XXXX v XXXX (JA-22NCC-11-08/2016)

JAYAFUDA TIMUR SDN BHD

NG ENG SOS @ BAH CHIK

NG CHIN LAN

NG CHIN CHING

NG CHENG CHOON (NO. KP: 660301-01-5171/A0334480) ….…DEFENDAN-DEFENDAN ALASAN PENGHAKIMAN [Lampiran 26 – Pelaksanaan Penghakiman terhadap D3 hingga D5]

Ini merupakan keputusan Mahkamah berhubung dengan Notis Permohonan Plaintif bertarikh 9.11.2025 di Lampiran 26, di mana Plaintif memohon kebenaran Mahkamah untuk melaksanakan suatu penghakiman bertarikh 22.1.2017 terhadap Defendan-Defendan selepas berlalunya tempoh melebihi enam (6) tahun daripada tarikh penghakiman tersebut.

Permohonan ini dibuat di bawah Aturan 46 Kaedah-Kaedah Mahkamah 2012 (KKM 2012), khususnya Aturan 46 kaedah 2(1)(a) yang memperuntukkan bahawa sesuatu writ pelaksanaan tidak boleh dikeluarkan tanpa kebenaran Mahkamah sekiranya enam tahun atau lebih telah berlalu sejak tarikh penghakiman.

Setelah menimbangkan Afidavit Sokongan Plaintif, Afidavit Jawapan Defendan ke-3 hingga ke-5, Afidavit Balasan Plaintif serta hujahan bertulis kedua-dua pihak termasuk otoriti yang dirujuk, Mahkamah ini membenarkan permohonan tersebut dengan kos RM5,000.00 dibayar oleh Defendan-Defendan kepada Plaintif. Oleh kerana tidak berpuas hati dengan keputusan ini pihak D3 hingga D5 telah memfailkan Notis Rayuan bertarikh 24.4.2026 terhadap keseluruhan keputusan ini.

Berdasarkan rekod, Plaintif telah memulakan tindakan ini pada

17.8.2016 terhadap Defendan-Defendan untuk menuntut jumlah keberhutangan yang timbul daripada kemudahan pembiayaan yang diberikan kepada Defendan Pertama, iaitu suatu kemudahan overdraf dan pinjaman berjangka yang diberikan di bawah beberapa perjanjian kemudahan antara pihak-pihak.

Berdasarkan Pernyataan Tuntutan dan dokumen sokongan, jumlah hutang yang dituntut oleh Plaintif pada masa pemfailan tindakan adalah seperti berikut:

jumlah sebanyak RM6,305,515.79 sebagai baki tertunggak di bawah kemudahan overdraf setakat

29.2.2016; dan

jumlah sebanyak RM9,009,617.02 sebagai baki tertunggak di bawah kemudahan pinjaman berjangka setakat tarikh yang sama. Oleh itu, jumlah keseluruhan keberhutangan pada masa itu adalah sekitar RM15,315,132.81, tidak termasuk faedah yang terus terakru selaras dengan terma kemudahan tersebut.

Defendan ke-2 hingga ke-5 pula telah menandatangani jaminan bersama dan berasingan bagi menjamin pembayaran semua jumlah yang terhutang oleh Defendan Pertama kepada Plaintif, sekali gus menjadikan mereka bertanggungjawab secara bersama dan berasingan terhadap hutang tersebut.

Pada 22.1.2017, Mahkamah telah memberikan penghakiman memihak kepada Plaintif terhadap Defendan-Defendan bagi jumlah hutang tersebut bersama faedah dan kos (“Penghakiman tersebut”). Selepas penghakiman diperolehi, Plaintif telah mengambil pelbagai langkah penguatkuasaan secara berterusan bagi mendapatkan kembali jumlah hutang tersebut. Berdasarkan rekod dan hujahan Plaintif, langkah-langkah tersebut termasuk:

penguatkuasaan terhadap sekuriti;

pelantikan ‘Receiver’ &’ Manager’ di bawah debentur;

prosiding penggulungan terhadap Defendan Pertama;

pelupusan aset-aset termasuk hartanah di Sarawak serta jentera dan peralatan.

Secara khusus, Mahkamah mengambil perhatian bahawa hartanah di Sarawak tersebut akhirnya dilupuskan pada harga sekitar RM2 juta setelah gagal menarik pembeli lain, manakala aset-aset lain turut direalisasikan dalam usaha mengurangkan keberhutangan. Walau bagaimanapun, meskipun langkah-langkah tersebut telah dilaksanakan dan sebahagian hasil telah diperolehi, hutang tersebut tidak dapat diselesaikan sepenuhnya.

Berdasarkan hujahan Plaintif di perenggan 3.28 (ms 9 PDF), selepas mengambil kira hasil jualan jentera serta hartanah tersebut, baki hutang yang masih terhutang oleh Defendan ke- 3 hingga ke-5 adalah berjumlah RM21,146,988.69 setakat

22.1.2023.

Kedudukan ini menunjukkan bahawa walaupun terdapat usaha penguatkuasaan yang aktif dan berterusan oleh Plaintif, liabiliti di bawah penghakiman tersebut bukan sahaja masih kekal, malah meningkat akibat faedah yang terakru dari semasa ke semasa. Dalam keadaan inilah, Plaintif telah memfailkan permohonan di Lampiran 26 untuk mendapatkan kebenaran Mahkamah bagi melaksanakan penghakiman tersebut selepas tempoh melebihi enam (6) tahun, selaras dengan kehendak Aturan 46 KKM 2012.

Pihak Plaintif berhujah bahawa kelewatan tersebut telah dijelaskan secara munasabah melalui fakta-fakta yang diperincikan dalam Afidavit Sokongan, termasuk tindakan penguatkuasaan terhadap sekuriti dan prosiding penggulungan yang mengambil masa. Plaintif turut menegaskan bahawa Aturan 46 kaedah 2(1)(a) KKM 2012 tidak mewujudkan halangan mutlak terhadap pelaksanaan selepas enam tahun, sebaliknya hanya memerlukan kebenaran Mahkamah, dan Mahkamah mempunyai budi bicara untuk membenarkan permohonan tersebut berdasarkan keadilan kes.

Plaintif bergantung antara lain kepada kes Affin Bank Berhad v Wan Abdul Rahman bin Wan Ibrahim [2003] 1 CLJ 826, di mana Mahkamah menegaskan bahawa kelewatan semata-mata tidak mencukupi untuk menolak permohonan jika terdapat penjelasan yang munasabah. Selain itu, Plaintif turut merujuk kepada kes Small Medium Enterprise Development Bank Malaysia Bhd v Ascendsys Sdn Bhd & Ors [2024] 7 CLJ 431, yang menekankan bahawa Mahkamah harus melihat keseluruhan keadaan kes termasuk usaha berterusan pihak pemiutang.

Sebaliknya, pihak Defendan berhujah bahawa kelewatan yang lama adalah tidak boleh diterima dan memberi prejudis kepada mereka, serta bergantung kepada kes seperti S Selvaraja a/l Sangara Pillai & Anor v K V Jeyabalan a/l Kanagartnam [2025] CLJU 960 untuk menunjukkan bahawa Mahkamah harus berhati-hati dalam membenarkan permohonan lewat. Defendan juga menegaskan bahawa Plaintif telah mempunyai peluang yang mencukupi untuk melaksanakan penghakiman tetapi gagal berbuat demikian dalam tempoh yang munasabah

Setelah meneliti keseluruhan rekod dan hujahan pihak-pihak, Mahkamah ini merumuskan bahawa pertikaian sebenar boleh distrukturkan kepada tiga isu utama berikut: Isu (i) : Sama ada permohonan Plaintif di bawah Aturan 46 kaedah 2(1)(a) dan kaedah 3 Kaedah-Kaedah Mahkamah 2012 memenuhi keperluan perundangan untuk mendapatkan kebenaran melaksanakan penghakiman selepas enam tahun; Isu (ii) : Sama ada penjelasan Plaintif terhadap kelewatan adalah mencukupi dan munasabah dari sudut prinsip undang-undang dan fakta kes ini; Isu (iii) : Sama ada Mahkamah wajar melaksanakan budi bicara untuk membenarkan pelaksanaan penghakiman tersebut dengan mengambil kira keadilan substantif, prejudis, dan kelakuan pihak-pihak. ANALISA DAN DAPATAN MAHKAMAH Isu (i) : Sama ada permohonan Plaintif di bawah Aturan 46 kaedah 2(1)(a) dan kaedah 3 KKM 2012 memenuhi keperluan perundangan untuk mendapatkan kebenaran melaksanakan penghakiman selepas enam tahun;

Mahkamah ini memulakan analisis dengan merujuk kepada kerangka statutori yang mengawal permohonan ini, iaitu Aturan 46 kaedah 2(1)(a) KKM 2012 yang secara jelas memperuntukkan bahawa sesuatu writ pelaksanaan tidak boleh dikeluarkan tanpa kebenaran Mahkamah sekiranya enam tahun atau lebih telah berlalu sejak tarikh penghakiman. “Order 46. When leave to issue any writ of execution is necessary

(1) A writ of execution to enforce a judgment or order may not be issued without the leave of the Court in the following cases:

where six years or more have lapsed since the date of the judgment or order;”

Peruntukan ini, apabila dibaca bersama Aturan 46 kaedah 3 KKM 2012, menunjukkan bahawa undang-undang tidak mengenakan larangan mutlak terhadap pelaksanaan selepas enam tahun, sebaliknya hanya meletakkan suatu “procedural threshold” iaitu keperluan mendapatkan kebenaran Mahkamah serta memberikan penjelasan terhadap kelewatan tersebut. “Order 46 Rule 3 - Application for leave to issue Writ

(1) An application for leave to issue a writ of execution may be made ex parte by a notice of application in Form 88.

Such an application shall be supported by an affidavit—

identifying the judgment or order to which the application relates and, if the judgment or order is for the payment of money, stating the amount originally due thereunder and the amount due thereunder at the date of the application;

stating, where the case falls within rule 2(1)(a), the reasons for the delay in enforcing the judgment or order;”

Dalam erti kata lain, struktur peruntukan ini adalah bersifat ‘permissive’ dengan kawalan kehakiman (‘judicial control’), dan bukan bersifat prohibitif. Ini adalah suatu perbezaan konseptual yang penting kerana ia menentukan bahawa fokus Mahkamah bukan pada sama ada kelewatan itu wujud semata-mata, tetapi sama ada kelewatan tersebut boleh diterima dalam kerangka keadilan.

Prinsip ini selari dengan pendekatan dalam kes Tio Chee Hing v Chung Khiaw Bank Ltd [1981] 1 MLJ 227, di mana Mahkamah Persekutuan menegaskan bahawa hak untuk melaksanakan penghakiman adalah suatu hak yang tidak seharusnya disekat secara teknikal melainkan terdapat alasan kukuh. Prinsip yang sama diaplikasikan dalam kes Public Bank v Seato Trading (M) [1996] 1 MLJ 165, Mahkamah menekankan bahawa tujuan keperluan kebenaran ini adalah untuk memastikan proses Mahkamah tidak disalahgunakan, dan bukannya untuk menafikan hak pemiutang yang sah selagi mana penjelasan diberikan terhadap kelewatan tersebut.

Berdasarkan analisa ini, Mahkamah mendapati bahawa permohonan Plaintif adalah secara prinsipnya sah di sisi undang-undang dan jatuh dalam skop Aturan 46 KKM 2012. Isu (ii) : Sama ada penjelasan Plaintif terhadap kelewatan adalah mencukupi dan munasabah dari sudut prinsip undang-undang dan fakta kes ini;

Isu seterusnya menuntut Mahkamah menilai sama ada penjelasan yang diberikan oleh Plaintif terhadap kelewatan tersebut memenuhi standard yang ditetapkan oleh undang-undang. Aturan 46 kaedah 3(2)(b) KKM 2012 secara khusus mensyaratkan bahawa pemohon hendaklah menyatakan sebab-sebab kelewatan. Namun demikian, undang-undang tidak menetapkan suatu formula rigid terhadap jenis penjelasan yang diperlukan. Sebaliknya, ia bergantung kepada penilaian kehakiman terhadap keseluruhan keadaan kes.

Dalam kes Wan Abdul Rahman bin Wan Ibrahim, Mahkamah menegaskan bahawa kelewatan perlu dinilai secara kontekstual dan bahawa penjelasan yang munasabah adalah mencukupi untuk membolehkan Mahkamah melaksanakan budi bicaranya. Dalam kes ini, Mahkamah mendapati bahawa Plaintif telah mengemukakan suatu naratif fakta yang komprehensif melalui Afidavit Sokongan, yang antara lain menunjukkan bahawa:

Plaintif telah mengambil langkah penguatkuasaan melalui sekuriti;

Plaintif telah memulakan prosiding penggulungan terhadap Defendan Pertama;

‘Receiver’ & ‘Manager’ telah dilantik; dan

aset-aset telah direalisasikan bagi mengurangkan hutang.

Fakta-fakta ini menunjukkan bahawa Plaintif tidak berdiam diri atau cuai sejak penghakiman diperolehi pada 22.1.2017 sehinggalah pada 22.1.2023 sebaliknya telah memilih laluan penguatkuasaan alternatif yang memerlukan masa dan proses. Mahkamah ini juga bersetuju dengan prinsip dalam kes Small Medium Enterprise, di mana usaha berterusan pemiutang dianggap sebagai faktor penting dalam menilai kewajaran kelewatan.

Mahkamah ini juga mengambil kira kedudukan kewangan semasa hutang tersebut sebagai faktor yang relevan dalam menilai kewajaran kelewatan. Berdasarkan hujahan Plaintif di perenggan 3.28 (ms 9 PDF), selepas mengambil kira hasil pelupusan aset termasuk jentera dan hartanah, baki hutang yang masih terhutang oleh Defendan ke-3 hingga ke-5 adalah berjumlah RM21,146,988.69 setakat 22.1.2023.

Angka ini menunjukkan bahawa walaupun Plaintif telah mengambil pelbagai langkah penguatkuasaan yang sah, hutang tersebut bukan sahaja tidak dapat diselesaikan sepenuhnya, malah terus meningkat akibat faedah yang terakru dari semasa ke semasa. Dalam konteks ini, kelewatan yang berlaku tidak boleh dilihat sebagai suatu bentuk keengganan untuk bertindak, tetapi sebagai akibat langsung daripada proses pemulihan hutang yang memerlukan masa dan tertakluk kepada realiti komersial.

Oleh itu, Mahkamah ini berpendapat bahawa penjelasan Plaintif terhadap kelewatan bukan sahaja munasabah, malah disokong oleh keadaan fakta yang menunjukkan bahawa usaha penguatkuasaan telah dijalankan secara berterusan dan ‘bona fide’.

Hujahan Defendan bahawa kelewatan tersebut adalah melampau tidak boleh dilihat secara terasing tanpa mengambil kira konteks usaha penguatkuasaan yang sedang berjalan. Oleh itu, Mahkamah berpuas hati bahawa penjelasan Plaintif adalah bukan sahaja mencukupi, malah menunjukkan satu corak tindakan yang konsisten dan ‘bona fide’. Isu (iii) : Sama ada Mahkamah wajar melaksanakan budi bicara untuk membenarkan pelaksanaan penghakiman tersebut dengan mengambil kira keadilan substantif, prejudis, dan kelakuan pihak-pihak.

Isu terakhir adalah yang paling penting, iaitu sama ada dalam keadaan keseluruhan kes, Mahkamah wajar menggunakan budi bicara untuk membenarkan permohonan ini. Budi bicara di bawah Aturan 46 KKM 2012 adalah suatu budi bicara kehakiman yang perlu dilaksanakan berdasarkan prinsip keadilan, keseimbangan dan rasionaliti, dan bukan secara arbitrari. Dalam menilai perkara ini, Mahkamah mengambil kira tiga pertimbangan utama:

Hak substantif pemiutang 28. Penghakiman bertarikh 22.1.2017 adalah suatu penghakiman yang sah dan tidak dicabar. Oleh itu, Plaintif mempunyai hak substantif untuk melaksanakan penghakiman tersebut. Dalam menilai budi bicara Mahkamah, Mahkamah ini juga mengambil kira bahawa baki hutang yang masih belum dijelaskan adalah dalam jumlah yang besar, iaitu RM21,146,988.69 setakat

22.1.2023, sebagaimana dihujahkan oleh Plaintif.

Jumlah ini bukanlah suatu jumlah yang sedikit, sebaliknya mencerminkan liabiliti kewangan yang signifikan yang masih belum dipenuhi oleh Defendan-Defendan walaupun selepas pelbagai usaha penguatkuasaan telah dijalankan. Dalam keadaan ini, untuk menafikan kebenaran pelaksanaan semata-mata atas dasar kelewatan akan membawa kepada suatu ketidakadilan yang nyata terhadap Plaintif sebagai pemiutang penghakiman.

Mahkamah ini berpendapat bahawa keseimbangan keadilan dalam kes ini jelas memihak kepada Plaintif, memandangkan kegagalan Defendan-Defendan untuk menjelaskan hutang tersebut dalam tempoh yang munasabah tidak boleh dijadikan asas untuk menolak hak Plaintif untuk melaksanakan penghakiman yang sah.

Mahkamah ini turut mengambil kira satu faktor yang amat signifikan, iaitu kegagalan berterusan Defendan-Defendan untuk menjelaskan hutang tersebut walaupun telah diberikan tempoh masa yang panjang serta pelbagai peluang melalui proses penguatkuasaan yang telah dijalankan oleh Plaintif. Dalam tempoh melebihi enam (6) tahun sejak penghakiman diperolehi, Defendan-Defendan bukan sahaja gagal menyelesaikan baki keberhutangan tersebut, malah tidak mengemukakan sebarang cadangan penyelesaian yang konkrit atau pelan pembayaran yang munasabah.

Kegagalan ini, pada hemat Mahkamah, tidak boleh dilihat sebagai suatu keadaan neutral, sebaliknya mencerminkan suatu keengganan atau ketidakupayaan berterusan untuk mematuhi obligasi yang telah dimuktamadkan melalui suatu penghakiman Mahkamah. Dalam keadaan sedemikian, adalah tidak wajar bagi Defendan-Defendan untuk bergantung kepada faktor kelewatan semata-mata bagi menghalang Plaintif daripada melaksanakan haknya.

Mahkamah ini berpendapat bahawa untuk menerima hujahan sedemikian akan membawa kepada suatu hasil yang tidak adil dan bercanggah dengan prinsip asas undang-undang, iaitu bahawa sesuatu penghakiman yang sah hendaklah dihormati dan dipatuhi. Jika tidak, pihak penghutang akan secara efektif mendapat manfaat daripada kegagalan mereka sendiri untuk membayar, yang merupakan suatu keadaan yang tidak boleh diterima dari sudut keadilan dan dasar awam.

Oleh itu, faktor “failure to pay despite opportunity” ini memperkukuhkan lagi dapatan Mahkamah bahawa budi bicara di bawah Aturan 46 KKM 2012 wajar dilaksanakan memihak kepada Plaintif. Penolakan permohonan ini akan secara efektif menafikan hak tersebut walaupun tiada pembatalan penghakiman.

Prejudis kepada Defendan 35. Defendan berhujah bahawa mereka akan mengalami prejudis akibat kelewatan tersebut. Walau bagaimanapun, Mahkamah mendapati bahawa prejudis yang dihujahkan adalah bersifat umum dan tidak disokong oleh bukti konkrit. Sebaliknya, fakta menunjukkan bahawa Defendan telah lama mengetahui tentang kewujudan penghakiman tersebut dan tidak boleh mendakwa kejutan atau ketidakadilan yang sebenar.

Kelakuan pihak-pihak 36. Mahkamah mendapati bahawa Plaintif telah bertindak secara berterusan untuk mendapatkan kembali hutangnya, manakala Defendan tidak menunjukkan sebarang usaha untuk menyelesaikan liabiliti tersebut. Dalam keadaan ini, keseimbangan keadilan jelas memihak kepada Plaintif.

Mahkamah juga mengambil perhatian kepada kes S Selvaraja a/l Sangara Pillai, namun mendapati bahawa kes tersebut boleh dibezakan kerana ia melibatkan konteks permohonan yang berbeza dan tidak menjejaskan prinsip bahawa kebenaran boleh diberikan selepas enam tahun.

Setelah meneliti ketiga-tiga isu secara bersepadu, Mahkamah ini berpendapat bahawa kes ini tidak melibatkan sebarang penyalahgunaan proses, kelewatan yang tidak bersebab, atau prejudis nyata yang boleh menjustifikasikan penolakan permohonan.

Sebaliknya, kes ini memperlihatkan suatu keadaan di mana Plaintif telah mengambil pelbagai langkah penguatkuasaan yang sah di sisi undang-undang, dan kelewatan yang berlaku adalah akibat daripada proses tersebut, bukan kegagalan bertindak. Oleh itu, untuk menolak permohonan ini semata-mata atas dasar masa akan menjadi suatu pendekatan yang terlalu teknikal dan bertentangan dengan prinsip keadilan substantif.

Mahkamah ini menegaskan bahawa Aturan 46 KKM 2012 tidak boleh ditafsirkan sebagai suatu mekanisme untuk menghapuskan hak pemiutang, tetapi sebagai suatu kawalan kehakiman untuk memastikan keadilan dicapai dalam setiap kes.

Sebelum Mahkamah merumuskan keputusan keseluruhan, adalah wajar Mahkamah ini memperincikan secara khusus isu prejudis dan kelewatan yang dibangkitkan oleh Defendan bagi memastikan dapatan ini lengkap dan tidak membuka ruang pertikaian lanjut di peringkat rayuan.

Mahkamah ini ingin menegaskan bahawa dalam menilai isu kelewatan di bawah Aturan 46 KKM 2012, pendekatan yang perlu diambil bukanlah suatu pendekatan mekanikal yang semata-mata tertumpu kepada tempoh masa yang telah berlalu, tetapi suatu penilaian yang bersifat kualitatif terhadap keseluruhan keadaan kes. Dalam konteks ini, kelewatan hanya menjadi faktor yang material sekiranya ia disertai dengan unsur prejudis yang nyata dan boleh dibuktikan terhadap pihak yang menentang permohonan.

Dalam kes ini, Mahkamah mendapati bahawa Defendan gagal menunjukkan sebarang bentuk prejudis yang bersifat substantif, sama ada dari segi kehilangan hak pembelaan, kemerosotan bukti, atau perubahan kedudukan undang-undang yang tidak boleh dipulihkan. Hujahan prejudis yang dikemukakan adalah bersifat umum dan tidak disokong oleh keterangan khusus, dan oleh itu tidak mencapai ambang yang diperlukan untuk menafikan hak pelaksanaan suatu penghakiman yang sah.

Sebaliknya, fakta kes ini menunjukkan bahawa Defendan sejak awal lagi mempunyai pengetahuan penuh mengenai kewujudan Penghakiman bertarikh 22.1.2017 dan liabiliti yang timbul daripadanya. Dalam keadaan sedemikian, sebarang dakwaan prejudis akibat kelewatan adalah tidak selari dengan realiti bahawa Defendan tidak pernah berada dalam keadaan ketidakpastian atau kekeliruan berhubung kedudukan undang-undang mereka.

Mahkamah ini juga menegaskan bahawa untuk menerima hujahan Defendan akan membawa kepada suatu hasil yang tidak seimbang, di mana pihak penghutang boleh mengelakkan pelaksanaan penghakiman semata-mata dengan bergantung kepada faktor masa, walaupun pemiutang telah menunjukkan usaha berterusan untuk menguatkuasakan haknya. Pendekatan sedemikian bukan sahaja bercanggah dengan prinsip keadilan substantif, malah berpotensi menggalakkan ketidakpatuhan terhadap penghakiman Mahkamah.

Oleh yang demikian, Mahkamah ini berpendapat bahawa faktor kelewatan dalam kes ini tidak menimbulkan sebarang prejudis yang boleh menjustifikasikan penolakan permohonan, dan tidak mengatasi hak substantif Plaintif untuk melaksanakan penghakiman tersebut. Dalam keadaan ini, Mahkamah ini berpuas hati bahawa faktor kelewatan tidak menjejaskan keadilan kes ini dan tidak mengatasi hak substantif Plaintif untuk melaksanakan penghakiman tersebut.

Setelah meneliti keseluruhan keterangan afidavit, hujahan pihak-pihak serta autoriti yang dirujuk, Mahkamah ini merumuskan dapatan terhadap isu-isu yang telah dikenal pasti seperti berikut.

Berhubung Isu (i), Mahkamah mendapati bahawa permohonan Plaintif adalah teratur di sisi undang-undang dan memenuhi kehendak Aturan 46 kaedah 2(1)(a) dan kaedah 3 Kaedah- Kaedah Mahkamah 2012, memandangkan lebih enam (6) tahun telah berlalu sejak tarikh penghakiman, dan oleh itu kebenaran Mahkamah adalah suatu keperluan mandatori sebelum pelaksanaan boleh dibuat.

Berhubung Isu (ii), Mahkamah berpuas hati bahawa Plaintif telah memberikan penjelasan yang mencukupi, munasabah dan disokong oleh fakta bagi kelewatan tersebut. Mahkamah menerima bahawa kelewatan tersebut berpunca daripada langkah-langkah penguatkuasaan yang berterusan termasuk tindakan terhadap sekuriti, pelantikan ‘Receiver’ & ‘Manager’, prosiding penggulungan serta pelupusan aset-aset bagi mengurangkan jumlah keberhutangan.

Mahkamah juga mengambil kira bahawa walaupun langkah-langkah tersebut telah dilaksanakan, baki hutang yang masih belum dijelaskan adalah dalam jumlah yang signifikan, iaitu RM21,146,988.69 setakat 22.1.2023, yang menunjukkan bahawa hutang tersebut kekal tertunggak dan tidak diselesaikan sepenuhnya. Dalam keadaan ini, Mahkamah mendapati bahawa kelewatan tersebut tidak boleh disifatkan sebagai suatu kelalaian atau keengganan Plaintif untuk bertindak, tetapi merupakan sebahagian daripada proses penguatkuasaan yang sah dan berterusan.

Berhubung Isu (iii), Mahkamah mendapati bahawa budi bicara Mahkamah wajar dilaksanakan memihak kepada Plaintif. Mahkamah mengambil kira bahawa Plaintif mempunyai suatu penghakiman yang sah dan tidak dicabar, manakala Defendan-Defendan gagal menunjukkan sebarang prejudis nyata yang boleh menjustifikasikan penolakan permohonan ini. Mahkamah juga mengambil perhatian bahawa Defendan-Defendan telah diberikan tempoh masa yang panjang untuk menjelaskan hutang tersebut, namun gagal berbuat demikian, dan tidak mengemukakan sebarang cadangan penyelesaian yang munasabah. Dalam keadaan ini, adalah tidak wajar bagi Defendan-Defendan untuk bergantung kepada faktor kelewatan semata-mata bagi menghalang pelaksanaan penghakiman.

Mahkamah berpendapat bahawa untuk menolak permohonan ini semata-mata atas dasar kelewatan akan membawa kepada suatu ketidakadilan yang nyata dan bercanggah dengan prinsip keadilan substantif, serta berpotensi membenarkan pihak penghutang mengelakkan liabiliti yang telah dimuktamadkan oleh Mahkamah. Sehubungan itu, Mahkamah ini mendapati bahawa permohonan Plaintif di Lampiran 26 adalah bermerit dan wajar dibenarkan.

Oleh yang demikian, Mahkamah ini dengan ini memerintahkan seperti berikut:

Permohonan Plaintif di Lampiran 26 adalah dibenarkan;

Plaintif diberikan kebenaran untuk melaksanakan Penghakiman bertarikh 22.1.2017 terhadap Defendan- Defendan selaras dengan Aturan 46 Kaedah-Kaedah

Kos sebanyak RM5,000.00 diperintahkan dibayar oleh Defendan-Defendan kepada Plaintif; dan

Segala perintah lanjutan dan ‘consequential orders’ adalah dibenarkan bagi memberi kesan sepenuhnya kepada perintah ini. BERTARIKH: 27 APRIL 2026 t.t MANIRA BINTI MOHD NOR PESURUHJAYA KEHAKIMAN MAHKAMAH TINGGI SIVIL 4 JOHOR BAHRU Peguam Bagi Pihak Plaintif Tetuan Kesavan Kuala Lumpur Peguam Bagi Pihak Defendan