Yip Kum Keong v Pendakwa Raya (J-05(M)-213-05/2017)

DALAM MAHKAMAH RAYUAN MALAYSIA DI PUTRAJAYA (BIDANG KUASA RAYUAN) RAYUAN JENAYAH NO:J-05(M)-213-05/2017 ANTARA YIP KUM KEONG (Pasport No: S6920749 I) ... PERAYU DAN PENDAKWA RAYA ... RESPONDEN [Dalam perkara mengenai Perbicaraan Jenayah No. 45A-13-05/2015 Dalam Mahkamah Tinggi di Johor Bahru, Johor Antara Pendakwa Raya Dan Yip Kum Keong (Pasport No: S6920749 I)] KUORUM: MOHTARUDIN BIN BAKI, HMR YAACOB BIN HAJI MD SAM, HMR ABDUL KARIM BIN ABDUL JALIL, HMR PENGHAKIMAN MAHKAMAH Pendahuluan [1] Yip Kum Keong (perayu), seorang warga Singapura, telah dituduh atas tiga pertuduhan sepertimana yang berikut: Pertuduhan Pertama Bahawa kamu pada 4.2.2015, jam lebih kurang 5.30 petang, bertempat di dalam sebuah rumah alamat No. 21, Jalan Molek 3/18, Taman Molek, di dalam Daerah Johor Bahru, dalam Negeri Johor Darul Takzim, telah didapati mengedar dadah berbahaya jenis Ketamine berat bersih 339.16 gram. Oleh yang demikian, kamu telah melakukan satu kesalahan di bawah Seksyen 39B(1)(a) Akta Dadah Berbahaya 1952 dan boleh dihukum di bawah Seksyen 39B(2) Akta yang sama. Pertuduhan Kedua Bahawa kamu pada 4.2.2015, jam lebih kurang 5.30 petang, bertempat di dalam sebuah rumah alamat No. 21, Jalan Molek 3/18, Taman Molek, di dalam Daerah Johor Bahru, dalam Negeri Johor Darul Takzim, telah didapati mengedar dadah berbahaya jenis Methamphetamine berat bersih 92.13 gram. Oleh yang demikian, kamu telah melakukan satu kesalahan di bawah Seksyen 39B(1)(a) Akta Dadah Berbahaya 1952 dan boleh dihukum di bawah Seksyen 39B(2) Akta yang sama. Pertuduhan Ketiga Bahawa kamu pada 4.2.2015, jam lebih kurang 5.30 petang, bertempat di dalam sebuah rumah alamat No. 21, Jalan Molek 3/18, Taman Molek, di dalam Daerah Johor Bahru, dalam Negeri Johor Darul Takzim, telah didapati memiliki dadah berbahaya jenis Nimetazepam berat bersih 19.32 gram. Oleh yang demikian, kamu telah melakukan satu kesalahan di bawah Seksyen 12(2) Akta Dadah Berbahaya 1952 dan boleh dihukum di bawah Seksyen 12(3) Akta yang sama. [2] Mahkamah Tinggi telah mendapati perayu bersalah, mensabitkan perayu terhadap ketiga-tiga pertuduhan dan menjatuhkan hukuman sebagaimana berikut: Pertuduhan Pertama : gantung sampai mati. Pertuduhan Kedua : gantung sampai mati. Pertuduhan Ketiga : 18 bulan penjara berkuat kuasa mulai daripada tarikh tangkap (4.2.2015). [3] Perayu telah merayu kepada Mahkamah ini. Mahkamah ini telah mendengar rayuan perayu dan sebulat suara memutuskan sebagaimana berikut:

339. 16 gram. Ahli Kimia SP1 mengesahkan Ketamine ialah dadah berbahaya yang disenaraikan bawah Jadual Pertama ADB 1952. [22] Perkara pokok yang dibangkitkan oleh peguam bela perayu ialah Hakim bicara telah menggunakan peruntukan anggapan pengedaran di bawah seksyen 37(da) ADB 1952 apabila memerintahkan perayu membela diri untuk pertuduhan pertama. Hakim bicara juga telah kemudiannya memutuskan pembelaan perayu telah gagal menolak anggapan pengedaran apabila mendapati perayu bersalah dan disabitkan serta dihukum dengan hukuman mati mandatori di bawah pertuduhan pertama. [23] Prinsip undang-undang kini mantap bahawa di bawah pertuduhan Seksyen 39B ADB 1952, pihak pendakwaan boleh bergantung kepada dua keadaan dalam membuktikan bahawa seseorang tertuduh telah melakukan kesalahan pengedaran dadah berbahaya. Dua keadaan tersebut adalah, pertama, melalui keterangan-keterangan secara langsung bahawa tertuduh melalui perlakuan atau tindakannya telah melakukan kesalahan pengedaran dadah berbahaya dalam maksud "pengedaran" seperti mana yang didefinasikan di bawah Seksyen 2 ADB 1952. Untuk keadaan pertama ini jumlah berat dadah bukan menjadi perkara yang material bagi menjadi pertuduhan di bawah Seksyen 39B ADB 1952. Asalkan terdapat sahaja keterangan langsung, apa-apa perlakuan pengedaran dadah berbahaya oleh tertuduh, contohnya terdapat keterangan berkaitan jual beli dadah, tidak kira apa jumlah berat dadah, maka perlakuan tersebut boleh tergolong kepada maksud "pengedaran" di bawah Seksyen 2 ADB 1952. [24] Keadaan kedua pula, pihak pendakwaan akan bergantung kepada keterangan-keterangan mengikut keadaan dalam membuktikan dadah berbahaya yang dijumpai adalah dalam pemilikan tertuduh di mana pihak pendakwaan tidak boleh mengguna pakai Seksyen 2 ADB 1952. Dalam keadaan ini ADB 1952 memperuntukkan Seksyen 37, iaitu suatu peruntukan anggapan, dan secara khusus Seksyen 37(da) anggapan pemilikan dadah bagi tujuan pengedaran. Bagaimana pun peruntukan anggapan pengedaran ini hanya akan boleh digunakan jika tertuduh didapati dalam pemilikannya sejumlah dadah berbahaya yang disenaraikan dan berat minima dadah adalah seperti mana yang diperuntukkan oleh Seksyen 37(da) ADB 1952. Dalam keadaan sedemikian, setelah dibuktikan tertuduh didapati dalam pemilikannya dadah berbahaya pada berat minima yang disebutkan, sehingga dibuktikan sebaliknya oleh tertuduh, maka tertuduh hendaklah dianggapkan sebagai mengedar dadah tersebut. Dalam keadaan di mana anggapan pengedaran dadah digunakan, beban pembuktian atas tertuduh bagi membuktikan sebaliknya bahawa dadah tersebut bukan untuk tujuan pengedaran, adalah pada tahap atas imbangan kebarangkalian, iaitu beban pembuktian yang lebih tinggi daripada hanya menimbulkan keraguan yang munasabah. [25] Kes Public Prosecutor v Yuvaraj [1969] 2 MLJ 89, keputusan oleh Privy Council, ialah kes locus classicus yang membincangkan tentang pemakaian dan polisi pengujudan peruntukan anggapan (presumption) di bawah statut dan maksud ungkapan "unless the contrary is proved". Diputuskan dalam kes ini bahawa beban pembuktian, apabila unsur-unsur atau ingredients yang membentuk kesalahan telah dibuktikan oleh pihak pendakwaan, maka beban bagi membuktikan sebaliknya berkaitan fakta tersebut oleh pihak tertuduh adalah pada tahap imbangan kebarangkalian (on the balance of probabilities). Dalam kes ini tertuduh telah dituduh di bawah kesalahan Seksyen 4(a) Akta Pencegahan Rasuah 1962. Seksyen 14 Akta tersebut memperuntukkan seperti berikut: "14. Where in any proceedings against a person for an offence under section 3 or 4 it is proved that any gratification has been paid or given to or received by a person in the employment of any public body, such gratification shall be deemed to have been paid or given and received corruptly as an inducement or reward as hereinbefore mentioned, unless the contrary is proved." [26] Privy Council seterusnya membincangkan polisi pengwujudan peruntukan anggapan di bawah Seksyen 14 tersebut dan mengatakan seperti berikut: "The policy which underlines section 14 of the Prevention of Corruption Act 1961 is, in their Lordships' view, clear. The section is limited to persons "in the employment of any public body". No similar presumption applies to agents of private principals. Corruption in the public service is a grave social evil which is difficult to detect, for those who take part in it will be at pains to cover their tracks. The section is designed to compel every public servant so to order his affairs that he does not accept a gift in cash or in kind from a member of the public except in circumstances in which he will be able to show clearly that he had legitimate reasons for doing so." [27] Dalam kes Ibrahim Mohamad & Anor v PP [2011] 4 CLJ 113, Mahkamah Persekutuan secara ringkas memberikan panduan perbezaan beban pembuktian keterangan terhadap kesalahan pemilikan dadah berbahaya yang membentuk "direct trafficking" dan pemilikan yang membentuk anggapan pengedaran dadah. Mahkamah Persekutuan memutuskan: "It is trite law that possession is an important ingredient in the charge of trafficking. Unless there is direct evidence of trafficking, the prosecution must prove the ingredient of "possession" and the trial judge must make an affirmative finding of "possession" before the presumption of trafficking under s. 37(da) of the Act can be invoked. (See the case of Muhammad bin Hassan v. PP [1998] 2 CLJ 170)." [28] Terdapat nas-nas autoriti yang menjadi panduan kepada mahkamah dalam menimbangkan sama ada tertuduh telah berjaya mengakas peruntukan anggapan pengedaran dadah daripada terpakai terhadapnya. Dalam kes Lim Heng Boon v Public Prosecutor [2014] 5 MLJ 259, Hakim Abdul Malik Ishak HMR memutuskan seperti berikut: [52] So the appellant had to rebut the operative presumption of trafficking under s.37(da) of the DDA on the balance of probabilities. That level of rebuttal places a highest evidentiary burden on the appellant (Public Prosecutor v Yuvaraj [1969] 2 MLJ 89 (PC)). [53] In order for the appellant to rebut this presumption of trafficking that had been invoked against him, he had to establish two things. First, the appellant could lead by way of an affirmative evidence before the trial court that the subject matter of the charge was not dangerous drugs, to wit, heroin and monoacetylmorphines as defined under s 2 of the DDA, and even if it was monoacetylmorphines, its weight had not exceeded 15g. Secondly, even if the appellant fails to do that, he would have to lead affirmative evidence on the balance that his conduct was not consistent with trafficking. And if the appellant fails to do that, a verdict of conviction against him must necessarily follow." [29] Berbalik kepada kes di hadapan kami ini, pertuduhan pertama dalam mana perayu disabitkan dan dihukum mati mandatori ialah atas kesalahan pengedaran dadah Ketamine seberat 339.16 gram. [30] Kami merujuk kepada alasan penghakiman Hakim bicara ketika memutuskan dan memanggil perayu membela diri bagi pertuduhan pertama. Pada muka surat 0020 Rekod Rayuan Jilid 1, Hakim bicara memutuskan seperti berikut: "c) As for the ingredient of trafficking, in respect of the $ 1^{\mathrm{st}} $ charge involving ketamine weighing 339.16 grams and the $ 2^{\mathrm{nd}} $ charge involving methamphetamine weighing 92.13 grams, the Court invoked the presumption under Section 37(da) of the Act in that the accused was trafficking in dangerous drug. As for nimetazepam weighing 19.32 grams, the Court was satisfied that the accused had in his possession the said drug. d) The Court therefore found that the prosecution had succeeded in proving all the ingredients of the aoofence of trafficking for ketamine and methamphetamine and possession of nimetazepam and thus had succeeded in proving a prima facie case against the accused. The Court hereby ordered the accused to enter his defence on the $ 1^{st} $ and $ 2^{nd} $ charge for trafficking and for the $ 3^{rd} $ charge for possession." [31] Kami merujuk pula kepada alasan penghakiman Hakim bicara diakhir kes pembelaan dalam mana Hakim bicara mendapati perayu bersalah dan mensabitkan perayu terhadap pertuduhan pertama. Pada muka surat 0024 Rekod Rayuan Jilid 1, Hakim bicara memutuskan seperti berikut: "In conclusion, the Court was of the view that the accused has failed to rebut the presumption of trafficking in respect of the $ ^{1st} $ charge in view of the weight which could not have been for own consumption otherwise then for trafficking. In the same vein, the accused has also failed to cast any reasonable doubt on the prosecution's case and the prosecution has succeeded in proving its case beyond reasonable doubt against the accused. The Court hereby found the accused guilty for the offence of trafficking. For the $ ^{1st} $ charge of trafficking in 339.16 grams of ketamine, the Court found the accused guilty and convicted as charged and sentenced the accused to death by hanging on the neck pursuant to S.39B(2) of the Act.". [32] Melalui pengataan-pengataan dalam alasan penghakiman Hakim bicara yang kami rujukkan itu, adalah jelas bahawa Hakim bicara telah menggunakan peruntukan anggapan pengedaran dadah berbahaya Seksyen 37(da) ADB 1952 semasa memerintahkan perayu membela diri bagi pertuduhan pertama. Juga adalah jelas Hakim bicara telah menggunakan peruntukan anggapan pengedaran dadah berbahaya Seksyen 37(da) apabila memutuskan pembelaan perayu gagal menolak anggapan pengedaran dadah bagi pertuduhan pertama dan mensabitkan perayu. [33] Seskyen 37(da) ADB 1952 memberikan senarai jenis dadah berbahaya dan berat minima dadah terlibat bagi membolehkan anggapan pemilikan bagi tujuan pengedaran dadah terpakai. Anggapan pengedaran dadah di bawah Seksyen 37(da) juga boleh dipakai dalam bentuk kombinasi berat dadah bagi dadah yang disenaraikan itu seperti mana yang diperuntukkan oleh Seksyen 37(da)(xxv) ADB 1952. Kami dapati dadah Ketamine walau pun disenaraikan dalam Jadual Pertama ADB 1952, tetapi tidak disenaraikan di bawah Seksyen 37(da) ADB 1952. Oleh yang demikian, peruntukan aggapan bagi tujuan pengedaran yang diperuntukkan di bawah Seksyen 37(da) ADB 1952 tidak terpakai ke atas pemilikan dadah jenis Ketamine. Kes pihak pendakwaan terhadap perayu tidak bergantung kepada penggunaan Seksyen 2 ADB 1952 iaitu "direct trafficking". [34] Atas alasan yang kami huraikan di atas, kami mendapati hujahan oleh peguam bela terpelajar bahawa Hakim bicara telah khilaf dan salah arah apabila menggunakan peruntukan anggapan pengedaran dadah di bawah Seksyen 37(da) ADB 1952 terhadap perayu atas pertuduhan pertama mempunyai merit. Malah pihak responden yang diwakili oleh Timbalan Pendakwa Raya terpelajar En. Hamdan bin Hamzah juga akur bahawa Hakim bicara telah khilaf dalam penggunaan peruntukan Seksyen 37(da) ADB 1952 yang berkaitan dengan pertuduhan pertama itu. [35] Seterusnya, kami menimbangkan pula isu kedua yang dibangkitkan oleh peguambela terpelajar bagi pihak perayu. Perayu menafikan mempunyai pengetahuan atas dadah yang dijumpai. Perayu menafikan dadah tersebut miliknya. Pembelaan perayu juga mengatakan rumah dan bilik di mana dadah ditemui boleh diakses oleh saudara mara perayu. Secara khusus perayu mengatakan bilik di mana dadah ditemui diberi sewa oleh perayu kepada Lee Kok Seng (SP7). Perayu mengatakan dadah yang dijumpai adalah milik SP7. Perayu mengatakan selepas dadah ditemui, pihak polis juga telah menangkap SP7 di bawah LLPK dan salah satu alasan yang dicatatkan di bawah Perintah LLPD (D32) bahawa Lee Kok Seng di samping tiga alamat yang lain juga menggunakan alamat rumah No. 21, Jalan Molek 3/18, Taman Molek sebagai tempat aktiviti mengedar dadah. Bagaimana pun, dalam pengamatan kami terhadap pengataan-pengataan fakta yang terdapat dalam Perintah Tahanan D32 tersebut, SP7 dikatakan terlibat dalam aktiviti mengedar dadah berbahaya pada tempuh tarikh sejak April 2013 hingga bulan Januari 2015. Tangkapan dan rampasan dadah di rumah tempat kejadian jika mengikut ketiga-ketiga pertuduhan yang dihadapi oleh perayu adalah bagi tarikh 4.2.2015. Maka itu D32 tidak dapat menyokong dakwaan atau pembelaan perayu. [36] Kami merujuk kepada alasan penghakiman Hakim bicara dalam isu akses dan milikan yang dibangkitkan oleh peguam bela terpelajar bagi pihak perayu. Kami dapati Hakim bicara dengan panjang lebar telah menimbang dan membuat dapatan beliau terhadapnya. Pada akhir kes pendakwaan, Hakim bicara di muka surat 0019 hingga 0020 Rekod Rayuan Jilid 1 telah membuat dapatan seperti berikut: "The Court was satisfied that the prosecution had succeeded in proving all the ingredients of the offence in the following manner namely: a) That the accused has possession with knowledge of the drugs methamphetamine, ketamine and nimetazepam found in the white/blue box hidden in the man-made hole in the television room. The Court was satisfied that the accused had the care and management of the house by virtue of the fact that the keys and a remote control to the said house was found in the sling bag of the accused. The Court found that the accused for most of the time was residing in the said house and his family will only come from Singapore during the weekend. The Court has also found that the evidence of SP7, Lee Kok Seng to be credible. His evidence showed that he had come to the said house at the request of the accused during the weekend when the accused family will be at the said house too. SP7 said that he had helped the accused to clean up the house before the weekend when the accused family members will come to the said house for dinner. SP7 admitted that he sometimes played with the accused's son in the television room where the drugs were found but denied that he was renting the room where the drugs was found. The Court also satisfied that SP7 was not renting any rooms in the said house as he had his own accommodation. In the course of the prosecution case no documentary evidence was led to show that SP7 was a tenant and paying rental to the accused. The Court was of the view that the failure to call the wife of the accused as a witness for the prosecution as the house was registered in the accused's wife was fatal to the prosecution's case. There was sufficient evidence to show that the accused had the exclusive use of the house to the exclusion of others. The Court has seen the photos showing the hole found hidden by a mosaic slap where the whitw/blue box was found containing the impugned drugs, could not have been done by SP7." [37] Kami bersetuju sepenuhnya dengan dapatan oleh Hakim bicara apabila memutuskan perayu mempunyai milikan dan pengetahuan ke atas dadah yang dijumpai di bilik rumah tersebut. Kami juga bersetuju sepenuhnya dengan Hakim bicara dalam dapatan bahawa rumah tempat kejadian didiami oleh perayu dan perayu mempunyai jagaan dan pengurusan ke atas rumah tersebut. Dapatan oleh Hakim bicara ini disokong oleh keterangan SP5 seorang saksi bebas yang merupakan jiran kepada perayu. Hakim bicara menerima keterangan SP7 dan SP5 sebagai saksi yang kredible. Mahkamah ini tidak mempunyai alasan untuk mengganggu dapatan fakta dan penilaian atas kredibiliti serta penerimaan keterangan saksi SP7 dan SP5 oleh Hakim bicara. SP5 biasa melihat perayu berada di rumah tersebut. SP5 ada melihat berlakunya kerja-kerja renovasi dan terdapat mosaic diletak di luar rumah semasa kerja-kerja renovasi dijalankan. SP5 ada terasa bunyi gegaran apabila lantai rumah tempat kejadian dipecahkan pada masa kerja renovasi berjalan. Maka itu terdapatnya lubang khas di bilik rumah tersebut bukanlah suatu misteri yang tidak boleh diungkaikan. Semua kerja renovasi ini berlaku setelah perayu menduduki rumah tersebut yang dibeli oleh isteri perayu. SP5 juga biasa melihat kereta yang digunakan oleh perayu berada di hadapan rumah tersebut. SP5 juga tidak melihat mana-mana orang lain menghuni rumah tersebut melainkan perayu dan kadangkala isteri serta anak-anak kecil perayu datang pada hari-hari hujung minggu. Kunci rumah tersebut juga ditemui daripada milikan perayu. Terdapat juga gambar-gambar perayu di dalam rumah tersebut digantung di dinding ruang tamu. Tiada apa-apa kunci rumah tersebut ditemui daripada SP7. SP7 menafikan dia tinggal menyewa di rumah tersebut. SP7 menafikan milikan dan pengetahuan terhadap dadah yang dijumpai di rumah tersebut. Jelas keterangan yang terdapat adalah nyata dan terang bahawa perayu mempunyai jagaan dan pengurusan ke atas rumah tersebut dan pemilikan ke atas dadah yang dijumpai di dalamnya. [38] Undang-undang juga telah mantap bahawa mahkamah di peringkat rayuan sangat perlahan dan tidak boleh sewenangnya mencampuri dan mengubah dapatan fakta oleh hakim bicara yang mempunyai faedah audio-visual ke atas saksi-saksi yang memberi keterangan di hadapannya. Dalam kes Md Zainudin Raujan v PP [2013] 4 CLJ 21, Mahkamah Persekutuan memutuskan: "[38] Assessing credibility is difficult and is best left to the trial judge who has the audio-visual advantage of a witness in action. In this case, the learned trial judge, in our view, had correctly evaluated PW5's evidence and found him to be a credible witness. The Court of Appeal had further assessed the learned trial judge's evaluation of that evidence and agrees with the learned judge's conclusion. [39] We have gone through the evidence thoroughly ourselves and have come to the same conclusion that PW5 is a credible witness. Having said that we found no compelling reasons which require our appellate interference." [39] Isu selanjutnya yang akan kami sentuh adalah sama ada Hakim bicara telah gagal menimbangkan secukupnya pembelaan perayu. Kami merujuk kepada alasan penghakiman Hakim bicara mengenai pembelaan perayu. Pada muka surat 0023-0024 Rekod Rayuan Jilid 1, Hakim bicara membuat dapatan berikut: "The crux of the defence case hinges on the povital issue of access to the saiod house where the impugned drugs were recovered. The defence had suggested that the access to the said house could be by SP7 because he was a tenant renting the room G22 in which the impugned drugs were found or it could be by the accused wife and by the accused relative. It was also the defence case that the accused was not all the time at the said house as he will only come and stayed at the said house over the weekend. The accused did not call other witnesses to corroborate his assertion. The Court upon evaluating all the evidence adduced found that the accused had the care and management of the said house by virtue of the fact that at the time he was arrested, SP2 found the key to the said house in the sling bag belong to the accused. With the said key, SP2 and his police team was able to gain access to the said house. In this respect the Court was of the view that the accused had the exclusive care and management of the house at No. 21, Jalan Molek 3/18, Taman Molek Johor Bahru. The Court also of the view that SP7 did not have access to the said house save and except he was there upon the request of the accused who asked SP7 to clean up the house before the accused wife and family came over the weekend. The accused assertion that SP7 was renting the room where the impugned drugs were found was not corroborated by documentary evidence. It was a bare assertion. The hole in which the white/blue box was found was about 3 feet in dept and 2 feet wide. It could not be the work of SP7 who had dug the hole but by someone who had stayed there namely the accused. It defies logic to suggest that it was SP7 who had made the hole and place the drugs inside the white/blue box and hid it inside the hole. The Court is of the view that the hole must have been made by the accused and the evidence of SP5 Muhamad Nur Arif who stayed at No. 19, Jalan Molek testified that he saw some renovation work and heard loud sound of knocking and saw bricks and cement and also mosaic and felt tremors." [40] Kami berpuas hati bahawa Hakim bicara telah menilai dan mempertimbangkan keseluruhan keterangan pendakwaan dan pembelaan perayu dan telah mematuhi kehendak Seksyen 182A Kanun Prosedur Jenayah. Kami tanpa keraguan bersetuju dengan dapatan Hakim bicara tersebut. Justeru itu, kami dapati hujahan oleh peguam bela terpelajar dalam isu akses dan yang berkaitan dengan penghunian rumah tersebut tidak mempunyai merit. Kesimpulan [41] Susulan dapatan kami di atas, kami membenarkan sebahagian daripada rayuan perayu yang berkaitan dengan sabitan dan hukuman untuk pertuduhan pertama. Kami bersetuju bahawa Hakim bicara telah melakukan salah arah apabila menggunakan peruntuk anggapan di bawah seksyen 37(da) untuk pertuduhan pertama tersebut. Bagaimana pun, keterangan yang terdapat adalah kukuh dan mencukupi untuk membentuk kesalahan pemilikan dadah berbahaya oleh perayu atas dadah Ketamine seberat 339.16. Kami mengetepikan sabitan dan hukuman oleh Mahkamah Tinggi bagi pertuduhan pertama dan menggantikannya kepada sabitan di bawah seksyen 12(2) ADB 1952 dan hukuman di bawah Seksyen 12(3). Kami menjatuhkan hukuman 5 tahun penjara mulai daripada tarikh tangkap terhadap perayu untuk pertuduhan pertama. [42] Untuk pertuduhan kedua dan ketiga kami berpuas hati bahawa sabitan terhadap perayu adalah selamat. Keterangan adalah kukuh dan mencukupi. Kami mengekalkan hukuman mati mandatori bagi pertuduhan kedua dan hukuman 18 bulan penjara bagi pertuduhan ketiga oleh Mahkamah Tinggi tersebut. Rayuan perayu terhadap sabitan dan hukuman untuk pertuduhan kedua dan pertuduhan ketiga dengan itu ditolak. (YAACOB HAJI MD. SAM) Hakim Mahkamah Rayuan Malaysia Bertarikh Januari 2019 Bagi pihak perayu: PG Cyrill Farhan Reed Tetuan Vigness Kumar & Associates Peguambela dan Peguamcara No.29-3A, Oval Damansara No.685, Jalan Damansara Off Lebuhraya Sprint 60000 Kuala Lumpur Bagi pihak responden: Hamdan bin Hamzah Timbalan Pendakwa Raya Jabatan Peguam Negara Malaysia Bahagian Perbicaraan & Rayuan Aras 5. No. 45, Lot 4G7 Presint 4, Persiaran Perdana 62100 Putrajaya