Yap Eng Hock v Foo Suan Lee (WA-A52NCC-2599-06/2024)

Plaintif memfailkan tuntutan terhadap Defendan berdasarkan suatu Perjanjian Persahabatan seperti berikut: a. Jumlah wang sebanyak RM273,000.00 ("Jumlah tertunggak"); b. Faedah sebanyak 5% setahun di atas Jumlah tersebut dikira daripada 30-09-2023 sehingga tarikh penghakiman; c. Faedah sebanyak 5% setahun di atas Jumlah tersebut dikira daripada tarikh penghakiman sehingga tarikh penyelesaian penuh; dan d. Kos

Setelah mendengar keterangan kedua pihak dan membaca hujahan bertulis Mahkamah atas imbangan kebarangkalian membenarkan tuntutan Plaintif dengan kos.

Hubungan Plaintif dan Defendan adalah sebagai sahabat. Setelah Plaintif bersara dari Fraser & Neave (F&N), beliau telah bekerja sebagai ejen di sebuah syarikat yang dikenali sebagai Rongli Auto Sdn. Bhd. ("Syarikat Defendan") di mana Defendan merupakan salah seorang pengarah dan pemegang saham. Pada tahun 2004, Syarikat Defendan telah menghadapi isu aliran tunai dan telah meminta pinjaman dari Plaintif untuk menjalankan perniagaan.

Plaintif telah bersetuju untuk memberi suatu Pinjaman Persahabatan (Friendly Loan) ("Perjanjian tersebut") kepada Defendan. Antara tahun 2004 sehingga 2007, Plaintif telah memberi pinjaman sebanyak RM465,000.00 kepada Defendan dalam beberapa kali ansuran melaluicek. Sebagai balasan Defendan pula telah mengeluarkan beberapacek kepada Plaintif atas nama Plaintif dari tempoh tahun 2004 sehingga 2011 sebagai jaminan bahawa Defendan akan membayar balik Jumlah prinsipal tersebut.

Namun, setiap kali Plaintif hendak mendepositkan cek-cek yang dikeluarkan atas namanya, Defendan akan meminta Plaintif supaya tidak mendepositkan cek-cek tersebut atas alasan ketiadaan wang mencukupi dalam akaun Defendan. Kemudiannya, apabila Plaintif meminta Defendan untuk membuat bayaran balik Jumlah prinsipal tersebut, Defendan akan mengeluarkan cek-cek baru kepada Plaintif dan mengulangi tingkahlaku yang sama dari tempoh tahun 2004 sehingga 2011.

Plaintif telah berulangkali menuntut daripada Defendan, namun Defendan telah gagal, enggan dan/atau abai untuk membayar balik Jumlah prinsipal tersebut kepada Plaintif. Kemudian, pada dan/atau sekitar Februari 2018, Defendan bersetuju membayar Jumlah prinsipal tersebut secara ansuran.Defendan telah membuat bayaran ansuran dari tarikh 15-2-2018 sehingga 30-9-2023. Dalam tempoh tersebut, Defendan hanya telah membuat bayaran balik jumlah sebanyak RM192,000.00, meninggalkan baki tertunggak sebanyak RM273,000.00. Plaintif telah menyimpan rekod pembayaran dari Defendan secara bertulis.

Kausa tindakan Plaintif adalah berasaskan perjanjian lisan dancekek yang telah dikeluarkan oleh Defendan sebagai jaminan kepada perjanjian tersebut. Perjanjian tersebut bukanlah suatu kontrak bertulis, sebaliknya telah dimeterai secara lisan. Undang-undang adalah jelas bahawa perjanjian lisan adalah sah sepenuhnya selaras dengan seksyen 9 dan 10 (1) Contracts Act 1950 ["Akta 136"]. "Promises, express and implied 9. So far as the proposal or acceptance of any promise is made in words, the promise is said to be express. So far as the proposal or acceptance is made otherwise than in words, the promise is said to be implied. What agreements are contracts 10. (1) All agreements are contracts if they are made by the free consent of parties competent to contract, for a lawful consideration and with a lawful object, and are not hereby expressly declared to be void."

Mahkamah mendapati berdasarkan keterangan lisan yang telah diberikan Plaintif bahawa beliau telah memberi wang sejumlah RM465,000.00 ["Jumlah tersebut"] kepada Defendan dalam beberapa ansuran atas permintaan Defendan dengan jangkaan pembayaran balik dancek-cek yang dikeluarkan oleh Defendan sebagai jaminan kepada perjanjian tersebut adalah mencukupi untuk mewujudkan elemen-elemen kontrak di antara Plaintif dan Defendan seperti berikut:- Elemen Kelakuan pihak-pihak (conduct of the parties) i)Tawaran (Offer) Permintaan jumlah tersebut oleh Defendan ke Plaintiff dengan tawaran untuk membayar balik semula. ii)Penerimaan (Acceptance) Plaintif telah memberi jumlah tersebut kepada Defendan melalui kelakuan (conduct) dengan mengeluarkancek ("cross cheques") atas permintaan Defendan. iii)Balasan (Consideration) Plaintif telah memberi jumlah tersebut dan Defendan telah menerimanya. Niat untuk membina hubungan yang sah dari segi undang-undang (Intention to create legal relations) Kelakuan Defendan dengan mengeluarkan beberapacek sebagai jaminan bagi tujuan pembayaran balik kepada Plaintif dan jumlah bayaran yang telah dibuat oleh Defendan sebanyak RM192,000.00.

Mahkamah juga mendapati permintaan Defendan untuk mendapatkan dana daripada Plaintif bukan suatu permintaan kosong, tetapi merupakan suatu tawaran untuk pinjaman yang secara tersirat mengandungi obligasi untuk membayar balik. Penerimaan terhadap tawaran tersebut jelas berlaku apabila Plaintif bertindak memberi sejumlah RM465,000.00 kepada Defendan secara berperingkat. Penerimaan melalui perlakuan sedemikian adalah mencukupi di sisi undangundang. Seterusnya tindakan Defendan membuat pengeluaran berulangcek serta bayaran ansuran berjumlah RM192,000.00, mengesahkan bahawa cadangan tersebut sememangnya suatu pengaturan pinjaman yang mengikat dan bukannya suatu permintaan sosial atau tidak formal.

Mahkamah mendapati Defendan telah mengeluarkan beberapacek Public Bank Berhad ke atas nama Plaintif. Pada tahun 2005 keseluruhan cek-cek dikeluarkan berjumlah RM350,000.00 . Seterusnya pada tahun 2007 cek-cek yang dikeluarkan berjumlah RM465,000.00 . Untuk tahun 2008 Jumlah keseluruhan cek-cek adalah RM250,000.00. Pada tahun 2011 sekali lagi cek-cek dikeluarkan berjumlah RM415,000.00

Berdasarkan jumlah pengeluarancek-cek tersebut, sebagaimana yang dihujahkan Plaintif, Mahkamah mendapati ia merupakan suatu corak tingkahlaku yang konsisten dan berterusan sepanjang tempoh beberapa tahun. Pengelaurancek dibuat dalam jumlah yang besar, pada tarikh-tarikh yang berbeza, dan melibatkan nilai kumulatif yang signifikan. Ini membuktikan bahawacek-cek tersebut dikeluarkan sebagai jaminan terhadap suatu hutang yang sedia ada dan berterusan.

Berdasarkan pola pengeluarancek-cek tersebut bukan sahaja menyokong keterangan Plaintif berhubung kewujudan pinjaman, malah merupakan liabiliti oleh Defendan secara berterusan. Tambahan pula, Defendan tidak memberikan sebarang penjelasan dan keengganan memberikan keterangan berhubung dengan pengeluarancek-cek ini telah memperkukuhkan lagi inferens bahawacek-cek tersebut dikeluarkan sebagai pengakuan hutang kepada Plaintif.

Dalam tindakan ini, Mahkamah telah dirujuk kepada beberapa peruntukan undangundang seperti berikut:-

1. Bills of Exchange Act 1949 ["Akta 204"];

2. Akta Had Masa 1953 ["Akta 254"]; dan

3. Akta Keterangan 1950 ["Akta 56"] Bills of Exchange Act 1949 ["Akta 204'] [14] Definisicek telah diperuntukkan di bawah seksyen 73. (1) dan (2) Akta 204 di mana: - "Cheque defined 73.

A cheque is a bill of exchange drawn on a banker payable on demand.

Except as otherwise provided in this Part, the provisions of this Act applicable to a bill of exchange payable on demand apply to a cheque”

1. Seterusnya, seksyen 3 (1) juga menyatakan definisi suatu bill of exchange: - "Bill of exchange defined 3. (1) A bill of exchange is an unconditional order in writing, addressed by one person to another, signed by the person giving it, requiring the person to whom it is addressed to pay on demand or at a fixed or determinable future time a sum certain in money to, or to the order of, a specified person, or to bearer." [15] Berdasarkan peruntukkan-peruntukkan ini, setiapcek yang dikeluarkan oleh Defendan merupakan suatu arahan bertulis yang tidak bersyarat untuk membayar sejumlah wang tertentu kepada Plaintif. Kewujudan kesemuacek tersebut dan kesemuanya ditandatangani oleh Defendan sendiri mengikut keterangan lisan Plaintif, di mana Plaintif telah menyatakan semasa pemeriksaan balas bahawa "Nama semua itu saya tulis punya, melainkan dia punya signature sama haribulan" merupakan suatu fakta yang material dalam konteks ini. [16] Seksyen 47 (1) dan (2) Akta 204 menyatakan: - "Dishonour by non-payment 47.

A bill is dishonoured by non-payment-

when it is duly presented for payment and payment is refused or cannot be obtained; or

when presentment is excused and the bill is overdue and unpaid.

Subject to this Act, when a bill is dishonoured by non-payment, an immediate right of recourse against the drawer and indorses accrues to the holder." [17] Mahkamah mendapati penegeluaran pelbagaicek atas nama Plaintif walaupun tidak dapat ditunaikan kerana Defendan memberitahu Plaintif bahawa beliau tidak mempunyai wang yang cukup di dalam akaun bank dan seterusnya bertindak untuk mengeluarkancek-cek yang baru secara berulangan. Fakta ini secara khusus memperihalkan peruntukkan di bawah seksyen 47 Akta 204 di atas. [19] Prinsip berhubung kesan undang-undang terhadap pengunaancek telah diperkukuhkan dalam kes Tan Tai Bian v. Tan Shiau Yieng (Berniaga sebagai "Intelligent Wealth Solutions") [2021] 1 LNS 2596, Mahkamah Tinggi telah menyatakan bahawa: - [62] "This Court is of the view that a cheque must be treated as cash as it is a promise to pay. Once it is issued, the holder holds it for value and is entitled to treat it as good value to discharge any debts or sums owing between the parties. It is therefore only to be expected that the recourse against the drawer of a cheque that is dishonoured be dealt firmly by this Court consistent with the provisions of the Bills of Exchange Act 1949." [20] Berdasarkan prinsip kes di atas, sesuatucek hendaklah dianggap sebagai suatu perjanjian pembayaran yang mempunyai nilai tunai dan boleh dikuatkuasakan oleh pemegangnya terhadap pengeluar cek tersebut. SUBMISSION OF NO CASE TO ANSWER DAN KESAN PERUNDANGAN [21] Setelah Plaintif menutup kes, Defendan telah memilih untuk tidak mengemukakan keterangan dan sebaliknya bergantung kepada a submission of no case to answer. [22] Kes Yoong Sze Fatt v. Pengkalen Securities Sdn Bhd [2010] 1 CLJ 484 menghuraikan tentang prinsip submission no case to answer di mana Yang Arif Low Hop Bing JCA (ketika itu) di Mahkamah Rayuan telah dalam keputusannya menyatakan: - [5] In our judgment, it is trite law that once a defendant in civil proceedings makes a submission of no case to answer and elects not to call evidence, then all the evidence led by the plaintiff must be assumed to be correct: ...” [23] Mahkamah berpendapat berdasarkan prinsip di aats, Plaintif telah mengemukakan suatu rangkaian keterangan yang, diterima sebagai benar, mencukupi untuk mewujudkan elemen-elemen asas tuntutannya. [24] Seterusnya Mahkamah dirujuk kepada kes Takako Sakao (f) v Ng Pek Yuen (f) & Anor [2009] 6 MLJ 751, di mana Yang Arif Gopal Sri Ram Hakim Mahkamah Persekutuan telah menyatakan: - [5] The second consequence is that the court ought to have drawn an adverse inference against the first respondent ... Where, as here, the first respondent being a party to the action provides no reasons as to why she did not care to give evidence the court will normally draw an adverse inference. See ... where Peh Swee Chin FCJ said: 'The respondents had chosen to close the case at the end of the appellants' case. Although they were entitled to do so, they would be in peril of not having the evidence of their most important witness and of having an adverse inference drawn against them for failing to call such evidence should the circumstances demand it.'... Brook LJ then went on to say this: From this line of authority I derive the following principles in the context of the present case:

In certain circumstances a court may be entitled to draw adverse inferences from the absence or silence of a witness who might be expected to have material evidence to give on an issue in an action.

If a court is willing to draw such inferences, they may go to strengthen the evidence adduced on that issue by the other party or to weaken the evidence, if any, adduced by the party who might reasonably have been expected to call the witness.

There must, however, have been some evidence, however weak, adduced by the former on the matter in question before the court is entitled to draw the desired inference: in other words, there must be a case to answer on that issue.

If the reason for the witness's absence or silence satisfies the court, then no such adverse inference may be drawn. If, on the other hand, there is some credible explanation given, even if it is not wholly satisfactory, the potentially detrimental effect of his/her absence or silence may be reduced or nullified. [25] Jikacek-cek yang dikeluarkan pada tahun 2008 diteliti sekali lagi, nama Defendan iaitu 'FOO SUAN LEE' telah secara terang dan nyata ditulis atas kedua-dua tersebut. Kedua-duacek tersebut yang dikeluarkan pada tahun 2008 tersebut juga merupakancek Public Bank Berhad yang mempunyai nombor akaun '3064243433'. Apabila nombor akaun ini dibandingkan dengancek-cek yang lain dikeluarkan sebelum tempoh tersebut, adalah nyata bahawa nombor akaun yang tertera di atas cekcek tersebut secara konsisten. Oleh itu, walaupun nama Defendan tidak dicetak pada sebahagiancek terdahulu, keseragaman nombor akaun tersebut jelas menunjukkan bahawa kesemuacek tersebut berasal daripada akaun yang sama milikkan Defendan. [26] Dalam keadaan di mana fakta berhubung pemilikan akaun tersebut adalah dalam pengetahuan khas Defendan, kegagalan Defendan untuk tampil memberikan sebarang penjelasan atau menafikan fakta ini, khususnya setelah memilih untuk tidak mengemukakan keterangan, adalah wajar Mahkamah ini membuat suatu adverse inference terhadapnya selaras dengan prinsip di bawah seksyen 114(g) Akta 56. "Mahkamah boleh menganggap kewujudan fakta tertentu 114. Mahkamah boleh menganggap kewujudan apa-apa fakta yang difikirkannya mungkin telah berlaku, setelah mengambil perhatian akan perjalanan biasa kejadian semula jadi, kelakuan manusia, dan urusan awam dan persendirian, dalam hubungannya dengan fakta kes yang tertentu itu. ... (g) bahawa keterangan yang boleh dikemukakan tetapi tidak dikemukakan, jika dikemukakan, tidak akan memberi faedah kepada orang yang enggan mengemukakannya;" [27] Mahkamah dirujuk kepada kes Mahkamah Tinggi dalam Suruhanjaya Sekuriti Malaysia v Dato' Aminuddin Md Desa [2025] 7 CLJ 640 di mana Wan Muhammad Amin Wan Yahya J menyatakan berikut:- "[148] The defendant submitted that there is no case to answer. The consequence of this election is that the defendant refuses to give evidence. In such a situation, the court is entitled to draw an adverse inference against the defendant and to presume the plaintiff's evidence to be true (Takako Sakao (supra)). [149] In the present case, the failure of the defendant to give evidence discredits his case and strengthens the plaintiff's case on those vital points at the axis of the dispute between the parties, namely: (i) the purpose and timing of the defendant's payment to Jamal and vice versa; (ii) the issuance of the RM100,000 cheque by the defendant to RIB;... [150] These are all vital matters within the knowledge of the defendant, which required an explanation from the defendant. The defendant's failure to give evidence means that the court is entitled to draw an adverse inference against him on each and every one of these issues (Takako Sakao (supra))." [28] Mahkamah juga mendapati Defendan telah memfailkan satu permohonan melalui Lampiran 8 untuk membatalkan Writ dan Pernyataan Tuntutan. Afidavit Sokongan kepada permohonan tersebut adalah terkandung di Lampiran 9 dan Afidavit Balasan Defendan adalah terkandung di Lampiran 15. Di perenggan 8(a) Lampiran 15 tersebut, Defendan telah mendeposkan bahawa “...Plaintif hanya meminta saya mengeluarkancek-cek tersebut kononnya sebagai jaminan. Plaintif kemudian tidak menyerahkan duit yang dijanjikan tersebut kepada saya”. [29] Di perenggan 8(b) Lampiran 15 tersebut, Defendan telah mendeposkan bahawa "Plaintif mempunyai pengetahuan bahawacek demicek telah diminta sebagai syarat dan dengan janji kosong Plaintif untuk menyerahkan duit kepada saya tetapi hakikatnya tiada serahan duit dibuat oleh Plaintif kepada saya". [30] Berdasarkan avermen-avermen Defendan di atas, Mahkamah bersetuju bahawa:- a) Walaupun Defendan mengiktiraf bahawa Defendan sememangnya mengeluarkancek-cek tersebut kepada Plaintif, Defendan enggan dan / atau gagal memberi sebarang keterangan ataupun penjelasan berkenaancek-cek tersebut dalam perbicaraan penuh. b) Apabila Defendan memilih untuk membuat submission of no case to answer, maka keterangan Plaintif secara automatik harus dilihat sebagai benar. c) Memandangkan Defendan telah mengiktiraf bahawa cek-cek tersebut sememangnya dikeluarkan oleh Defendan, Defendan sepatutnya memberi keterangan, menjawab dan menjelaskan fakta-fakta material berkenaan cek-cek tersebut. d) Tingkahlaku Defendan dalam memilih untuk berdiam diri dan tidak mahu memberi keterangan harus dilihat dengan serius dan merupakan satu taktik untuk mengelakkan risiko mendedahkan fakta-fakta yang tidak memihak kepada Defendan semasa pemeriksaan balas. Akta Had Masa 1953 ["Akta 254"] dan Pembayaran Balik oleh Pihak Ketiga [31] Seterusnya juga Mahkamah dapati selain daripada penafian kosong, Defendan telah secara khusus memplidkan pembelaan had masa dalam Pembelaan Terpinda [Lampiran 39, muka surat 12], dan perkara ini turut dibangkitkan semasa pemeriksaan balas apabila Plantif telah bersetuju bahawa transaksi tersebut telah berlanjutan lebih daripada 10 tahun yang lalu. [32] Walaupun tidak dipertikaikan bahawa transaksi antara pihak-pihak bermula seawal tahun 2004. Walau bagaimanapun, isu tersebut tidak menamatkan hak tindakan Plaintif di sisi undang-undang. - bersandar kepada seksyen 26(2) Akta Had Masa 1953 yang memperuntukkan: - "Pengakruan tindakan baru atas akuan atau pembayaran sebahagian ... (2) Jika apa-apa hak tindakan telah terakru bagi mendapat kembali apa-apa hutang atau apa-apa tuntutan wang yang tertentu jumlahnya, ... dan orang yang bertanggungan atau bertanggungjawab terhadapnya mengakui tuntutan itu atau membuat apa-apa bayaran berkenaan dengannya, hak itu hendaklah disifatkan sebagai telah terakru pada dan bukan sebelum tarikh bayaran terakhir:" [33] Berdasarkan keterangan Plaintif, , menunjukkan bahawa bayaran terakhir telah dibuat oleh Defendan pada 30-9-2023. Bayaran tersebut merupakan suatu pengakuan yang jelas terhadap kewujudan hutang, dan dengan itu mengaktifkan semula hak tindakan Plaintif selaras dengan peruntukkan seksyen 26(2) tersebut. [34] Plaintif juga telah memberi keterangan bahawa kesemua bayaran balik telah dibuat oleh suatu pihak ketiga iaitu yang dikenali sebagai Wingli Automotive di mana berdasarkan keterangan yang diberi oleh Plaintif, Syarikat tersebut merupakan kepunyaan anak Defendan sendiri. [35] Bagi menyokong keterangan berhubung bayaran yang telah dibuat oleh Defendan, Plaintif telah menyediakan suatu perbandingan secara bersebelahan antara rekod kemasukan wang ke dalam akaun bank OCBC Plaintif dan Ekshibit P-1 yang telah diselenggara oleh Plaintif. - Penyata bank OCBC Plaintif bagi bulan Februari 2018, Februari 2019, Mac 2019, Julai 2019 dan November 2019 boleh dirujuk di Ikatan Dokumen Bersama, Lampiran 25 secara khususnya di muka surat 6-10. Tarikh Amaun (RM) 15-2-2018 2,000.00 2-2-2019 5,000.00 21-3-2019 5,000.00 16-7-2019 10,000.00 21-11-2019 10,000.00 [36] Berdasarkan Ekshibit P-1, Plaintif telah merekodkan sebahagian besar bayaran balik adalah dalam bentuk tunai dan oleh itu tidak semua transaksi dapat dikesan melalui penyata bank. Walau bagaimanapun, terdapat keselarasan yang jelas bagi bayaran yang direkodkan sepertimana dalam penyata bank dan Ekshibit P1. Keselarasan ini menunjukkan bahawa rekod tersebut bukanlah direka kemudian, tetapi merupakan catatan yang dibuat secara konsisten dari semasa ke semasa. [37] Persoalan sekarang adalah, adakah pembayaran balik sesuatu pihak ketiga dapat mengaktifkan semula had masa di bawah peruntukkan seksyen 26(2)? [38] Mahkamah merujuk kes Tenaga Nasional Berhad v. Pearl Island Resort Development Sdn Bhd [2017] 9 CLJ, Mahkamah Persekutuan telah memberi penjelasan berkenaan tafsiran Seksyen 26(2) dan sesuatu pihak ketiga selain daripada principal debtor: - "The Decision ... [40] Now, consider s. 26(2) of the Act. The first thing to note is that s. 26(2) of the Act uses the word 'person', which is a wider term, instead of the word, 'debtor'. This manifests a clear intention of the Legislature that the person liable or the person accountable under s. 26(2) of the Act may or may not be the principal debtor. It is plain and obvious that the said phrase covers a third party (other than the principal debtor) who makes payment in respect of the debt. Secondly, the phrase "the person liable or accountable therefor" should be read disjunctively as s. 26(2) of the Act uses the word 'or' instead of the word 'and'. So, the person liable for the debt or the person accountable therefor may or may not be the same person. It follows that the person (other than the principal debtor) may not be liable but may still be accountable for the debt or vice versa. It is a question of fact whether that person is a person liable or a person accountable for the debt." [39] Jadi berdasarkan peruntukan seksyen 26(2) Akta 254 serta prinsip yang digariskan dalam kes tersebut di atas, adalah jelas bahawa bayaran yang dibuat, sama ada oleh Defendan sendiri atau melalui pihak ketiga, di mana dalam kes ini pemilik Syarikat tersebut mempunyai hubungan keluarga dengan Defendan, adalah jelas bahawa hutang tersebut telah diakui secara berterusan sehingga bayaran terakhir yang dilakukan pada 30-9-2023. Hakikatnya, pembelaan had masa Defendan adalah tidak berasas dalam kes ini. Akta Keterangan 1950 ["Akta 56"] [40] Undang-undang adalah jelas bahawa sesiapa yang membuat penegasan, beban adalah terletak di atas orang yang membuat penegasan tersebut untuk membuktikannya. Seksyen 101, 102 dan 103 masing-masing menyatakan bahawa: - "Beban membuktikan

(1) Sesiapa yang berhasrat supaya mana-mana mahkamah memberikan penghakiman tentang apa-apa hak atau liabiliti di sisi undang-undang, dengan bergantung pada kewujudan fakta yang ditegaskan olehnya, mestilah membuktikan bahawa fakta itu wujud.

Apabila seseorang terikat untuk membuktikan kewujudan apa-apa fakta, dikatakan bahawa beban pembuktian terletak pada orang itu. Pada siapa letaknya membuktikan

Beban membuktikan dalam sesuatu guaman atau prosiding terletak pada orang yang akan gagal jika tiada apa-apa keterangan langsung diberikan oleh mana-mana pihak. ... Beban membuktikan tentang fakta tertentu

Beban membuktikan tentang apa-apa fakta tertentu terletak pada orang yang berkehendakkan mahkamah mempercayai tentang kewujudan fakta itu, melainkan jika diperuntukkan oleh mana-mana undang-undang bahawa bukti mengenai fakta itu terletak pada mana-mana orang tertentu." [41] Antara keterangan dokumen ketara yang telah dikemukakan oleh Plaintif dalam tindakan ini adalah: - a. Cek-cek yang telah ditandatangani oleh Defendan; b. Salinancek pertama yang dikeluarkan oleh Plaintif pada tahun 2004 bagi amaun sebanyak RM100,000.00; c. Salinan penyata akaun OCBC Bank kepunyaan Plaintif di mana terdapat rekod bayaran oleh Syarikat anak Defendan; dan d. Penyata Kewangan bertulis Plaintif yang menunjukkan bayaran balik sejumlah RM192,000.00; [42] Pada asasnya, kes ini melibatkan satu Pinjaman Persahabatan (Friendly Loan) secara lisan di antara Plaintif dan Defendan sepertimana yang telah diplidkan oleh Plaintif dalam Pernyataan Tuntutannya [perenggan 5, Pernyataan Tuntutan, Lampiran 25 di muka surat 6]. Berdasarkan kes Tan Aik Teck v. Tang Soon Chye [2007 5 CLJ, di mana fakta-fakta dalam kes tersebut adalah hampir sama dengan kes ini - Mahkamah Rayuan telah memberi tafsiran berkenaan maksud sesuatu friendly loan iaitu: - "[13] ... In my view, a friendly loan is a loan given by the lender to the borrower based on mutual trust whereby the borrower was to repay the loan within the specified time with no interests charged." [43] Walaupun ketiadaan suatu perjanjian bertulis yang dikemukakan dalam kes ini, Mahkamah mempertimbangkancek-cek yang dikeluarkan oleh Defendan dalam kes ini merupakan dokumen yang bersifat kontemporari, iaitu dokumen yang diwujudkan semasa urusan antara pihak-pihak sedang berlangsung dan sebelum satu pertikaian timbul. Oleh itu,cek-cek tersebut mempunyai nilai probatif yang tinggi kerana ia bukanlah dokumen yang direka selepas fakta untuk menyokong tuntutan Plaintif. Sebaliknya, ia merupakan instrumen bertulis yang dikeluarkan oleh Defendan sendiri yang mencerminkan kewujudan obligasi pembayaran pada masa tersebut. Dalam ketiadaan suatu perjanjian bertulis, dokumen-dokumen kontemporari seperti ini boleh dijadikan sebagai suatu sokongan yang kukuh kepada keterangan lisan Plaintif berhubung kewujudan dan sifat transaksi di antara pihak-pihak. JUMLAH RM465,000.00 YANG DIBERI KEPADA DEFENDAN [44] Mahkamah ini bersetuju bahawa walaupun ketiadaan dokumen bertulis tersebut tidak menjejaskan kebolehan Mahkamah untuk membuat dapatan berdasarkan keterangan dokumentari dan keadaan sekeliling kes ini. Amaun RM465,000.00 sepertimana dinyatakan oleh Plaintif bukanlah suatu angka yang direka secara sewenang-wenangnya, tetapi mempunyai asas yang jelas daripada keterangan yang dikemukakan. [45] Dengan penelitian kepadacek-cek yang telah dikeluarkan oleh Defendan antara tahun 2005 hingga 2011, adalah signifikan bahawa pada bulan Mac 2007 sahaja, Defendan telah mengeluarkan lima (5) kepingcek dengan jumlah keseluruhan sebanyak RM465,000.00. Amaun ini merupakan jumlah tertinggi yang direkodkan dalam mana-mana tempoh, dan dikeluarkan dalam jangka masa yang singkat. Dalam tempoh satu bulan dengan jumlah yang besar dan spesifik, adalah selaras dengan kewujudan suatu obligasi kewangan antara pihak-pihak, dan bukan suatu transaksi rawak atau terasing. Dalam ketiadaan sebarang penjelasan daripada Defendan berhubung tujuan pengeluarancek-cek tersebut, serta mengambil kira bahawa fakta tersebut adalah dalam pengetahuan khas Defendan, suatu inferens dapat dijalin bahawa jumlah RM465,000.00 tersebut mencerminkan hutang sebenar yang terhutang oleh Defendan kepada Plaintiff. KESIMPULAN [46] Mahkamah ini berpendapat bahawa Plaintif telah berjaya menyempurnakan kedua-dua beban pembuktian dan beban keterangan yang terletak ke atasnya di sisi undang-undang, dan telah membuktikan kesnya pada imbangan kebarangkalian. Keterangan yang dikemukakan oleh Plaintif adalah konsisten, disokong oleh dokumen-dokumen yang relevan, serta tidak dipatahkan melalui keterangan balasan daripada Defendan yang telah memilih untuk tidak mengemukakan sebarang bukti dan sebaliknya bergantung kepada submission of no case to answer. Dalam keadaan sedemikian, serta mengambil kira prinsip-prinsip perundangan di bawah Bills of Exchange Act 1949, Akta Had Masa 1953 dan Akta Keterangan 1950, Mahkamah ini menerima keterangan Plaintif dan mendapati bahawa Defendan bertanggungan terhadap jumlah yang dituntut iaitu RM273,000.00. Tarikh 22 Julai 2026 HJ EFFANDI NAZILA BIN HJ ABDULLAH Hakim Sesyen