuntutan balas berbuat demikian akan menyebabkan tuntutannya ditolak oleh Mahkamah.

Dalam kes ini, setelah Mahkamah ini meneliti, menilai dan mempertimbangkan segala pliding serta keterangan lisan dan dokumentar yang dikemukakan oleh Plaintif dan Defendan, Mahkamah ini mendapati bahawa Plaintif telah berjaya membuktikan tuntutannya atas imbangan kebarangkalian terhadap Defendan, manakala Defendan pula telah gagal membuktikan tuntutan balasnya terhadap Plaintif.

Oleh itu, Mahkamah ini telah membenarkan tuntutan Plaintif tersebut seperti yang dinyatakan dalam perenggan 3 di atas.

Dalam membenarkan tuntutan Plaintif tersebut, Mahkamah ini bersetuju dan menerima sepenuhnya hujahan peguam cara Plaintif dan tidak berhasrat untuk mengulanginya satu persatu di sini. Mahkamah ini hanya ingin menekankan isu-isu seperti di bawah sahaja.

Pertama, mengenai isu salah representasi Defendan kepada Plaintif yang dibangkitkan oleh Plaintif, berdasarkan keterangan saksi-saksi dan dokumentar dalam tindakan ini, Mahkamah ini berpuas hati dan mendapati bahawa Plaintif telah berjaya membuktikan atas imbangan kebarangkalian bahawa –

pada setiap masa yang material, pemilik sebenar Premis tersebut ialah LADA dan bukannya Defendan;

berdasarkan Perjanjian Pengurusan LADA bertarikh 29.11.2007, LADA hanya memberikan hak kepada Defendan untuk menguruskan Premis tersebut sahaja, iaitu bagi tempoh lima (5) tahun mulai 29.11.2007 hingga 28.11.2012;

Perjanjian Pengurusan LADA tersebut telahpun tamat pada 28.11.2012;

setelah Perjanjian Pengurusan LADA tersebut tamat pada 28.11.2012, Defendan telah menyewa Premis tersebut daripada LADA untuk menjalankan perniagaan yang dikenali sebagai Tubotel di Jetty Pelancongan Cenang, Kuala Cenang, Langkawi secara bulan ke bulan; dan

Defendan tidak mempunyai sebarang perjanjian dengan LADA dan/atau mendapat kebenaran LADA untuk menyewakan dan/atau menyewakan pula (sublet) Premis tersebut kepada Plaintif untuk Plaintif menjalankan perniagaan restoran makanan di Premis tersebut, iaitu seperti mana Perjanjian bertarikh 7.6.2023 tersebut.

Oleh itu, berdasarkan dapatan di atas, adalah menjadi dapatan Mahkamah ini bahawa –

Defendan telah membuat salah representasi kepada Plaintif semasa membuat tawaran kepada Plaintif untuk memasuki dan menandatangani Perjanjian bertarikh 7.6.2023 tersebut;

Defendan tiada mandat, kuasa dan locus standi –

untuk menyewakan dan/atau menyewakan pula Premis tersebut kepada Plaintif untuk Plaintif menjalankan perniagaan restoran makanan di Premis tersebut; dan

(ii) untuk memasuki dan menandatangani Perjanjian bertarikh 7.6.2023 tersebut dengan Plaintif;

Perjanjian bertarikh 7.6.2023 tersebut adalah tidak sah, terbatal dan tidak boleh dikuatkuasakan menurut undang-undang;

Perjanjian bertarikh 7.6.2023 tersebut adalah tidak mengikat Plaintif dan Defendan;

Defendan tidak boleh melucuthak Deposit tersebut dan menuntut apa-apa ganti rugi daripada Plaintif akibat daripada tindakan Plaintif menamatkan Perjanjian bertarikh 7.6.2023 tersebut; dan

Plaintif berhak untuk menuntut Deposit tersebut dan apa-apa ganti rugi yang berkaitan daripada Defendan akibat daripada penamatan Perjanjian bertarikh 7.6.2023 tersebut.

Kedua, mengenai isu ketinggian tembok kalis bunyi yang dibina oleh Plaintif di kawasan yang menghadap bilik di Tubotel, Premis tersebut seperti mana yang dibangkitkan oleh Defendan, adalah menjadi dapatan Mahkamah ini bahawa berdasarkan keterangan saksi-saksi, Plaintif telah berjaya membuktikan bahawa pembinaan tembok tersebut adalah mengikut ketinggian dan spesifikasi yang telah dipersetujui antara Plaintif dengan Defendan, iaitu enam (6) kaki. Tiada sebarang keterangan di hadapan Mahkamah ini yang menunjukkan bahawa Plaintif telah membina tembok kalis bunyi tersebut melebihi enam (6) kaki.

Oleh itu, Mahkamah ini mendapati dakwaan Defendan bahawa Plaintif telah memungkiri Perjanjian tersebut dengan membina tembok kalis bunyi melebihi enam (6) kaki adalah tidak berasas sama sekali.

Ketiga, mengenai tuntutan ganti rugi khas Plaintif berjumlah sebanyak RM440,914.96 bagi keseluruhan kos perbelanjaan ubah suai Premis tersebut, Mahkamah ini berpuas hati dan mendapati bahawa berdasarkan resit-resit, gambar-gambar dan bukti-bukti dokumentar lain yang dikemukakan oleh Plaintif, Plaintif telah berjaya membuktikan jumlah tuntutan ganti rugi khas sebanyak RM440,914.96 tersebut atas imbangan kebarangkalian dan ia telah gagal disangkal oleh Defendan.

Memandangkan Plaintif telah berjaya membuktikan tuntutan ganti rugi khas berjumlah RM440,914.96 tersebut atas imbangan kebarangkalian, maka pada pendapat Mahkamah ini, Plaintif berhak ke atas keseluruhan jumlah ganti rugi khas sebanyak RM440,914.96 tersebut. Walau bagaimanapun, bagi tuntutan ganti rugi am, Mahkamah ini mendapati ia telah gagal dibuktikan oleh Plaintif.

Keempat, mengenai tuntutan balas Defendan dalam tindakan ini, memandangkan Plaintif telah berjaya membuktikan bahawa Perjanjian bertarikh 7.6.2023 tersebut adalah tidak sah dan terbatal, maka Mahkamah ini berpendapat bahawa Defendan tidak berhak kepada remedi-remedi yang dipohon dalam tuntutan balasnya.

Berdasarkan alasan-alasan di atas, Mahkamah ini telah membenarkan sebahagian tuntutan Plaintif seperti mana yang dinyatakan di perenggan 3 di atas dengan kos sebanyak RM15,000.00 tertakluk kepada fi alokatur. Bertarikh : 13 APRIL 2026 (DR. ARIK SANUSI BIN YEOP JOHARI) HAKIM MAHKAMAH TINGGI MALAYA, ALOR SETAR KEDAH DARUL AMAN (KEDAH DARUL AMAN) Peguam bagi pihak Plaintif: Encik Rajadevan A/L Vamadevan (bersama Puan Fathin Delila binti Hamdan) Tetuan Rajadevan & Associates Peguam Bela dan Peguam Cara No. 105, Tingkat 1, Langkawi Mall Persiaran Bunga Raya, Kuah 07000 Langkawi KEDAH DARUL AMAN Tel : 04-9611 333 Ruj : RD/L/187/23](RD/D E-mel : rdlangkawi@gmail.com Peguam bagi pihak Defendan: Encik Lee Teong Ghee Tetuan T G Lee & Associates Peguam Bela dan Peguam Cara Unit 35, 6-1 Jalan Semarak Api 2 Diamond Square Commercial Centre Off Jalan Gombak 53000 KUALA LUMPUR Tel : 03-4021 2855 Ruj : 040/LT/23/LTG/AFZ E-mel : legal@tglee.com.my