XXXX v XXXX (WA-A72NCVC-5571-12/2016)

Ini adalah satu alasan penghakiman yang disediakan oleh Mahkamah ini untuk menerangkan alasan-alasan Mahkamah ini yang telah MENOLAK permohonan Plaintif di Kandungan 8 dengan kos sebanyak RM 1,000.00 dibayar oleh Plaintif kepada Defendan Kedua (D2).

KERTAS KAUSA Berikut merupakan kertas-kertas kausa berkaitan: a. Notis Permohonan Plaintif (Kandungan 8); b. Afidavit Sokongan Plaintif (Kandungan 9); c. Afidavit Jawapan (1) D2 (Kandungan 12); d. Afidavit Balasan (1) Plaintif (Kandungan 13); e. Afidavit Jawapan (2) D2 (Kandungan 14); f. Afidavit Balasan (2) Plaintif (Kandungan 15); g. Hujahan Bertulis D2 (Kandungan 16); h. Hujahan Bertulis Plaintif (Kandungan 17); i. Ikatan Otoriti Plaintif (Kandungan 18); j. Hujahan Balasan Plaintif (Kandungan 19); k. Ikatan Otoriti Tambahan Plaintif (Kandungan 20); l. Hujahan Bertulis Defendan (Kandungan 21)

PERMOHONAN PLAINTIF Permohonan Plaintif di kandungan 8 merupakan satu permohonan kebenaran untuk melaksanakan Penghakiman Ingkar Kehadiran bertarikh 23.2.2017 terhadap D2, selepas tempoh enam (6) tahun daripada tarikh penghakiman tersebut.

Bagi menyokong permohonan di Kandungan 8, Plaintif mengemukakan alasan-alasan berikut: a. Penghakiman Ingkar Kehadiran diperolehi pada 23.2.2017 (Ekshibit NAK-1 Afidavit Sokongan Plaintif). b. Dalam tempoh 6 tahun daripada penghakiman, Plaintif telah mengambil tindakan pelaksanaan terhadap D2 melalui pemfailan Notis Kebankrapan bertarikh 13.9.2017 di Mahkamah Tinggi Malaya di Kuala Lumpur melalui Perkara kebankrapan No. WA-29NCC-4116-09/2017 terhadap D2 (Ekshibit NAK-2 Afidavit Sokongan Plaintif); c. D2 membuat rayuan penyelesaian dan Plaintif bersetuju menawarkan penyelesaian tertakluk terma-terma di dalam Surat Terma Penyelesaian Plaintif bertarikh 15.1.2018 (Ekshibit NAK-3 Afidavit Sokongan Plaintif); d. Oleh itu, Plaintif telah menarikbalik tindakan kebankrapan tersebut disebabkan D2 ada membuat pembayaran caruman KWSP bagi tempoh Disember 2011 hingga Mac 2012 selaras dengan terma di dalam Surat Terma Penyelesaian tersebut(Ekshibit NAK-4 Afidavit Sokongan Plaintif). e. Namun D2 masih gagal mematuhi pembayaran dipersetujui di mana masih terdapat tunggakan RM 38,657.00 dengan pihak Plaintif (Ekshibit NAK-5 Afidavit Sokongan Plaintif). f. Plaintif masih berhasrat meneruskan tindakan pelaksanaan terhadap D2. Penghakiman sah untuk tempoh 12 tahun, maka permohonan Plaintif wajar dibenarkan

BANTAHAN D2 TERHADAP PERMOHONAN PLAINTIF D2 di dalam afidavit-afidavitnya membangkitkan bantahan seperti berikut: a. D2 tidak pernah dimaklumkan berkenaan sebarang baki tunggakan sejak pembayaran akhir pada 2.5.2019 sehingga permohonan ini difailkan. Permohonan tidak wajar dibenarkan kerana Plaintif telah mengabaikan dan “tidur” untuk memulakan tindakan yang perlu terhadap D2. D2 diprejudiskan dengan kelewatan pihak Plaintif serta kegagalan memaklumkan jumlah tunggakan secara formal; b. Tuntutan juga sewajarnya dibuat terhadap D1 dan bukannya kepada D2; c. Tiada sebarang alasan atau sebab mengenai kelewatan dan ini adalah “fatal” kepada permohonan Plaintif; d. Oleh kerana terdapat satu Surat Terma Penyelesaian bertarikh 15.1.2018, maka tiada apa-apa penghakiman yang wujud untuk permohonan lanjutan masa oleh Plaintif; e. Emel-emel bagi kes lain yang dirujuk tiada kena mengena dengan kes di sini. Plaintif cuba mengelirukan Mahkamah. Tiada usaha ditunjukkan oleh Plaintif untuk cuba menuntut tunggakan atau menguatkuasakan penghakiman daripada pihak D2; f. Isu di dalam permohonan Plaintif adalah untuk perlanjutan masa menguatkuasakan penghakiman namun Plaintif cenderung untuk mengaitkannya dengan liabiliti D2; g. D2 mempersoalkan mengapa pihak Plaintif tidak menguatkuasakan penghakiman tersebut dalam tempoh 6 tahun dari tarikh 23.2.2017 dan sebaliknya hanya ingin menguatkuasakannya (melalui permohonan kebenaran ini) selepas 2 tahun daripada tempoh 6 tahun tersebut tamat.

Plaintif membalas melalui afidavitnya-afidavitnya dan menyatakan sepertimana berikut: a. Berdasarkan kepada semakan dan rekod pembayaran Plaintif, D2 telah gagal mematuhi terma penyelesaian yang dinyatakan di dalam surat tersebut kerana D2 hanya membuat pembayaran sehingga ansuran ke- 10 sahaja yang menjadikan perenggan 3 Surat tersebut terpakai, yang menyatakan: “3. Sekiranya terdapat mana-mana terma bayaran di atas tidak dipersetujui atau dipatuhi, maka keseluruhan amaun terhutang dan/atau bakinya adalah menjadi kena dibayar dengan serta-merta dan sekaligus, tanpa memprejudiskan hak Lembaga KWSP untuk meneruskan apa-apa tindakan undang-undang selanjutnya” b. Plaintif menegaskan turut menerima pembayaran lain daripada Pengarah-pengarah lain yang tidak dinamakan di dalam Writ Saman tersebut memandangkan pengarah-pengarah tersebut ada membuat rayuan kepada Plaintif dan menjelaskan tunggakan bayaran caruman KWSP mengikut tempoh liabiliti masing-masing (Ekshibit NAK-2 Afidavit Balasan (1) Plaintif); c. Plaintif sememangnya telah mengambil usaha-usaha yang gigih dan “reasonable” kerana sepanjang 6 tahun kebelakangan ini, D2 masih mempunyai beberapa kes sivil lain terhadap Plaintif; d. D2 bertanggungan secara bersama dan berasingan dengan D1 untuk menjelaskan baki tunggakan caruman bulanan KWSP berjumlah RM 38,657.00 bagi tempoh Disember 2011 hingga Mac 2012 berserta dividen dan caj lewat bayar. e. D2 menyedari dan mempunyai pengetahuan mengenai kewujudan baki tunggakan caruman yang masih belum dijelaskan

UNDANG-UNDANG Aturan 46 Kaedah 2 (1) (a) Kaedah-kaedah Mahkamah (KKM) 2012 menyatakan keperluan mendapatkan kebenaran daripada Mahkamah sebelum melaksanakan penghakiman yang melebihi tempoh 6 tahun, sepertimana berikut:

(When leave to issue any writ of execution is necessary (O. 46 r. 2)

A writ of execution to enforce a judgment or order may not be issued without the leave of the Court in the following cases:

where six years or more have lapsed since the date of the judgment or order;

Aturan 46 Kaedah 3 KKM 2012 menyatakan prosedur yang perlu dipatuhi bagi membuat sesuatu permohonan mendapatkan kebenaran tersebut kepada Mahkamah: “3. Application for leave to issue writ (O. 46 r. 3)

An application for leave to issue a writ of execution may be made ex parte by a notice of application in Form 88.

Such an application shall be supported by an affidavit-

identifying the judgment or order to which the application relates and, if the judgment or order is for the payment of money, stating the amount originally due thereunder and the amount due thereunder at the date of the application;

stating, where the case falls within rule 2(1)(a), the reasons for the delay in enforcing the judgment or order;

stating, where the case falls within rule 2(1)(b), the change which has taken place in the parties entitled or liable to execution since the date of the judgment or order;

stating, where the case falls within rule 2(1)(c) or (d), that a demand to satisfy the judgment or order was made on the person liable to satisfy it and that he has refused or failed to do so; and

giving such other information as is necessary to satisfy the Court that the applicant is entitled to proceed to execution on the judgment or order in question and that the person against whom it is sought to issue execution is liable to execution on it.

The Court hearing such application may grant leave in accordance with the application or may order that any issue or question, a decision on which is necessary to determine the rights of the parties, be tried in any manner in which any question of fact or law arising in an action may be tried and, in either case, may impose such terms as to costs or otherwise as it thinks just.”

Memandangkan permohonan kebenaran ini dibuat di bawah A46 K2(1)(a), maka pihak Plaintif hendaklah memenuhi kehendak A46 K3(2) (b) KKM 2012 dengan menyatakan sebab-sebab kelewatan dalam menguatkuasakan penghakiman 23.2.2017 tersebut.

Kes Mahkamah Rayuan Affin Bank Bhd V. Wan Abdul Rahman Wan Ibrahim [2003] 1 CLJ 826 dirujuk di mana Hakim Mahkamah Rayuan Ariffin Zakaria (ketika itu) menegaskan bahawa suatu permohonan untuk mendapatkan kebenaran di bawah Aturan 46 Kaedah 2(1) hendaklah disokong oleh suatu afidavit yang menyatakan alasan-alasan bagi kelewatan dalam menguatkuasakan penghakiman atau perintah tersebut.

Rayuan tersebut telah ditolak kerana alasan yang diberikan hanyalah kecuaian yang didakwa dilakukan oleh peguamcara pihak perayu untuk bertindak dalam tempoh yang sewajarnya. Petikan-petikan berikut adalah berkaitan: “It is trite that the grant of leave under O. 46 r. 2 is in the court's discretion. Order 46 r. 3 states that an application under O. 46 r. 2(1) must be supported by an affidavit stating, when the case falls within r. 2(1)(a), the reasons for the delay in enforcing the judgment or order. Therefore, it is incumbent upon the applicant to furnish the court with sufficient reason in support of such an application. What is sufficient reason? This naturally will vary from case to case. It is not possible for this court to provide an exhaustive list of what is considered to be sufficient reason. We agree with the learned judge that in an application under O. 46 r. 2 it is incumbent for the applicant to furnish sufficient reason to explain for their inaction. From the supporting affidavit the only reason put forth by the appellant in support of this application is the neglect of its former solicitors to initiate the necessary action."

Mahkamah ini setelah meneliti keseluruhan affidavit-afidavit difailkan mendapati bahawa pihak Plaintif telah GAGAL mengemukakan sebab-sebab yang kukuh mengenai kelewatannya untuk menguatkuasakan penghakiman tersebut terhadap D2, dimana: a. Alasan-alasan yang dikemukakan adalah bersifat kosmetik semata-mata tanpa menjelaskan sebab-sebab kelewatan sebenar; b. Selain daripada memfailkan tindakan kebankrapan terhadap D2 pada 13.9.2017 yang mana telah ditarikbalik pada 15.5.2018 disebabkan penyelesaian dicapai di bawah Surat Terma Penyelesaian bertarikh 15.1.2018, tiada sebarang tindakan daripada pihak Plaintif untuk menuntut wang caruman tertunggak sejak pembayaran terakhir oleh D2 pada 2.5.2019; c. Tiada sebarang surat tuntutan diserahkan kepada D2 sejak 2.5.2019 sehingga permohonan difailkan; d. Usaha yang dikatakan diambil oleh Plaintif adalah terhadap pengarah-pengarah lain (yang tidak dinamakan di dalam penghakiman) atau bagi kes-kes sivil lain (yang bukan melibatkan penghakiman di sini). e. Ekshibit emel-emel yang dilampirkan merupakan komunikasi dalaman antara kakitangan dan peguamcara Plaintif. Emel-emel tersebut juga tidak mempunyai butiran yang jelas yang boleh mengaitkan D2. f. Plaintif juga gagal membuktikan ada menyerahkan surat tuntutan pembayaran kepada D2 atau peguamcaranya, apabila gagal mengemukakan surat-surat tersebut sebagai ekshibit.

Selain itu, Mahkamah ini berpendapat bahawa permohonan Plaintif di sini wajar ditolak atas alasan bahawa Penghakiman tersebut telah diatasi dan ditamatkan (superseded and extinguished) menerusi perjanjian penyelesaian yang dicapai oleh kedua-dua pihak melalui Surat Terma Penyelesaian bertarikh 15.1.2018 tersebut.

Mahkamah ini merujuk kepada kes Mahkamah Rayuan iaitu Pacific Sanctuary Holdings Sdn Bhd (formerly known as Ideal Prestige Sdn Bhd) v Masaland Construction Sdn Bhd [2020] 3 MLJ 692 yang memutuskan sebagaimana berikut: [21] Another point is that we agree with the learned counsel for the defendant submission that the learned JC had erred in law and in fact in granting leave to the plaintiff for failure by the learned JC to take into consideration that there is no longer any pending judgment and/or order of the court to be enforced as the said judgments and/or order have been superseded or extinguished by the settlement agreement entered between the parties on 28 May 2012. The settlement agreement constitutes a new and independent agreement for good consideration. Its effect in law is to supersede the original cause of action altogether and put an end to the proceedings, which are thereby spent and exhausted. The parties are therefore precluded from taking any further steps in the action. [26] We further agreed with the defendant that even if the defendant had defaulted in the payments under the settlement agreement which is denied by the defendant, the plaintiff’s remedy is confined to taking a fresh action to enforce the settlement agreement and not by way to execute the judgments and/or order which was rendered otiose by the settlement agreement. [29] The principles laid down in the Indian Overseas Bank was applied by the Singapore Court of Appeal in Turf Club Auto Emporium Pte Ltd and others v Yeo Boong Hua and others and another appeal and other matters [2017] 2 SLR 12 where the court held, inter alia, that a settlement agreement which had been entered into for good consideration had the following effects: (a) it would put an end to the proceedings, which would thereby be spent and exhausted; (b) it would preclude the parties from taking any further steps in the action, except where they had provided in the settlement agreement for liberty to apply, in the same action, for the purpose of enforcing the agreed terms; and (c) it would supersede the original cause of action altogether.

Mahkamah ini turut merujuk kepada kes Mahkamah Tinggi iaitu CIMB Bank Bhd v Azivest Sdn Bhd & Ors [2025] 9 MLJ 690 yang menyatakan seperti berikut: [40] In the present case, after the plaintiff had obtained the judgment, the plaintiff had entered into two separate settlement agreements with the second defendant, namely the 2021 settlement agreement and the 2023 settlement agreement. This gives rise to the question whether the judgment had been superseded by the said settlement agreements, in particularly the 2023 settlement agreement. [41] On this point, the Court of Appeal case of Pacific Sanctuary Holdings Sdn Bhd (formerly known as Ideal Prestige Sdn Bhd) v Masaland Construction Sdn Bhd [2020] 3 MLJ 692 (‘Pacific Sanctuary’) is instructive. [43] Similarly, in the present case, notwithstanding the judgment, the plaintiff had agreed by the 2023 settlement agreement to accept the payment of a sum of RM350,000 from the second defendant (including the sum of RM62,500 paid previously under the 2021 settlement agreement) as full and final settlement of the second defendant’s obligations as guarantor under the judgment. [44] Significantly, the 2023 settlement agreement contained no provisions preserving the plaintiff’s rights to enforce the judgment in the event the second defendant defaults in his obligations to pay the settlement sum under the said agreement. This is because when one examines the preservation of rights clauses in the 2023 settlement agreement, what these clauses sought to do was to preserve the plaintiff’s rights against ‘the borrower and the guarantors’ under the various facility documents and ‘to provide that (the plaintiff) shall be at liberty to commence fresh bankruptcy proceeding and or continue with any or all actions to enforce the rights of (the plaintiff) in the matter, concurrently or otherwise to recover the outstanding sums from (the second defendant). [45] Insofar as the plaintiff’s rights under the 'facility documents’, these rights have since merged with the judgment and no longer exist. As regards the plaintiff’s rights under the 2023 settlement agreement to commence fresh bankruptcy proceedings and or actions to enforce its rights ‘in the matter’, this does not refer to the judgment but the rights under the 2023 settlement agreement. [46] What this means is that the plaintiff’s rights under the judgment had been superseded by the terms of the 2023 settlement agreement. Put it in another way, the judgment is no longer available for the plaintiff to enforce against the second defendant when the plaintiff entered into the 2023 settlement agreement with the second defendant. [47] Based on the aforesaid, the plaintiff’s application under encl 16 simply has no merits and on this ground alone, must be dismissed.

Di dalam kes ini, mahkamah ini mendapati bahawa wujud satu perjanjian penyelesaian yang memenuhi elemen-elemen penting suatu kontrak di bawah Seksyen 2 Akta Kontrak 1950 di antara Plaintif dan D2 untuk penyelesaian tunggakan caruman KWSP tersebut di mana: a. D2 membuat tawaran (proposal) penyelesaian kepada Plaintif; b. Plaintif menerima tawaran (acceptance) penyelesaian daripada D2 lalu mengeluarkan satu Surat Terma Penyelesaian bertarikh 15.1.2018; c. Pihak-pihak menjalankan balasan bersama (mutual consideration) di mana pihak Plaintif menarik balik tindakan kebankrapan tersebut manakala D2 membuat pembayaran ansuran; d. Niat untuk mewujudkan hubungan perundangan (intention to create legal relation) adalah diandaikan wujud oleh Mahkamah dalam suatu penyelesaian prosiding mahkamah.

Pada tahap ini, Plaintif sewajarnya terhalang daripada menyatakan bahawa Surat Terma Penyelesaian bertarikh 15.1.2018 tidak dimaksudkan untuk mengikat secara undang-undang melainkan jika pihak-pihak secara jelas bersetuju untuk mengangkatnya sebagai “consent judgment” atau suatu perjanjian bertulis tanpa syarat prejudis. Ini kerana, pada ketika itu telah pun wujud satu perjanjian penyelesaian yang mengikat antara Plaintif dan D2.

Mahkamah ini berpendapat bahawa Surat Terma Penyelesaian bertarikh 15.1.2018 adalah boleh diterima (admissible) sebagai keterangan bahawa wujudnya satu perjanjian penyelesaian dengan terma-terma yang dipersetujui bersama antara kedua-dua pihak. Sehubungan itu, dokumen tersebut berkuat kuasa dan mengikat kedua-dua pihak. Halsbury's Laws of Malaysia - Civil Procedure (Volumes 7(1) and 7(2)) menyatakan: “(2) Compromise or Settlement of Proceedings [190.6-025] Without prejudice rule The ‘without prejudice’ rule applies to exclude all negotiations genuinely aimed at settlement whether oral or in writing from being given in evidence and is founded on the public policy of encouraging litigants to settle their differences rather than to litigate them to a finish. Therefore, letters written without prejudice are inadmissible as evidence of negotiations attempted but where the negotiations conducted without prejudice lead to a settlement, then the letters become admissible as evidence of the terms of the agreement.”

Mahkamah ini mendapati bahawa kontrak tersebut boleh wujud tanpa pihak-pihak memasuki penghakiman persetujuan. Ianya juga boleh wujud di dalam bentuk secara oral, bertulis atau atau sekadar disahkan melalui catatan pada fail peguamcara (counsel’s brief).

Sekiranya kontrak atau perjanjian tersebut wujud, mahkamah tidak lagi mempunyai bidang kuasa berhubung dengan kausa tindakan asal. Dan jika terma-terma perjanjian tersebut tidak dipatuhi, pihak yang teraniaya hendaklah mendapatkan remedi berdasarkan perjanjian baharu tersebut. Sesuatu kompromi atau penyelesaian sedemikian merupakan satu perjanjian baharu dan berdiri sendiri antara pihak-pihak yang dibuat dengan balasan yang mencukupi.

Halsbury's Laws of Malaysia - Civil Procedure (Volumes 7(1) and 7(2)) menyatakan bahawa:

Compromise or Settlement of Proceedings [190.6-011] Settlement by way of contract before or after action commenced “Alternatively, the parties could enter into an agreement for a compromise of the action after the suit has been filed without entering a consent judgment or applying for a stay by way of a ‘Tomlin’ order. The agreement may be oral, in written form or merely endorsed on counsel’s brief. In such a case, the court has no further jurisdiction in respect of the original cause of action, and if the terms of the agreement are not complied with, the injured party must seek his remedy on the new agreement. Such a compromise or settlement constitutes a new and independent agreement between the parties made for sufficient consideration.”

Mahkamah ini turut mendapati bahawa Klausa 3 Surat Terma Penyelesaian bertarikh 15.1.2018 (Ekshibit NAK-3 Afidavit Sokongan Plaintif) tersebut juga tiada menyatakan secara spesifik bahawa dalam keadaan wujud kemungkiran di pihak D2, Plaintif dibenarkan menguatkuasakan kembali penghakiman bertarikh 23.2.2017 tersebut di dalam tindakan yang sama.

Ini adalah salah satu daripada 3 prinsip yang digariskan di dalam kes Mahkamah Rayuan Pacific Sanctuary Holdings Sdn Bhd (supra) bahawa “it would preclude the parties from taking any further steps in the action, except where they had provided in the settlement agreement for liberty to apply, in the same action, for the purpose of enforcing the agreed terms.”

Kesimpulannya, Penghakiman Ingkar Kehadiran yang diperolehi pada 23.2.2017 tidak lagi wujud disebabkan perjanjian penyelesaian antara pihak-pihak. Memandangkan berlaku keingkaran oleh D2 di dalam mematuhi perjanjian penyelesaian tersebut, maka satu-satunya remedi Plaintif adalah memfailkan tindakan baru bagi menguatkuasakan perjanjian penyelesaian tersebut.

KEPUTUSAN MAHKAMAH Atas alasan-alasan tersebut, permohonan Plaintif di Kandungan 8 ditolak dengan kos sebanyak RM 1,000.00 dibayar kepada D2. Bertarikh 24 Disember 2025 …t…t…