Zainuddin Bin Mat Isa v Pendakwa Raya (AA-42JSKS-2-08/2023)

Zainuddin Bin Mat Isa (selepas ini disebut sebagai “Perayu”) telah dituduh di Mahkamah Sesyen Teluk Intan melibatkan 3 kes jenayah nombor AC-62JSK-17-06/2021, AC-62JSK-18-06/2021 dan AC-62JSK-19-06/2021. Ketiga-tiga kes adalah melibatkan kesalahan seksual ke atas seorang mangsa kanak-kanak yang merupakan anak perempuannya sendiri. Bagi kes nombor 62JSK-17-06/2021, Perayu menghadapi satu pertuduhan di bawah seksyen 14(a) Akta Kesalahan-Kesalahan Seksual Terhadap Kanak-Kanak 2017 (Akta 792) kerana melakukan amang seksual terhadap mangsa tersebut. Manakala bagi kes AC-62JSK-18-06/2021, Perayu menghadapi tiga pertuduhan iaitu satu pertuduhan di bawah seksyen 377CA Kanun Keseksaan kerana memasukkan objek (alatan seks ‘dildo’) ke dalam kemaluan mangsa, satu pertuduhan melakukan kesalahan sumbang mahram terhadap mangsa di bawah seksyen 376B dan satu kesalahan melakukan hubungan seks di luar tabii di bawah 377C Kanun Keseksaan. Seterusnya bagi kes AC-62JSK-19-06/2021, Perayu menghadapi tiga lagi pertuduhan iaitu satu pertuduhan di bawah seksyen 377CA Kanun Keseksaan kerana memasukkan objek (jari) ke dalam kemaluan mangsa dan dua pertuduhan di bawah seksyen 376B Kanun Keseksaan atas kesalahan sumbang mahram. Jumlah keseluruhan pertuduhan yang dihadapi oleh Perayu bagi ketiga-tiga kes tersebut adalah tujuh (7) pertuduhan.

Ketiga-tiga kes ini telah didengar oleh saya secara serentak memandangkan ketiga-tiganya telah dibicarakan secara bersama semasa di Mahkamah Sesyen dan keputusan yang diberikan adalah berkaitan di antara satu sama lain. Oleh yang demikian, alasan penghakiman ini dibuat secara bersekali bagi ketiga-tiga kes tersebut.

Pertuduhan terhadap Perayu adalah seperti berikut: Kes no: AC-62JSK-17-06/2021 (Kes Rayuan No: AA-42JSKS-2- 08/2023) Pertuduhan Pindaan: “Bahawa kamu pada 7.6.2021 jam lebih kurang 3.00 pagi, di dalam bilik tidur utama rumah No.1, Kampung Klah Baru, Sungkai, dalam Daerah Batang Padang, di Dalam Negeri Perak, telah melakukan amang seksual dengan cara menyentuh buah dada Iris Qaisara Yasmin Binti Abdullah (KPT: 090321-08-0788) merupakan anak kandung kamu. Oleh yang demikian, kamu telah melakukan suatu kesalahan yang boleh dihukum di bawah Seksyen 14(a) Akta Kesalahan-kesalahan Seksual Terhadap Kanak-kanak 2017 dan dibaca bersama Seksyen 16 Akta yang sama.” Kes no: AC-62JSK-18-06/2021 (Kes Rayuan No: AA-42JSKS-3- 08/2023) Pertuduhan Pertama: “Bahawa kamu pada 8.6.2021 jam lebih kurang 3.00 pagi di bilik tidur utama rumah No.1, Kampung Klah Baru Sungkai, di Daerah Batang Padang, di dalam Negeri Perak telah melakukan persetubuhan dengan Iris Qaisara Yasmin Binti Abdullah (KPT: 090321-08-0788) yang mana oleh kerana perhubungan kamu dengannya adalah tidak dibenarkan di bawah undang-undang, hukum agama yang terpakai kepada kamu untuk berkahwin dengannya. Oleh itu, kamu telah melakukan kesalahan yang boleh dihukum di bawah Seksyen 376B Kanun Keseksaan.” Pertuduhan Kedua: “Bahawa kamu pada 8.6.2021 jam lebih kurang 3.00 pagi, di bilik tidur utama rumah No.1, Kampung Klah Baru Sungkai, di Daerah Batang Padang, di dalam Negeri Perak, telah melakukan persetubuhan dengan objek tanpa kebenaran Iris Qaisara Yasmin Binti Abdullah (KPT: 090321-08-0788) dengan cara memasukkan alatan seks “Dildo” ke dalam kemaluannya. Oleh yang demikian, kamu telah melakukan satu kesalahan di bawah Seksyen 377CA Kanun Keseksaan.” Pertuduhan Ketiga: “Perayu dilepas dan dibebaskan tanpa perlu membela diri.” Kes no: AA-62JSK-19-06/2021 (Kes Rayuan No: AA-42JSKS-4- 08/2023) Pertuduhan Pertama: ”Bahawa kamu pada 9.6.2021 jam lebih kurang 4.00 pagi, di bilik tidur utama rumah No.1, Kampung Klah Baru Sungkai, di Daerah Batang Padang, di dalam Negeri Perak, telah melakukan persetubuhan dengan objek tanpa kebenaran Iris Qaisara Yasmin Binti Abdullah (KPT: 090321-08-0788) dengan cara memasukkan jari ke dalam kemaluannya. Oleh yang demikian, kamu telah melakukan satu kesalahan di bawah Seksyen 377CA Kanun Keseksaan.” Pertuduhan Kedua: “Bahawa kamu pada 9.6.2021 jam lebih kurang 4.00 pagi di bilik tidur utama rumah No.1, Kampung Klah Baru Sungkai, di Daerah Batang Padang, di dalam Negeri Perak telah melakukan persetubuhan dengan Iris Qaisara Yasmin Binti Abdullah (KPT: 090321-08-0788) yang mana oleh kerana perhubungan kamu dengannya adalah tidak dibenarkan di bawah undang-undang, hukum agama yang terpakai kepada kamu untuk berkahwin dengannya. Oleh itu, kamu telah melakukan kesalahan yang boleh dihukum di bawah Seksyen 376B Kanun Keseksaan.” Pertuduhan Ketiga: “Bahawa kamu pada 9.6.2021 jam lebih kurang 6.00 pagi di bilik tidur utama rumah No.1, Kampung Klah Baru Sungkai, di Daerah Batang Padang, di dalam Negeri Perak telah melakukan persetubuhan dengan Iris Qaisara Yasmin Binti Abdullah (KPT: 090321-08-0788) yang mana oleh kerana perhubungan kamu dengannya adalah tidak dibenarkan di bawah undang-undang, hukum agama yang terpakai kepada kamu untuk berkahwin dengannya. Oleh itu, kamu telah melakukan kesalahan yang boleh dihukum di bawah Seksyen 376B Kanun Keseksaan.”

Perbicaraan telah berlangsung dengan 10 orang saksi pendakwaan telah dipanggil memberikan keterangan. Daripada tujuh pertuduhan yang dikenakan terhadap Perayu, Perayu telah diarahkan untuk membela diri terhadap enam pertuduhan iaitu bagi kesalahan di bawah seksyen 14(a) Akta 792, seksyen 377CA dan seksyen 376B Kanun Keseksaan. Manakala bagi pertuduhan ketiga dalam kes AC-62JSK-18-06/2021 (kes rayuan nombor AA42JSKS-3-08/2023) iaitu kesalahan di bawah seksyen 377C Kanun Keseksaan, Perayu telah dilepaskan dan dibebaskan tanpa perlu dipanggil untuk membela diri.

Di akhir kes Pembelaan, Perayu telah disabitkan dan dihukum sepertimana berikut: - KES NOMBOR HUKUMAN AC-62JSK-17-06/2021 Pertuduhan Pindaan (s.14(a) Akta 792) Penjara 2 tahun bermula dari tarikh tangkap dan 1 sebatan dan tambahan 2 tahun penjara dan 2 kali sebatan rotan, serta kaunseling di penjara dan 1 tahun pengawasan. AC-62JSK-18-06/2021 Pertuduhan Pertama, Kedua dan Ketiga (s.376B KK, s.377CA KK, s.377C KK) P1: Penjara 14 tahun dan 3 sebatan dan tambahan 2 tahun dan 2 kali sebatan rotan, serta kaunseling di penjara dan 1 tahun pengawasan. P2: Penjara 6 tahun dan 2 sebatan dan tambahan 2 tahun dan 2 kali sebatan rotan serta kaunseling di penjara dan 1 tahun pengawasan. P3: Dilepas dan dibebaskan tanpa perlu membela diri AC-62JSK-19-06/2021 Pertuduhan Pertama, Kedua dan Ketiga P1: Penjara 6 tahun dan 2 sebatan dan tambahan 2 tahun dan 2 kali sebatan rotan, serta kaunseling di penjara dan 1 tahun pengawasan. (s.377CA KK, s.376BKK (2 pertuduhan) P2: Penjara 14 tahun dan 3 sebatan dan tambahan 2 tahun dan 2 kali sebatan rotan, serta kaunseling di penjara dan 1 tahun pengawasan. P3: Penjara 14 tahun dan 3 sebatan dan tambahan 2 tahun dan 2 kali sebatan rotan, serta kaunseling di penjara dan 1 tahun pengawasan. Jumlah Hukuman Penjara dan Sebatan 68 tahun dan 25 kali sebatan

Bagi kesemua hukuman di atas, Hakim Mahkamah Sesyen terpelajar (selepas ini disebut sebagai HMS) telah memerintahkan setiap hukuman itu berjalan secara berasingan. Mengambil kira perintah tersebut, maka Perayu akan menghadapi tempoh pemenjaraan secara keseluruhannya selama 68 tahun bermula dari tarikh tangkap (16.6.2021).

Walau bagaimanapun, Perayu yang tidak berpuas hati dengan sabitan dan hukuman tersebut telah merayu di hadapan saya. Setelah mempertimbangkan rayuan tersebut, saya telah membuat keputusan menolak rayuan Perayu terhadap sabitan dan mengekalkan sabitan bagi kesemua pertuduhan yang telah disabitkan ke atasnya. Namun bagi rayuan terhadap hukuman, saya mengenepikan perintah HMS supaya setiap 9 hukuman bagi ketiga-tiga kes berjalan berasingan dan menggantikan dengan perintah berikut: - Bagi kes nombor AA-42JSKS-3-08/202 (AC-62JSK-18-06/2021), perintah HMS yang memerintahkan hukuman penjara bagi pertuduhan pertama dan kedua berjalan berasingan diketepikan dan digantikan dengan hukuman penjara berjalan serentak manakala jumlah sebatan yang dikenakan oleh HMS di dalam kedua-dua pertuduhan dikekalkan; - Bagi kes nombor AA-42JSKS-4-08/2023 (AC-62JSK-19-06/2021), perintah HMS yang memerintahkan hukuman penjara bagi pertuduhan pertama, kedua dan Ketiga berjalan berasingan diketepikan dan digantikan dengan hukuman penjara bagi semua pertuduhan berjalan serentak manakala jumlah sebatan yang dikenakan oleh HMS di dalam ketiga-tiga pertuduhan dikekalkan; dan - Diputuskan juga bahawa semua hukuman penjara dan sebatan bagi kes rayuan AA-42JSKS-2-08/2023, AA-42JSKS-3-08/2023 dan AA-42JSKS-4-08/2023 berjalan berasingan.

Pihak Perayu yang tidak berpuas hati dengan keputusan saya ini telah membuat rayuan ke Mahkamah Rayuan.

Mangsa iaitu seorang kanak-kanak berusia 12 tahun 2 bulan (SP6) sejak kecil telah dijaga oleh datuk dan neneknya (SP7) dan tinggal di rumah SP7 bertempat di Taman Permai, Sungkai, Perak. SP6 merupakan anak kandung Perayu yang tidak sah taraf dengan Ibu kandung kepada SP6. Ibu kandung SP6 telah bercerai dengan Perayu dan bekerja di Kuala Lumpur manakala Perayu pula telah berkahwin baru dengan SD2 dan menetap di Kampung Kuala Klah, Sungkai, Perak.

Pada 6.6.2021 jam lebih kurang 5.30 petang, SP6 yang ketika itu berada di rumah neneknya di Taman Permai telah dijemput oleh bapanya iaitu Perayu untuk balik ke rumah Perayu di Kampung Klah Baru. SP6 telah tinggal di rumah Perayu sejak dari tarikh tersebut sehingga 15.6.2021.

Dalam tempoh SP6 tinggal di rumah tersebut, pada 7.6.2021 jam lebih kurang 3.00 pagi, kejadian yang pertama telah berlaku terhadap SP6. Pada waktu itu, SP6 tidur di atas katil berseorangan di bilik tidur utama. Manakala ibu tirinya (SD2) dan dua adik tirinya berumur lebih kurang 6 tahun dan 3 tahun tidur di atas lantai di dalam bilik yang sama. SP6 tidur mengiring menghala ke arah tingkap. Perayu tiba-tiba datang dari arah belakang dan meraba payudara SP6 dengan menggunakan tangannya. Perayu turut meletakkan tangan SP6 di kemaluan Perayu. Kemudian, SP6 melihat Perayu bermastubasi dengan menggunakan tangan SP6 dan tangan Perayu sendiri sehingga mengeluarkan air mani. Selepas itu, Perayu keluar dari bilik tersebut. [12]Selepas itu pada tarikh yang sama iaitu pada 7.6.2021 jam lebih kurang 5.30 petang, semasa SP6 mengikut Perayu ke sebuah kedai dobi dengan menaiki kereta, Perayu ada menunjukkan video lucah kepada SP6 ketika kedua-duanya masih berada di dalam kereta tersebut. Kemudian sesudah meninggalkan dobi itu, mereka singgah sebentar di bengkel milik Perayu. Pada ketika inilah Perayu ada menunjukkan alat seks iaitu “dildo” berwarna merah jambu (Ekshibit P9A) kepada SP6.

Pada 8.6.2021, jam lebih kurang 3.00 pagi, kejadian kedua dan ketiga berlaku di mana Perayu telah masuk ke dalam bilik yang sama dengan membawa “dildo”. Perayu telah meraba-raba dan mencium mulut SP6 dan telah membuka seluar SP6. Perayu telah meletakkan air liur pada dildo tersebut dan memasukkan dildo tersebut ke dalam kemaluan SP6. SP6 cuba menjerit tetapi Perayu menutup mulut SP6. Kemudian, Perayu telah menghisap payudara SP6 dan memusingkan badan SP6 secara mengiring menghadapnya dan meletakkan kaki SP6 di pinggang Perayu. Pada waktu inilah Perayu telah memasukkan kemaluannya ke dalam kemaluan SP6. Ketika itu juga, SP6 dapat merasai bahawa Perayu ada mengeluarkan air mani yang terkena pada selimut bercorak “angry bird”.

Pada 9.6.2021, jam lebih kurang 4.00 pagi, kejadian keempat dan kelima berlaku di mana Perayu telah masuk ke dalam bilik yang sama tempat SP6 berada. Perayu telah meraba, mencium mulut dan membuka seluar SP6. Perayu telah menggeselkan zakar di punggung SP6. Selepas itu, Perayu telah memasukkan jari Perayu ke dalam kemaluan SP6 dan 12 kemudian, Perayu telah memasukkan kemaluan Perayu ke dalam kemaluan SP6. Tidak cukup dengan itu, pada 9.6.2021, jam lebih kurang 6.00 pagi, kejadian keenam berlaku di mana Perayu telah menanggalkan seluar SP6 dan sekali lagi merogol mangsa dengan memasukkan kemaluannya ke dalam kemaluan SP6.

Pada 12.6.2021, SP6 pulang ke rumah neneknya. Pada 15.6.2021, SP6 menceritakan kejadian yang berlaku kepada neneknya iaitu (SP7). SP7 pula telah memberitahu ibu kandung SP6. Berikutan itu pada 16.6.2021, ibu SP6 telah balik ke rumah SP7 dan membawa SP6 pergi ke balai untuk membuat laporan polis.

SP6 kemudiannya dibawa ke hospital bagi tujuan pemeriksaan. Hasil pemeriksaan oleh Pakar O&G (SP4) mendapati SP6 mengalami “abrasion at posterior fourchette with traces of blood and new hymenal tear at 3,4,6, and 7 o’clock. Laporan perubatan boleh dilihat di Rekod Rayuan, Jilid 3, muka surat 31-32.

Pada 16.6.2021 jam lebih kurang 8.40 malam, Perayu telah ditangkap. Pada 22.6.2021 jam lebih kurang 5.00 petang, di tempat kejadian di rumah No.1, Kampung Klah Baru, Sungkai, Perak, pihak polis telah merampas sebuah zakar palsu berwarna merah jambu (“dildo”) hasil pandu arah daripada Perayu.

Di peringkat pembelaan, saksi-saksi yang memberi keterangan adalah Perayu (SD1), Che Ermey Norzuraida iaitu isteri Perayu (SD2) dan Badrul Munir Bin Badrisah (SD3) yang merupakan kawan kepada Perayu.

Perayu dalam keterangan pembelaannya membentangkan naratif berikut : a) Perayu mengakui ada membawa SP6 ke dobi untuk membasuh toto; b) Berkaitan 5 keping gambar keadaan rumah yang ditunjukkan oleh pembelaan (D55A hingga E), Perayu mengakui tidak tahu bila gambar-gambar tersebut diambil dan tidak tahu jika terdapat perubahan pada lampu di rumah tersebut’; c) Perayu mengatakan beliau ada membaiki motosikal di bengkelnya dan selalu tidak pulang pada waktu malam. Malah kadang-kadang Perayu seharian tinggal di bengkel; d) Berkaitan dildo (P9A), Perayu mengakui dildo tersebut miliknya yang disimpan di dalam almari tetapi tidak pernah ditunjukkan kepada SP6; 14 e) Perayu mengatakan SP6 telah mereka-reka cerita dan rekaan tersebut diajar oleh SP7 dan bekas isterinya; f) Selain itu, Perayu menyangkal keterangan SP6 kerana tidak mungkin dia berani melakukan perkara terkutuk itu memandangkan katil tempat SP6 tidur adalah katil yang tidak stabil. Sebarang pergerakan di atas katil akan menyebabkan isterinya (SD2) sedar dari tidur. Selain itu, Perayu juga mempersoalkan pencahayaan di dalam bilik tempat kejadian. Menurut Perayu, pada waktu malam cahaya dari luar tidak akan dapat memasuki bilik berkenaan. Oleh itu, adalah amat tidak logik SP6 dapat melihat identiti si pelaku.

Bagi menyokong pembelaan Perayu, pembelaan telah memanggil SD2 yang menyatakan bahawa Perayu tidak balik tidur di rumah pada malam 7.6.2021 hingga 9.6.2021. Sebaliknya Perayu dikatakan berada di bengkel kerana menyiapkan banyak motosikal pelanggan. Namun begitu, Mahkamah juga telah didedahkan dengan kewujudan rakaman percakapan SD2 yang telah diberikan kepada pegawai penyiasat semasa kes dalam siasatan dan diakui diberikan oleh SD2. Dalam rakaman percakapan tersebut, SD2 memberitahu pihak polis bahawa Perayu sentiasa berada di rumah pada waktu malam dan keluar ke bengkel pada waktu siang. Berikutan itu, rakaman percakapan tersebut telah ditandakan sebagai ekshibit P58.

Selain SD2, pembelaan turut memanggil SD3 yang mengesahkan bahawa dia ada menghantar motosikalnya kepada Perayu untuk dibaiki. Namun, keterangan lanjutnya mengesahkan bahawa selepas motosikal dihantar, SD3 meninggalkan motosikal tersebut kepada Perayu dan tidak berada sepanjang masa bersama Perayu. Oleh itu, SD3 tidak boleh memastikan Perayu berada di bengkel sepanjang malam.

Terdapat beberapa isu telah dibangkitkan oleh pihak Perayu dalam rayuannya. Walau bagaimanapun, secara ringkasnya saya menyimpulkan sebagaimana berikut:

HMS terkhilaf apabila gagal menimbangkan perbicaraan ke atas Perayu adalah bercanggah dengan peruntukan seksyen 163 Kanun

SP6 adalah seorang saksi yang tidak kredibel dan keterangan sokongan bertentangan dengan keterangan SP6; dan

HMS gagal mengambil kira pembelaan Perayu yang berpandukan kepada rakaman percakapan Perayu (D56 dan D57). DAPATAN DAN KEPUTUSAN [24] Prinsip asas dalam memberi pertimbangan ke atas sesuatu rayuan adalah Mahkamah yang mendengar dan memberi pertimbangan ke atas sesuatu rayuan perlu berhati-hati dan sukar membuat perubahan ke atas keputusan berdasarkan fakta yang dibuat oleh mahkamah yang menjalankan perbicaraan penuh. Dalam kes Chia Kiat v R (1937) MLJ 26, telah diputuskan bahawa Mahkamah yang mendengar rayuan seharusnya tidak masuk campur terhadap keputusan Hakim perbicaraan yang mempunyai kelebihan untuk melihat tingkah laku saksi-saksi semasa memberi keterangan. Dalam masa yang sama, Lord Diplock berucap dalam kes Tan Chow Soo v Ratna Ammal [1967] 1 LNS 178 seperti berikut: “…An appellate court, particularly where there is no full transcript of the oral evidence, is in a far less advantageous position to decide an issue of credibility than the trial judge who heard the evidence in full and observed the witnesses as they gave it, noting their pauses and their hesitations and any visible signs of confidence or embarrassment” [25] Dalam situasi tertentu, Mahkamah yang mendengar rayuan boleh campur tangan atau mengubah keputusan yang dibuat oleh Mahkamah yang menjalankan perbicaraan sekiranya keputusan yang dibuat berdasarkan anggapan atau andaian yang mana Tan Chiaw Thong J telah memberikan panduan yang boleh diikuti dalam kes PP v Abang Abdul Rahman [1981] 1 LNS 169 seperti berikut: “The learned trial magistrate in his judgment gave no indication that he disbelieved PW5 and PW6, and he made no finding of fact on the material disputed matters referred to above. Certainly, he compared the respective testimonies off PW5 and PW6, and the respondent and, because “PW6 under cross-examination admitted that anything in English is dealt with by his employees” he found that “ This court can see no way in which PW5 can accept the cheque as settlement of the accused’s debt”. The learned trial magistrate did not say in his judgment that he disbelieved PW5 and PW6. As seems to be the case the basis of this finding was the drawing of inferences from the relevant evidence in the trial. However, for the reasons already given, this basis is not legally sound, and an appellate court can certainly interfere with this finding based on inferences. Even of matters of fact, an appellate court can interfere in appropriate cases, but such cases are not common and an appellate court, before reaching its conclusion upon matters of fact, should and will always give proper weight and consideration to such matters as

the view a of the trial judge as to be credibility of the witnesses; (2) the presumption of innocence in favour of the accused, a presumption certainly not weakened by the fact that he has been acquitted at his trial; (3) the right of the accused to the benefit of any doubt; and (4) the slowness of an appellate court in disturbing a finding of fact arrived at by a judge who had the advantage of seeing the witnesses.” [26] Berasaskan kepada prinsip undang-undang ini, adalah penting untuk saya memberi pertimbangan semula ke atas alasan-alasan keputusan yang telah dibuat oleh HMS ke atas isu-isu yang telah dibangkitkan oleh Perayu dalam rayuan ini. HMS TERKHILAF APABILA GAGAL MENIMBANGKAN PERBICARAAN KE ATAS PERAYU ADALAH BERCANGGAH DENGAN PERUNTUKAN SEKSYEN 163 KTJ [27] Peguam Perayu dalam penghujahannya menegaskan bahawa keenam-enam pertuduhan yang telah disabitkan ke atas Perayu seharusnya dibicarakan secara berasingan sebagaimana kehendak seksyen 163 KTJ. Ini kerana kesalahan-kesalahan yang dipertuduhkan terhadap Perayu adalah melibatkan kesalahan yang berbeza, tarikh kejadian berbeza dan tempoh hukuman pemenjaraan yang berbeza. Faktor perbezaan ini turut diakui oleh HMS sendiri dalam alasan penghakimannya. Oleh itu, tindakan HMS membenarkan ketiga-tiga kes dibicarakan sekali adalah melanggar peruntukan seksyen 163 KTJ yang tidak boleh dipulihkan melalui seksyen 422 KTJ. [28] Pihak Responden sebaliknya berhujah bahawa keenam-enam pertuduhan tersebut perlu dibicarakan bersama kerana kesalahan tersebut dilakukan dalam satu siri tindakan yang sangat berkait rapat sehingga membentuk transaksi yang sama. Penghujahan pihak Responden adalah dengan mengambil kira faktor ianya memenuhi kehendak di bawah seksyen 165 KTJ. [29] Peruntukan undang-undang yang dirujuk oleh pihak Perayu dibawah seksyen 163 KTJ menetapkan seperti berikut : “Section 163. Separate charges for distinct offences. For every distinct offence of which any person is accused there shall be a separate charge, and every such charge shall be tried separately, except in the cases mentioned in sections 164, 165, 166 and 170. ILLUSTRATION A is accused of a theft on one occasion, and of causing grievous hurt on another occasion. A must be separately charged and separately tried for the theft and causing grievous hurt.” [30] Atas risiko pengulangan, seksyen 163 KTJ secara prinsipnya telah menetapkan dua peraturan asas berkait pertuduhan yang melibatkan kesalahan yang berlainan. Peraturan pertama menekankan bahawa setiap kesalahan yang berlainan harus dihadapkan dengan pertuduhan yang berasingan. Manakala peraturan kedua pula menetapkan bahawa setiap orang yang dituduh harus dibicarakan dan diadili secara berasingan untuk setiap kesalahan yang berlainan. [31] Rasional penetapan ini dibuat adalah untuk membolehkan tertuduh menyediakan pembelaannya dan bagi Mahkamah memastikan bahawa hanya bukti yang relevan dengan pertuduhan yang akan dibentangkan. Selain itu, ianya juga bertujuan untuk mengelakkan kekeliruan yang mungkin timbul dalam persediaan tertuduh untuk menghadapi atau membuat pembelaan terhadap kesnya. Proses keadilan menuntut agar tertuduh tidak disalah arah atau dikelirukan mengenai sifat kesalahan yang dihadapinya. Sementara itu, rasional bagi peraturan kedua adalah untuk mengelakkan terlalu banyak tuduhan dibicarakan serentak, yang boleh menyulitkan proses pendengaran beberapa kesalahan yang berbeza sekaligus. [32] Apa yang dimaksudkan dengan kesalahan berlainan “distinct offences” ini contohnya boleh didapati dalam ilustrasi kepada seksyen 163 KTJ, di mana menyebabkan kecederaan parah dan mencuri dianggap sebagai dua kesalahan yang berlainan. Menurut kes PP v. Ridzuan Kok bin Abdullah [1996] 2 CLJ 346, kesalahan yang berlainan juga akan timbul dalam situasi di mana kesalahan dilakukan terhadap orang atau mangsa yang berbeza, di mana kesalahan dilakukan pada masa yang berbeza, atau pada kesempatan yang berbeza dan terasing, serta di mana kesalahan itu termasuk dalam seksyen yang berbeza di dalam Kanun Keseksaan atau di bawah undang-undang jenayah lain yang berbeza. [33] Walaupun seksyen 163 KTJ menetapkan sedemikian, namun undang-undang masih memberikan pengecualian terhadap beberapa keadaan di mana sesuatu kesalahan itu boleh dibicarakan bersama. Pengecualian tersebut boleh dilihat dalam 4 situasi sebagaimana ditetapkan di bawah Seksyen 164, 165, 166, dan 170 KTJ. [34] Di bawah peruntukan seksyen 165(1) KTJ, beberapa kesalahan atau pertuduhan boleh dibicarakan secara bersama-sama jika memenuhi syarat yang ditetapkan. Berkenaan ini, elemen penting dalam Seksyen 165 adalah bahawa terdapat satu orang yang dituduh, lebih daripada satu kesalahan dilakukannya, dan kesalahan yang dilakukan mesti timbul dari satu siri tindakan yang berkait rapat sehingga membentuk transaksi yang sama. Persoalannya, adakah kesemua enam kesalahan yang dipertuduhkan dan disabitkan ke atas Perayu boleh dikira sebagai tergolong dalam perbuatan yang terhasil dari satu transaksi yang sama dan termasuk dalam pengecualian di bawah seksyen 165 KTJ tersebut? [35] Transaksi yang sama atau 'same transaction' telah dijelaskan dalam Ratanlal & Dhirajlal, “The Code of Criminal Procedure”, 21st Edition, di mukasurat 471-473 yang menyatakan: " “Scope - This section allows a number of offences, even when exceeding three and extending over a period of more than twelve months, being tried at one trial if they are committed in one series of acts so connected together as to form the same transaction….

One series of acts so connected together as to form the same transaction'. The word 'transaction' means a group of facts so connected together as to involve certain ideas, viz. unity, continuity and connection. In order to determine whether a group of facts constitutes one transaction, it is necessary to ascertain whether they are so connected together as to constitute a whole which can properly be described as a transaction. The real and substantial test by which to determine whether several offences are so connected as to form the same transaction depends on whether they are so related to one another in point of purpose, or as cause and effect, or as principal and subsidiary acts as to constitute one continuous action. The fact that offences are committed at different times does not necessarily show that they may not be so connected as to fall within this section. Proximity of time, unity or proximity of place, continuity of action, community of or design are elements for consideration, whether the alleged facts form the same transaction. But in all such cases, it should be considered whether the alleged acts were, purpose one series and as a matter of fact, so connected in one series as to form the same transaction. “Transaction" means “carrying torough”, and suggest not necessarilty proximity in time-so much as continuity of action and purpose. The Privy Council has held that identity of time is not an essential element in determining whether certain el has held that identity of action within the meaning of this section. It is the continuity of action form the sameness of purpose that determine whether the events constitute the same transaction.” [36] Ujian sama ada dua atau lebih perbuatan menghasilkan satu transaksi yang sama juga telah dijelaskan dalam kes Amrita Lal Hazra v. Emperor [42 Cal 957] seperti berikut: "It is not possible to frame a comprehensive formula of universal application to determine whether two or more acts constitute the same transaction; but circumstances which must bear on the determination of the question in an individual case may be easily indicated; they are proximity of time, unity or proximity of place, continuity of action and community of purpose." [37] Secara rumusannya, faktor bagi menentukan sama ada enam kesalahan yang dipertuduhkan dan disabitkan ke atas Perayu itu merupakan satu satu transaksi yang sama adalah seperti berikut:

Kedekatan waktu kejadian (proximity of time);

Kebersamaan atau kedekatan tempat kejadian (unity or proximity of place);

Kesinambungan tindakan (continuity of action); dan

Kebersamaan tujuan atau perancangan (community of purpose or design). [38] Berkenaan dengan ujian berdasarkan kes “Amrita” yang telah secara konsisten diikuti oleh Mahkamah Malaysia untuk menentukan ujian "transaksi yang sama", Lee Hun Hoe J dalam kes PP v. Loh Ang Sing [1964] CLJU 145; [1964] 1 LNS 145 menyatakan bahawa tidak semua aspek atau faktor dalam ujian tersebut perlu dipenuhi. Petikan yang relevan adalah seperti berikut: “The usual tests applied to decide whether different acts are parts of the same transaction are proximity of time, unity of place, unity of purpose or design and continuity of action. However, I do not think it is necessary that all of them should be present to make the several incident parts of the same transaction. In my view the main test is that of unity of purpose or design. Unity of purpose or design and continuity of action are essential elements to link together different acts into one and the same transaction. If the various acts are done with a particular end in view they may be treated as parts of the same transaction.” [39] Selain itu dalam kes Cheong Sik Kwan v. Public Prosecutor [1959] CLJU 14; [1959] 1 LNS 14 Thomson CJ dalam penghakimannya menyatakan : The question of when a number of acts do or do not form the same transaction for the purposes of sections 235 and 239 of the Indian Criminal Procedure Code (our sections 165 and 170 ) has been considered by the Courts in India... apart from insisting on the presence of such elements as proximity of time and place continuity of action and unity of purpose and design, they are all agreed that the question is a question of fact to be decided upon the circumstances of each individual case. [40] Kembali kepada fakta kes di hadapan Mahkamah ini, tidak dinafikan bahawa Perayu telah melakukan lebih daripada satu kesalahan. Namun, Perayu adalah satu-satunya pelaku dan mangsa juga adalah orang yang sama bagi kesemua enam perbuatan kesalahan yang dipertuduhkan dan disabitkan ke atas Perayu. Keenam-enam kesalahan itu juga didakwa berlaku di dalam bilik yang sama (unity or proximity of place). Kedekatan waktu kejadian adalah sangat dekat kerana kesalahan telah dilakukan selama tiga hari berturut-turut dalam tempoh SP6 tinggal bersama Perayu pada 7.6.2021, 8.6.2021 dan 9.6.2021 (proximity of time). Walaupun perayu didakwa atas kesalahan yang berbeza tetapi mahkamah berpendapat bahawa setiap perbuatan dan kesalahan yang dilakukannya itu adalah sebahagian daripada satu transaksi iaitu bertujuan untuk memuaskan nafsu amarah perayu melalui beberapa siri perbuatan kesalahan seksual terhadap SP6 iaitu amang seksual, persetubuhan sumbang mahram dan persetubuhan dengan objek (jari dan dildo) dalam tempoh tiga hari itu. Terdapat juga kesinambungan tindakan dan kebersamaan tujuan atau perancangan untuk membentuk satu transaksi di sini. [41] Selain itu, faktor lain yang dipertimbangkan oleh Mahkamah adalah usia SP6 yang merupakan seorang kanak-kanak. Atas faktor kepentingan awam, adalah tidak wajar untuk meletakkan SP6 yang telah menjadi mangsa kepada beberapa siri perbuatan jenayah serius ke atasnya untuk datang ke Mahkamah beberapa kali bagi memberikan keterangan dalam beberapa perbicaraan disebabkan oleh setiap kesalahan-kesalahan yang berlaku ke atas dirinya itu dibicarakan secara berasingan. Tidak dapat dinafikan, membuatkan SP6 terpaksa datang ke Mahkamah lebih dari sekali untuk memberikan keterangan berkenaan pengalaman buruknya diperlakukan oleh Perayu sedemikian adalah sesuatu yang tidak diingini serta tidak boleh diterima kerana ianya sudah pasti boleh memberikan tekanan kepada mental dan emosi SP6 sebagai seorang kanak-kanak. [42] Oleh itu, setelah mempertimbangkan hujah kedua-dua belah pihak dan undang-undang yang berkaitan, mahkamah berpendapat bahawa keenam-enam pertuduhan yang disabitkan ke atas Perayu termasuk dalam pengecualian sepertimana yang diperuntukkan di dalam seksyen 165(1) KTJ kerana ianya termasuk di dalam kesemua faktor-faktor yang dinyatakan di dalam kes Amrita. Oleh itu, HMS telah membuat keputusan yang betul apabila membenarkan kesemua enam kesalahan atau pertuduhan dalam ketiga-tiga kes yang dihadapi oleh Perayu dibicarakan dalam satu perbicaraan. Sehubungan dengan pemerhatian saya di atas, maka saya berpendapat rayuan Perayu berkenaan isu ini tidak bermerit dan ditolak. SP6 ADALAH SEORANG SAKSI YANG TIDAK KREDIBEL DAN KETERANGAN SOKONGAN BERTENTANGAN DENGAN KETERANGAN SP6 [43] Pihak Perayu dalam penghujahannya bertegas bahawa SP6 adalah seorang saksi yang tidak kredibel atau tidak boleh dipercayai. Hal ini kerana walaupun SP6 mengatakan kejadian ke atas dirinya berlaku selama tiga hari berturut-turut, namun SP6 tidak bertindak pulang ke rumah ibunya (SP7) bagi mengelakkan kejadian itu dari terus berlaku lagi. Selain itu, SP6 juga mempunyai akses ke atas telefon bimbit miliknya. Namun, SP6 tidak menghubungi SP7 atau ibu kandungnya sedangkan dia berpeluang untuk berbuat sedemikian. Pihak Perayu juga berhujah bahawa keterangan SP6 tidak disokong oleh mana-mana keterangan bebas. Oleh itu, keterangan SP6 tidak sepatutnya diterima oleh Mahkamah. [44] SP6 semasa kejadian berumur 12 tahun dan semasa memberi keterangan berumur 13 tahun. Seksyen 133(a) Akta Keterangan memperuntukan tatacara untuk menerimapakai keterangan kanak-kanak. Mahkamah hendaklah menentukan sama ada kanak-kanak tersebut mempunyai kecerdikan untuk memahami sumpah yang diambil dan memahami tentang kewajipan untuk bercakap benar. Dalam hal ini, saya telah meneliti Rekod Rayuan dan mendapati suatu siasatan terhadap keupayaan SP6 dalam memberikan keterangan telah dijalankan oleh HMS sebelum menerima keterangan SP6. HMS kemudiannya didapati berpuas hati bahawa SP6 mempunyai “sufficient intelligent” serta faham maksud sumpah. Oleh itu, HMS telah membenarkan SP6 memberikan keterangan secara bersumpah. Dalam keadaan ini, saya mendapati keterangan SP6 telah diambil secara teratur dan mematuhi kehendak peruntukan undang-undang tersebut. [45] Seterusnya berkait keterangan sokongan, adalah menjadi “rule of practice and prudence” bahawa keterangan sokongan diperlukan bagi kes-kes seksual di Malaysia (rujuk kes Aziz Bin Muhamad Din v. Public Prosecutor [1997] 1 CLJ SUPP 523 dan kes Din v. PP [1964] 1 LNS 3). Walaupun keterangan sokongan bukan sesuatu kehendak yang diwajibkan dalam undang-undang dan seseorang tertuduh boleh disabitkan dengan ketiadaan keterangan sokongan (rujuk kes Dato' Seri Anwar Ibrahim v. PP [2015] 2 CLJ 145; [2015] 1 LNS 71), namun keterangan pengadu hendaklah berupa sesuatu yang luar biasa meyakinkan iaitu “unusually convincing” (rujuk kes PP lwn. Mohamad Malek Ridhzuan Che Hassan [2013] 8 CLJ 359). [46] Dalam alasan penghakiman HMS di muka surat 12 hingga 16, selain mendapati bahawa keterangan SP6 adalah “unusually convincing” sebagaimana yang dinyatakan di dalam kes PP v. Mardai [1949] 1 LNS 65; [1950] 1 MLJ 33, HMS juga berpendapat bahawa keterangan SP6 telah disokong oleh keterangan saksi-saksi lain. Oleh itu, HMS berpendapat bahawa suatu kes prima facie telah berjaya dibuktikan ke atas Perayu. Dalam hal ini, saya bersependapat dengan HMS. [47] Terdapat banyak keterangan sokongan telah dikemukakan oleh pihak Responden. Keterangan sokongan pertama boleh diambil kira berdasarkan laporan polis SP6 iaitu (P16) yang dibuat segera oleh SP6 sendiri iaitu selang 7 hari selepas kejadian. Keterangan SP6 adalah dilihat konsisten dengan kandungan P16 itu. Laporan polis seseorang Pengadu yang konsisten dengan keterangannya di Mahkamah merupakan suatu keterangan yang boleh diterima masuk oleh Mahkamah di bawah Seksyen 157 Akta Keterangan sebagai keterangan sokongan (rujuk kes Karthiyayani & Anor v. Lee Leong Sin & Anor [1974] 1 LNS 61). Seterusnya keterangan nenek kepada SP6 iaitu SP7 yang mendengar aduan SP6 kepadanya tentang perbuatan Perayu 3 hari selepas kejadian itu berlaku boleh menyokong keterangan SP6 untuk mengesahkan kejadian itu benar-benar berlaku ke atas SP6 (Rujuk kes PP v. Mohammad Terang Amit [1999] 5 CLJ 156). Keadaan sama sebagaimana dalam kes Liew Kim Kong v. Public Prosecutor [1989] 2 CLJ 914; [1989] 2 CLJ (Rep) 819 yang mana Mahkamah telah menerima keterangan mangsa yang menceritakan kepada keluarganya sebagai keterangan sokongan. [48] Keterangan sokongan seterusnya datang daripada keterangan doktor perubatan O&G Hospital Slim River (SP4) yang telah memeriksa kemaluan SP6 pada 16.6.2021. SP4 telah mengesahkan kebenaran cerita SP6 berdasarkan wujudnya kesan kecederaan baru pada kemaluan SP6 yang boleh diakibatkan kemasukan benda tumpul seperti alat kemaluan lelaki, jari dan barang khas merangsang wanita sekaligus menyokong keterangan wujudnya kemasukan jari, dildo dan ‘penile penetration” yang mana kemaluan Perayu telah memasuki kemaluan SP6. Menurut keterangan SP4 lagi, kesan koyakan baru di kemaluan SP6 pada jam 3, 4, 6 dan 7 boleh berlaku dalam masa seminggu (within a week) kerana koyakan itu mengambil masa yang agak lama untuk sembuh apabila melibatkan kanak-kanak. [49] Berdasarkan keterangan SP4 tersebut, tempoh koyakan baru itu yang dikatakan mungkin berlaku dalam tempoh lebih kurang seminggu adalah konsisten dan bersesuaian dengan faktor kejadian jenayah seksual itu yang dikatakan berlaku secara berturutan pada 7.6.2021 sehingga 9.6.2021. Oleh itu, bukti perubatan ini turut menyokong keterangan SP6 (rujuk kes Syed Abu Tahir a/l Mohamed Esmail v. PP [1988] 1 LNS 126). Keterangan SP6 diperkuatkan lagi dengan penemuan alatan seks “dildo” milik Perayu. Adalah tidak munasabah kanak-kanak seusia SP6 akan mengetahui kewujudan alatan tersebut dan boleh menceritakan dengan baik kegunaan alatan itu melainkan alatan itu ditunjukkan kepadanya dan ditunjukkan penggunaannya kepada SP6. [50] Berdasarkan ulasan bagi keterangan serta kes-kes di atas, maka jelas pada Mahkamah ini bahawa keterangan SP6 telah disokong oleh keterangan-keterangan yang ada tersebut sekaligus membuktikan kesemua elemen yang diperlukan dalam setiap pertuduhan ke atas Perayu. Justeru itu, tidak ada sebab untuk saya mempertikaikan dapatan HMS yang mengatakan bahawa wujudnya keterangan sokongan terhadap keterangan SP6 itu. [51] Berbalik kepada isu kredibiliti SP6, saya berpendapat Mahkamah ini tiada alasan untuk tidak mempercayai SP6. Tidak dinafikan SP6 baru berumur 12 tahun semasa kejadian. Namun, SP6 dalam keterangannya dapat memberikan bentuk cerita yang teratur dan jelas bagaimana kejadian tersebut berlaku ke atas dirinya. Tiada apa-apa tanda atau bukti yang menunjukkan bahawa SP6 cuba mereka-reka cerita terhadap Perayu untuk menganiaya Perayu atau SP6 dipengaruhi oleh sesiapa semasa memberikan keterangan. Saya juga mendapati keterangannya berkenaan perkara asas berkaitan elemen pertuduhan ke atas Perayu adalah konsisten apabila dibandingkan dengan laporan polis P16. Jika pun ada perbezaan atau percanggahan, ianya hanya melibatkan perkara yang tidak material dan percanggahan yang kecil. Namun, ianya tidak menyebabkan keterangan SP6 tidak boleh diterima. Adalah menjadi prinsip undang-undang yang mantap bahawa adanya percanggahan dalam keterangan seseorang saksi tidak secara langsung menjadikan saksi tersebut tidak boleh dipercayai dan membuatkan keseluruhan keterangannya tidak dapat diterima (rujuk kes Mohamed Alias v. PP [1981] 1 LNS 200, kes Chean Siong Guat v. PP [1969] 1 LNS 23 dan kes PP v. Dato' Harun Idris [1979] 1 MLJ 15). [52] Seterusnya, saya ingin menekankan di sini bahawa HMS sebagai hakim bicara mempunyai kelebihan “audio dan visual” dalam menilai saksi-saksi berbanding Mahkamah ini kerana HMS dapat melihat “demenour” dan gerak geri saksi-saksi semasa mereka memberikan keterangan sepanjang perbicaraan kes. Dalam kes ini, HMS dalam alasan penghakimannya di muka surat 43 Rekod Rayuan Jilid 1 telah menerima keterangan SP6 sebagai “unusually convincing”. Berdasarkan pemerhatian HMS juga, demenour SP6 dilihat baik, tidak ragu-ragu dan yakin ketika menjawab soalan. Ini adalah dapatan beliau hasil penelitian beliau terhadap SP6 dan hasil soal jawab beliau ke atasnya. Maka, Mahkamah ini di peringkat rayuan tidak sepatutnya mengganggu dapatan fakta tersebut, melainkan HMS tersilap atau tersalah arah dalam mencapai dapatan fakta tersebut. Merujuk kepada kes Ong Hooi Beng & Ors v. PP [2015] 1 LNS 63, Mahkamah Rayuan memutuskan sebagaimana berikut: [30] Having had the audio-visual advantage of seeing and hearing the appellants while they gave evidence, the learned trial judge was in the best position to assess their credibility and reliability, and certainly not us at the appellate stage who only have the benefit going through their evidence in cold print. It is true that the present day technology allows us to capture court proceedings so that we can always play back the audio-visual recordings to see for ourselves how the witnesses behaved or reacted to certain questions, but there is no substitute for seeing and hearing them first hand and in real time. [31] To entitle us to overturn the trial court's finding under such circumstances and substitute it with our own finding that the appellants were actually credible witnesses and that the belief that they entertained was in fact reasonably true, the burden is on the appellants to show that the finding is perverse and that the learned trial judge had failed to take proper advantage of his having seen and heard them giving evidence. We are not satisfied that the appellants have discharged that burden. In Powell and Wife v. Streatham Manor Nursing Home [1935] A.C. 243; 104 L.J. K.B. 304; 152 L.T. 563; 79 S.J. 179; 51 T.L.R. 289 Lord Wright in dealing with a similar issue said: "Two principles are beyond controversy. First it is clear, that, in an appeal of this character, that is from the decision of a Trial Judge based on his opinion of the trustworthiness of witnesses whom he has seen, the Court of Appeal 'must, in order to reverse, not merely entertain doubts whether the decision below is right, but must be convinced that it is wrong'." [53] Mahkamah ini juga merujuk kepada keputusan kes Mahkamah Persekutuan iaitu Md Zainudin Raujan v. PP [2013] 4 CLJ 21 yang mana dinyatakan: [38] Assessing credibility is difficult and is best left to the trial judge who has the audio-visual advantage of a witness in action. In this case, the learned trial judge, in our view, had correctly evaluated PW5's evidence and found him to be a credible witness. The Court of Appeal had further assessed the learned trial judge's evaluation of that evidence and agreed with the learned judge's conclusion. [39] We have gone through the evidence thoroughly ourselves and have come to the same conclusion that PW5 is a credible witness. Having said that we found no compelling reasons which require our appellate interference. [54] Selain itu, pihak Perayu dalam penghujahannya turut mengatakan bahawa keterangan SP6 adalah tidak kredibel kerana tidak disokong dengan apa-apa bukti forensik DNA yang didapati pada tempat kejadian dan pada barang-barang kes yang dirampas yang boleh mengesahkan kejadian dan cerita SP6 itu benar-benar berlaku. [55] Bagi isu ini, saya berpendapat dalam kes jenayah seksual sebegini, ianya bukan suatu keperluan undang-undang untuk mengemukakan keterangan forensik yang menunjukkan adanya DNA mangsa atau tertuduh pada pakaian, barang kes dirampas ataupun di tempat kejadian untuk pembuktian elemen kemasukan kemaluan tertuduh atau kemasukan apa-apa objek ke dalam kemaluan mangsa (rujuk kes Ahmad Faizal Ali Aulad Ali & Ors V. PP [2009] 9 CLJ 745). Bukti forensik seperti DNA hanya boleh dijadikan sebagai keterangan sokongan bagi kes-kes sebegini. Dalam menggarap persoalan yang sama, Mahkamah ini ingin berkongsi pandangan dan bersetuju dalam keputusan kes Othman Ahmad V. PP [2008] 10 CLJ 356 di mana YA Zainal Azman Abdul Aziz menyuarakan pandangannya seperti berikut: "(1) Ujian atau laporan DNA ke atas tertuduh bukanlah sesuatu yang mandatori dan ketiadaan ujian sedemikian tidaklah fatal kepada kes pendakwaan. Ini kerana pihak pendakwaan boleh mengemukakan keterangan-keterangan lain bagi mengasaskan kes mereka dan keterangan DNA hanyalah keterangan sokongan sahaja. Dalam kes ini, walaupun tiada keterangan DNA, fakta berlakunya rogol boleh didapati daripada keterangan mangsa sendiri dan juga keterangan saksi-saksi lain. (perenggan 13 & 14)" [56] Saya turut mengambil pedoman terhadap kes Kong Hong Lai V. PP [2011] 7 CLJ 700 di mana YA Sulong Matjeraie HMR menzahirkan pandangannya sebagaimana berikut: "(3) The offence of rape was committed when there was penetration without consent. Accordingly, the non-finding of seminal stains did not mean there was no penetration without consent. Although there were no seminal stains found, there were other evidences which supported the complainant's story of penetration. Thus, this court agreed with the findings of the High Court that there was penetration when the appellant had sexual intercourse with the complainant without her consent. (paras 2 & 4)." [57] Dalam kes ini, saya mendapati SP6 adalah seorang saksi kredibel dan keterangannya adalah meyakinkan. Malah, keterangannya disokong oleh keterangan pegawai perubatan O&G iaitu SP4 dan juga disokong oleh keterangan saksi-saksi yang lain termasuk keterangan dokumen. Oleh yang demikian, walaupun tanpa bukti DNA atau forensik secara amnya, elemen-elemen setiap pertuduhan ke atas Perayu itu telah dibuktikan dengan berdasarkan kepada keterangan mangsa iaitu SP6 dan juga keterangan-keterangan sokongan yang lain itu. [58] Berdasarkan ulasan dan kes-kes yang dinyatakan di atas, saya berpendapat SP6 adalah saksi yang kredibel dan tidak ada sebab untuk Mahkamah ini mengganggu dapatan yang telah dibuat oleh HMS tersebut terhadap penerimaan keterangan SP6. HMS GAGAL MENGAMBIL KIRA PEMBELAAN PERAYU YANG BERPANDUKAN KEPADA RAKAMAN PERCAKAPAN PERAYU (D56 DAN D57). [59] Pihak Perayu dalam penghujahannya turut menyatakan bahawa HMS telah tersilap arah dalam memberikan penilaian terhadap kes pembelaan apabila menolak versi pembelaan Perayu dan memutuskan bahawa keterangan Perayu tidak menimbulkan apa-apa keraguan yang munasabah. HMS juga dikatakan gagal untuk mempertimbangkan rakaman percakapan Perayu (D56 dan D57) dengan sebaiknya. [60] Di akhir kes pembelaan, prinsip undang-undang menetapkan bahawa pihak pendakwaan perlu membuktikan kes melampaui keraguan yang munasabah, sepertimana yang diperuntukkan dalam Seksyen 173(m)(i) Kanun Tatacara Jenayah. Dengan merujuk kepada kes Nagappan Kuppusamy v. pp [1988] 1 CLJ Rep 229 Mahkamah telah memutuskan seperti berikut: "In a criminal proceeding, the onus on the prosecution throughout is to prove beyond reasonable doubt. From the beginning to the end, the burden remains on the prosecution to prove the guilt of the accused. At the close of the whole case, the court has to consider all the evidence adduced by both the prosecution and the defence and has to be satisfied that the case has been proved beyond reasonable doubt. In other words, at the close of the whole case, the court has to consider all the evidence before it whether they satisfy all the ingredients of the offence. If upon the whole evidence the court is left in a real state of doubt, the prosecution is said to have failed to satisfy the onus of proof which lies upon it." [61] Beban pembuktian melampaui keraguan yang munasabah telah dijelaskan oleh Augustine Paul HMR (pada ketika itu) dalam kes Balachandran v. PP [2005] 1 CLJ 85 seperti berikut: "Proof beyond reasonable doubt involves two aspects. While one is the legal burden on the prosecution to prove its case beyond reasonable doubt the other is the evidential burden on the accused to raise a reasonable doubt. Both these burdens can only be fully discharged at the end of the whole case when the defence has closed its case. Therefore a case can be said to have been proved beyond reasonable doubt only at the conclusion of the trial upon a consideration of all the evidence adduced as provided by s. 182A(1) of the Criminal Procedure Code. That would normally be the position where the accused has given evidence. However, where the accused remains silent there will be no necessity to re-evaluate the evidence in order to determine whether there is a reasonable doubt in the absence of any further evidence for such a consideration. The prima facie evidence which was capable of supporting a conviction beyond reasonable doubt will constitute proof beyond reasonable doubt." [62] Selanjutnya di dalam kes Gunalan Ramachandran & Ors v. PP [2006] 1 CLJ 857, Arifin Zakaria FCJ (pada ketika itu) telah menyatakan seperti berikut: "In our criminal law at the close of the defence case what the court needs to decide is whether the defence had succeeded to raise any reasonable doubt on the prosecution case. If the answer is in the positive then the accused person is without more entitled to his acquittal. It has to be remembered always that at no time, except in special circumstances, the burden of proof is cast on the defence: the burden rest all throughout on the prosecution to prove its case beyond any reasonable doubt. (See Mohamad Radhi bin Yaakob v. Public Prosecutor [1991] 3 CLJ 2073; [1991] 1 CLJ (Rep) 311). The issue here is whether the accused had in the circumstances raised a reasonable doubt on the prosecution case." [63] Berdasarkan rekod rayuan yang ada, HMS di muka surat 47 hingga 54 Rekod Rayuan Jilid 1 didapati dengan panjang lebar telah membuat penilaian dan huraian terhadap kes pembelaan. Dalam masa yang sama, HMS juga dilihat telah mempertimbangkan rakaman percakapan Perayu sepertimana D56 dan D57. Namun HMS berpendapat bahawa terdapat percanggahan dalam keterangan Perayu di Mahkamah dengan kandungan D56 dan D57. Keterangan pembelaan Perayu juga dikatakan tidak dapat menggugat fakta yang dikemukakan oleh saksi-saksi pendakwaan. Sehubungan dengan itu, HMS telah memutuskan keterangan pembelaan Perayu tidak menimbulkan sebarang keraguan yang munasabah terhadap kes pendakwaan. Berdasarkan pemerhatian ini, saya mendapati hujahan Perayu bahawa HMS telah gagal mengambil kira pembelaan Perayu yang berpandukan kepada rakaman percakapan Perayu D56 dan D57 adalah sama sekali tidak berasas. [64] Dalam memberi pertimbangan terhadap isu ini, saya turut meneliti pembelaan yang telah dikemukakan oleh Perayu dalam keterangan secara bersumpahnya. Secara rumusannya, diperhatikan Perayu mengakui ada mengambil SP6 dari rumah SP7 pada 6.6.2021 dan membawa SP6 tinggal di rumahnya selama beberapa hari sehingga 12.6.2024. Namun, Perayu menafikan semua perbuatannya terhadap SP6 yang boleh menjurus kepada elemen-elemen kesalahan sebagaimana pertuduhan-pertuduhan yang dihadapinya. Menurut Perayu, pada 7.6.2021 hingga 9.6.2021, dia berada di bengkel membaiki motosikal dari petang hingga ke malam hari. Bengkelnya itu beroperasi dari jam 3.00 petang sehingga pagi keesokkan harinya. Rutin hariannya setiap hari akan pergi ke bengkel untuk bekerja bermula jam 3.00 petang sehingga jam 8.00 atau 9.00 pagi keesokan harinya. Perayu juga mengatakan bahawa dia selalunya akan tidur apabila tengahari setelah balik dari kerja. Dalam ertikata lain, Perayu menafikan bahawa dirinya berada di tempat kejadian pada masa berlakunya kesemua kejadian jenayah seksual itu terhadap SP6 sepertimana pertuduhan-pertuduhan. Sebaliknya Perayu hanya akan berada di rumah tersebut pada waktu siang hari dan pada malamnya akan keluar semula untuk pergi bekerja di bengkel motosikal tersebut. [65] Pembelaan atau versi Perayu ini jelas dilihat amat bertentangan dengan fakta kes yang telah dikemukakan oleh pihak pendakwaan. Keterangan Perayu adalah bergantung kepada pembelaan alibi. Di bawah seksyen 402A KTJ, aturan pemakaian pembelaan alibi adalah ditetapkan sebagaimana berikut: Section 402A. Alibi.

The Court shall, at the time the accused is being charged, inform the accused as to his right to put forward a defence of alibi.

Where the accused seeks to put forward a defence of alibi, he shall put forward a notice of his alibi during the case management process.

Notwithstanding subsection (2), where the accused has not put forward a notice of his alibi during the case management process, he may adduce evidence in support of an alibi at any time during the trial subject to the following conditions:

the accused has given a written notice of the alibi to the Public Prosecutor; and

the Public Prosecutor is given a reasonable time to investigate the alibi before such evidence can be adduced.

The notice required under this section shall include particulars of the place where the accused claims to have been at the time of the commission of the offence with which he is charged, together with the names and addresses of any witnesses whom he intends to call for the purpose of establishing his alibi. [66] Dalam meneliti pembelaan alibi yang telah dikemukakan oleh Perayu, Mahkamah dapati Perayu telah memberikan keterangan yang berbeza mengenai masa sebenar dia berada di bengkel. Berdasarkan keterangannya di Mahkamah, Perayu menegaskan bahawa dia balik ke rumah dari bengkel tempatnya bekerja pada jam antara 8.00 sehingga 9.00 pagi. Namun dalam rakaman percakapannya di ekshibit D56 dan D57, Perayu menyatakan pada 8.6.2021, dia telah balik ke rumah pada jam 6.30 pagi manakala pada 9.6.2021 pula, dia balik ke rumah pada jam 6.00 pagi. Selain itu, saya juga mendapati Perayu memberikan keterangan berbeza mengenai siapa yang boleh mengesahkan pembelaan alibinya. Dalam keterangannya di Mahkamah, Perayu mendakwa isterinya dan pelanggannya bernama Badrul Munir (SD3) yang dikenali dengan panggilan “Boom” boleh mengesahkan rutin dan tempoh masa kerjanya di bengkel itu. Ini kerana sepanjang tempoh SP6 berada di rumah Perayu, Perayu mengatakan dia tiada di rumah dan selalu berada di bengkel kerana sibuk membaiki motosikal Boom. Namun jika disemak pada rakaman percakapan Perayu di D56 dan D57, nama Boom ini tidak pernah dinyatakan dan tiada juga cerita berkenaan dia membaiki motosikal milik Boom pernah ditimbulkan. Sebaliknya motosikal yang dikatakan sedang dibaikinya dalam tempoh tersebut adalah milik seseorang yang bernama “Madi”. Peliknya, tiada pula nama “Madi” ini ada diceritakan oleh Perayu dalam keterangan awalnya di Mahkamah sehinggalah perkara ini ada dibangkitkan oleh pihak Responden semasa pemeriksaan balas. [67] Pada pemerhatian saya, Perayu bukan sahaja mengemukakan keterangan yang berbeza dan berubah-ubah berkait pembelaan alibinya, malah Perayu juga telah gagal untuk memberikan suatu notis bertulis kepada pihak pendakwaan dengan menyatakan butir-butir tempat di mana dia berada pada masa kesalahan jenayah seksual itu dilakukan bersama dengan nama dan alamat mana-mana saksi yang dia berniat memanggil untuk tujuan menunjukkan alibinya. [68] Syarat memberi notis bertulis tersebut telah diputuskan dalam kes Mahkamah Persekutuan iaitu PP v. Lim Chen Len [1981] 1 LNS 11 yang memutuskan: ... Like section 399 (i), the provisions of section 402A (1) are evidential and not merely procedural, and unless the defence has given at least ten days written notice before the commencement of the trial, no evidence in support of a defence of alibi can be admitted in evidence... [69] Dalam kes Vasan Singh v. PP [1989] 2 CLJ 402 ia diputuskan: In order to establish a defence of alibi it is not sufficient to just state 'I did not do it. I was not there. I was elsewhere.' Because that would be evidence of a bare denial. In order to establish the defence of alibi the Respondent must adduce evidence in support of his alibi. [70] Memandangkan tiada notis bertulis tersebut yang diberikan kepada pihak pendakwaan, maka berpandu kepada nas yang disebut, saya berpendapat bahawa keterangan Perayu berkenaan pembelaan alibinya itu tidak seharusnya diterima. [71] Walaupun Perayu memanggil isterinya iaitu SD2 bagi mengesahkan pembelaan alibinya itu, namun penelitian Mahkamah mendapati keterangan SD2 adalah sukar untuk dipercayai. Malah kredibilitinya telah tercabar apabila dia bersetuju telah memberikan dua versi keterangan yang berbeza semasa siasatan (rakaman percakapan s.112 di ekshibit P58) dan semasa memberikan keterangan di Mahkamah. Saksi yang tercabar keterangannya hendaklah ditolak sepenuhnya keterangannya itu (rujuk kes Khairul Nizam Zulkifli v PP [2015] 1 LNS 251). [72] Dengan penolakan pembelaan alibi tersebut, ini bererti tiadalah keterangan mengenai apa yang Perayu lakukan pada tarikh dan waktu yang material, melainkan sebagaimana yang telah dijelaskan oleh keterangan pendakwaan. Dalam kes Ku Lip See v. PP [1981] 1 LNS 209 Mahkamah Persekutuan membuat rujukan kepada nas Criminal Law Review 1978 di muka surat 278 yang menyatakan: “A true alibi defence consists of an affirmative proof of the defendant's presence somewhere other than at the time and place alleged.” [73] Diketepikan soal alibi, jika meneliti keterangan pada keseluruhannya yang dikemukakan terhadap Perayu oleh pihak pendakwaan, saya mendapati adanya keterangan secara langsung dan keterangan mengikut keadaan (circumstantial evidence) yang begitu kukuh, 'convincing' dan ‘compelling’ terhadap Perayu. Mengambil kira faktor tersebut dan juga seperti mana yang telah saya putuskan berdasarkan keterangan sokongan yang ada, saya masih mempercayai keterangan SP6 iaitu mangsa dalam kes ini. Saya juga mengekalkan penemuan saya berkenaan dengan kredibiliti SP6. [74] Sehubungan itu, saya berpendapat keterangan Perayu dalam pembelaannya bahawa tidak melakukan kesalahan-kesalahan jenayah seksual yang dipertuduhkan ke atasnya itu adalah hanya penafian semata- mata. Adalah menjadi prinsip undang-undang yang mantap bahawa penafian semata-mata bukan merupakan suatu pembelaan yang baik. [75] Dalam kes Losali v. PP [2012] 2 CLJ 178, Mahkamah Rayuan menyatakan seperti berikut: “[54] The learned trial judge rightly held that the defence of the appellant was a bare denial. It is trite law that the defence of bare denial is no defence. What this amounts to is this. That the appellant did not offer any explanation to the two charges and merely denied the evidence advanced by the prosecution. That was indeed a perilous course to undertake. [55] The bare denial cannot in law raise a reasonable doubt and the appellant must be convicted for both the charges. Raja Azlan Shah CJ (Malaya) (as His Majesty then was) in D.A. Duncan v. Public Prosecutor [1980] 1 LNS 12; [1980] 2 MLJ 195, had this to say in regard to the defence of simple denial: The defence was, in effect, a simple denial of the evidence connecting the appellant with the four boxes. We cannot see any plausible ground for saying that the four boxes were not his. In the circumstances of the prosecution evidence, the High Court came, in our view, to the correct conclusion that this denial did not cast a doubt on the prosecution's case against the appellant.” [76] Berdasarkan faktor yang saya nyatakan di atas dan nas yang dirujuk, saya mendapati HMS tidak tersalah arah apabila membuat keputusan menolak pembelaan Perayu itu yang bersifat penafian semata-mata. KESIMPULAN [77] Sehubungan dengan dapatan-dapatan saya di atas, saya memutuskan rayuan Perayu ke atas sabitan bagi keenam-enam pertuduhan dalam ketiga-tiga kes adalah tidak bermerit. Sabitan-sabitan di bawah seksyen 14(a) Akta 792, seksyen 377CA Kanun Keseksaan dan seksyen 376B Kanun Keseksaan yang dikenakan ke atas Perayu oleh HMS dikekalkan dan rayuan Perayu terhadap sabitan ditolak. RAYUAN KE ATAS HUKUMAN [78] Dalam rayuan untuk meringankan hukuman, Perayu menegaskan bahawa hukuman penjara yang dikenakan ke atas Perayu adalah terlampau berlebihan. Kesalahan yang dilakukan oleh Perayu adalah melibatkan tarikh-tarikh yang berdekatan. Oleh itu, pihak Perayu berhujah bahawa prinsip “one transaction rule” terpakai dalam kes ini. [79] Pihak Responden sebaliknya berhujah bahawa HMS telah membuat dapatan yang betul apabila memerintahkan hukuman penjara bagi setiap pertuduhan berjalan secara berasingan. HMS juga telah memberi pertimbangan terhadap kesan “crushing” terhadap Perayu. Namun kepentingan awam berkehendakkan hukuman penjara yang berasingan dikenakan ke atas Perayu. Ianya mengambil kira kesan trauma yang dihadapi oleh SP6 dan juga sebagai pengajaran dan mesej kepada masyarakat bahawa seriusnya kesalahan yang dilakukan oleh Perayu. DAPATAN DAN KEPUTUSAN [80] Dalam memberi pertimbangan ke atas rayuan ini, prinsip undang-undang yang mantap berkaitan dengan rayuan ke atas hukuman adalah Mahkamah yang mendengar rayuan tidak seharusnya campur tangan dengan hukuman yang dijatuhkan oleh hakim perbicaraan dan selalunya tidak akan menukar hukuman melainkan hukuman yang telah dijatuhkan itu berlawanan dengan prinsip-prinsip hukuman atau berlawanan dengan undang-undang. Dalam kes Bhandulananda Jayatilake & PP [1981] 1 LNS 139, Raja Azlan Shah, Hakim Mahkamah persekutuan telah berkata seperti berikut : “Is the sentence harsh and manifestly excessive? We would paraphrase it in this way. As this is an appeal against the exercise by the learned judge of a discretion vested in him, is the sentence so far outside the normal discretionary limits as to enable this court to say that its imposition must have involved an error of law of some description? I have had occasion to say elsewhere, that the very concept of judicial discretion involves a right to choose between more than one possible course of action upon which there is room for reasonable people to hold differing opinions as to which is to be preferred. That is quite inevitable. Human nature being what it is, different judges applying the same principles at the same time in the same country to similar facts may sometimes reach different conclusions (see Jamieson v Jamieson [1952] ac 525 at 549). It is for the reason that some very conscientious judges have thought it their duty to visit particular crimes with exemplary sentence; whilst others equally conscientious have thought in their duty to view the same crimes the leniency. Therefore sentences do vary in apparently similar circumstances with the habit of mind of the particular judges. It is for the reason also that this court has said it again and again that it will not normally interfere with sentences, and the possibility or even the probability that another court would have imposed a different sentence is not sufficient, per se, to warrant this court’s interference.” [81] Nada yang sama telah diucapkan oleh YA Azahar Mohamed JCA (pada ketika itu) dalam kes PP v. Ramakrishnan Subramaniam & ORS [2012] 9 CLJ 443 seperti berikut : “Mengikut prinsip penghukuman yang sedia ada , setiap orang yang bersalah akan menerima hukuman yang setimpal dengan bentuk kesalahan yang dilakukan. Mahkamah hendaklah menjatuhkan hukuman menurut undang-undang untuk menentukan supaya hukuman yang dikenakan terhadap pesalah itu adil, bersesuaian dan setimpal dengan apa-apa kesalahan yang dilakukannya itu. Adalah juga menjadi prinsip undang-undang yang mantap bahawa Mahkamah yang mendengar rayuan tidak seharusnya campur tangan dengan hukuman yang dikenakan oleh hakim perbicaraan dan selalunya tidak akan menukar hukuman melainkan ianya berpuas hati bahawa hukuman yang dijatuhkan oleh hakim berkenaan itu ternyata amat tidak memadai atau mencukupi atau keterlaluan atau tidak sah atau pun tidak merupakan hukuman yang wajar memandangkan semua fakta yang didedahkan, atau bahawa Mahkamah tersebut jelas tersalah didalam memakai prinsip yang betul dalam penilaian hukuman. Prinsip undang-undang yang menentukan kawalan dan semakan keputusan berkaitan dengan hukuman telah digariskan dengan jelas dalam kes Bhandulananda Jayatilake v P P[1981] 1 LNS 139 dan kes Dato’ Seri Anwar Ibrahim v PP [2002] 3 CLJ 457” [82] Dalam kes PP v Nguyen Thi Huong [2015] 2 CLJ 102, Mahkamah telah membuat keputusan seperti berikut: Principle regarding appellate interference of sentence The principles regarding appellate interference of sentences imposed have been set out in the case of Dato’ Seri Anwar Ibrahim v PP [2002] 3 AMR 3101; [2002] 3 MLJ 193 as follows: “It is of utmost importance to stress here that the appellate court will not normally alter the sentence unless it is satisfied that the sentence passed by the lower court is manifestly inadequate or excessive or illegal or otherwise not a proper sentence having regard to all the facts disclosed or that the court has clearly erred in applying correct principles in the assessment of sentence, see PP v Loo Choon Fatt [1976]2MLJ 256” In the case of PP v Loo Choon Fatt referred to above it was held as follows: “The principles to be applied in imposing sentence however are the same in every case. The high court sitting in the exercise of its revisionary powers will not normally alter the sentence unless it is satisfied that the sentence of the lower court is either manifestly inadequate or grossly excessive or illegal or otherwise not a proper sentence having regard to all the facts disclosed on the record or to all the facts which the ought to take judicial notice of, that is to say, that the lower court clearly has erred in applying the correct principles in the assessment of the sentence. It is a firmly established practice that the court will not alter sentence merely because it might have passed a different sentence. [83] Sehubungan dengan nas-nas yang dibentangkan di atas, Mahkamah ini berpendapat adalah wajar untuk Mahkamah ini meneliti bahagian-bahagian penting yang terdapat dalam alasan penghakiman HMS sama ada prinsip undang-undang berkaitan dengan hukuman telah diberi pertimbangan sewajarnya oleh HMS. [84] Hasil daripada pemerhatian saya terhadap alasan penghakiman ke atas hukuman yang dikemukakan oleh HMS di muka surat 55 hingga 58 Jilid 1 Rekod Rayuan, secara ringkasnya saya mendapati HMS telah memberi pertimbangan ke atas faktor-faktor berikut: i. Kesalahan adalah serius; ii. Rujukan kepada kes Kamaruzaman Jaffar v. PP [2023] 1 LNS 1603 yang menekankan impak trauma kepada mangsa, kepentingan awam, pemulihan tertuduh dan pencegahan; dan iii. Faktor mitigasi Perayu secara umum. [85] Dalam mendengar kes ini, saya mengambil maklum bahawa kesalahan melakukan amang seksual fizikal terhadap kanak-kanak, sumbang mahram dan melakukan persetubuhan dengan objek tanpa kerelaan adalah merupakan suatu kesalahan yang serius. Ini digambarkan dengan hukuman maksima yang boleh dikenakan terhadap tertuduh bagi kesalahan-kesalahan tersebut adalah penjara sehingga 20 tahun dan 30 tahun beserta dengan sebatan. [86] HMS di dalam mengikuti prinsip-prinsip hukuman yang dinyatakan dalam penghakimannya itu tidak terkhilaf apabila memberi keutamaan kepada faktor kepentingan awam yang mengatasi kepentingan peribadi Perayu sebagaimana yang ditekankan dalam kes PP v. Loo Choon Fatt [1976] 1 LNS 102. Walau bagaimanapun, kepentingan Perayu juga tidak boleh diketepikan dan seharusnya diimbangi untuk memastikan keadilan dapat dilaksanakan ke atas Perayu dan mangsa. [87] Dalam kes ini, keenam-enam pertuduhan yang dihadapi oleh Perayu telah dibicarakan bersama dan antara faktor jelas ianya dibicarakan sedemikian adalah berdasarkan prinsip satu transaksi yang sama (one transaction rule) sepertimana yang telah dibincangkan sebelum ini. Walaupun HMS sedar adanya faktor ini, namun HMS dilihat seolah-olah tidak langsung mengambil kira faktor ini sewaktu menjatuhkan hukuman terhadap Perayu. Dalam kes Bachik Bin Abdul Rahman v. PP [2004] 2 CLJ 572, Mahkamah Rayuan menyatakan: “The exercise of the discretion to determine the date of commencement of the sentence or imprisonment is dependent on the facts and circumstances of each case. In deciding whether the terms of imprisonment should be consecutive or commence at another date the court will be guided by the one transaction rule and the totality principle. Pursuant to the one transaction rule where two or more offences are committed in the course of a single transaction all sentences in respect of these offences should be concurrent rather than consecutive (see R Saleem [1964] Crim LR 482: R v. Walsh [1965] Crim LR 248) for there to be one transaction four elements must be present, that is to say, proximity of time, proximity of place, continuity of action and continuity of purpose or design (see Jayaraman & Ors v. PP [1979] CLJU 36;; [1979] 2 MLJ 88; Amrita Lal Hazra v. Emperor 42 Cal 957 Chin Choy v. PP [1955] CLJU 17; [1955] MLJ 236).” [Penekanan ditambah] [88] Seterusnya merujuk kepada kes yang sama (Bachik Bin Abdul Rahman v. PP [supra]), umur Perayu juga merupakan suatu faktor yang relevan dalam menentukan sama ada hukuman penjara itu terlalu berat ataupun tidak. Perayu dalam kes ini sudah berumur sekitar 41 tahun pada masa hukuman dijatuhkan oleh HMS. Sedangkan keseluruhan hukuman pemenjaraan yang bakal dijalani oleh Perayu adalah selama 68 tahun. Ini bermakna Perayu akan menjalani hukuman sehingga berumur 109 tahun (sekiranya tidak mengambil kira pengurangan 1/3). Jika sekalipun ditolak 1/3 pengurangan, Perayu akan menjalani hukuman pemenjaraan tersebut sehingga berumur 86 tahun. Dalam keadaan ini, Mahkamah berpendapat tempoh pemenjaraan itu adalah suatu tempoh yang terlalu berat dan melampau. Sedangkan menurut laman web Jabatan Perangkaan Malaysia di dosm.gov.my pada 30.9.2024, purata jangka hayat lelaki di Malaysia adalah sehingga mencapai umur 71.8 tahun sahaja. Oleh kerana itu, ianya adalah jelas suatu hukuman yang berbentuk "crushing sentence" dan oleh yang demikian, campurtangan di peringkat rayuan adalah menjadi suatu kemestian. [88] Berkenaan ini, Mahkamah juga merujuk kepada keputusan Mahkamah Rayuan dalam kes Tuan Mat Tuan Lonik v. PP [2009] 4 CLJ 638, yang menyatakan seperti yang berikut: "Punishments may vary due to the desire of arriving at different objectives, and en route to choosing that punishment, the court must weigh the interest of the public and that of the prisoner. Unfortunately many a time, the concept of public interest may take a twisted meaning, and be equated with public opinion. When public opinion takes the front seat then the demand for retribution takes prominence, resulting sometimes in inappropriate or even void sentences. It is statistically accepted that the average life span of a Malaysian man is 70 years whilst that of a Malaysian woman 75 years. In time the average life span will increase. That being so, with the appellant now 48 years old, on average he has 22 years of good life left. To impose a sentence that will take him until the age of 123 years old, and knowing fully well that he never will serve the full term, not only is bizarre but strains the intelligence of the court. Any illogical sentence may attract unnecessary scrutiny and negative comments from the public on how we awkwardly conduct ourselves.". [89] Mengaplikasikan pertimbangan yang diberikan dalam kes tersebut, Mahkamah ini berpendapat Perayu seharusnya diberi peluang untuk menikmati kebebasan pada sisa hidupnya dan dengan usia yang lanjut nanti, kemungkinan untuk Perayu mengulangi kesalahannya atau melakukan apa-apa jenayah lain adalah rendah. Tambahan pula dengan jumlah hukuman sebatan yang pasti akan dikenakan ke atasnya nanti, sudah pasti ianya akan memberi kesan kepada tahap kesihatan semasa Perayu. Oleh yang demikian, adalah perlu untuk Mahkamah ini campurtangan dalam menentukan hukuman yang sewajarnya mengambil kira faktor-faktor yang dinyatakan di atas yang mana ianya telah gagal diberikan perhatian oleh HMS. KESIMPULAN [90] Berasaskan kepada prinsip hukuman dalam kes-kes yang dirujuk di atas serta faktor-faktor yang dipertimbangkan oleh saya tersebut, maka Mahkamah dengan ini memutuskan seperti berikut : Kes nombor AA-42JSKS-2-08/2023 Hukuman : Penjara dua (2) tahun dari tarikh tangkap 16/06/2021 dan satu

kali sebatan rotan di bawah Sek. 14(a) Akta Kesalahan-Kesalahan Seksual Terhadap Kanak-Kanak 2017. Sebagai tambahan Penjara dua (2) tahun dan dua (2) kali sebatan rotan di bawah Sek. 16 Akta 792, serta menjalani Kaunseling sepanjang tempoh pemenjaraan di bawah Sek. Akta 792 dan satu (1) tahun pengawasan di bawah Sek. 27 Akta 792 oleh HMS dikekalkan. Rayuan Perayu ditolak. Kes nombor AA-42JSKS-3-08/2023 Pertuduhan 1 : Penjara empat belas (14) tahun dan tiga (3) kali sebatan rotan di bawah Sek. 376B Kanun Keseksaan. Sebagai tambahan Penjara dua (2) tahun dan dua (2) kali sebatan rotan di bawah Sek. 16 Akta 792, serta menjalani Kaunseling sepanjang tempoh pemenjaraan di bawah Sek. 26 Akta 792 dan satu (1) tahun pengawasan di bawah Sek. 27 Akta 792. Hukuman HMS dikekalkan dan Rayuan Perayu ditolak Pertuduhan 2 : Penjara enam (6) tahun dan dua (2) kali sebatan rotan di bawah Sek. 377CA Kanun Keseksaan. Sebagai tambahan Penjara dua (2) tahun dan dua (2) kali sebatan rotan di bawah Sek. 16 Akta 792, serta menjalani Kaunseling sepanjang tempoh pemenjaraan di bawah Sek. Akta 792 dan satu (1) tahun pengawasan di bawah Sek. 27 Akta 792. Hukuman HMS dikekalkan dan rayuan Perayu ditolak. Walau bagaimanapun Perintah HMS yang memerintahkan hukuman bagi pertuduhan pertama dan kedua berjalan berasingan diketepikan dan digantikan dengan hukuman penjara berjalan serentak manakala jumlah sebatan yang dikenakan oleh HMS di dalam kedua-dua pertuduhan dikekalkan. Kes nombor AA-42JSKS-4-08/2023 Pertuduhan 1 : Penjara enam (6) tahun dan dua (2) kali sebatan rotan di bawah Sek. 377CA Kanun Keseksaan. Sebagai tambahan Penjara dua (2) tahun dan dua (2) kali sebatan rotan di bawah Sek. 16 Akta 792, serta menjalani Kaunseling sepanjang tempoh pemenjaraan di bawah Sek. Akta 792 dan satu (1) tahun pengawasan di bawah Sek. 27 Akta 792. Hukuman yang dijatuhkan oleh HMS dikekalkan. Pertuduhan 2 : Penjara empat belas (14) tahun dan dua (2) kali sebatan rotan di bawah Sek. 376B Kanun Keseksaan. Sebagai tambahan Penjara dua (2) tahun dan dua (2) kali sebatan rotan di bawah Sek. 16 Akta 792, serta menjalani Kaunseling sepanjang tempoh pemenjaraan di bawah Sek. 26 Akta 792 dan satu (1) tahun pengawasan di bawah Sek. 27 Akta 792. Hukuman yang dijatuhkan oleh HMS dikekalkan. Pertuduhan 3 : Penjara empat belas (14) tahun dan dua (2) kali sebatan rotan di bawah Sek. 376B Kanun Keseksaan. Sebagai tambahan Penjara dua (2) tahun dan dua (2) kali sebatan rotan di bawah Sek. 16 Akta 792, serta menjalani Kaunseling sepanjang tempoh pemenjaraan di bawah Sek. 26 Akta 792 dan satu (1) tahun pengawasan di bawah Sek. 27 Akta 792 Hukuman yang dijatuhkan oleh HMS dikekalkan. [91] Walau bagaimanapun Perintah HMS yang memerintahkan hukuman bagi pertuduhan pertama,kedua dan ketiga berjalan berasingan diketepikan dan digantikan dengan hukuman penjara bagi semua pertuduhan berjalan serentak manakala jumlah sebatan yang dikenakan oleh HMS di dalam ketiga-tiga pertuduhan dikekalkan. Tarikh:

14.10.2024 Pihak-pihak: Tetuan Kuan, Lim, Chin & Ooi bagi pihak Perayu Peguambela & Peguamcara E-1-3, Greentown Square

05.2411188 Emel: ipoh@klco.com.my Peguambela: Encik Muhammad Farhan bin Ahmad Fadzil Encik Muhamad Syahrul Nizam bin Mohd Rabi Timbalan Pendakwa Raya bagi pihak Responden