Yukong Development (Pte) Limited v Norizan Binti Salim (JA-29PB-639-09/2022)

Yukong Development (Pte) Limited (selepas ini dirujuk sebagai “Pencelah”) adalah sebuah syarikat pemaju perumahan. Penghutang Penghakiman (selepas ini dirujuk sebagai “JD”) telah memasuki satu Perjanjian Jual Beli bertarikh 1.5.21 dengan Pencelah untuk membeli sebuah hartanah di Ulu Tiram, Johor dengan harga belian

Melalui surat tawaran bertarikh 3.10.21, JD telah mengambil pinjaman kewangan daripada Standard Chartered Bank bagi jumlah RM540,000.00 bagi membiayai pembelian hartanah tersebut. Satu Perjanjian Kemudahan telah dimasuki antara JD dan Standard Chartered Bank pada 11.11.21.

Pencelah mendakwa bahawa JD telah mengikrarkan satu Akuan Berkanun bertarikh 5.5.21 yang menyatakan bahawa JD bukan seorang bankrap dan tidak terdapat apa-apa tindakan kebankrapan atau pendakwaan terhadap JD.

Pencelah mendakwa bahawa Pencelah telah memberi diskaun kepada JD sebanyak RM142,264.00 melalui pakej promosi berdasarkan surat bertarikh 29.4.21 dan diskaun sebanyak RM1,000.00 melalui cabutan bertuah Raya Lucky Dip 2021 pada 8.9.21. JD telah membuat pembayaran sebanyak RM32,536.00 kepada Pencelah.

Sebagai balasan kepada jumlah RM32,536.00 yang dibayar JD dan baki harga belian sebanyak RM540,000.00 yangbakal dibayar melalui kemudahan pinjaman tersebut, Pencelah telah menyempurnakan borang 14A bertarikh 10.11.21 dan hartanah tersebut telah didaftarkan atas nama JD pada 23.11.21.

JD telah diisytiharkan bankrap melalui Perintah Penerimaan dan Perintah Penghukuman bertarikh 9.11.11. Jabatan Insolvensi Malaysia melalui surat bertarikh 30.5.22 telah memaklumkan kepada peguam Pencelah bahawa tiada sebarang permohonan pelepasan dibuat oleh JD dan dengan demikian, status kebankrapan JD masih kekal.

Dalam pada itu, Kemudahan Pinjaman kepada JD telah ditarik balik dan ditamatkan. JD telah gagal menjelaskan harga belian Hartanah tersebut dalam masa yang ditetapkan. Peguam Pencelah telah menulis surat bertarikh 28.7.22 kepada JD untuk menamatkan Perjanjian Jual Beli akibat status kebankrapan JD dan kemungkiran JD untuk menjelaskan baki harga belian dalam masa yang ditetapkan.

Pencelah berhasrat memulakan tindakan sivil terhadap JD untuk antara lain memohon satu deklarasi bahawa Perjanjian Jual Beli tersebut adalah dibatalkan, satu deklarasi bahawa pendaftaran pindah milik melalui borang 14A bagi hartanah tersebut dibatalkan, deklarasi untuk hakmilik hartanah tersebut dikembalikan kepada Pencelah dan perintah-perintah lanjutan yang sewajarnya.

Maka, Pencelah memfailkan permohonan di Mahkamah ini bagi mendapatkan kebenaran Mahkamah kebankrapan untuk memulakan tindakan terhadap JD menurut seksyen 8 Akta Insolvensi 1967 yang menjadi pertikaian antara pihak-pihak.

Setelah JD melantik peguam mewakili beliau dan memperolehi sanksi dari Jabatan Insolvensi Malaysia Cawangan Johor Bahru pada 24.11.22 (lampiran 8), peguam JD telah memfailkan Afidavit Balasan kepada Afidavit Pencelah dan menyampaikan kepada Pencelah secara e-mel pada 15.12.22.

Memandangkan arahan Mahkamah pada tarikh Pengurusan Kes pada 30.11.22 adalah untuk Pencelah memfailkan Afidavit Balasan sebelum 29.12.22 dan Pencelah mengalami kesukaran untuk membalas Afidavit Jawapan JD dalam tempoh masa yang ditetapkan, maka Pencelah menulis surat bertarikh 29.12.22 untuk memohon lanjutan masa bagi memfailkan Afidavit Balasan sebelum 3.1.23 (lampiran 11). JD telah mengusulkan bantahan JD kepada permohonan Pencelah melalui surat bertarikh 29.12.22 (lampiran 12).

Pencelah telah memfailkan Afidavit Balasan pada 4.1.23 (lampiran 13). Lanjutan bantahan JD tersebut, Pencelah memfailkan Saman Dalam Kamar (lampiran 15) pada 17.1.23 bagi memohon lanjutan masa bagi Afidavit Balasan yang telahpun difailkan pada 4.1.23.

Setelah mendengar pihak-pihak, Mahkamah ini memutuskan antara lain bahawa penyampaian Afidavit Jawapan JD melalui emel pada 15.12.22 adalah tidak teratur dan tidak mematuhi peruntukan undang-undang (rujuk keputusan kes [2023] MLJU 732). Maka, tiada keperluan bagi permohonan lanjutan masa memandangkan JD hanya menyerahkan Afidavit secara fizikal kepada Pencelah pada 16.1.23. Mahkamah seterusnya telah membatalkan permohonan Pencelah dalam lampiran 15. Tiada rayuan difailkan pihak-pihak berkenaan keputusan Mahkamah tersebut.

Lanjutan itu, Pencelah kini mengemukakan bantahan kepada penerimaan Afidavit Jawapan JD yang hanya diserahkan secara teratur kepada Pencelah pada 16.1.23. Dalam hal ini, Mahkamah merujuk kepada seksyen 131 Akta Insolvensi 1967 yang memperuntukkan bahawa:- “No proceeding in bankruptcy shall be invalidated by any formal defect or by any irregularity, unless the court before which an objection is made to the proceeding is of opinion that substantial injustice has been caused by the defect or irregularity and that the injustice cannot be remedied by any order of that court.”

Dalam mentaksirkan peruntukan ini, Mahkamah dalam kes Re Stephen Wong Leong Kiong; Ex-P HSBC Bank Malaysia Bhd [2005] 4 MLJU 43; [2005] 5 CLJ 504; [2005] 2 MLRH 33 memutuskan bahawa:- “In my view, s. 131 specifically prevents the invalidation of any proceeding in bankruptcy by reason of any formal defect or irregularity unless such defect or irregularity has caused substantial injustice. What constitutes a formal defect or irregularity would depend on the facts and circumstances of each case and whether the formal defect and irregularity goes into the substance of the complaint in the CP.”

Mahkamah dalam hal ini berpendapat bahawa walaupun penyerahan Afidavit Jawapan JD melalui emel pada 15.12.22 adalah tidak teratur menurut peruntukan undang-undang, namun Pencelah telah memfailkan Afidavit Balasan pada 4.1.23 berdasarkan Afidavit Jawapan yang telah diserahkan secara emel tersebut. Maka, sekiranyapun terdapat sebarang kelewatan dalam JD menyerahkan Afidavit Jawapan secara teratur menurut undang-undang pada 16.1.23, namun fakta tersebut tidak mewujudkan sebarang prejudis kepada Pencelah. Maka, berdasarkan nas-nas di atas, Mahkamah menolak bantahan awal Pencelah berkenaan Afidavit Jawapan yang difailkan JD. Analisis dan keputusan Mahkamah:-

Permohonan Pencelah adalah berdasarkan seksyen 8(1) Akta Insolvensi 1967. Seksyen 8 tersebut memperuntukkan bahawa:- “(1) On the making of a bankruptcy order-

except as provided by this Act, no creditor to whom the bankrupt is indebted in respect of any debt provable in bankruptcy shall have any remedy against the property or person of the bankrupt in respect of the debt, or shall proceed with or commence any action or other legal proceeding in respect of such debt unless with the leave of the court and on such terms as the court may impose; and

all the property of the bankrupt shall become divisible among his creditors and shall vest in the Director General of Insolvency and the Director General of Insolvency shall be the receiver, manager, administrator and trustee of all properties of the bankrupt.”

Dalam mentaksirkan peruntukan ini, Mahkamah dalam kes Dalam Perkara Foo Kum Cheun; Ex P United Overseas Bank (M) Bhd [2015] 4 CLJ 763; [2015] MLRHU 1278; [2015] AMEJ 206 memutuskan bahawa:- “[7]Subseksyen 8(1) Akta 360 memperuntukkan bahawa setelah sesuatu perintah penerimaan dibuat, Ketua Pengarah Jabatan Insolvensi hendaklah menjadi pegawai penerima segala harta JD. Tidak ada tindakan boleh diambil terhadap harta ataupun terhadap JD sendiri berkait dengan hartanya kecuali dengan kebenaran mahkamah kebankrapan… Jelasnya setelah perintah penerimaan dibuat, JD sudah hilang identitinya dalam hal pemilikan harta. JD tidak ada lagi locus standi untuk mendakwa atau didakwa di sepanjang masa JD menjadi bankrap, segala urusan berkait dengan hak dan tanggungjawab JD ke atas hartanya terletak hak di tangan Pegawai Penerima. [8] Berbalik kepada alasan pertama yang diusulkan oleh peguam JD, persoalannya adakah kebenaran dari mahkamah kebankrapan perlu diperoleh terlebih dahulu sebelum diteruskan sebarang tindakan menuntut hutang dari JD yang telah bankrap? Sekiranya diperhatikan peruntukan sub-s. 8(1) Akta 360, adalah jelas pihak penggubal menggunakan perkataan 'hendaklah' yang menggambarkan kebenaran mahkamah hendaklah diperoleh terlebih dahulu sebelum sesuatu tindakan boleh diambil terhadap si bankrap… Berdasarkan kepada hakikat yang si bankrap sudah tidak ada locus untuk mengambil atau diambil tindakan dalam tempoh ia bankrap, adalah menjadi niat penggubal untuk memastikan kebenaran mahkamah kebankrapan diperoleh terlebih dahulu. Oleh itu saya berpandangan bahawa tidak ada taksiran lain yang boleh dibuat kepada kehendak mendapat kebenaran tersebut melainkan ianya satu keperluan yang berbentuk mandatori…"

Mahkamah juga merujuk kepada kes Kong Hoi Chieng v Kong Yu Yong & Anor [2020] MLJU 1119; [2020] 1 LNS 1003; [2020] MLRHU 856 di mana Mahkamah memutuskan bahawa:- “14. Can a bankrupt be sued? Section 8 of the Insolvency Act 1967 (IA 1967) is relevant which stipulates that no creditor shall be able to commence or proceed with any legal action in respect of a debt unless leave has first been obtained from the court. Further as provided for in s. 8, all of the bankrupt's assets would vest in the DGI for management purposes until one's status as a bankrupt can be discharged. Therefore, a bankrupt would effectively have no control over any of his property whether movable or immovable thereby rendering any legal proceeding against him ultimately ineffective.”

Berdasarkan nas-nas di atas, hujahan Pencelah bahawa Pencelah seharusnya diberikan kebenaran untuk memulakan tindakan untuk mendapatkan semula tanah yang telah dipindahmilikkan ke atas nama JD adalah selaras dengan tafsiran seksyen 8 Akta Insolvensi 1967 sebagaimana dibincangkan di atas.

Malah, Pencelah juga berhujah bahawa tuntutan Pencelah adalah tertakluk kepada seksyen 40(1) Akta Insolvensi 1967. Mahkamah dapati JD tidak mengemukakan sebarang bantahan berkenaan keaturan atau defek dalam permohonan Pencelah atau kerelevanan atau keperluan permohonan tersebut dibuat.

Mahkamah dapati bantahan JD berpangkalan lebih kepada kronologi peristiwa yang menjurus kepada transaksi pembelian hartanah oleh JD. JD mengetengahkan fakta kes seperti berikut:-

Pada tahun 2019, JD ditawarkan oleh seorang jurujual untuk memohon kad kredit dari Standard Chartered Bank (selepas ini dirujuk sebagai “SCB”). JD memaklumkan kepada jurujual tersebut bahawa JD merupakan seorang bankrap;

Namun, jurujual tersebut masih mengajak JD untuk membuat permohonan tersebut. Maka, JD mengisi borang permohonan kad kredit dan permohonan tersebut kemudiannya diluluskan selepas beberapa minggu;

Selanjutnya, pada tahun yang sama, JD melihat iklan penjualan rumah yang diiklankan Pencelah. JD cuba memohon pinjaman perumahan dari SCB memandangkan permohonan kad kredit sebelum ini telah diluluskan oleh bank yang sama walaupun JD berstatus bankrap;

Pada 15.4.21, JD menerima surat tawaran pinjaman perumahan dari SCB dan pada 22.4.21, JD telah menandatangani surat tawaran tersebut;

Seterusnya, JD telah menandatangani Perjanjian Jual Beli bertarikh 1.5.21 untuk membeli rumah yang kini menjadi subjek tuntutan Pencelah. JD menandatangani Perjanjian Pinjaman Perumahan pada 11.11.21;

Setelah mendapat tahu status kebankrapan JD, Peguam Pencelah telah meminta JD hadir ke pejabat peguam dan meminta JD menandatangani beberapa dokumen dalam keadaan tergesa-gesa;

JD mendakwa bahawa peguam bank/ Pencelah memaksa JD menandatangani satu Akuan Berkanun mengenai status kebankrapan pada bulan Disember 2021 dan mengundurkan tarikh Akuan Berkanun tersebut kepada 5.5.21 bagi mengelakkan diri dari bertanggungjawab dari kecuaian peguam tersebut;

Pada 3.10.22, JD menerima Notis Pemberhentian Perjanjian Jual Beli bertarikh 28.7.22.

Berdasarkan kronologi fakta yang dinyatakan di atas, JD berhujah bahawa tindakan JD dalam cuba memohon pinjaman perumahan dari SCB adalah berdasarkan fakta bahawa permohonan kad kredit JD telah diluluskan bank tersebut walaupun beliau berstatus bankrap. JD tidak mempunyai pengetahuan mengenai halangan terhadap seseorang bankrap membeli hartanah tersebut. JD juga berhujah bahawa kegagalan peguam Pencelah dalam membuat carian kebankrapan terhadap JD menunjukkan kecuaian pada pihak Pencelah.

Mahkamah dapati Pencelah menafikan dengan keras dan meletakkan JD dalam beban bukti yang kukuh berkenaan kronologi peristiwa yang dinyatakan JD dalam perenggan 6-8 Afidavit Balasan Pencelah. Terutamanya, Pencelah mendeposkan dalam perenggan 6 Afidavit Balasan Pencelah bahawa:- “Saya merujuk kepada perenggan 8 dan 9 dalam Afidavit Jawapan Penghutang Penghakiman tersebut dan menafikan pengataan di sana dan meletakkan Penghutang Penghakiman kepada beban bukti yang kukuh. Saya telah dinasihatkan oleh Peguamcara Pencelah dan sesungguhnya percaya bahawa Surat Akuan Berkanun tersebut telah ditandatangani pada 5.05.2021.”

Seterusnya, dalam perenggan 8 Afidavit Balasan Pencelah, Pencelah mendeposkan bahawa “saya menafikan segala pengataan-pengataan yang dinyatakan di dalam kronologi kes tersebut”.

Berdasarkan undang-undang mantap, memandangkan JD yang telah menyatakan kronologi peristiwa tersebut dan dinafikan Pencelah, maka JD yang mempunyai beban membuktikan fakta-fakta tersebut di atas imbangan kebarangkalian. Dalam hal ini, Mahkamah merujuk kepada seksyen 103 Akta Keterangan 1950 yang memperuntukkan bahawa:- “The burden of proof as to any particular fact lies on that person who wishes the court to believe in its existence, unless it is provided by any law that the proof of that fact shall lie on any particular person.”

Dalam mentaksirkan peruntukan tersebut, Mahkamah dalam kes Kumar Subramaniam @ Balasubramaniam v Punitha Thiagarajan [2023] MLJU 697; [2023] 1 LNS 628; [2023] MLRHU 538; [2023] AMEJ 0648 memutuskan bahawa:- “[31] At this juncture, it was important to remind parties that since it was the Respondent who made the claim, it was she who had to first prove the existence of the jewellery, and that such jewellery belonged to her. This is trite law as prescribed by section 103 of the Evidence Act 1950, which reads:… [32] Not only does the Respondent have the legal burden to prove, she had to prove it on a balance of probabilities, which is the civil standard of proof. [33] The Respondent insisted that the jewellery was hers but, except for some ambiguous photographs and pawn receipts which she could not account for, she was unable to convince this Court of ownership of such jewellery.”

Malah, terdapat nas undang-undang yang memperuntukkan secara spesifik bahawa apabila terdapat pertikaian fakta yang rumit, Mahkamah Kebankrapan akan memberikan kebenaran untuk fakta-fakta tersebut dibuktikan di Mahkamah Sivil setelah perbicaraan penuh. Mahkamah dalam hal ini merujuk kepada kes BBMB Securities Sdn Bhd v Tan Lay Hiong & Yang Lain [2002] MLJU 166; [2002] 7 CLJ 1; [2023] MLRHU 538. Menurut fakta kes, Plaintif telah membawa tindakan terhadap Defendan ke-11 (“D11”) di Mahkamah Tinggi Kuala Lumpur bagi menuntut kerugian kontra yang ditanggung D11 ketika menjalankan urusniaga sebagai prinsipal melalui akaun-akaun penamanya (D1-D9), yang melibatkan sebuah syarikat yang disenaraikan di Bursa Saham Kuala Lumpur.

Ketika perbicaraan guaman KL sedang berterusan, seorang Ng Chong Kuong (‘Ng’) telah memfailkan tuntutan terhadap D11 di Mahkamah Tinggi Kota Kinabalu untuk menuntut sejumlah RM450,000.00 dari D11. D11 gagal memasukkan kehadiran dan Ng telah memperolehi penghakiman ingkar kehadiran terhadap D11. Seterusnya, atas permohonan Ng, Perintah Penerimaan telah diperintahkan terhadap D11 dan Pegawai Penerima Harta (PPH) menjadi penerima kepada harta D11.

Sewaktu Perintah Penerimaan tersebut dibuat, perbicaraan guaman KL telah berjalan selama 44 hari dan Plaintif sudah hampir kepada penutupan kesnya. Maka, Plaintif memohon kebenaran Mahkamah menurut seksyen 8(1)(a) Akta Kebankrapan 1967 untuk meneruskan perbicaraan tuntutannya terhadap D11. Dalam memutuskan permohonan tersebut, Mahkamah memutuskan bahawa:- “Saya berpendapat hakikatnya adalah amat sukar bagi PPH mengadili tuntutan plaintif. Dalam mengadili tuntutan oleh seorang pemiutang dalam kebankrapan, PPH akan terhad kepada penelitian keterangan dokumentari. Akta itu dan peraturan-peraturan yang dibuat dibawahnya tidak memperuntukkan PPH untuk menjalani satu siasatan yang terperinci secara halus ke atas suatu tuntutan yang kompleks dibandingkan dengan mahkamah-mahkamah. Apa lagi, perbicaraan tindakan ini telah memakan tempoh masa selama 44 hari setakat ini. PPH tidak akan dapat faedah mendengar kes defendan-defendan kerana keterangan yang dikemukakan setakat ini hanya berkenaan dengan kes plaintif sahaja. Tugas PPH dalam mengadili tuntutan plaintif adalah untuk memahami apa yang telah dikumpulkan oleh mahkamah selama 44 hari dalam bentuk nota prosiding, keterangan dokumentari dan keterangan dalam bentuk pita dan bagaimana keterangan ini bersesuaian bersama-sama tanpa faedah mendengar saksi-saksi yang berkenaan. Berikutnya tanpa faedah keterangan lain selain daripada penafian-penafian defendan ke-11, PPH dikehendaki membuat keputusan. Sifat dasar tuntutan plaintif adalah sangat kompleks untuk diadili dalam kebankrapan dan dalam kepentingan keadilan, saya telah memberi kebenaran untuk perbicaraan tindakan ini diteruskan terhadap defendan ke-11. Saya berpendapat imbangan kesesuaian bersandar kepada penerusan tuntutan plaintif di dalam perbicaraan tindakan ini.”

Malah, sekiranya Mahkamah membenarkan deposisi JD diterima masuk tanpa memberi sebarang peluang kepada Pencelah untuk memeriksa balas saksi-saksi relevan, maka perkara tersebut akan menyebabkan hak Pencelah untuk mendapatkan perbicaraan yang adil terjejas. Mahkamah berpendapat bahawa hakuntuk mendapat perbicaraan adil adalah bukan sahaja hak peribadi individu semata-mata malah hak yang dijamin di bawah Perlembagaan Persekutuan. Dalam menjelaskan prinsip ini,Mahkamah Persekutuan dalam kes Shamim Reza Abdul Samad v PP [2011] 1 MLJ 471; [2009] 6 CLJ 93; [2009] 2 MLRA 677; [2010] 2 AMR 293 memutuskan bahawa:- “In Lee Kwan Woh v. Public Prosecutor [2009] 5 CLJ 631; [2009] 1 LNS 778, this court held that the fundamental liberties expressed in the Constitution must be read in a prismatic fashion to discover the rights submerged in the wider concepts expressly guaranteed. This court also affirmed as accurate the following statement of the law by Edgar Joseph Jr J (as he then was) in Public Prosecutor v. Choo Chuan Wang [1992] 2 CLJ 1242; [1992] 3 CLJ (Rep) 329:- Article 5(1) of our Constitution does imply in favour of an accusedperson the right to a fair hearing within a reasonable time by an impartial Court established by law. It follows that if an accused person can establish a breach of this right then, in the words of Sandhawalia, CJ in Madheshwardhari Singh v. The State (ibid) (Madheshwardhari Singh and Anor. v. State of Bihar [1986] AIR (Pat) 324), he would be entitled to an unconditional release and the charges levelled against him would fall to the ground. We therefore accept that the right to a fair trial is a constitutionally guaranteed right.”

Di samping itu, Mahkamah berpendapat bahawa sebarang kebenaran yang diberikan Mahkamah akan sebenarnya turut memanfaatkan JD.

Dalam hujahan JD, JD berhujah bahawa kegagalan Peguam Pencelah dalam menjalankan carian status kebankrapan JD sebelum dokumen ditandatangani menunjukkan bahawa peguam Pencelah adalah cuai dalam menjalankan tugas-tugasnya. Maka, JD berhujah bahawa sebarang kerugian yang dialami oleh Pencelah (sekiranya ada) dalam urusan jual beli Hartanah tersebut perlulah dituntut daripada peguamcara Pencelah yang cuai dalam menjalankan tugas mereka. JD merujuk kepada kes Tetuan Theselim Mohd Sahal & Co & Ors v Tan Boon Huat & Anor [2017] 4 MLJ 207; [2017] 6 CLJ 368; [2017] 4 MLRA 702; [2017] AMEJ 0298 di mana Mahkamah memutuskan bahawa:- “[29] The final finding which was also attacked was with regard to the failure by the defendants to advise the plaintiffs as to the progress of the transaction and also for unprofessional conduct. A glaring omission, which appeared to have been overlooked all round, was that no evidence was adduced to show the appropriate standard of care, competence and diligence which the defendants should be held up to in conveyancing practice. A solicitor, like all professionals, has a duty to exercise reasonable degree of care and skill expected of a competent and reasonably experienced solicitor. In exercising reasonable care and skill, one must act with integrity and diligence (see Sri Alam Sdn Bhd v. Tetuan Radzuan Ibrahim & Co [2010] 1 CLJ 913; [2010] 1 MLJ 284). [30] Thus, whether the first defendant, and in particular the second defendant, who was the solicitor handling the transaction, were negligent may be determined by a consideration of the following questions:

whether the standard of care practised by the second defendant was the same standard of reasonably competent solicitors in conveyancing practice; and

(ii) whether the second defendant had acted with diligence in exercising the reasonable care and skill expected to assist the completion of the SPA…”

Mahkamah berpendapat bahawa sekiranya JD dapat membuktikan melalui perbicaraan penuh dakwaan berkenaan tindakan peguam pencelah memaksa JD menandatangani Akuan Berkanun mengenai status kebankrapan pada bulan Disember 2021 dan mengundurkan tarikh Akuan Berkanun tersebut kepada 5.5.21, maka kelakuan didakwa tersebut akan bermanfaat kepada JD untuk membuktikan tuntutan JD berkenaan kecuaian peguam Pencelah sebagaimana dinyatakan di atas, kerana sebarang kelakuan peguam Pencelah yang didakwa tersebut adalah relevan untuk pertimbangan Mahkamah di bawah seksyen 8 Akta Keterangan 1950. Dalam hal ini, seksyen 8(2) Akta Keterangan 1950 memperuntukkan bahawa:- “The conduct of any party, or of any agent to any party, to any suit or proceeding in reference to that suit or proceeding, or in reference to any fact in issue therein or relevant thereto, and the conduct of any person an offence against whom is the subject of any proceeding, is relevant if the conduct influences or is influenced by any fact in issue or relevant fact, and whether it was previous or subsequent thereto.”

Mahkamah dalam kes Small Medium Enterprise Development Bank Malaysia Berhad v North South Speed Sdn Bhd & Ors [2020] MLJU 1991; [2020] 1 LNS 1724; [2020] MLRHU 2140; [2020] AMEJ 2051 memutuskan bahawa:- “[162] Furthermore, pursuant to section 8(2) of the Evidence Act 1950 the conduct of any party is a relevant fact if the conduct relates to fact in issue… [163] The Court of Appeal in Small Medium Enterprise Development Bank Malaysia v. Lim Woon Katt [2016] 9 CLJ 73;[2016] 5 MLJ 220 held that "conduct is a relevant fact for the Court to take into account to give the relevant probative force to the version of the plaintiff and/or the defendant's case."

JD juga berhujah selanjutnya bahawa memandangkan Perjanjian Jual Beli tersebut ditandatangani JD semasa JD berstatus bankrap dan tidak terdapat sebarang kelulusan dari Ketua Pengarah Insolvensi, maka Perjanjian Jual Beli tersebut adalah terbatal dan pihak-pihak perlu dikembalikan kepada kedudukan asal sebagaimana sebelum perjanjian tersebut ditandatangani. Maka, JD berhujah bahawa bayaran yang dibuat oleh JD kepada Pencelah berjumlah RM32,536.00 wajar dikembalikan kepada JD atau kepada pihak Insolvensi. JD bersandar kepada kes Foo Fatt Chuen v Jacobson Cheong Weng Hin & Ors [2012] 8 MLJ 522; [2012] 3 CLJ 632; [2012] 4 MLRH di mana Mahkamah memutuskan bahawa:- “[30] The agreements not having the prior permission of the DGI, have to be regarded as void, and as such s. 66 of the Contracts Act applies to allow restoration of rights: When an agreement is discovered to be void, or when a contract becomes void, any person who has received any advantage under the agreement or contract is bound to restore it, or make compensation for it, to the person from whom he received it. [31] The "advantage" received by the 1st defendant and his nominees has therefore to be restored to the plaintiff.”

Pencelah pula menafikan bahawa Perjanjian Jual Beli tersebut adalah terbatal. Pencelah berhujah bahawa Perjanjian Jual Beli di antara JD dan Pencelah adalah sah di sisi undang-undang dan Pencelah merujuk kepada kes Janegi House Sdn Bhd v CIMB Bank Berhad [2013] 8 MLJ 665; [2013] 2 CLJ 804; [2013] 4 MLRH 656 di mana Mahkamah memutuskan bahawa:- “[16] Apa yang terjumlah kepada harta yang diperoleh semasa kebankrapan tetapi sebelum pelepasan daripada kebankrapan tidak ditakrifkan oleh Akta 1967. Ini boleh diperdebatkan dan boleh menjadi satu isu yang menarik dalam pentadbiran hal ehwal kebankrapan dalam Akta Kebankrapan 1967 seperti sama ada sesuatu deposit yang telah dibayar bagi perjanjian jual beli hartanah yang gagal semasa dalam kebankrapan akan menjadi harta bankrap atau si pembeli? Lihat kes Agroco Plantation Sdn Bhd & Anor v. Besharapan Sdn Bhd & Ors [1998] 5 CLJ 19; [1999] 6 MLJ 80. Namun begitu dengan adanya peruntukan ini yang harus juga dibaca bersama dengan tanggungjawab-tanggungjawab bankrap dalam s. 38 seperti pelaporan pendapatannya, sama ada pendapatan biasa atau luar biasa, menunjukkan, dan ini bertentangan dengan kepercayaan umum, bahawa seseorang bankrap itu boleh antara lainnya menjalankan aktiviti yang boleh mendatangkan pendapatan dan memperoleh harta. Persepsi berkenaan dengan ketiadaan peluang kedua bagi orang-orang bankrap sebenarnya meleset. Tertakluk kepada syarat yang digariskan dalam s. 109(m)(i), seseorang bankrap boleh juga membuat pinjaman yang melebihi RM1000. Dengan adanya peruntukan bagi kebankrapan kedua seperti diperuntukkan dalam s. 49 menyokong saranan ini. Dari itu, untuk mengatakan apabila seseorang itu diisytiharkan bankrap dia tidak boleh memasuki kontrak, bekerja, memperoleh pendapatan dan untuk membuka atau meneruskan apa-apa akaun bank ipso facto tidak ketepatan.”

Berdasarkan pendirian bertentangan yang diambil pihak-pihak dalam isu ini, Mahkamah berpendapat bahawa disamping memplidkan kecuaian sebagai pembelaan JD dalam tindakan yang bakal dibawa oleh Pencelah, JD juga boleh membuat tuntutan balas untuk menuntut kembali sebarang pembayaran yang dibayar bagi maksud transaksi jual beli tersebut bagi keputusan Mahkamah selepas perbicaraan penuh.

Mahkamah berpendapat bahawa fungsi Mahkamah dalam permohonan ini adalah untuk menentukan sama ada Pencelah wajar diberi kebenaran bagi memulakan tindakan sivil terhadap JD menurut seksyen 8(1)(a) Akta Insolvensi 1967 dan Mahkamah berpendapat bahawa Mahkamah ini bukan forum yang sesuai untuk JD menuntut sebarang ganti rugi yang didakwa dialami JD. Dalam hal ini, Mahkamah merujuk kepada kes Abdul Wahab Abdullah v Ketua Polis Negara & Satu Lagi [2000] 1 MLJ 212; [2000] 3 CLJ 250; [1999] 4 MLRH 296 di mana Mahkamah memutuskan bahawa:- “Berhubung dengan Perintah Sekatan yang dikenakan terhadap pemohon di bawah Ordinan Darurat 1969, saya berpendapat bahawa persoalan samada atau tidak Perintah Sekatan terhadap pemohon adalah sah, tidak menjadi isu dalam kes pemohon ini. Mahkamah ini bukanlah forum yang boleh digunakan untuk mencabar kesahihan Perintah Sekatan tersebut. Mahkamah tidak sepatutnya diseret dalam persoalan tersebut dan hendaklah menjauhkan diri dari membincang mahupun memberi apa-apa pertimbangan terhadap persoalan ini, demi mengelak dari bertindak di luar batasan atau skop bidangkuasa penyemakan…”

Berdasarkan alasan-alasan yang dinyatakan di atas, Mahkamah membenarkan permohonan Pencelah dalam lampiran 1 untuk memohon kebenaran Mahkamah ini menurut seksyen 8(1)(a) Akta Insolvensi 1967 untuk memulakan tindakan sivil terhadap JD berdasarkan Perjanjian Jual Beli bertarikh 1.5.2021. Mahkamah menggunakan budi bicara untuk tidak mengenakan sebarang perintah terhadap kos. Bertarikh: 17 Julai 2023 Disediakan oleh, ………………………………….

Tetuan Tarmeze & Associates Peguambela & Peguamcara Peguam bagi Penghutang Penghakiman No.48A, Jalan Impian Emas 7, Taman Impian Emas, 81300 Skudai, Johor (Ruj: TAS/NORIZAN/22/2022) …

Tetuan Baharudin, Wan & Kuna Peguambela & Peguamcara Peguam bagi Pencelah, Suite 6.1, Level 6, Bangunan Pelangi, Jalan Biru, Taman Pelangi, 80400 Johor Bahru, Johor (Ruj: BWK.1 & 8(120216).NORIZAN.2021.N)) … Encik Kunasegaran A/L Nadesan Kes-kes yang dirujuk:

Re Stephen Wong Leong Kiong; Ex-P HSBC Bank Malaysia Bhd [2005] 4 MLJU 43; [2005] 5 CLJ 504; [2005] 2 MLRH 33

Dalam Perkara Foo Kum Cheun; Ex P United Overseas Bank (M) Bhd [2015] 4

CLJ 763; [2015] MLRHU 1278; [2015] AMEJ 206 Kong Hoi Chieng v Kong Yu Yong & Anor [2020] MLJU 1119; [2020] 1 LNS 1003; [2020] MLRHU 856

Kumar Subramaniam @ Balasubramaniam v Punitha Thiagarajan [2023] MLJU 697; [2023] 1 LNS 628; [2023] MLRHU 538; [2023] AMEJ 0648

BBMB Securities Sdn Bhd v Tan Lay Hiong & Yang Lain [2002] MLJU 166; [2002] 7 CLJ 1; [2023] MLRHU 538

Shamim Reza Abdul Samad v PP [2011] 1 MLJ 471; [2009] 6 CLJ 93; [2009] 2

MLRA 677; [2010] 2 AMR 293 Tetuan Theselim Mohd Sahal & Co & Ors v Tan Boon Huat & Anor [2017] 4 MLJ 207; [2017] 6 CLJ 368; [2017] 4 MLRA 702; [2017] AMEJ 0298

Small Medium Enterprise Development Bank Malaysia Berhad v North South Speed Sdn Bhd & Ors [2020] MLJU 1991; [2020] 1 LNS 1724; [2020] MLRHU 2140; [2020] AMEJ 2051

Foo Fatt Chuen v Jacobson Cheong Weng Hin & Ors [2012] 8 MLJ 522; [2012] 3

CLJ 632; [2012] 4 MLRH Janegi House Sdn Bhd v CIMB Bank Berhad [2013] 8 MLJ 665; [2013] 2 CLJ 804; [2013] 4 MLRH 656

Abdul Wahab Abdullah v Ketua Polis Negara & Satu Lagi [2000] 1 MLJ 212; [2000] 3 CLJ 250; [1999] 4 MLRH 296