XXXX v Pendakwa Raya (C-05(SH)-169-06/2020)

Content

1 DALAM MAHKAMAH RAYUAN MALAYSIA DI PUTRAJAYA (BIDANG KUASA RAYUAN) RAYUAN JENAYAH NO: C05(SH)-167-06/2020, C-05(M)-168-06/2020 & C-05(SH)-169-06/2020

Subparagraph

(ii) Simati telah mengikut mereka dan dibawa ke ladang kelapa sawit dekat Sungai Triang dengan menaiki satu motosikal;

Subparagraph

(iii) Sebilah pisau telah dibawa bersama;

Subparagraph

(iv) Perayu Kedua dan Perayu Pertama telah merogol Simati kemudian menikamnya;

Subparagraph

(vi) Perayu Kedua telah membuang pisau yang digunakan untuk membunuh Simati;

Subparagraph

(vii) Perayu Pertama telah mengambil P12A(1) dan selepas itu diberikan kepada Perayu Kedua kemudiannya yang telah menjualnya kepada SP6; dan

Subparagraph

(viii) Perayu Kedua dan Perayu Pertama telah mencari semula pisau yang dibuang. [11] Di akhir kes pendakwaan, berdasarkan penilaian maksima terhadap keterangan-keterangan yang dikemukakan Hakim Bicara telah merumuskan bahawa penglibatan Perayu Kedua langsung tidak dipertikaikan dalam kes ini walaupun dia telah menafikan menikam Simati dan mengatakan Perayu Pertama yang menikam Simati. Penemuan fakta membuktikan Perayu Kedua dan Perayu Pertama telah bertindak bersama demi mencapai niat bersama untuk membunuh Simati. Oleh itu, pihak pendakwaan telah berjaya membuktikan suatu kes prima facie bagi pertuduhan membunuh di bawah seksyen 302 KK. [12] Bagi pertuduhan di bawah seksyen 376(2) KK, Hakim Bicara berpuas hati bahawa pihak pendakwaan telah berjaya membuktikan suatu kes prima facie terhadap Perayu Kedua sepertimana dinyatakan dalam alasan penghakiman. [13]

Preamble

Menurut keterangan SP8 dan SP18, mereka telah mengesahkan bahawa Perayu Kedua telah membuat pengakuan di hadapan mereka bahawa dia telah merogol Simati. Keterangan mereka turut disokong oleh keterangan SP16 dan laporan DNA ekshibit P82 yang mengesahkan terdapat kesan air mani Perayu Kedua dalam vagina Simati. Kehadiran air mani tersebut membuktikan telah berlaku kemasukan zakar Perayu Kedua dalam vagina Simati selain pengakuan Perayu Kedua kepada SP8 dan SP15. [14] Oleh itu, Perayu Kedua dan Perayu Pertama dipanggil membela diri di atas pertuduhan di bawah seksyen 302 KK dibaca bersama seksyen 34 KK. Perayu Kedua juga dipanggil membela diri di atas pertuduhan di bawah seksyen 376 KK. PEMBELAAN PERAYU [15] Kes pembelaan Perayu-perayu adalah berdasarkan keterangan bersumpah mereka masing-masing dan juga seorang saksi lain. PEMBELAAN PERAYU PERTAMA (“J”) [16] Pada 24.10.2017 jam lebih kurang 8.30 malam ketika berada di kedai Kopitiam Nanyang Triang, Perayu Kedua memberitahunya dia berjaya ajak Simati keluar. Perayu Kedua mengajak Perayu Pertama pergi bersama ambil Simati di rumah nenek Simati. [17] Pada jam lebih kurang 1.00 pagi 25.10.2017 mereka telah membawa Simati keluar dengan menaiki satu motosikal yang ditunggang oleh Perayu Pertama ke kawasan ladang kelapa sawit Triang Estet. Simati yang mencadangkan tempat tersebut. Sampai di ladang, Perayu Pertama memberhentikan motosikalnya di B dalam Rajah Kasar, P90A. Selepas bersembang, Perayu Kedua meminta Perayu Pertama beredar dari B dengan motosikalnya dan tunggu di simpang jalan masuk ke kawasan itu di D dalam P90A. [18] Selang 15-20 minit, Perayu Kedua berlari datang ke tempat Perayu Pertama. Perayu Pertama bertanya di mana Simati, lalu Perayu Kedua memberitahunya Simati akan diambil oleh teman lelakinya, Kicap di B. Selepas itu, Perayu Pertama dan Perayu Kedua beredar dan balik ke rumah masing-masing dengan menaiki motosikal yang sama. [19] Pada 26.10.2017 jam lebih kurang 8.00 malam, Perayu Kedua datang ke rumah Perayu Pertama untuk meminjamkan handphone kawannya, P12A(1) kepada Perayu Pertama. Pada 27.10.2017, Perayu Pertama ditangkap polis untuk siasatan kes ini tetapi dilepaskan keesokan harinya. [20] Pada 02.12.2017 jam 8.00 malam Perayu Kedua bawa SP8 ke rumahnya. Perayu Kedua beritahu Perayu Pertama, SP8 adalah tuan punya P12A(1) yang dipinjamnya dan perlu dipulangkan. Perayu Pertama serahkannya kepada SP8. Selepas Perayu Kedua mengajak Perayu Pertama pergi ke suatu semak berdekatan semak landasan keretapi Sungai Triang untuk mencari kad pengenalan Perayu Kedua yang tercicir dan meminta tolong SP9 menghantar mereka dengan keretanya. [21] Perayu Pertama telah menafikan pada 02.12.2017 dia ada mengaku di hadapan SP8 atau Perayu Kedua telah menikam dan membunuh Simati. Pada hari itu dia hanya pulangkan P12A(1) kepada SP8. Dia tidak rapat dan tidak pernah menghubungi Simati sebelum ini. Dia hanya membawa Perayu Kedua dan Simati ke tempat kejadian. PEMBELAAN PERAYU KEDUA [22] Perayu Kedua mengatakan pada 24.10.2017 jam lebih kurang 8.00 malam, dia bersama Perayu Pertama di kedai kopi. Dia hantar Wechat untuk berjumpa Simati dan Simati bersetuju. Perayu Kedua dan Perayu Pertama telah pergi mengambil Simati di rumah neneknya pada jam lebih kurang 12.30 pagi pada 25.10.2017 dan mereka kemudiannya telah masuk ke kawasan ladang kelapa sawit. [23] Setelah sampai di ladang kelapa sawit tersebut, Perayu Pertama pergi ke tepi sungai untuk menghisap rokok dan meninggalkan Perayu Kedua bersama Simati. Perayu Kedua mengajak Simati melakukan hubungan seks. Setelah selesai melakukan hubungan seks, Perayu Pertama datang dan mengajak Simati pergi ke tepi sungai. Simati berjalan mengikuti Perayu Pertama ke tepi sungai sehingga hilang dari pandangan Perayu Kedua. [24] Perayu Kedua mengatakan dia menyangka Perayu Pertama ingin melakukan hubungan seks dengan Simati di tepi sungai. Sambil menunggu Perayu Pertama dan Simati, Perayu Kedua menghubungi teman wanitanya, SD3 jam 1.30 hingga 2.00 pagi dengan telefon bimbit. Setengah jam kemudian Perayu Pertama datang ke arah Perayu Kedua. Dia terus menghidupkan enjin motosikalnya dan mengajak Perayu Kedua beredar dari situ. Dalam perjalanan Perayu Kedua bertanya Perayu Pertama di mana Simati, Perayu Pertama menjawab dia telah membunuh Simati. [25] Pada 26.10.2017 melalui status Wechat Perayu Kedua baru tahu bahawa Simati telah dibunuh dan mayatnya ditemui di tepi Sungai Triang. Pada 27.10.2017, Perayu Kedua ditangkap polis untuk siasatan kes bunuh tetapi dilepaskan esoknya. [26] Pada sekitar November 2017, Perayu Kedua memberitahu SP8 dan SP18 bahawa dia telah terlibat di dalam kes bunuh dan Perayu Pertama yang telah membunuh Simati. [27] Pada bulan Disember, Perayu Kedua telah membawa SP8 berjumpa Perayu Pertama di rumahnya dan Perayu Pertama mengaku dia yang membunuh Simati. Selepas itu, Perayu Pertama membawa SP8, SP9 dan Perayu Kedua ke stesen Keretapi Triang Bera dengan menaiki kereta untuk membeli tiket. Sampai di sana Perayu Pertama memberitahu kad pengenalannya tercicir di kawasan semak berdekatan landasan tersebut. Mereka cuba mencarinya tetapi tidak menjumpainya. Dalam perjalanan balik Perayu Pertama ada serahkan P12A(1) yang dikatakan miliknya kepada Perayu Kedua untuk dijual dan Perayu Kedua telah menjualnya kepada SP6 melalui SP7. KEPUTUSAN DI AKHIR KES PEMBELAAN [28] Di akhir kes pembelaan, Hakim Bicara memutuskan bahawa Perayu Pertama dan Perayu Kedua telah gagal menimbulkan keraguan yang munasabah ke atas kes pendakwaan di bawah seksyen 302 KK dibaca bersama seksyen 34 KK. Hakim Bicara juga membuat dapatan fakta bahawa keterangan pembelaan Perayu Pertama, Perayu Kedua dan keterangan SD3 hanyalah suatu penafian kosong dan suatu pemikiran terkemudian, justeru keterangan pembelaan mereka tersebut ditolak. [29] Hakim Bicara telah mengambil kira keseluruhan keterangan saksi-saksi di akhir perbicaraan selaras dengan kehendak seksyen 182A(1) Kanun Prosedur Jenayah (“KPJ”). Hakim Bicara memutuskan bahawa pihak pendakwaan telah berjaya membuktikan kesnya melampaui keraguan yang munasabah. Oleh itu, Perayu Pertama dan Perayu Kedua didapati bersalah dan disabitkan di bawah seksyen 302 KK dibaca bersama seksyen 34 Akta yang sama manakala Perayu Kedua juga didapati bersalah dan disabitkan di bawah Seksyen 376 KK. ISU-ISU YANG DIBANGKITKAN DALAM RAYUAN TERHADAP SABITAN DAN HUKUMAN [30] Dalam penghujahan lisan, peguam Perayu-perayu telah membangkitkan isu-isu utama seperti berikut: Perayu Pertama

Subparagraph

(ii) Samada elemen niat bersama terhadap perbuatan membunuh telah dibuktikan; dan

Subparagraph

(iii) Samada Hakim Bicara terkhilaf apabila memutuskan bahawa pembelaan Perayu-perayu adalah suatu fikiran terkemudian (“afterthought”). Samada pengakuan bersalah kedua-dua Perayu kepada SP8 dan SP18 bahawa mereka telah membunuh dan merogol Simati boleh diterima masuk di bawah seksyen 17(2) Akta Keterangan 1950 [34] Dihujahkan oleh peguambela bijaksana Perayu Pertama bahawa mahkamah perlu berhati-hati untuk menerima kemasukan pengakuan salah melalui SP8 kerana ada kemungkinan terdapatnya tokok tambah keterangan yang mengaitkan Perayu Pertama kepada pembunuhan tersebut. Pengakuan salah Perayu Kedua kepada SP8 tidak menyokong keterangan ikut keadaan yang menjurus kearah penglibatan Perayu Pertama dalam perbuatan membunuh Simati dan pengakuan tersebut dibuat oleh Perayu Kedua kepada SP8 lebih kurang sebulan selepas kejadian. [35] Dihujahkan oleh peguambela bijaksana Perayu Pertama bahawa fakta kes dalam rayuan ini harus dibezakan dengan kes Iskandar Danial Md Yunos & Satu lagi v PP [2019] 1 LNS 89 dan PP v KK [2007] 6 CLJ 367. Di dalam kes Iskandar Danial, Hakim Bicara menerima masuk pengakuan Perayu Pertama kepada SP3 dan SP12 pada hari yang sama dengan hari kejadian, SP3 bukan seorang sahaja yang mendengar pengakuan tetapi dengan dibantu oleh SP14 telah pergi ke tempat kejadian pada esok harinya untuk membantu melupuskan mayat dan SP12 bapa SP3 juga turut mendengar pengakuan tersebut, seterusnya bertanya Perayu Pertama tentang apa yang berlaku dan Perayu Pertama menceritakan perihal kejadian terserbut. Dalam rayuan ini, keterangan SP8 mengenai pengakuan Perayu Pertama telah dicabar dan dinafikan oleh Perayu Pertama dalam pembelaannya. [36] Peguambela bijaksana Perayu Kedua pula berhujah bahawa Hakim Bicara telah terkhilaf apabila membuat andaian “admission” oleh Perayu Kedua sebagai “confession”. Dapatan ini sangat tidak selamat dan memprejudiskan Perayu Kedua apabila Hakim Bicara memutuskan bahawa pengakuan tersebut telah menyokong suatu kes prima facie terhadap Perayu-perayu. [37] Timbalan Pendakwa Raya bijaksana menghujahkan bahawa pengakuan kedua-dua Perayu kepada SP8 dan SP18 sepertimana dinyatakan terdahulu adalah boleh diterima masuk sebagai keterangan di bawah seksyen 17(2) Akta Keterangan 1950 yang berbunyi: “(1) Pengakuan ialah suatu pernyataan, lisan atau dokumentari yang menyarankan apa-apa inferens mengenai suatu fakta persoalan atau mengenai sesuatu fakta berkaitan dan yang dibuat oleh mana-mana orang dan dalam hal keadaan yang disebut kemudian daripada ini.

Subsection

(2) Pengakuan salah ialah suatu pengakuan yang dibuat pada bila-bila masa oleh seseorang yang dituduh melakukan suatu kesalahan yang menyatakan atau menyarankan inferens bahawa dia telah melakukan kesalahan itu.

Subsection

(3) Subseksyen (2) tidak terpakai di Sarawak.” [38] Seterusnya, dihujahkan bahawa pengakuan kedua Perayu kepada SP8 dan SP18 boleh diterima masuk sebagai keterangan. Fakta dalam kes rayuan ini hampir sama dengan kes Iskandar Danial bin Md Yunos dan Satu lagi lwn Pendakwa Raya [2019] 1 LNS 89 yang dirujuk oleh peguambela Perayu-perayu. Mahkamah Rayuan dalam kes Iskandar Danial telah membincangkan mengenai isu kebolehterimaan pengakuan tertuduh di bawah s.17(2) Akta Keterangan 1950 seperti berikut: - “(18) Kami tidak diyakinkan dengan penghujahan tersebut. Dicatatkan cabaran peguam tersebut merangkumi dua perkara pokok iaitu samada keterangan SP3 dan SP12 itu terjumlah kepada keterangan dengar cakap; dan keduanya samada pengakuan salah bagi maksud s.17(2) Akta Keterangan 1950 itu hendaklah dikemukakan secara verbatim bagi penerimaannya sebagai keterangan. Bagi perkara pertama, peguam telah merujuk kepada prinsip am mengenai penerimaan keterangan dengar cakap sepertimana yang diisytiharkan dalam kes Subramaniam v PP [1956] 1 WLR 965 yang telah diikuti dan disegarkan dalam kes PP v Jitneer Singh a/l Ojagar Singh, supra, dan mengatakan bahawa dalam kes ini keterangan SP3 dan SP12 telah dikemukakan bukan untuk membuktikan kewujudan perbualan tetapi sebagai keterangan untuk membuktikan kesahihan fakta. Kami berpandangan penghujahan ini jauh meleset. Terlebih dahulu harus dicatatkan pertimbangan perkara pertama ini tidak melibatkan apa-apa pengecualian kepada penerimaan keterangan dengar cakap. Di sini tidak dapat dipertikaikan keterangan yang dicabar itu bukan merupakan sesuatu yang dikatakan kepada saksi (SP3 dan SP12 di sini) oleh seseorang yang tidak dipanggil sebagai saksi semasa perbicaraan kesemua kes yang dirujuk oleh peguam melibatkan pernyataan yang dibuat kepada saksi oleh orang yang tidak dipanggil sebagai saksi. Itu jelas dan tidak terpakai di sini kerana apa yang diperkatakan oleh SP3 dan SP12 itu ialah sesuatu yang didengar terus daripada Perayu Pertama, tertuduh dalam dalam kes ini. Keterangan meraka merupakan keterangan sedemikian merupakan keterangan langsung di bawah s.60 Akta Keterangan 1950. Selain itu, keterangan sedemikian merupakan keterangan yang relevan dan boleh juga diterima masuk di bawah s.8 dan s.9 Akta Keterangan 1950. Pada hemat kami, dalam kes-kes sebegini yang biasanya melibatkan keterangan ikut keadaan boleh dipermudahkan jika adanya keterangan langsung daripada tertuduh mengenai apa yang dilakukan secara terus atau sebaliknya. Lebih-lebih lagi jika terdapatkan pengakuan daripada tertuduh itu sendiri. Tertakluk kepada syarat-syarat yang termaktub dalam perundangan, keterangan yang bernilai ini tidak seharusnya dibuang begitu saja tanpa alasan yang kukuh yang pada kami yang gagal ditunjukkan oleh kedua-dua peguam. Dari sudut ini, penghujahan peguam ternyata suatu falasi dan harus ditolak in limine.

Subsection

(19) Tentang perkara kedua iaitu bentuk pengalaman bersalah, kami juga mendapati tidak ada kekuatan dalam penghujahan peguam. Daripada apa yang dapat kami fahami, peguam tidak mempertikaikan bahawa pernyataan yang dikatakan dimaklumkan oleh Perayu Pertama kepada SP3 dan SP12 terjumlah kepada satu pengakuan bersalah. Pada kami pernyataan tersebut terjumlah kepada pengakuan salah sepertimana yang ditakrifkan di bawah s.17(2) Akta Keterangan 1950 iaitu: 17(2) A confession is an admission made at anytime by a person accused of an offence, stating or suggesting the inference that he committed that offence.” Dicatatkan takrifan ini merupakan kodifikasi makna pengakuan salah sepertimana yang telah diputuskan dalam kebanyakan kes. Tidak dapat dipertikaikan, sebenarnya telah mantap (trite) bahawa pengakuan (admission-genus) dan pengakuan salah (confession-specie) merupakan keterangan-keterangan substantif dan boleh diterima sebagai keterangan. Rujuk kes Public Prosecutor v Dato’ Seri Anwar bin Ibrahim (NO 3) [1999) 2 MLJ 1.188 (HC); Anandagoda v The King [1962] MLJ 289 dan juga kes Ho Sek Kong v PP [2011] 6 CLJ 522. Tambahan lagi berdasarkan s.25 Akta Keterangan 1950, pengakuan salah di luar mahkamah (extra-judicial confession) yang dibuat kepada mana-mana orang selain daripada pihak polis atau pihak dinyatakan dalam Akta Keterangan 1950, merupakan fakta relevan dan boleh diterima kecuali jika pengakuan salah itu tidak dibuat secara sukarela…” [39] Kami bersetuju dengan dapatan Hakim Bicara bahawa pengakuan salah oleh Perayu-perayu kepada SP8 dan SP18 telah dibuat dengan mematuhi seksyen 17(2) Akta Keterangan 1950. Kami berpendapat dalam kes ini, pengakuan salah Perayu Kedua kepada SP8 dan SP18 telah dibuat secara sukarela kepada rakan sekolejnya dan pengakuan Perayu Pertama di hadapan SP8 juga telah dibuat secara sukarela tanpa sebarang unsur ugutan, paksaan atau janji daripada mana-mana pihak sebelum pengakuan tersebut dibuat. Kami juga berpendapat bahawa tiada keperluan undang-undang pengakuan tersebut perlu dicatit oleh SP8 dan SP18. Hakim Bicara juga telah memutuskan bahawa SP8 dan SP18 adalah saksi yang kredibel dan terlibat sama membantu kedua-dua Perayu mencari pisau yang dibuang oleh Perayu Kedua pada hari kejadian. Turut bersama adalah SP9 yang membawa kedua-dua Perayu bersama SP8 dengan keretanya ke kawasan semak tersebut. Hakim Bicara dalam alasan penghakimannya di perenggan 23 Rekod Rayuan Jilid 1 menyatakan: “(23) Elemen (iii) dibuktikan melalui keterangan SP8, SP18, SP4, SP5, SP16, SP20 dan SP21. Pengakuan OKT2 dan J kepada SP8 dan SP18 bahawa mereka telah membunuh dan merogol Simati boleh diterima masuk di bawah seksyen 17(2) Akta Keterangan 1950 (AK) dan isu ini telah diputuskan oleh Mahkamah Rayuan dalam kes Iskandar Danial bin Md Yunos dan satu lagi lawan Pendakwa Raya (2019) MLJU 5.” Di para 25 Alasan Penghakiman, Hakim Bicara menyatakan: “(25) Berdasarkan kes Iskandar Danial [supra] pengakuan dimaklumkan oleh OKT 2 dan J kepada SP8 dan SP18 terjumlah kepada satu pengakuan salah. Pengakuan salah ini boleh diterima masuk sebagai keterangan apa yang diperkatakan oleh SP8 dan SP18 ialah sesuatu yang didengar terus daripada OKT 2 dan J.” Keterangan mereka merupakan keterangan langsung di bawah seksyen 60 Akta Keterangan 1950. Selain itu, keterangan ini juga relevan dan boleh diterima masuk di bawah seksyen 8 dan seksyen 9 Akta Keterangan 1950. [40] Kami berpandangan bahawa isu yang dibangkitkan oleh peguambela bijaksana Perayu-perayu tidak bermerit terutama apabila dihujahkan pengakuan Perayu-perayu kepada SP8 dan SP18 bukan suatu “confession” tetapi merupakan satu “admission”. [41] Dalam konteks ini, kami ingin merujuk kepada penghakiman Privy council dalam kes Anandagoda v The Queen [1962] MLJ 285 yang mentaksirkan peruntukan mengenai confession. Dalam penghakiman tersebut, Lord Guest telah menyatakan seperti berikut:- “The test whether a statement is a confession is an objective test one whether to the mind of a reasonable person reading the statement at the time and in the circumstance in which it was made it can be said to amount to a statement that the accused committed the offence or which suggested the inference that he committed the offence. The statement must be looked at as a whole and it must be considered on its own terms without reference to extrinsic facts. …The appropriate test in deciding whether a particular statement is a confession is whether the words of admission in the context expressly or substantially admit guilt or do they taken together in the context inferentially admit guilt? Seterusnya menambah bahawa: “We need only add that, for a statement to amount to a confession, it need not be of a plenary or unqualified nature and can also be of non-plenary nature, so as long as the statement connects the accused in some way with the offence. Applying that definition to the present case, the admission by the first appellant in his statements that he was in possession of the package containing the drugs unequivocally connected him with the offence and his three statements therefore amounted to confessions.” [42] Berpandukan kepada prinsip yang digariskan di dalam kes Anangoda di atas dengan mengambil kira keterangan saksi-saksi SP8 dan SP18, kami berpandangan bahawa Hakim Bicara tidak khilaf dalam dapatannya untuk menerima pengakuan salah Perayu-perayu kepada SP8 dan SP18 di bawah s.17(2) Akta Keterangan 1950 dan setelah meneliti keterangan merumuskan Hakim Bicara telah berpuas hati bahawa SP8 dan SP18 adalah saksi yang kredibel. [43] Pandangan kami, Hakim Bicara tidak semata-mata bergantung kepada pengakuan bersalah Perayu-perayu di bawah s.17(2) Akta Keterangan 1950 tetapi terdapat keterangan ikut keadaan yang diambil kira oleh Hakim Bicara yang menjurus kepada penglibatan kedua-dua Perayu dalam perbuatan membunuh Simati. Keterangan-keterangan tersebut boleh didapati daripada keterangan saksi-saksi berikut: -