XXXX (JC-84-49-12/2024)

Pesalah kanak-kanak (selepas ini dirujuk sebagai “PKK”) dalam kes ini dituduh di Mahkamah ini pada 4.12.24 di atas dua pertuduhan di bawah seksyen 376(1) Kanun Keseksaan seperti berikut:- "Bahawa kamu pada pertengahan bulan 9 tahun 2024 jam lebih kurang 2.00 petang, di Hall 7 Panggung Wayang Paragon BP Mall, dalam Daerah Batu Pahat di dalam Negeri Johor telah merogol seorang kanak-kanak perempuan yang berumur 15 tahun 8 bulan KPT: XXXXX (dirahsiakan), dengan itu kamu telah melakukan suatu kesalahan yang boleh dihukum di bawah seksyen 376(1) Kanun Keseksaan.” "Bahawa kamu pada 30.10.2024 jam lebih kurang 4.30 petang, di Rooftop Oldstreet, dalam Daerah Batu Pahat di dalam Negeri Johor telah merogol seorang kanak-kanak perempuan yang berumur 15 tahun 9 bulan KPT: XXXXX (dirahsiakan), dengan itu kamu telah melakukan suatu kesalahan yang boleh dihukum di bawah seksyen 376(1) Kanun

Setelah laporan akhlak disediakan, dalam kehadiran bapa kandung PKK, Mahkamah telah membaca semula pertuduhan dan isi kesalahan telah diterangkan kepada PKK dalam Bahasa Malaysia, dalam bahasa yang mudah difahami pada 22.1.25. PKK telah mengaku bersalah terhadap Pertuduhan tersebut. Mahkamah telah berpuas hati bahawa PKK memahami sifat dan akibat pengakuan bersalah, terutamanya mengenai perintah yang bakal dikenakan sebagaimana dinyatakan di bawah undang-undang.

Seterusnya, fakta kes dikemukakan oleh pihak pendakwaan dan ditandakan sebagai eksibit P1. Setelah dibacakan dan diterangkan kepada PKK dalam Bahasa Malaysia, PKK mengakui benar fakta kes tersebut. Fakta kes (yang relevan) sebagaimana yang dikemukakan dan diakui benar oleh PKK adalah seperti berikut: - “Pada bulan Oktober 2024, semasa Pengadu berada di rumah alamat (dirahsiakan) telah dapat tahu mangsa telah berhubung dengan teman lelakinya iaitu kamu melalui aplikasi Whatsapp dimana perbualan tersebut ke arah lucah. Pengadu juga mendapat tahu mangsa lewat datang bulan dan mengesyaki kamu telah melakukan hubungan seks dengan mangsa. Pengadu ada bertanyakan kepada mangsa tetapi tiada pengakuan dari mangsa. Kemudian pengadu buat laporan polis untuk membuat pemeriksaan terhadap mangsa di hospital. Mangsa menyatakan mula berkenalan dengan kamu sejak dari bulan Mei 2024 di BP Mall. Selepas berkenalan, kamu dan mangsa telah menjadi pasangan kekasih. Pada pertengahan bulan September 2024 jam lebih kurang 2.00 petang kamu telah membawa mangsa ke Panggung Wayang Paragon BP Mall di Hall 7 dan telah melakukan hubungan seks dengan mangsa sebanyak sekali… Pada 30.10.2024 jam lebih kurang 4.30 petang, kamu telah membawa mangsa ke Rooftop Oldstreet, Batu Pahat dan telah melakukan hubungan seks dengan mangsa sebanyak sekali… Kamu juga tahu mangsa merupakan seorang kanak-kanak yang berumur 15 tahun dan masih bersekolah… Hasil pemeriksaan oleh Pegawai Perubatan…telah mengesahkan terdapat kesan koyakan lama pada ‘Hymen’ mangsa di kedudukan jam 3,7,10 dan 12. Bertindak di atas maklumat, pada 1/12/2024 jam lebih kurang 1215 pagi, pihak polis dari D9 IPD Batu Pahat telah membuat tangkapan terhadap kamu di Pejabat Bahagian Siasatan Jenayah D9 IPD Batu Pahat. Oleh itu, kamu dituduh di bawah seksyen 376(1) Kanun Keseksaan”

PKK juga telah mengakui benar gambar-gambar tempat kejadian dan eksibit-eksibit lain yang dikemukakan oleh pihak pendakwaan. Mahkamah berpuas hati bahawa PKK mengaku bersalah dan telah memahami sepenuhnya sifat dan akibat pengakuan, maka pengakuan bersalah PKK diterima dan PKK didapati bersalah atas dua kesalahan di bawah seksyen 376(1) Kanun Keseksaan.

Seterusnya, Pegawai Akhlak telah mengemukakan laporan akhlak dan laporan tersebut telah diakui benar oleh PKK. Pegawai Akhlak membuat syor berkenaan perintah iaitu PKK diperintahkan untuk dihantar ke Sekolah Henry Gurney, Telok Mas Melaka menurut seksyen 91(1)(f) Akta Kanak-kanak 2001 (selepas ini dirujuk sebagai “Akta Tersebut”).

Dalam rayuan mitigasinya, PKK melalui Peguam Yayasan Bantuan Guaman Kebangsaan (YBGK) telah menyatakan bahawa PKK berusia 17 tahun dan sedang belajar di Kolej Vokasional. Peguam juga berhujah bahawa PKK akan menduduki Peperiksaan Sijil Pelajaran Malaysia pada bulan Oktober tahun ini dan sekiranya perintah sebagaimana syor dibuat, maka PKK akan menghadapi kesukaran untuk mengadaptasi keadaan baru di Sekolah Henry Gurney dan perkara ini akan menyulitkan persediaan PKK menghadapi peperiksaan tersebut. Peguam mencadangkan perintah alternatif dipertimbangkan bersama satu perintah untuk PKK menjalani sesi kaunseling di Jabatan Kebajikan Masyarakat bagi mengatasi masalah ketagihan menonton video lucah. Peguam juga berhujah bahawa adalah dikhuatiri bahawa perangai PKK akan menjadi lebih buruk sekiranya dihantar ke sekolah Henry Gurney.

Pihak pendakwaan antara lain memohon supaya Mahkamah membuat perintah sewajarnya mengambil kira pertuduhan di bawah seksyen 376 Kanun Kesekaan membawa hukuman pemenjaraan yang boleh sampai 20 tahun. Pihak pendakwaan juga memohon Mahkamah mengambil kira bahawa kes rogol di kalangan remaja semakin berleluasa di kalangan masyarakat dan dengan demikian Mahkamah sewajarnya memberi perintah yang bersesuaian yang akan bertindak sebagai pengajaran kepada masyarakat.

Dalam menjatuhkan sebarang perintah yang bersesuaian terhadap kanak-kanak, faktor utama yang perlu dipertimbangkan oleh Mahkamah adalah faktor kepentingan awam. Perintah yang dibuat Mahkamah bukan sahaja perlu bertindak sebagai pengajaran kepada PKK dari tidak mengulangi kesalahan yang sama, malah turut bertindak sebagai amaran kepada masyarakat umum berkenaan hukuman yang bakal dihadapi sekiranya melakukan kesalahan yang sama. Dalam menjelaskan perkara ini, Mahkamah dalam kes R v Ball 35 Cr. App. R164 memutuskan bahawa:- "In deciding the appropriate sentence a court should always be guided by certain considerations. The first and foremost is the public interest. The criminal law is publicly enforced, not only with the object of punishing crime, but also in the hope of preventing it. A proper sentence, passed in public, serves the public interest in two ways. It may deter others who might be tempted to try crime as seeming to offer easy money on the supposition, that if the offender is caught and brought to justice, the punishment will be negligible. Such a sentence may also deter the particular criminal from committing a crime again, or induce him to turn from criminal ways to an honest life.”

Malah, Mahkamah seharusnya memberi perhatian serius apabila pertuduhan rogol melibatkan kanak-kanak perempuan di bawah 16 tahun. Dalam menjelaskan perkara ini, Mahkamah Rayuan dalam kes Peilis Sami v PP [2012] MLJU 1757; [2014] 5 MLRA 172; [2014] 6 CLJ 670; [2014] AMEJ 0663 memutuskan bahawa:- “The courts in considering what ought to be the appropriate sentence in cases of statutory rapes must never for a moment lose sight of the fact that they have a duty to protect young girls such as the complainant in the instant case from unscrupulous men such as the appellant, always on the prowl to take sexual advantage of female minors.”

Namun, perkara ini tidak bermakna bahawa Mahkamah secara automatik menjatuhkan perintah yang paling berat apabila berhadapan dengan kesalahan rogol statutori melibatkan PKK seperti menghantar PKK ke sekolah Henry Gurney mahupun memenjarakan PKK. Sekiranya pendekatan sedemikian diambil, Mahkamah berpendapat bahawa perkara tersebut bertindak bertentangan dengan prinsip Akta Tersebut yang menetapkan perintah pemenjaraan atau kemasukan ke sekolah Henry Gurney sebagai langkah terakhir (last resort) dan dalam kes-kes terkecuali, dan hanya sekiranya PKK tidak dapat dipulihkan melalui langkah-langkah lain. Umpamanya, seksyen 96(2) Akta Tersebut memperuntukkan bahawa:- “(2) A child aged fourteen years or above shall not be ordered to be imprisoned if he can be suitably dealt with in any other way whether by probation, or fine, or being sent to a place of detention or an approved school, or a Henry Gurney School, or otherwise.”

Manakala, seksyen 75(1) Akta Tersebut memperuntukkan bahawa:- “(1) If-

a child is found guilty of any offence punishable with imprisonment;

the probation report submitted to the Court For Children shows that the child is not suitable to be rehabilitated in an approved school; and

it appears to the Court For Children-

that the offence committed is serious in nature; and

(ii) by reason of the nature of the child's criminal habits and tendencies it is expedient that the child be subject to detention for such term and under such instruction and discipline as appears most conducive to his reformation and the repression of crime, the Court For Children shall, after considering the probation report, send the child to a Henry Gurney School.”

Maka, pendekatan yang perlu diambil adalah untuk sentiasa mengutamakan kepentingan awam dan pada masa yang sama mengimbangi faktor-faktor lain yang berpihak kepada PKK. Dalam hal ini, Mahkamah merujuk kepada kes PP v MFM & Yang Lain [2023] MLJU 1661; [2023] CLJU 1479; [2023] AMEJ 1509 di mana Mahkamah Tinggi memutuskan bahawa:- “[18] Oleh itu semasa memberikan perintah yang sewajarnya terhadap Pesalah Kanak-kanak tersebut di bawah s. 91 (a) hingga (b) Akta Kanak-kanak 2001 Mahkamah Bagi Kanak-kanak perlu menggunakan Laporan Akhlak, pandangan Penasihat Mahkamah Bagi Kanak-kanak, faktor peringanan dan pemberatan, jenis kesalahan yang dilakukan dan kesan perintah tersebut kepada masa hadapan Pesalah Kanak-kanak tersebut tanpa mengenepikan kepentingan awam. [19] Selanjutnya pengendalian perbicaraan di Mahkamah Bagi Kanak-kanak perlu dilakukan dengan berhati-hati. Mahkamah Bagi Kanak-kanak tidak boleh sewenang-wenangnya mengganggap bahawa prosiding tersebut hanyalah sesuatu yang rutin (lazim) semata-mata dengan tidak menitikberatkan prosedur yang ditetapkan. Ia wajar dielakkan. Ini adalah disebabkan Mahkamah Bagi Kanak-kanak perlu berhati-hati dalam memberikan perintah terhadap Pesalah Kanak-kanak. Ia perlu dilakukan dengan penuh ihsan dan rahmah serta manusiawi bagi menjamin Pesalah Kanak-kanak tersebut diberikan peluang untuk menjalani kehidupan remajanya dengan sewajarnya untuk menjadi seorang warganegara yang baik dan mematuhi undang-undang pada masa dewasa kelak. Sebarang kekhilafan perintah yang diberikan akan menggelapkan masa depan Pesalah Kanak-kanak itu dan secara tidak disedari akan melahirkan warganegara yang tidak menghormati dan mematuhi undang-undang pada masa hadapan.”

Mahkamah dalam hal ini turut merujuk kepada kes PP v KM (A Child) & Anor [2010] 9 CLJ 605; [2009] AMEJ 0169; [2009] 4 MLRH 673 di mana Mahkamah memutuskan bahawa:- “In that sense, s. 91(1) of the said 2001 Act does provide for an array of possible options from which the court may make an appropriate order depending on the facts and circumstances of the case before it. Section 91 of the said 2001 Act can be described as being both a 'welfare-driven' as well as a 'justice-driven' piece of legislation and it is left to the wisdom of the court in the proper exercise of its discretion, to determine what kind of an order or orders ought to be made to meet the demands created by the circumstances of the case before it, bearing in mind always the twin purpose of ensuring that both the interests that impact on the welfare of the child offender and those impacting on the just expectation of society are duly considered and are sufficiently achieved.”

Mahkamah berpendapat bahawa pendekatan ini yang digunakan dalam kes-kes berikut yang menunjukkan bahawa Mahkamah-mahkamah memerintahkan bahawa PKK diberi perintah selain pemenjaraan atau kemasukan ke sekolah Henry Gurney:-

PP v Hidayatul Akmal Azman [2020] 7 MLJ 447; [2020] 1 CLJ 562; [2019] MLRHU 882, PKK dalam kes tersebut telah dituduh di Mahkamah Kanak-kanak bagi kesalahan merogol di bawah seksyen 376 Kanun Keseksaan. PKK mengaku bersalah dan Mahkamah Kanak-kanak mengenakan denda RM1,000.00 gagal bayar 3 bulan penjara terhadap PKK. Mahkamah Tinggi menolak rayuan pihak pendakwaan terhadap perintah tersebut;

PP v LKL [2018] MLJU 2140; [2019] 1 SMC 8, PKK dituduh dan mengaku bersalah atas kesalahan merogol seorang kanak-kanak berumur 15 tahun menurut seksyen 376(1) Kanun Keseksaan. Mahkamah Kanak-kanak dalam kes tersebut memerintahkan supaya PKK dikenakan denda RM5,000.00 di bawah seksyen 91(1)(d) Akta Tersebut dan ibu/bapa menyempurnakan bon berkelakuan baik kanak-kanak itu selama 2 tahun menurut seksyen 93(1) Akta Tersebut dengan syarat-syarat yang ditetapkan Mahkamah. Keputusan tersebut dirayu ke Mahkamah Tinggi (Rayuan Jenayah Mahkamah Tinggi Muar JB-41H- 3-01/2019) dan pada 17.4.2019, Mahkamah Tinggi mengesahkan perintah Mahkamah Kanak-kanak dan menolak rayuan pihak pendakwaan.

PP v MFHA [2022] 2 SMC 214, PKK yang berusia 15 tahun dituduh merogol seorang kanak-kanak berusia 14 tahun. Setelah mempertimbangkan keseluruhan fakta kes tersebut, Mahkamah Kanak-kanak memerintahkan supaya PKK dilepaskan atas bon kelakuan baik selama 2 tahun selaras seksyen 91(1)(b) Akta Tersebut dan kanak-kanak dikehendaki menjalani bengkel interaktif yang dianjurkan oleh Jabatan Kebajikan Masyarakat. Di samping itu, Ibu/Bapa diperintahkan menyempurnakan suatu bon bagi kelakuan baik kanak-kanak tersebut menurut seksyen 93(1) Akta Tersebut dengan syarat-syarat yang ditetapkan Mahkamah.

Berdasarkan pemerhatian di atas, Mahkamah telah mempertimbangkan faktor-faktor berikut dalam memerintahkan perintah bersesuaian terhadap PKK dalam kes ini.

Pesalah Pertama dan sifat/ kelakuan PKK

Undang-undang adalah mantap bahawa Mahkamah seharusnya memberi pertimbangan yang sewajarnya kepada Laporan Akhlak yang disediakan oleh Pegawai Akhlak bagi memastikan Mahkamah mencapai keputusan yang adil. Dalam hal ini, Mahkamah dalam kes A Child v Public Prosecutor (and Another Appeal) [2020] MLJU 1394; [2020] 1 LNS 2113; [2020] 8 AMR 343; [2020] MLRHU 1127 memutuskan bahawa:- “[108] In order for the court to ascertain the character, antecedents, age, health or mental condition of the offender or to the trivial nature of the offence or to any extenuating circumstances under which the offence was committed, the court must obtain the assistance of the welfare officer to probe on these facts. This too comes in the form of a probation report… [112] This probation report has indeed, a huge impact on the life of the young offender/child. As in medical prescriptions, a doctor diagnoses a patient of the nature and the extent of the illness suffered by the patient. Then the good doctor prescribes the proper treatment with or without medication. Unlike a medical treatment, the diagnosis is done by the probation officer (in our case, a welfare officer) but the final treatment or medication is decided by the court. It is of utmost importance to realise the contents of the probation report must be admissible, relevant and of good value. The probation officer is very much like a medical doctor in treating patients but in the context of social engineering and rehabilitation. The importance of the probation officer is akin to a social "medical doctor". Hence in the yesteryears, a probation report had a huge influence on the decisions of the courts.”

17.

Melalui penelitian Laporan Akhlak secara keseluruhan, selain kesalahan yang dituduh di Mahkamah, sifat dan kelakuan PKK juga tidak menunjukkan bahawa PKK mempunyai kecederungan atau tabiat untuk terlibat dalam kesalahan jenayah yang memerlukan perintah yang lebih berat dikenakan terhadap PKK. Dalam hal ini, Mahkamah merujuk kepada kes PP v Muhammad Fiqry Jafri & Anor [2021] 9 MLJ 915; [2021] 4 CLJ 552; [2021] AMEJ 0095; [2021] 3 MLRH 703 di mana Mahkamah memutuskan bahawa:- “[61] In R v. James Henry Sargeant [1974] 60 Cr App R 74, the appellant pleaded guilty to affray and was sentenced by the trial judge to two years' imprisonment. On appeal to the Court of Appeal, Lord Justice Lawton stated as follows: What ought the proper penalty to be? We have thought it necessary not only to analyse the facts, but to apply to those facts the classical principles of sentencing. Those classical principles are summed up in four words: retribution, deterrence, prevention and rehabilitation. Any judge who comes to sentence ought always to have those four classical principles in mind and to apply them to the facts of the case to see which of them has the greatest importance in the case with which he is dealing... Finally, there is the principle of rehabilitation. Some 20-25 years ago there was a view abroad, held by many people in executive authority, that short sentences were of little value, because there was not enough time to give in prison the benefit of training. The view is no longer held as firmly as it was. This young man does not want prison training. It is not going to do him any good. It is his memory of the clanging of prison gates which is likely to keep him from crime in the future...”

Malah, Mahkamah berpendapat bahawa pengalaman ditahan oleh pihak berkuasa atas kesalahan dipertuduhkan dan seterusnya proses perbicaraan kes di Mahkamah seharusnya telah memberi pengarajan berguna kepada PKK. Perkara ini juga disahkan melalui Laporan Akhlak di mana Pegawai Akhlak melaporkan bahawa:- “Penama dilihat mula menunjukkan keinsafan atas perlakuan yang dilakukan selepas diberikan nasihat daripada Pegawai Akhlak. Penama mengakui menyesal dengan apa yang telah berlaku”

Mahkamah dalam hal ini merujuk kepada kes Teo Siew Peng & 4 Ors v Public Prosecutor [1985] 2 MLJ 125; [1984] 1 LNS 71; [1984] 2 MLRH 621 di mana Mahkamah memutuskan bahawa:- “…The Smith case laid emphasis that the public have no greater interest than that young offenders should become good citizens. Having regard to the circumstances of the offence, the character and antecedents of each of the appellants and the probation reports, I am of the opinion that the object of turning the appellants into good citizens could be better achieved by not sending them to prison and imposing whipping at the same time. It is noted that each of them had been in custody for over 80 days. This no doubt, having regard to the evidence before this court, would have had a salutary effect on each of the appellants.”

Maka, Mahkamah telah mengambil kira faktor tersebut dalam menentukan perintah sewajarnya dalam kes ini.

Usia PKK

Usia PKK semasa melakukan kesalahan ini adalah 16 tahun 1 bulan manakala semasa perintah dijatuhkan, PKK berusia 16 tahun 3 bulan. Mahkamah berpendapat bahawa perintah pemenjaraan atau tahanan di institusi seharusnya menjadi pilihan terakhir sekiranya PKK tidak dapat dipulihkan melalui perintah lain yang sesuai.

Pendekatan ini adalah konsisten dengan kes-kes yang telah diputuskan Mahkamah, umpamanya dalam kes PP v Mohammad Zhahirin Yusof [2014] MLRHU 68; [2014] 1 LNS 84; [2014] AMEJ 0245, iaitu kes rogol terhadap mangsa yang berusia 15 tahun 7 bulan ketika kejadian, Mahkamah Tinggi memutuskan bahawa:- “[28] Jadi persoalannya sekarang ini perluka[h] semua remaja yang melakukan kesalahan sama macam Perayu dikenakan hukuman pemenjaraan? Kita semua sedia maklum adalah menjadi prinsip hukuman yang mantap bahawa pesalah remaja, bilamana dibolehkan dan bergantung juga kepada keadaan kesalahan dilakukan, hendaklah diasingkan daripada pemenjaraan terutamanya bila terdapatnya cara lain yang berkesan menangani perkara tersebut… [29] Pernyataan oleh Bellamy J dalam kes Tukiran Taib v. Public Prosecutor (supra) tersebut yang dibuat dalam tahun 1955 telah menjadi prinsip panduan bagi Mahkamah melaksanakan budi bicaranya bila menilai hukuman yang sesuai untuk pesalah remaja. Terdapat banyak nas undang-undang berbangkit dari keputusan Mahkamah yang menentang memerintahkan pesalah pertama dan remaja menjalani hukuman penjara antaranya Teoh Ah Kow v. PP [1960] 1 LNS 140; PP v. Mohamed Nor & Ors [1985] 1 LNS 25 dan Winston Rajah v. PP [1998] 1 LNS 54.”

Mahkamah juga merujuk kepada kes Teo Siew Peng (supra) di mana Mahkamah memutuskan bahawa:- “As stated, at the time of the commission of the offence, all the appellants were young offenders, none of whom was above the age of 19 years. They are also first offenders. I take note of what was stated in the judgment in Tukiran bin Taib v Public Prosecutor [1955] MLJ 24 that "it is very desirable that a young first offender who is between the ages of 17 and 21 should be kept out of prison, if possible." In that case, it is true that instead of imprisonment the appellant was sentenced to an advanced approved school, but the emphasis is that in respect of young offenders, imprisonment should be avoided as far as possible.”

Mahkamah juga sedia maklum bahawa dalam usia muda sebagaimana PKK, walaupun PKK sedar tentang tindakan yang telah dilakukan, namun sebagaimana dinyatakan dalam laporan akhlak, PKK tidak matang untuk memikirkan kesan tindakan tersebut terhadap masa hadapan PKK. Dalam hal ini, Mahkamah merujuk kepada kes PP v MFHA (supra) di mana Mahkamah memutuskan bahawa:- “[34] Mahkamah turut mengambil kira masa depan kanak-kanak dalam memberikan perintah bon berkelakuan baik. Kanak-kanak dalam kes ini baru berusia 16 tahun ketika perintah ini diberikan. Dalam usia sebegini kanak-kanak boleh dikatakan mempunyai masa depan yang cerah di masa hadapan sekiranya diberikan peluang kali kedua oleh mahkamah. Mahkamah berpendapat bahawa dengan mengenakan hukuman berbentuk pemenjaraan atau sekatan di institusi yang ditetapkan akan menyekat potensi serta bakat yang terdapat di dalam diri kanak-kanak bagi membolehkannya menyumbang kepada pembangunan negara. [35] Mahkamah turut berpendapat pada usia sebegini muda, kanak-kanak merupakan seorang yang masih mentah dan kurang memikirkan kesan dan akibat perbuatannya. Keseronokan jangka pendek menyebabkan kanak-kanak ini terjerumus ke dalam jurang kesalahan jenayah yang boleh merosakkan masa hadapannya.”

Malah, perkara sama diputuskan dalam kes PP v Hidayatul Akmal (supra) di mana Mahkamah Tinggi memutuskan bahawa:- “[47] This court is of the view that it is in public interest the respondent should be given the opportunity to be a good citizen and rehabilitate himself. In the event the respondent be imprisoned at a young age, the respondent be turned into a hardened criminal. [48] The respondent is a first-time offender. The recommendation from the Pegawai Akhlak is that a fine be imposed in accordance with s. 91(1)(d) of the Child Act 2001. [49] As a child, it is possible that the respondent has not yet matured and was unable to recognise the consequences of his actions. [50] Thus, this court is of the opinion that the respondent should not be imprisoned and whipped. Instead, the respondent should be given the opportunity to become a good member of society.”

Pengakuan salah PKK

PKK dalam kes ini telah mengaku bersalah pada Pengurusan Kes pertama setelah laporan akhlak telah disediakan oleh Pegawai Akhlak. Kepentingan awam memerlukan Mahkamah mempertimbangkan pengakuan salah PKK pada peluang terawal dalam menjatuhkan perintah yang sewajarnya. Dalam hal ini, Mahkamah merujuk kepada kes Shuk Dev Oli (Warganegara Nepal) v PP [2014] 1 LNS 103; [2014] AMEJ 0246; [2014] MLRHU 70 di mana Mahkamah memutuskan bahawa:- “[18] Mahkamah ini tidak menafikan kepentingan awam hendaklah mendahulukan kepentingan peribadi perayu terutamanya dalam kes melibatkan kesalahan serius di bawah Seksyen 395 Kanun Keseksaan. Namun begitu pengakuan bersalah Perayu di peringkat seawal perbicaraan tidak boleh diketepikan begitu sahaja kerana ianya merupakan salah satu faktor peringanan hukuman yang baik. Kredit serta diskaun boleh diberikan atas pengakuan sedemikian. Prinsip ini menjadi amalan kepada Mahkamah dalam mempertimbangkan hukuman yang setimpal bagi menggalakkan Perayu mengaku bersalah di atas pertuduhan yang dibuat supaya masa, tenaga dan kos semua pihak yang terlibat dapat dijimatkan. Saksi-saksi juga tidak perlu dipanggil… [20] Disahkan dalam kes ini Mahkamah dapati Perayu telah mengaku salah "at the very first opportunity" pada hari yang telah ditetapkan untuk bicara. Otoriti yang menyokong adalah sepertimana diputuskan di dalam kes-kes Mohd Abdullah Ang Swee kang v. PP [1987] 2 CLJ 405; [1987] CLJ (Rep) 209, PP v. Ravendran & Ors [1992] 1 LNS 47; Soosainathan v. PP [2001] 6 CLJ 44 dan San Soo Kim v. PP [1975] 1 LNS 158. Sekaligus, Mahkamah merumuskan Perayu telah banyak menjimatkan masa, tenaga dan kos. Di sini adalah wajar pengakuan Perayu di terima sebagai salah satu alasan untuk diberikan kredit atau diskaun.”

Sekiranya Mahkamah langsung tidak memberi sebarang pertimbangan terhadap pengakuan salah PKK, maka perkara ini tidak akan menggalakkan pesalah-pesalah lain untuk turut menimbang untuk membuat pengakuan salah, kerana pengakuan salah mereka tidak akan bermanfaat dalam mengurangkan hukuman mereka. Hal ini secara tidak langsung akan menyebabkan peningkatan kes-kes tertunggak, yang nyata akan bertentangan dengan kepentingan awam. Perkara ini ada dinyatakan dalam kes PP v Khairil Anwar Abdul Rahim [2016] 3 MLJ 458; [2016] 1 LNS 403; [2016] MLRAU 201 di mana Mahkamah Rayuan memutuskan seperti berikut:- “[16] Nevertheless, it is an accepted policy of the courts that a plea of guilty should in most cases be treated as a mitigating factor. The reasons for this are obvious. A guilty plea avoids the expense and inconvenience of a trial. A discount for a guilty plea serves as a strong incentive and encourages such pleas. On the other hand, if there is no such incentive, accused persons may then all insist on a trial as they have nothing to lose since the sentence will be the same. (Sau Soon Kim v. PP [1975] 2 MLJ 134; Mohamed Abdullah Ang Swee Kang v. PP [1987] CLJ Rep 209; [1988] 1 MLJ 167; R v. Boyd [1989] 2

Malah, pengakuan salah PKK pada peluang terawal iaitu pada tarikh Pengurusan Kes pertama setelah Laporan Akhlak disediakan menunjukkan bahawa PKK telah insaf ke atas kesalahan yang dilakukan. Malah, PKK juga telah memberi akujanji semasa rayuan mitigasi bahawa PKK tidak akan mengulangi kesalahan seumpamanya pada masa-masa akan datang. Dalam hal ini, Mahkamah merujuk kepada kes Mahkamah Rayuan PP v Mohd Syahmi Mohd Fared & Yang lain [2015] MLJU 994; [2015] MLRAU 512; [2015] 1 LNS 328 di mana Mahkamah memutuskan bahawa:- “Mereka mengaku bersalah sebaik sahaja ditawarkan pertuduhan, ini menunjukkan keinsafan mereka.” [Rujuk juga kes Mahkamah Rayuan PP v Ummi Kalsom Bahak [2015] MLJU 2248; [2015] 1 LNS 1493; [2015] MLRAU 489.]

Mahkamah berpendapat bahawa pengakuan salah PKK bermakna saksi-saksi dalam kes ini, terutama saksi-saksi profesional seperti Doktor yang telah menyediakan laporan pemeriksaan awal tidak perlu hadir ke Mahkamah untuk menjalani proses perbicaraan yang panjang. Dalam hal ini, Mahkamah merujuk kepada kes PP v Muhammad Fiqry Jafri (supra) di mana Mahkamah memutuskan bahawa:- “[48] I take note that the respondents pleaded guilty before the trial started. Judicial time and expenses were saved. Witnesses are spared of not only trips to the court away from work or other responsibilities but more importantly they are spared of the rigorous cross-examination in a criminal trial.”

Pengakuan salah PKK juga bermaksud mangsa dalam kes rogol statutori ini yang hanya berusia 16 tahun ketika sebutan kes ini tidak perlu melalui trauma memberi keterangan di Mahkamah dan juga tidak tertakluk kepada pemeriksaan balas yang panjang berkenaan insiden yang telah berlaku. Dalam hal ini, Mahkamah merujuk kepada kes PP v LKL (supra) di mana Mahkamah memutuskan bahawa:- “[32] Dalam membuat pengakuan salah, pesalah kanak-kanak bukan sahaja menjimatkan masa dan kos pihak-pihak dan mahkamah, malah pengakuan tersebut juga membolehkan mangsa yang kini baru berusia 16 tahun tidak perlu melalui trauma memberi keterangan di mahkamah yang merupakan satu proses yang tidak begitu menyenangkan. Perkara-perkara ini perlu dipertimbangkan mahkamah dalam menentukan perintah sewajarnya kepada pesalah kanak-kanak.”

Tiada kekerasan digunakan

Mahkamah sedia maklum bahawa kerelaan bukan merupakan isu dalam kes rogol bagi mangsa yang berusia 16 tahun ke bawah. Dalam hal ini, Mahkamah merujuk kepada buku “Mallal’s Penal Law, Malayan Law Journal Sdn Bhd, 2002 (muka surat 640)” yang memperuntukkan bahawa:- “By virtue of paragraph (f), any sexual intercourse with a woman under the age of sixteen years is rape even if she consents to the act. This provision is for the protection of young women who may not comprehend the far reaching implications of their actions, and to prevent men taking advantage of their youth. Thus, this form of rape is known as ‘statutory rape’ as it is by virtue of a statutory provision only that consensual sexual intercourse is made illegal…”

Namun, pada masa yang sama, sama ada PKK telah menggunakan kekerasan atau bertindak ganas adalah faktor yang secara konsisten dipertimbangkan Mahkamah dalam menentukan hukuman/perintah bersesuaian terutama kepada seseorang Pesalah Kanak-kanak. Dalam hal ini, Mahkamah merujuk kepada kes PP v Muhammad Shakir Azizan [2015] MLRHU 987; [2016] 3 CLJ 300 di mana Mahkamah memutuskan bahawa:- “[20] Mahkamah ini telah menimbangkan kes William Ayau (supra) fakta kesnya berbeza dengan kes di hadapan mahkamah sekarang. Dalam kes William Ayau (supra ) semasa rogol dilakukan terdapatnya unsur paksaan dan tertuduh mempunyai tiga rekod kesalahan lampau dan ini mewajarkan hukuman penjara 15 tahun dan lima sebatan rotan. Mahkamah ini berpendapat dalam kes sekarang, tiada paksaan dilakukan ke atas mangsa. Mahkamah ini telah meneliti laporan perubatan bertarikh 13 April 2011 di mana Dr Pang Ay Minn mengesahkan mangsa tidak mengalami sebarang kecederaan luaran dan ini menunjukkan perlakuan seks dilakukan dengan sukarela dan tanpa paksaan.”

Dalam kes di hadapan Mahkamah ini, laporan pemeriksaan awal Pegawai Perubatan [P5] dengan jelas menyatakan bahawa mangsa tidak mengalami sebarang kecederaan luaran dan hanya terdapat koyakan lama pada hymen. Dalam hal ini, Mahkamah merujuk kepada kes PP v Mohammad Ridwan Mohd Fauzi [2015] MLJU 484; [2015] MLRHU 649; [2015] 1 LNS 838; [2015] AMEJ 1298 di mana Mahkamah memutuskan bahawa:- “Perlu ditekankan di sini bahawa walaupun di dalam kesalahan "statutory rape " seperti ini, pada dasarnya elemen kerelaan bukan merupakan salah satu elemen pertuduhan, namun ianya merupakan faktor yang perlu diambil kira untuk menentukan hukuman yang sesuai kerana setiap kes mempunyai fakta yang berbeza. Contohnya perbezaan perlu dibuat di antara kes yang mana mangsa bawah umur tersebut telah ditipu dan diheret dan dipaksa secara kejam melakukan hubungan seks dan dibandingkan dengan fakta kes di mana mangsa melakukan hubungan seks secara suka sama suka, seperti di dalam kes ini. Ini telah diputuskan oleh beberapa kes tersohor sebelum ini.”

Mahkamah juga mendapati bahawa fakta kes yang dikemukakan oleh pihak pendakwaan tidak mendedahkan sebarang kekerasan atau keganasan pada pihak PKK dan tidak terdapat sebarang keterangan sedemikian dikemukakan kepada Mahkamah. Dalam hal ini, rujukan dibuat juga kepada kes Mahkamah Rayuan Nor Afizal Azizan v PP [2012] 6 MLJ 171; [2012] 5 MLRA 20; [2012] 6 CLJ 370; [2012] 5 AMR 612 yang juga telah pertimbangkan faktor ini:- “[24] In the present case, if the appellant had been older, or he had used force, coercion or violence on the victim, or he had tricked the victim into submitting to him or he had not cooperated with the police and he had not shown any remorse to his act or there is no guarantee that he will not be committing the same offence in the future, we would not have any hesitation, as we have done in many other cases of similar nature, to impose a lengthy custodial sentence. But before us is a young boy who was extremely remorseful for what he had done and had thrown himself to the mercy of the court by pleading guilty to the charge.”

Peranan keluarga dalam reformasi PKK

Mahkamah seterusnya mempertimbangkan peranan keluarga dalam reformasi PKK dalam menentukan perintah sewajarnya dalam kes ini. Menurut laporan akhlak, penama boleh diuruskan di dalam komuniti memandangkan Bapa Kandung akan memberi pengawasan dan sekatan masa kepada PKK agar kesalahan sama tidak berulang. Laporan Akhlak juga mengesahkan bahawa ahli keluarga PKK akan memberikan sokongan dan dorongan kepada PKK untuk berubah ke arah menjadi insan yang lebih baik. Mahkamah berpendapat bahawa saranan pegawai akhlak untuk keluarga PKK membantu PKK ke arah pemikiran positif dan kesanggupan keluarga untuk menerima kembali PKK dan membantu beliau untuk pulih seperti sediakala, adalah selaras dengan salah satu objektif Akta Kanak-kanak 2001 digubal.

Undang-undang adalah mantap bahawa dalam memutuskan sesuatu hukuman/ perintah, Mahkamah juga perlu mempertimbangkan objektif statut tersebut digubal. Dalam hal ini, Mahkamah merujuk kepada kes PP v Prolific Yield Sdn Bhd [2021] 10 MLJ 637; [2021] 4 MLRH 55; [2021] 6 CLJ 294 di mana Mahkamah memutuskan bahawa:- “[27] I will add another factor to this list. To my mind, in considering whether public interest is served by the sentence to be imposed, the court cannot but must have regard to the objective of the relevant statutory provision. For it is only when this is done that one can truly say whether the public interest which is reflected in the objective of the said statutory provision is really given a consideration to. [28] The preamble to the Act states that it is…”

Mahkamah merujuk kepada mukadimah (preamble) Akta Kanak-kanak 2001 yang dengan jelas memperuntukkan peranan institusi keluarga dalam membentuk sahsiah seseorang kanak-kanak seperti berikut:- “MENGAKUI bahawa keluarga merupakan kumpulan asas dalam masyarakat yang menyediakan suasana semula jadi bagi pembesaran, penyaraan dan kebajikan semua anggotanya, khususnya kanak-kanak, supaya mereka boleh membesar dalam suasana aman, bahagia, kasih sayang dan persefahaman untuk memperoleh keyakinan penuh, maruah dan nilai diri seseorang manusia: MENGIKTIRAF peranan dan tanggungjawab keluarga dalam masyarakat, supaya mereka diberi bantuan yang perlu untuk membolehkan mereka menunaikan tanggungjawab mereka sepenuhnya sebagai sumber pemeliharaan, penyaraan, pemulihan dan perkembangan kanak-kanak dalam masyarakat: MAKA, OLEH YANG DEMIKIAN, DI PERBUAT oleh Parlimen Malaysia seperti yang berikut…:”

Malah, Bapa Kandung PKK yang hadir semasa perbicaraan telah mengulangi komitmen beliau dalam memastikan kawalan terhadap PKK. Peranan institusi keluarga dalam membantu seseorang PKK untuk pulih ke pangkuan jalan yang betul dari segi emosi, ahklak dan kerohanian sememangnya pernah diambil kira mahkamah dalam kes-kes yang bersesuaian. Sebagai contohnya, dalam kes PP v Mashaifee Mohd Zaki [2017] MLJU 581; [2017] MLRHU 392; [2016] 1 LNS 1825, Mahkamah memutuskan bahawa:- “The accused also has very good family support (family was present at trial) and this factor is important in ensuring that the accused will turn over a new leaf. Every opportunity should be given to the accused to do so.”

Keputusan Mahkamah ini juga adalah selaras dengan keputusan Mahkamah dalam kes A Juvenile v PP [2002] MLJU 471; [2002] 3 MLRH 285; [2003] 1 CLJ 171 di mana Mahkamah memutuskan bahawa:- “The parents wanted a chance to look after the juvenile and with such family support the juvenile might just do well in his study and in his future undertakings. The juvenile is genuinely contrite as the probation report shows and was very worried that he would not be allowed to continue his study if his school found out what happened. The learned magistrate dismissed the idea of letting the parents take care of the child because the offence of theft is a serious offence as can be seen by the mandatory minimum sentence of one year and the maximum of seven years. Just because the offence of theft of a vehicle is serious should not disentitle the parents to take care of the juvenile. The learned magistrate should weigh the alternatives, that is of sending the juvenile to the Henry Gurney School or of letting the parents take care of the juvenile, to see which is better. The seriousness of the offence does not weigh much nor the rampancy of such offence. It is in the interest of the public that the juvenile realized his mistake which he does and that he be properly educated so that he will not be a bother in the future which letting his parents take care of him will provide.”

Pandangan Penasihat-penasihat

Setelah hujahan mitigasi PKK dan hujahan pemberatan, Mahkamah juga telah memohon pandangan penasihat-penasihat berkenaan perintah yang wajar dikenakan terhadap PKK. Penasihat-penasihat bersetuju dengan hujahan peguam YBGK yang memohon supaya PKK tidak dikenakan perintah untuk dihantar ke Sekolah Henry Gurney malah dikenakan perintah alternatif yang dapat mengawal PKK dengan sewajarnya. Mahkamah telah memberikan pertimbangan sewajarnya terhadap pandangan Penasihat-penasihat tersebut sebagaimana diputuskan dalam kes PP v MFM (supra) seperti berikut:- “[12] Secara umumnya tugas utama Penasihat Kanak-kanak adalah untuk menasihati Mahkamah Bagi Kanak-kanak mengenai pertimbangan yang perlu dibuat dalam memutuskan perintah yang bersesuaian terhadap mana-mana Pesalah Kanak-kanak dan jika perlu menasihati ibu atau bapa atau penjaga kanak-kanak itu. Akta Kanak-kanak 2001 telah menjelaskan secara jelas peranan Penasihat Kanak-kanak. Ia dapat difahami disebabkan Penasihat Kanak-kanak dilantik daripada individu yang mempunyai pengalaman di dalam berurusan dengan kanak-kanak yang mana salah seorang daripadanya diwajibkan hendaklah seorang wanita. Pada hemat mahkamah ia bertujuan untuk Majistret yang mengendalikan perbicaraan di Mahkamah Bagi Kanak-kanak dapat mempertimbangkan perkara-perkara yang penting dan bersesuaian untuk perintah kepada Pesalah Kanak-kanak…

Mahkamah Bagi Kanak-kanak sebelum membuat keputusan mengenai perintah yang hendak dikenakan hendaklah memastikan daripada setiap Penasihat Kanak-kanak pendapatnya dan semua pendapat itu hendaklah direkodkan. Setelah menimbangkan pendapat Penasihat Kanak-kanak, Mahkamah Bagi Kanak-kanak bolehlah membuat perintah dan ia tidak terikat untuk mengikut pendapat Penasihat Kanak-kanak tersebut atau salah seorang daripada mereka. Sekiranya Mahkamah Bagi Kanak-kanak tidak bersetuju dengan pendapat Penasihat Kanak-kanak tersebut ia hendaklah merekodkan sebab-sebab Mahkamah Bagi Kanak-kanak itu tidak bersetuju dengan pendapat tersebut, s. 90 (18) Akta Kanak-kanak 2001.”

Setelah mempertimbangkan laporan akhlak secara menyeluruh dan setelah mempertimbangkan hujahan mitigasi peguam YBGK dan hujahan pemberatan pihak pendakwaan, dan setelah mempertimbangkan pandangan Penasihat-penasihat, dan setelah mengimbangi kepentingan awam dan faktor-faktor lain yang berpihak kepada PKK sebagaimana dibincangkan di atas, menurut seksyen 91(1)(b) Akta Tersebut, Mahkamah memerintahkan supaya PKK dilepaskan setelah menyempurnakan suatu bon berkelakuan baik selama 3 tahun dengan jaminan bercagar RM1,000.00 dengan ibu / bapa kandung PKK sebagai penjamin.

Mahkamah juga telah mempertimbangkan kandungan laporan akhlak yang melaporkan bahawa kesalahan yang dilakukan PKK adalah diakibatkan oleh ketagihan PKK menonton video-video lucah di telefon bimbitnya dan kawasan yang dikunjungi PKK berisiko untuk melakukan perbuatan jenayah. Mengambil kira komitmen yang ditunjukkan Bapa Kandung PKK dalam mengawal tingkah laku PKK untuk kembali ke pangkal jalan yang betul, Mahkamah juga memerintahkan supaya Bapa/ Ibu Kandung PKK menyempurnakan Bon Berkelakuan Baik PKK selama 1 tahun menurut seksyen 93(1) Akta Tersebut dengan syarat-syarat berikut:-

Ibu atau Bapa hendaklah memastikan PKK mematuhi sekatan masa bermula jam 10.00 malam hingga 6.00 pagi kecuali ditemani oleh Ibu atau Bapa atau mendapatkan kebenaran bertulis dari pihak Jabatan

Ibu atau Bapa memastikan PKK menghadiri program kaunseling sebagaimana yang ditetapkan oleh Pegawai Kaunseling di Jabatan

Ibu atau Bapa menemani PKK melapor diri di Jabatan Kebajikan Masyarakat dua bulan sekali sepanjang tempoh bon; dan

Ibu atau Bapa hendaklah memastikan PKK tidak terlibat dengan kesalahan lain pada masa akan datang.

Mahkamah tidak menafikan bahawa kesalahan yang dilakukan PKK adalah kesalahan yang serius. Namun, Mahkamah ini yang bersidang sebagai Mahkamah Kanak-kanak tidak akan mengabaikan tugas Mahkamah untuk mengambil kira kesemua faktor-faktor lain sebagaimana dinyatakan di atas dalam mencapai keseimbangan di antara kepentingan awam dan kepentingan kanak-kanak dalam menjatuhkan perintah yang sesuai. Mahkamah berpendapat bahawa Perintah yang dibuat oleh Mahkamah ini bukan sahaja dalam kepentingan PKK, malah juga atas kepentingan awam yang memerlukan peluang sewajarnya diberikan kepada kanak-kanak untuk insaf dan mengubah dirinya ke pangkal jalan yang betul melalui program kaunseling dan dengan sokongan moral keluarga PKK.

Mahkamah percaya bahawa PKK telah mendapat pengajaran berguna setelah ditahan pihak berkuasa. Mahkamah yakin PKK akan menggunakan peluang yang diberikan Mahkamah dengan sewajarnya. Bertarikh: 31 Januari 2025 Disediakan oleh, ………………………………….

Puan Sidatol Aini Bt Jafri

En Tan Ming Chong Kes-kes yang dirujuk:-

R v Ball 35 Cr. App. R164 2. Peilis Sami v PP [2012] MLJU 1757; [2014] 5 MLRA 172; [2014] 6 CLJ 670; [2014]

PP v MFM & Yang Lain [2023] MLJU 1661; [2023] CLJU 1479; [2023] AMEJ 1509 4. PP v KM (A Child) & Anor [2010] 9 CLJ 605; [2009] AMEJ 0169; [2009] 4 MLRH 673 5. PP v Hidayatul Akmal Azman [2020] 7 MLJ 447; [2020] 1 CLJ 562; [2019] MLRHU 882 6. PP v LKL [2018] MLJU 2140; [2019] 1 SMC 8 7. PP v MFHA [2022] 2 SMC 214 8. A Child v Public Prosecutor (and Another Appeal) [2020] MLJU 1394; [2020] 1 LNS 2113; [2020] 8 AMR 343; [2020] MLRHU 1127 9. PP v Muhammad Fiqry Jafri & Anor [2021] 9 MLJ 915; [2021] 4 CLJ 552; [2021] AMEJ 0095; [2021] 3 MLRH 703 10. Teo Siew Peng & 4 Ors v Public Prosecutor [1985] 2 MLJ 125; [1984] 1 LNS 71; [1984] 2 MLRH 621 11. PP v Mohammad Zhahirin Yusof [2014] MLRHU 68; [2014] 1 LNS 84; [2014] AMEJ 0245 12. Shuk Dev Oli (Warganegara Nepal) v PP [2014] 1 LNS 103; [2014] AMEJ 0246; [2014] MLRHU 70 13. PP v Khairil Anwar Abdul Rahim [2016] 3 MLJ 458; [2016] 1 LNS 403; [2016] MLRAU 201 14. PP v Mohd Syahmi Mohd Fared & Yang lain [2015] MLJU 994; [2015] MLRAU 512; [2015] 1 LNS 328 15. PP v Ummi Kalsom Bahak [2015] MLJU 2248; [2015] 1 LNS 1493; [2015] MLRAU 489 16. PP v Muhammad Shakir Azizan [2015] MLRHU 987; [2016] 3 CLJ 300 17. PP v Mohammad Ridwan Mohd Fauzi [2015] MLJU 484; [2015] MLRHU 649; [2015] 1 LNS 838; [2015] AMEJ 1298 18. Nor Afizal Azizan v PP [2012] 6 MLJ 171; [2012] 5 MLRA 20; [2012] 6 CLJ 370; [2012]

PP v Prolific Yield Sdn Bhd [2021] 10 MLJ 637; [2021] 4 MLRH 55; [2021] 6 CLJ 294 20. PP v Mashaifee Mohd Zaki [2017] MLJU 581; [2017] MLRHU 392; [2016] 1 LNS 1825 21. A Juvenile v PP [2002] MLJU 471; [2002] 3 MLRH 285; [2003] 1 CLJ 171