B-05(M)-97-02/2018
Court of Appeal of Malaysia16 Jan 2019
The written judgment as the court issued it, with the coram, case number, and source links. Every paragraph has its own anchor.
Citations and treatment detected automatically from later judgments and the authorities this decision relies on.
Later cases and laws citing this decision
Not yet cited by a later decision.
Earlier cases and laws this decision relies on
“n anggapan yang telah timbul terhadapnya. [47] Mahkamah ini dalam kes Munusamy Sundar Raj v PP Criminal Appeal No; B-05-279-10/11 ada menyatakan seperti berikut: “[3] We must at the outset say the Dangerous Drugs Act 1952 does not cater for defence of 'innocent carrier', per se i.e., innocent carrier 19 is not a defenc”
“e it was held that the evidence of the chemist on dangerous drugs analysed by him is one of fact and not opinion. In the circumstances the evidence of a chemist is not controlled by section 51 of the Evidence Act 1950 thereby making it unnecessary for him to testify on the test conducted by him in arriving at his concl”
Auto-detected from judgment text; not a substitute for a citator check.
Content
1 DALAM MAHKAMAH RAYUAN MALAYSIA DI PUTRAJAYA [BIDANG KUASA RAYUAN] RAYUAN JENAYAH NO: B-05(M)-97-02/2018 ANTARA YU GUIHUA (W/CHINA) (No. Pasport: G56193691) ...PERAYU LAWAN PENDAKWA RAYA ...RESPONDEN ____________________________________________ [Dalam Perkara Mahkamah Tinggi Malaya di Shah Alam Bicara Jenayah Selangor No:45A-27-03/2014] Antara Pendakwa Raya Dan Yu Guihua (W/China) KORUM: MOHTARUDIN BAKI, HMR RHODZARIAH BUJANG, HMR MOHAMAD ZABIDIN MOHD DIAH, HMR 2
1
Perayu, seorang warganegara China, telah dituduh dan dibicarakan di Mahkamah Tinggi Shah Alam dengan satu pertuduhan di bawah Akta Dadah Berbahaya, 1952 (“Akta 234”) kerana mengedar dadah Methamphetamine seberat 730.40 gram. Pertuduhan terhadap Perayu adalah: “Bahawa kamu pada 7 November 2013, jam lebih kurang 1.05 pagi bertempat di Cawangan Pemeriksaan Penumpang 2 (CPP2), Balai Ketibaan Antarabangsa ,Terminal Pengangkutan Tambang Murah (LCCT) Lapangan Terbang Antara Bangsa Kuala Lumpur, di dalam Daerah Sepang, di dalam Negeri Selangor Darul Ehsan telah didapati mengedar dadah berbahaya jenis Methamphetamine seberat 730.40 gram dan dengan itu kamu telah melakukan satu kesalahan di bawah Seksyen 39(B) (1) (a) Akta Dadah Berbahaya 1952 yang boleh dihukum di bawah seksyen 39B(2) Akta yang sama.”
2
Di akhir perbicaraan, Hakim Mahkamah Tinggi bijaksana (“Hakim bicara”) mendapati Perayu bersalah dan disabitkan dengan pertuduhan. Seterusnya Perayu dijatuhkan hukum gantung sehingga mati.
3
Terkilan dengan sabitan dan hukuman, Perayu merayu ke Mahkamah ini. Kami mendengar rayuan ini pada 16.01.2019 di mana kami dengan sebulat suara menolak rayuan Perayu. Kini kami memberi alasan keputusan yang dibuat. 3
4
Fakta kes pendakwaan telah disenaraikan dengan panjang lebar oleh Hakim bicara bijaksana. Bagi tujuan rayuan ini, cukup jika fakta tersebut diringkaskan seperti berikut.
5
Pada 7.11.2013, jam lebih kurang 1.05 pagi, SP7 yang bertugas sebagai pegawai kastam di Cawangan Pemeriksaan Penumpang 2, LCCT melihat Perayu yang tiba melalui penerbangan Air Asia dari Hong Kong ke Kuala Lumpur telah mengimbas sebuah beg yang dibawanya jenama "Swiss Polo" (eksibit P5) di mesin pengimbas 3.
6
Hasil imbasan mendapati terdapat imej yang mencurigakan berwarna hijau. SP7 telah mengarahkan Perayu untuk membawa P5 ke kaunter pemeriksaan. Setelah P5 ini dibuka oleh Perayu, SP7 mendapati di dalam P5 terdapat baju wanita dan kanak-kanak.
7
SP7 telah mengarahkan Perayu mengosongkan P5 dan imbasan dibuat tanpa isi kandungannya. Pada imbasan kali kedua ini, masih terdapat imej yang mencurigakan. Selanjutnya, SP7 telah mengarahkan Perayu untuk memasukkan kembali baju yang dikeluarkan tadi ke dalam P5. Perayu bersama P5 dibawa ke pejabat CPP2.
8
Di pejabat CPP2, hasil daripada pemeriksaan yang dilakukan, SP7 telah membuka skru bahagian dalam beg P5 untuk melonggarkan pemegang beg tersebut [Eksibit P5 (C2)]. Hasilnya SP7 mendapati terdapat 4 lima peket yang mengandungi dadah yang disembunyikan di dalamnya. Perayu telah ditangkap.
9
Barang kes dadah [Eksibit P8 (1 - 5)] telah diserahkan oleh SP10 kepada SP8 (Ahli Kimia) dan setelah dianalisis, didapati berat bersih dadah tersebut adalah berjumlah 730.40 gram methamphetamine.
10
Perayu telah dituduh di Mahkamah Tinggi Shah Alam di bawah seksyen 39B(1) Akta 234 dan boleh dihukum di bawah seksyen 39B(2) Akta yang sama.
11
Setelah penilaian maksimum atas keterangan yang dikemukakan oleh Pendakwa dan berdasarkan garis panduan yang diberi dalam kes Balachandaran v PP [2005] 1 CLJ 85, Hakim bicara bijaksana memutuskan bahawa ketika Perayu ditangkap, Perayu mempunyai kawalan dan jagaan ke atas beg yang mengandungi dadah tersebut. Hakim bicara bijaksana mengguna pakai anggapan di bawah seksyen 37(d) Akta 234 di mana Perayu dianggap mempunyai pemilikan dan pengetahuan ke atas dadah yang dijumpai di dalam beg berkenaan dan perbuatan ini dilakukan dengan tujuan pengedaran sebagaimana yang ditakrifkan di bawah seksyen 2 Akta 234.
12
Hakim bicara bijaksana memutuskan bahawa pihak pendakwaan telah berjaya membuktikan satu kes prima facie ke atas Perayu bagi tuduhan 5 di bawah seksyen 39B(1)(a) Akta 234 dan Perayu diperintah untuk membela diri. Pembelaan [13] Perayu memberi keterangan bersumpah dan memanggil dua saksi untuk memberi keterangan bagi pihak pembelaan. Hakim bicara bijaksana telah menyenaraikan keterangan yang diberi oleh Perayu dan juga saksi pembelaan dengan panjang lebar dalam alasan penghakimannya. Bagi tujuan rayuan ini, keterangan Perayu bolehlah disimpulkan seperti berikut. [14]
Preamble
Mengikut Perayu, sebelum beliau ditangkap pada 07.11.2013, beliau bekerja sebagai jurujual peralatan dapur dengan Syarikat Jieyang Lianzhan Hardware di China. Tugas beliau adalah menguruskan import-eksport peralatan tersebut ke luar negara. [15] Dalam tahun 2013, Perayu telah berkenalan dengan seorang warganegara Nigeria bernama Jay. Jay menyatakan minatnya dengan perniagaan syarikat Perayu dan melahirkan hasratnya untuk membeli peralatan daripada syarikat Perayu. [16] Jay juga dikatakan selalu datang ke syarikat Perayu. Semasa Jay berada di syarikat Perayu, Perayu telah memberitahu Jay bahawa perniagaan syarikat Perayu kurang baik dan terdapat permintaan daripada syarikat di Malaysia yang meminta Perayu datang ke Malaysia bagi membuka pasaran baru. [17] Dua minggu sebelum Perayu ke Malaysia, Jay telah meminta pertolongan Perayu untuk membawa pakaian kanak-kanak untuk 6 diserahkan kepada isteri abang Jay yang hendak bersalin yang berada di Malaysia. [18] Perayu bersetuju dengan permintaan tersebut. Perayu meminta Jay membayar visa dan tiket penerbangan Perayu ke Malaysia kerana Jay yang meminta tolong Perayu untuk membawa pakaian untuk diserahkan kepada abang Jay kerana syarikat di mana Perayu bekerja tidak membayar gaji asas. Hanya komisen sebanyak 3% sahaja yang dibayar daripada hasil jualan. [19] Pada 6.11.2013 jam 1.10 petang, Jay datang ke pejabat Perayu dengan membawa satu bagasi (Eksibit P5). Perayu telah membuka bagasi tersebut dan nampak di dalamnya mengandungi pakaian kanak-kanak. [20] Selepas P5 ditutup, Perayu bersama-sama Jay telah menaiki teksi menuju ke stesen bas di Guangzhou. Setelah sampai di stesen bas tersebut, Jay telah meletakkan P5 di tempat simpanan bagasi di dalam bas tersebut. Perayu menaiki bas bersendirian untuk menuju ke Shenzen dan dari situ Perayu menaiki pula satu bas yang lain untuk ke Lapangan Terbang Hong Kong. Jarak perjalanan dari Guangzhou ke Shenzen dengan bas mengambil masa sekitar 2 jam 30 minit. Perayu menyatakan bahawa perjalanan beliau agak tergesa-gesa. Jadi, Perayu tidak mempunyai masa untuk membuka P5 untuk menyemak isi kandungan di dalamnya. [21] Bila sampai di Lapangan Terbang Hong Kong pada jam lebih kurang 3.00 hingga 4.00 petang, Perayu terus menarik bagasi P5 tersebut untuk “check-in” meskipun masa berlepas penerbangan dari Lapangan Terbang Hong Kong ke Malaysia adalah pada jam 8.40 malam. Selepas 7 “check-in”, Perayu telah pergi ke kedai yang menjual “special food” Hong Kong dan kedai kosmetik. [22] Apabila tiba di LCCT Malaysia, Perayu telah menukar wang sebanyak USD 300 ke matawang Ringgit Malaysia. Selepas pasport dicop dan beg P5 diambil di tempat tuntutan bagasi, Perayu telah pergi ke tandas dengan membawa beg tersebut. [23] Semasa di tempat pemeriksaan kastam, Perayu telah meletakkan beg P5 tersebut di atas mesin pengimbas dan setelah dua kali imbasan dilakukan, Perayu telah dibawa oleh pegawai kastam ke pejabat kastam di mana mereka telah memeriksa beg tangan Perayu. [24] Di dalam beg tersebut terdapat telefon bimbit, iPad dan wang berjumlah USD 2,800, 3,000 wang China dan beberapa ratus wang Hong Kong. Pegawai kastam juga ada bertanyakan kepada Perayu siapakah pemilik beg P5 tersebut dan Perayu menjawab bahawa beg P5 tersebut diserahkan oleh Jay kepada Perayu. [25] Lebih kurang setengah jam kemudiannya, pegawai kastam tersebut ada menunjukkan bungkusan berwarna biru yang mengandungi dadah yang dijumpai di tempat pemegang beg P5 tersebut dan Perayu menafikan mempunyai pengetahuan tentang bungkusan dadah yang tersembunyi di tempat tersebut dan mendakwa beliau adalah "innocent carrier". [26] Perayu mengatakan bahawa sebelum ditangkap, beliau tidak menyembunyikan atau meletakkan barangan tersebut di tempat pemegang 8 beg P5. Sebelum ditangkap juga, Perayu tiada apa-apa masalah untuk menaikkan atau menurunkan pemegang beg P5. Dapatan dan Keputusan Hakim Bicara di akhir kes Pembelaan [27] Setelah meneliti keterangan pembelaan, Hakim bicara bijaksana memutuskan, antara lain, bahawa pembelaan Perayu hanyalah suatu rekaan semata-mata. Hakim bicara bijaksana mendapati Perayu sengaja menutup mata terhadap perkara yang jelas di mana pada hakikatnya Perayu sememangnya telah pun mengetahui bahawa di dalam beg P5 tersebut mengandungi dadah. [28] Seterusnya, Hakim bicara bijaksana mendapati pihak pendakwaan telah berjaya membuktikan kesnya melampaui keraguan yang munasabah dan Perayu bukannya seorang "innocent carrier". Perayu mempunyai pengetahuan berhubung dadah yang dirampas. Dadah tersebut di sembunyikan olehnya secara licik semata-mata bertujuan untuk mengelakkan daripada ianya dapat dikesan ataupun dihidu oleh pihak berkuasa. [29] Hakim bicara bijaksana seterusnya mendapati pembelaan telah gagal membangkitkan apa-apa keraguan yang munasabah ke atas kes pendakwaan. Perayu juga telah didapati gagal untuk mematahkan anggapan-anggapan yang berbangkit terhadap dirinya. Oleh itu, Perayu didapati bersalah dan disabitkan di atas pertuduhan dan dijatuhkan hukuman mati. 9 Rayuan [30] Walaupun Memorandum Rayuan mengandungi 8 alasan, semasa pendengaran rayuan ini, Peguam terpelajar bagi pihak Perayu menyatakan Perayu hanya ingin membangkitkan dua (2) alasan sahaja. Dua alasan rayuan tersebut dinyatakan seperti berikut: a) Hakim Bicara gagal menilai pembelaan Perayu yang telah mematahkan anggapan undang-undang di bawah Seksyen 37(d) di mana Perayu hanya seorang “innocent carrier”; dan b) Pihak Pendakwaan gagal membuktikan kes keraguan munasabah atas kegagalan menandakan keputusan GCMS. [31] Berhubung alasan pertama, hujah peguam terpelajar adalah, Hakim bicara telah gagal menilai pembelaan Perayu terutama berhubung watak Jay yang dibangkit oleh pembelaan seawal mungkin. Menjadi hujah Perayu bahawa berdasar keterangan yang diberi, Perayu sebenarnya adalah seorang “Innocent Carrier” yang telah dipergunakan oleh Jay. Keterangan Perayu berhubung watak Jay bukanlah satu rekacipta Perayu semata-mata untuk melepaskan diri dari pertuduhan. Jay telah terbukti wujud melalui keterangan CCTV dalam D43 di mana dapat dilihat seorang lelaki hitam telah membawa beg bagasi P5 ke pejabat Perayu. Dadah yang tersembunyi dalam beg P5 besar kemungkinan disembunyikan oleh Jay yang merupakan pengedar sebenar. Kegagalan pegawai penyiasat menyiasat kewujudan Jay memudaratkan kes pendakwaan. Melalui keterangan CCTV yang dibawa Perayu berhubung kewujudan Jay iaitu 10 pengedar sebenar, ia mencukupi untuk menimbulkan keraguan dalam kes pendakwaan dan pembelaan telah mematahkan anggapan di bawah Seksyen 37(d) Akta 234 berhubung pengetahuan Perayu mengenai kewujudan dadah dalam beg yang dibawanya. [32] Perayu seterusnya berhujah Hakim bicara telah gagal memberi pertimbangan kepada CCTV yang menujukkan kewujudan Jay dan kerana itu telah tersilap apabila memutuskan Perayu telah gagal mematahkan anggapan di bawah seksyen 37(d) Akta 234 dan juga telah gagal memutuskan Perayu hanyalah seorang “innocent carrier”.1 [33] Berhubung isu kedua, pendirian Perayu, secara ringkasnya, ialah hasil ujian GCMS adalah penting dikemukakan di Mahkamah untuk membolehkan Mahkamah membuat keputusan bahan yang dirampas adalah Methamphetamine. Pertimbangan dan Keputusan Mahkamah [34] Mahkamah ini berkesempatan untuk meneliti rekod rayuan termasuk alasan penghakiman Hakim bicara bijaksana dan juga eksibit-eksibit berkenaan. Dari alasan penghakiman yang ditulis oleh Hakim bicara bijaksana, jelas Hakim bicara bijaksana memerintah Perayu membela diri setelah mendapati Perayu mempunyai jagaan dan kawalan ke atas beg P5 dan seterusnya mengguna pakai anggapan di bawah Seksyen 37(d) Akta 1 Alasan Rayuan Pertama 11 234 untuk bukti pengetahuan dan milikan. Hakim bicara menulis dalam alasannya: “...Mahkamah ini mendapati bahawa ketika Tertuduh ditangkap, Tertuduh mempunyai kawalan dan jagaan ke atas beg yang mengandungi dadah tersebut. Anggapan di bawah seksyen 37(d) ADB 1952 terpakai di mana Tertuduh dianggap mempunyai pemilikan dan pengetahuan ke atas dadah yang dijumpai di dalam beg berkenaan dan perbuatan ini dilakukan dengan tujuan pengedaran sebagaimana yang ditakrifkan di bawah seksyen 2 ADB 1952”2. [35] Dapatan dan keputusan yang dibuat oleh Hakim bicara di peringkat Perayu dipanggil membela diri tidak dipertikaikan oleh Perayu. Perayu tidak mempertikaikan bahawa beliau membawa beg P5 yang di dalamnya tersembunyi dadah yang dirampas. Yang dipertikaikan oleh Perayu ialah apa yang didakwa sebagai kegagalan Hakim bicara memberi penilaian atas pembelaan Perayu terutama berhubung seorang bernama Jay. [36] Dengan penuh hormat kepada Peguam terpelajar, kami tidak dapat bersetuju dengan hujah Peguam terpelajar yang mendakwa Hakim bicara tidak memberi penilaian kepada pembelaan Perayu. Dari alasan penghakiman Hakim bicara bijaksana, jelas menunjukkan Hakim bicara sedar dan memberi penuh perhatian akan apa yang dinyatakan oleh Perayu dan juga saksi-saksi yang dipanggil oleh pembela dalam keterangan masing-masing. Setelah menimbang pembelaan Perayu, Hakim bicara bijaksana mendapati pembelaan yang dikemukakan oleh Perayu hanyalah rekaan semata-mata. Hakim bicara bijaksana menulis dalam alasannya: 2 Muka surat 8 Jilid 1 Rekod Rayuan 12 “3. Berbalik kepada pembelaan Tertuduh, mengikut Tertuduh tiket penerbangan dari Hong Kong ke Malaysia adalah antara RMB 2,000 hingga RMB 3,000. Pada hemat saya, tidakkah lebih murah dan lebih menjimatkan wang jika Jay menghantar sahaja baju kanak-kanak tersebut melalui pos daripada mengirimnya melalui Tertuduh. Ini adalah kerana jika diteliti Senarai Barang Bongkar (eksibit P28), yang ada kaitan dengan pakaian kanak-kanak hanyalah 1 helai pakaian bayi jenama "Xiao Dang Jia" [eksibit P5(1)], baju bayi jenama "MYZ" [eksibit P5(8)], bantal bayi [eksibit P5(9)j, 1 pasang sarung tangan bayi [eksibit P5(10)] dan 1 pasang kasut bayi [eksibit P5(11)]. Malah pakaian kanak-kanak yang dirampas ini pada pengamatan saya hanyalah merupakan pakaian yang biasa-biasa sahaja yang tidak menampakkan apa-apa ciri-ciri keistimewaannya yang tersendiri. Malah, tidak keterlaluan jika saya katakan pakaian sebegini boleh didapati atau dibeli di mana-mana sahaja. Lebih menghairankan bila Jay tidak pula memberikan maklumat penghantaran abang atau isteri abang Jay semasa mereka (Tertuduh dan Jay) berada di Guangzhou. Maklumat berkaitan abang Jay ini juga tiada dizahirkan secara lengkap oleh Tertuduh di dalam percakapannya di eksibit D42. Tertuduh mengatakan bahawa Jay ada menghantar wechat kepada Tertuduh memberitahu nama dan alamat hotel dan nombor telefon abang Jay kepada Tertuduh. Namun maklumat yang dicatatkan ini tidak pula dapat dilihat melalui telefon bimbit Tertuduh [eksibit P17], Tidakkah Tertuduh yang mempunyai pendidikan tinggi dengan memiliki ijazah di dalam bidang komputer dan pertama kali ke luar negara tidak sedikit pun mempunyai apa-apa keraguan di dalam dirinya bila mana Jay yang baru dikenalinya 2 bulan sebelum Tertuduh ditangkap meminta pertolongan sebegini rupa. Apatah lagi Jay pula yang menanggung segala kos penerbangan dan visa Tertuduh. Tidakkah terlintas di dalam fikiran Tertuduh mungkin ada udang di sebalik batu atau sesuatu muslihat yang disembunyikan 13 oleh Jay daripada Tertuduh. Alasan Tertuduh bahawa beliau percaya kepada Jay kerana Jay kelihatan baik orangnya bukanlah merupakan satu pembelaan yang dapat mengaburi kotak pemikiran Mahkamah ini. Tiada pula di dalam rakaman CCTV yang menunjukkan bahawa Tertuduh ada memeriksa kandungan di dalam eksibit P5 dan Tertuduh nampak di dalam P5 tersebut ada baju kanak-kanak sebelum mereka berdua beredar dari pejabat Tertuduh. Ini menambahkan lagi keyakinan Mahkamah ini bahawa pembelaan Tertuduh ini hanyalah merupakan suatu rekaan semata-mata. Pada hemat saya, keterangan yang diberikan oleh Tertuduh bahawa beliau ada memeriksa beg P5 tersebut hanyalah rekaan beliau sahaja.
Preamble
Mengikut Tertuduh lagi, tiada pemeriksaan yang dibuat oleh beliau bagi melihat kandungan di dalam beg P5 tersebut bila beliau sampai di lapangan terbang Hong Kong pada jam 3.00 hingga 4.00 petang walaupun penerbangannya adalah pada jam 8.40 malam, menambahkan lagi keyakinan Mahkamah ini bahawa Tertuduh ini tidak bercakap benar. Pada hemat saya, Tertuduh sengaja menutup mata terhadap perkara yang jelas di mana pada hakikatnya Tertuduh sememangnya telah pun mengetahui bahawa di dalam beg P5 tersebut mengandungi dadah. Tambahan lagi mengikut Tertuduh beg P5 tersebut juga tidak berkunci, dan dengan itu amat mudah sekali bagi Tertuduh membuat pemeriksaan tersebut, ditambah dengan kelebihan masa yang panjang yang ada sebelum penerbangan berlepas ke Malaysia.” [37] Dari petikan di atas, jelas Hakim bicara bijaksana telah menilai pembelaan Perayu terutama berhubung dakwaan Perayu bahawa beliau membawa beg P5 ke Malaysia atas permintaan Jay tanpa mengetahui ia mengandungi dadah berbahaya. Hakim bicara bijaksana seterusnya memutuskan Perayu bukan “inocent carrier” sebaliknya mendapati, Perayu 14 telah dengan sengaja menutup mata terhadap perkara yang jelas di mana pada hakikatnya Perayu sememangnya telah mengetahui bahawa di dalam beg P5 mengandungi dadah. Seterusnya Hakim bicara bijaksana membuat kesimpulan bahawa: “Tertuduh bukannya seorang “innocent carrier”. Tertuduh mempunyai pengetahuan bahawa jumlah dadah yang disembunyikan secara licik ini adalah semata-mata bertujuan untuk mengelakkan daripada ia dapat dikesan ataupun dihidu oleh pihak berkuasa.” [38] Setelah meneliti keseluruhan keterangan yang ada dan mendengar hujah kedua-dua pihak, kami mendapati tiada sebab untuk kami mengganggu dapatan oleh Hakim bicara dalam soal ini. Fakta yang tidak boleh dipertikaikan dalam kes ini adalah Perayu berseorangan membawa beg P5 dari Hong Kong ke Malaysia. Semasa di tahan di LCCT Kuala Lumpur, Perayu masih berseorangan membawa beg P5. Dalam beg P5 selain dadah yang dirampas, terdapat barangan pakaian kepunyaan Perayu. Keterangan SP7 mengesahkan bahawa sepanjang masa apabila beg P5 diperiksa dan semasa pembongkaran dilakukan Perayu tidak pernah memberitahu SP7 bahawa beg tersebut kepunyaan Jay. [39] Dalam kes Parlan Dadeh v PP [2009] 1 CLJ 717 Mahkamah Persekutuan memutuskan: "The law is clear and well settled. Proof of knowledge is very often a matter of inference. The material from which the inference of knowledge can be drawn varies from case to case. It would be 15 sufficient for the prosecution to prove facts from which it could properly be inferred that the accused had the necessary knowledge." [40] Tambahan pula dalam kes ini Hakim bicara mengguna pakai anggapan bawah seksyen 37 (d) Akta 234 dan menganggap Perayu mempunyai milikan dan pengetahuan berhubung dadah yang berada dalam beg P5. [41] Telah menjadi undang-undang mantap, bagi tujuan penggunaan anggapan di bawah seksyen 37 (d) Akta 234, perkara yang perlu dibuktikan adalah jagaan dan kawalan atas apa jua yang mengandungi dadah berbahaya. Dalam kes ini, memandangkan telah dibuktikan bahawa semasa Perayu ditahan beliau mempunyai jagaan dan kawalan atas beg P5, maka kami dapati Hakim bicara bijaksana tidak silap apabila mengguna pakai anggapan di bawah seksyen 37 (d) Akta 234 untuk mendapati Perayu mempunyai milikan dan pengetahuan berhubung dadah yang dirampas. Terpulang kepada Perayu untuk mematahkan anggapan bawah Seksyen 37
d
Akta 234 dengan membuktikan atas pertimbangan kebarangkalian (on balance of probability) bahawa beliau sebenarnya tidak mempunyai pengetahuan adanya dadah berbahaya dalam beg yang dibawanya dan justeru itu beliau bukanlah pengedar tetapi hanyalah seorang “innocent carrier”. [42] Hujah peguam terpelajar dalam rayuan ini, pada dasarnya, adalah keterangan CCTV dalam D43 di mana dapat dilihat seorang lelaki hitam telah membawa beg bagasi P5 ke pejabat Perayu menyokong pembelaan Perayu yang dadah yang tersembunyi dalam beg P5 besar kemungkinan 16 disembunyikan oleh Jay yang merupakan pengedar sebenar dan Perayu hanya membawa beg P5 atas permintaan Jay tanpa menyedari ia mengandungi dadah berbahaya. Peguam merujuk kepada fakta bahawa dadah yang dijumpai tersorok dalam pemegang beg P5 dan tidak boleh dilihat dengan mata kasar bagi menyokong dakwaannya bahawa Perayu tidak mengetahui kewujudan dadah tersebut di situ. Kerana itu Perayu berhak untuk dilepas dan dibebaskan dari pertuduhan. Bagi menyokong hujah yang dikemukakan, Peguam bela terpelajar merujuk kes Mohamad Radhi Yaakob v PP [1991] 3 CLJ 2073 yang memutuskan: “[12]... That case is authority for the proposition that a person charged with trafficking is entitled to an acquittal by showing that he was a mere possessor of the drugs whilst another was the true trafficker. Whenever such a defence is taken two separate exercises must be carried out by the trial judge. He must first determine as a fact whether that other is a real person or a mere figment of the accused's imagination invented for the purpose of the trial. Next, if he finds that other person to be real the judge must then determine whether that other person is the real trafficker. This is called the Radhi direction and must be administered by a court unto itself when such a defence is taken.” [43] Dalam kes ini, isu berhubung seorang bernama Jay telah diberi perhatian dan diambil maklum oleh Hakim bicara bijaksana. Walaupun begitu Hakim bicara bijaksana mendapati tidak mungkin Perayu boleh membiarkan dirinya dipergunakan untuk membawa P5 tanpa mengetahui isi kandungan P5. Sebaliknya Hakim bicara bijaksana mendapati Perayu membawa beg P5 dengan penuh pengetahuan bahawa dalam beg P5 ada tersimpan dadah berbahaya dan Perayu sengaja menutup mata atas 17 perkara tersebut. Dari keseluruhan keterangan yang ada, kami bersetuju dengan keputusan Hakim bicara bijaksana. [44] Kami bersetuju dengan Hakim bicara bijaksana bahawa keterangan yang ada tidak menyokong dakwaan Perayu bahawa beliau adalah “innocent carrier”. Hakim bicara bijaksana yang mempunyai kelebihan melihat dan mendengar Perayu memberi keterangan, telah mendapati Perayu adalah seorang yang cerdik, amat tenang dan berhati-hati ketika menjawab soalan-soalan yang dikemukakan kepada beliau dan beliau bukan seorang yang naif. Selain dari itu Perayu mempunyai ijazah dalam bidang komputer. Dalam keadaan ini, kami bersetuju dengan Hakim bicara bijaksana yang mendapati adalah aneh untuk Perayu yang cerdik dan penuh berhati-hati dengan mudah boleh membiarkan atau merelakan Jay mengatur segala-galanya untuk dirinya termasuk menyediakan tambang perjalanan yang jauh ke Kuala Lumpur tanpa mempunyai sedikit pun syak wasangka terhadap “Jay”. Selain dari itu, seperti dihujahkan oleh Timbalan Pendakwa Raya, adalah tidak mungkin Perayu yang cerdik dan mempunyai pendidikan sehingga tahap ijazah dan bekerja di sebuah syarikat mengurus import eksport begitu naif dan sanggup membawa beg orang lain yang hanya dikenali dengan panggilan “Jay” tanpa mengetahui nama penuh, alamat tempat tinggal dan juga nama keluarga “Jay”. Malah nama abang “Jay” atau isteri abang “Jay” yang Perayu dakwa beliau sepatutnya menghantar baju kanak-kanak yang dibawanya juga tidak diketahui atau diberitahu oleh “Jay” kepadanya. [45] Berhubung dengan hujah Peguam terpelajar kemungkinan dadah tersebut adalah kepunyaan Jay, kami sebulat suara bersetuju dengan Hakim 18 bicara bijaksana yang mendapati ia bukanlah satu yang material bagi pertuduhan di bawah seksyen 39B(1 )(a) Akta 234. Ini adalah kerana apa yang perlu dibuktikan oleh pihak pendakwaan hanyalah milikan dan pengetahuan dan bukannya kepunyaan (ownership). Seandainya dadah tersebut kepunyaan Jay sekali pun tetapi Perayu telah dengan pengetahuan membawa dadah tersebut ke Malaysia dari China, ini sudah memadai untuk Perayu didapati bersalah di bawah pertuduhan yang ada. [46] Berhubung fakta bahawa dadah berbahaya tersorok dalam pemegang beg P5, kami bersetuju ia memang relevan dalam menentukan sama-ada Perayu mempunyai pengetahuan tentang kewujudan dadah yang dijumpai. Walaupun begitu, seperti diputuskan dalam kes Zulfikar bin Mustaffah v PP [2001] 1 SLR 633, ia tidak seharusnya diberi penekanan yang terlalu berat dalam menilai sama-ada Perayu telah berjaya mematah anggapan di bawah seksyen 37(d) Akta 234. Apa yang lebih penting ialah fakta-fakta atas mana boleh dibuat kesimpulan sama ada Perayu mempunyai pengetahuan atau tidak. Dalam kes ini, memandangkan Perayu telah dianggap di bawah seksyen 37(d) Akta 234 sebagai mempunyai pemilikan dan pengetahuan atas dadah, maka terpulang kepada Perayu untuk membawa bukti-bukti bagi mematahkan anggapan yang telah timbul terhadapnya. [47] Mahkamah ini dalam kes Munusamy Sundar Raj v PP Criminal Appeal No; B-05-279-10/11 ada menyatakan seperti berikut: “[3] We must at the outset say the Dangerous Drugs Act 1952 does not cater for defence of 'innocent carrier', per se i.e., innocent carrier 19 is not a defence known to law. From decided cases it is well settled that once the accused is called to enter his defence for trafficking then:
i
He must lead evidence to rebut the statutory presumption of trafficking on the balance of probabilities, [see Mohd Radhi Yaakob v. PP [1991] 1 CLJ (REP) 311;
II
(ii) The threshold requirement to achieve this standard is not high. As long as the accused story is not inherently incredible and when tested with prosecution story applying the maximum evaluation and beyond reasonable doubt test creates a reasonable doubt in the prosecution case is sufficient to rebut trafficking, [see Sochima Okoye v. Public Prosecutor [1995] 1 MLJ 538];
III
(iii) Accepting or rejecting the story is based on finding of fact and the appellate court has no jurisdiction to intervene in the finding of facts if the trial judge has correctly applied Radhi's direction as well as the maximum evaluation and beyond reasonable doubt test in the right perspective;
IV
(iv) Just asserting that he is an innocent carrier in evidence will not satisfy the requirement of law. DDA 1952 places the presumption of culpable mental state on the accused once defence is called for trafficking or for that matter possession, (emphasis is ours). When faced with a presumption of culpable mental state mere conduct of wilful blindness or assertion of innocent carrier is not sufficient to rebut trafficking.” 20 [48] Setelah rekod rayuan diteliti, kami bersetuju dengan penemuan Hakim bicara bahawa Perayu telah gagal mematahkan anggapan di bawah seksyen 37(d) Akta 234. Dari fakta sekeliling dalam kes ini, kami juga bersetuju dengan Hakim bicara yang mendapati Perayu bukanlah seorang “innocent carrier”. Justeru itu kami dapati isu pertama yang dibangkitkan oleh Perayu tidak mempunyai merit. [49] Berhubung isu kedua iaitu pihak pendakwaan dikatakan telah gagal membuktikan kes pada tahap tanpa keraguan munasabah kerana gagal menandakan keputusan GCMS, menjadi hujah Perayu bahawa hasil ujian GCMS adalah penting dikemukakan di Mahkamah untuk membolehkan Mahkamah membuat keputusan bahan yang dirampas adalah Methamphetamine. [50] Hujahan ini bersandarkan kepada keterangan seorang ahli kimia yang dipanggil sebagai saksi oleh Perayu semasa memberi pembelaan (SD3). Peguam terpelajar berhujah bahawa keterangan SD3 menunjukkan: a) Setiap dadah mempunyai “library reading” yang berbeza; b) Hasil ujian GCMC akan menghasilkan satu “graf”; c) Graf tersebut akan dibandingkan dengan “library reading” untuk mengenal pasti kehadiran jenis dadah; d) SD3 tidak mampu membuat kesimpulan berdasarkan P33, iaitu laporan kimia yang disediakan oleh SP8; e) SD 3 memerlukan hasil GSMS untuk dibandingkan dengan “library reading” sebelum mampu membuat dapatan fakta bahawa dadah yang dianalisis adalah dadah berbahaya; dan 21 f) Tanpa keputusan GCMS SD3 tidak boleh mengesahkan dadah dalam kes ini adalah dadah methamphetamine. [51] Berdasarkan keterangan SD 3 seperti di atas, Peguam terpelajar berhujah bahawa memandangkan SD3 iaitu seorang saksi pakar yang dipanggil oleh Defendan tidak boleh membuat keputusan bahan yang dianalisis adalah dadah berbahaya, maka Mahkamah juga tidak boleh membuat keputusan bahawa bahan yang dirampas adalah dadah berbahaya tanpa hasil GCMS dikemukakan di Mahkamah. [52] Secara ringkasnya, pendirian Perayu ialah, Mahkamah perlu membanding “worksheet” yang merangkumi graf kromatografi dari mesin GCMS dengan “library reading” dan seterusnya membuat keputusan dadah yang dirampas dalam kes ini adalah Methamphetamine. Tanpa “worksheet” dari mesin GCMS Mahkamah, seperti SD3, tidak dapat berbuat demikian. [53] Setelah alasan penghakiman diamati, kami dapati persoalan mengenai jenis dadah yang dirampas dan kegagalan pendakwa mengemukakan hasil GGCMS sebagai eksibit telahpun di beri pertimbangan oleh Hakim bicara bijaksana dalam penghakimannya. Di muka surat 23 Jilid Satu Rekod Rayuan (Muka surat 18 alasan penghakiman) Hakim bicara bijaksana menulis: “1. Mahkamah ini tidak mempunyai keraguan sama sekali bahawa dadah yang dirampas daripada beg eksibit P5 dan yang dianalisis oleh SP8 adalah dadah jenis methamphetamine seberat 730.40 gram seperti mana yang jelas dinyatakan oleh SP8 di dalam laporan kimianya yang ditandakan sebagai eksibit P33. 22
2
Kegagalan pihak pendakwaan mengemukakan hasil GCMS berserta dengan library reading tidak memudaratkan kes pendakwaan. Ini adalah kerana ujian-ujian yang dijalankan oleh SP8 seperti ujian warna, GCMS dan GC-FID adalah memadai untuk membuktikan bahawa dadah yang dirampas tersebut adalah jenis methamphetamine. Keterangan SP8 ini diperkuatkan lagi dengan keterangan SD3 yang mana SD3 menyatakan bahawa keputusan GCMS yang dikemukakan di dalam bentuk worksheet oleh SP8 telah dihantar kepadanya untuk disemak dan telah diluluskan oleh SD3 sendiri. Kelulusan yang diberikan oleh SD3 tersebut jelas menunjukkan bahawa tiada kecacatan di dalam analisis yang telah dijalankan oleh SP8. Oleh itu isu yang dibangkitkan oleh pihak pembelaan bahawa kegagalan pihak pendakwaan mengemukakan worksheet yang merangkumi graf kromatografi dari mesin CGMS sebagai eksibit tidak mempunyai merit dan sewajarnya ditolak.” [54] Setelah kami meneliti keterangan SP8 dan juga SD3 secara keseluruhannya, kami dengan hormat bersetuju dengan penemuan Hakim bicara bahawa isu ini yang dibangkitkan oleh Perayu tidak mempunyai sebarang merit. SP8 dengan jelas menerangkan bahawa analisis yang dijalankannya bermula dengan pemeriksaan isi kandungan P8 dan SP8 mendapati 5 bungkusan kertas karbon biru berisi kandungan bahan kristal jernih disyaki dadah P8(1) - P(5) yang didapati berat bersihnya adalah 972.5 gram. Penimbangan adalah menggunakan penimbang elektronik yang telah dikalibrasi. Bahan kristal kemudian dijadikan serbuk homogen. 23 [55] SP8 seterusnya telah menjalankan 3 ujian iaitu Ujian Warna (Marquis dan Simon); Ujian Gas Chromatography Mass Spectometer (GCMS); dan Ujian Kromatografi Gas Chromatography (GCFID). SP8 mendapati, hasil ketiga-tiga ujian tersebut di atas telah menunjukkan bahawa serbuk homogen yang diuji mengandungi 730.40 gram Methamphetamine dan Methamphetamine disenaraikan dalam Jadual Pertama Akta 234. [56] Dari keterangan SP8 ini, kami bersetuju dengan hujah Timbalan Pendakwa Raya terpelajar bahawa analisis yang telah dijalankan oleh SP8 telah dengan konklusifnya mengenal pasti bahan-bahan tersebut adalah dadah berbahaya seperti yang didefinisikan dalam Seksyen 2 Akta 234. Jenis dadah berbahaya ada disenaraikan dalam Jadual Pertama Akta 234 dan Methamphetamine adalah termasuk dalam senarai ini. Tiada keperluan untuk “worksheet” yang merangkumi graf kromatografi dari mesin CGMS dikemukakan sebagai eksibit bagi menentukan dadah yang dirampas adalah Methamphetamine. Di dalam kes Balachandran v PP [2005] di mukasurat 98 Mahkamah Persekutuan memutuskan seperti berikut:- "The second part of the submission of counsel relates to the nature of the evidence that must be adduced from the chemist. It is true that the chemist did not give any evidence of the tests carried out by him in arriving at his conclusion. It has been held by the trilogy of the (then) Supreme Court cases of Munusamy v PP [1987] 1 MLJ 492, PP v Lam San [1991] 3 MLJ 426 and Khoo Hii Chiang v PP [1994] 2 CLJ 151 that the court is entitled to accept the evidence of the chemist on its face value without the necessity for him to go into details of what he did in the laboratory step by step unless it is inherently incredible or 24 the defence calls evidence in rebuttal by another expert. The rationale of this view is lucidly explained in Khoo Hi Chiang v PP [1994] 2 CLJ 151 where it was held that the evidence of the chemist on dangerous drugs analysed by him is one of fact and not opinion. In the circumstances the evidence of a chemist is not controlled by section 51 of the Evidence Act 1950 thereby making it unnecessary for him to testify on the test conducted by him in arriving at his conclusion. The evidence of the chemist is therefore sufficient". [57] Dalam kes ini, keterangan SP8 tidak secara serius dicabar oleh pihak pembelaan dan Hakim bicara telah menerima keterangan fakta yang diberi oleh SP8 yang mengesahkan dadah yang dirampas adalah Methamphetamine seberat 730.40 gram. Tiada sebab untuk Mahkamah ini mengganggu keputusan Hakim bicara dalam perkara ini. Justeru itu, kami sekali lagi mendapati isu kedua yang cuba dibangkitkan Perayu juga tiada bermerit. Kesimpulan [58] Setelah meneliti semua keterangan yang ada secara keseluruhannya, kami mendapati pertuduhan mengedar telah pun dibuktikan pada tahap tanpa keraguan yang munasabah terhadap Perayu. Kami dapati tiada merit dalam rayuan ini. Sabitan adalah selamat dan disokong dengan keterangan yang mencukupi. Oleh itu rayuan Perayu ditolak. Sabitan dan hukuman yang dijatuhkan oleh Mahkamah Tinggi disahkan dan dikekalkan. Bertarikh: 16.1.2019 25 Sgd MOHAMAD ZABIDIN BIN MOHD DIAH Hakim Mahkamah Rayuan, Malaysia Mewakili perayu: Mak Kah Keong Chuah Shyue Chien [Tetuan K.K.Mak & Co] Mewakili responden: TPR Nurshafini binti Mustafha
Wrong text, a broken link, out-of-date content, or a removal request — tell us and we'll check it against the official source.