Zulariff Bin Zulkarnain (AN-83D-39-04/2022)

Sebelah Kedai Tayar, No. 6 Tkt 1, Jalan Wangsa Jaya, Taman Wangsa Jaya, 35900 Tanjong Malim, di dalam daearh Muallim, di dalam negeri Perak, telah ada dalam milikan kamu bahan jumlah bersih 28.79 gram dadah berbahaya jenis Methamphetamine. Oleh yang demikian, kamu melakukan satu kesalahan di bawah seksyen 12(2) Akta Dadah Berbahaya 1952 dan boleh dihukum dibawah seksyen 39A(1) Akta yang sama” Hukuman : Penjara tidak kurang 2 tahun dan tidak lebih 5 tahun dan sebat tidak kurang 3 sebatan dan tidak lebih 5 sebatan.” [2] Selepas pertuduhan dibacakan dan diterangkan kepada Orang Kena Tuduh (OKT), OKT telah mengaku tidak bersalah dan mohon untuk bicara. [3] Kes bicara telah bermula dan pihak pendakwaan telah memanggil seramai lima (5) orang saksi bagi kes di tahap pendakwaan seperti berikut: a) SP1 : D/Kpl Fisaul bin Jaffar (Jurufoto) b) SP2 : Sjn Izasharwani binti Ishak (Penyelia Stor Barang Kes) c) SP3 : ASP Lee Jiunn Wey (Pegawai Serbuan) d) SP4 : Puan Faznur Azilah binti Mahmud (Ahli Kimia) S/N tyLdv8dyrkunHKsU/El0xw e) SP5 : Insp Piriyatharshini a/p Muthia (Pegawai Penyiasat) [4] Sepanjang kes pendakwaan, sebanyak tiga belas (13) ekshibit telah dikemukakan oleh pihak pendakwaan melalui saksi-saksi pendakwaan seperti berikut : a) Empat (4) keping gambar barang kes - P1 (A hingga D) b) Empat (4) keping gambar tempat kejadian – P2 (A hingga D) c) Satu (1) keeping DVD-R bertanda T/Malim Repot No: 3199/2021 – P3 d) Satu (1) beg barang kes bertanda DBK 187/2021 – P4 e) Satu (1) beg sandang jenama Kickers warna coklat – P4A f) Satu (1) plastik lutsinar bertanda LL – P4B g) Borang serah-menyerah barang kes ke stor bertarikh 17.12.2021 – P5 h) Borang serah-menyerah barang kes ke stor bertarikh 11.4.2022 – P6 i) Satu (1) sampul surat berseal Jabatan Kimia Malaysia bertanda DBK 187/2021 – P7 j) Satu (1) plastik Jabatan Kimia Malaysia – P7A k) Lapan belas (18) paket palstik lutsinar bertanda L1 hingga L18 – P7B 1 hingga 18 l) serbuk putih baki Analisa – P7C m) Laporan polis Tg Malim/003199/2021 – P8 n) Borang pemeriksaan – P9 o) Rajah Kasar – P10 p) Borang serah-menyerah barang kes dan tangkapan – P11 q) Resit Rasmi Jabatan Kimia Malaysia – P12 r) Laporan Kimia – P13 [5] Pihak pembelaan tidak mengemukakan sebarang ekshibit sepanjang kes pihak pendakwaan. [6] Setelah membuat penelitian dan pernilaian maksima terhadap keterangan saksi-saksi dan ekshibit yang dikemukakan, mantan Majistret telah mendapati bahawa pihak pendakwaan telah berjaya membuktikan kes prima facie terhadap OKT, dan OKT telah diperintahkan untuk membela diri. [7] OKT telah diberikan dan diterangkan dengan tiga pilihan kaedah untuk membela diri dan OKT telah memilih untuk memberikan keterangan bersumpah dalam kandang saksi. S/N tyLdv8dyrkunHKsU/El0xw [8] Saya kemudian telah mengambil alih perbicaraan kes ini pada tahap permulaan kes pembelaan dan pihak-pihak juga tiada bantahan untuk saya mengambil alih bicara bagi kes ini. Apabila saya mengambil alih kes ini, saya telah meneruskan perbicaraan dengan nota keterangan yang telah disediakan oleh mantan Puan Majistret serta rakaman CRT mahkamah yang jelas dan boleh difahami. [9] Pihak pembelaan kemudian telah memanggil satu (1) orang saksi iaitu OKT sendiri sebagai SD1. Pada tahap kes pembelaan, tiada ekshibit lanjut dikemukakan oleh pihak pembelaan. [10] Di akhir kes pembelaan, Mahkamah setelah mengambil kira keterangan kesemua saksi-saksi, ekshibit-ekshibit yang dikemukakan, hujahan dan otoriti serta setelah membuat maximum evaluation telah diputuskan bahawa Pihak Pendakwaan berjaya membuktikan kes melampaui keraguan yang munsabah. Oleh yang demikian OKT dengan ini disabitkan bersalah terhadap pertuduhan di bawah seksyen 12(2) Akta Dadah Berbahaya 1952 yang mana boleh dihukum di bawah seksyen 39A (1) akta yang sama. [11] Setelah mendengar rayuan mitigasi peguam pembela dan hujahan pemberat Timbalan Pendakwa Raya, Mahkamah telah memutuskan bahawa OKT dihukum penjara 3 tahun dari tarikh jatuh hukum dan 4 kali sebatan. [12] Atas permohonan peguambela, Mahkamah telah membenarkan penggantungan keseluruhan hukuman dengan wang jamin dinaikkan ke RM8,000.00 dan OKT diarahkan melaporkan diri di balai berdekatan dua (2) minggu sekali. [13] Oleh kerana tidak berpuas hati dengan keputusan tersebut, pihak pembelaan telah memfailkan rayuan terhadap sabitan dan hukuman oleh Mahkamah dalam kes ini. FAKTA KES [14] Pada 15 Disember 2021 jam lebih kurang 11.00 malam SP3 bersama sepasukan anggota Bahagian Siasatan Jenayah Narkotik Ibu Pejabat Polis Muallim telah pergi ke Premis (15403) sebelah kedai tayar No. 6 Tkt 1, Jalan Wangsa Jaya, Taman Wangsa 35900 Tanjong Malim (selepas ini dirujuk sebagai “premis tersebut”). Apabila tiba di sana, SP3 dapati pintu dalam keadaan terbuka. SP3 bersama kemudian telah naik ke tingkat atas dan nampak (1) lelaki Melayu sedang berdiri di ruang tamu dalam keadaan mencurigakan. S/N tyLdv8dyrkunHKsU/El0xw [15] SP13 telah memperkenalkan diri sebagai pegawai kanan polis dengan menunjukkan kad kuasa serta telah menerangkan sebab kehadirannya kepada lelaki tersebut. Dengan disaksikan oleh aanggota lain, SP3 seterusnya telah menjalankan pemeriksaan fizikal ke atas lelaki tersebut dan hasil pemeriksaan dijumpai (1) beg sandang warna coklat bertulis “KicKers” yang disilangkan di badan lelaki tersebut ketika itu. [16] Hasil pemeriksaan di dalam beg tersebut telah dijumpai (1) bungkusan plastik lutsinar dalam ruang tengah beg yang berzip. Apabila SP3 membuka plastik tersebut didapati di dalamnya mengandungi (18) paket plastik lutsinar yang berisi serbuk/ketulan kristal disyaki dadah jenis Methamphetamine (AB 56.30gram). [17] SP3 telah merampas barang-barang tersebut dan menangkap lelaki melayu tersebut. Sebab dan hak tangkapan telah diterangkan sepertimana peruntukkan seksyen 28A Kanun Tatacara Jenayah dalam bahasa yang difahami kepada lelaki tersebut dan telah diakui faham. Kemudian tangkapan dan barang kes telah di bawa ke Ibu Pejabat Daerah Muallim (“IPD Muallim”) untuk tindakan selanjutnya. [18] Barang kes iaitu (18) paket plastik lutsinar yang berisi serbuk/ketulan kristal disyaki dadah jenis Methamphetamine tersebut telah dihantar ke Jabatan Kimia Malaysia untuk dianalisa, dan hasil analisa oleh SP4 mendapati jumlah berat bersih bahan tersebut adalah 46.52 gram yang mengandungi 28.79 gram dadah Methamphetamine. [19] OKT kemudian telah dituduh sepertimana pertuduhan. KES DI PERINGKAT PENDAKWAAN HUJAHAN DAN HUJAHAN BALAS PIHAK PENDAKWAAN DI AKHIR KES PENDAKWAAN [20] Pihak pendakwaan telah berhujah bahawa dalam membuktikan kes terhadap OKT, elemen-elemen tersebut perlu dibuktikan;

OKT mempunyai kawalan dan milikan terhadap barang kes dadah; dan

Dadah yang dirampas merupakan dadah berbahaya yang disenaraikan dalam Akta Dadah Berbahaya 1952 S/N tyLdv8dyrkunHKsU/El0xw Elemen Pertama : OKT mempunyai kawalan dan milikan terhadap barang kes dadah [21] Dalam membuktikan elemen pertama ini, pihak pendakwaan berhujah seperti berikut :

Barang kes dadah telah dijumpai dalam beg sandang yang sedang dipakai oleh OKT ketika pemeriksaan oleh SP3, dan bukan atas lantai atau kawasan sekitar. Keadaan ini menunjukkan bahawa OKT mempunyai exclusive custody and control terhadap barang kes yang dirampas yang mana anggapan di bawah seksyen 37(d) Akta Dadah Berbahaya 1952 terpakai;

Keterangan SP3 berkenaan tangkapan dan rampasan sehingga diserahkan kepada SP5 adalah konsisten;

Tiada fakta lain yang dapat menyangkal keterangan SP3 dan SP5; dan

Tiada individu lain selain OKT dan pasukan polis ketika tangkapan. Elemen Kedua : Dadah yang dirampas merupakan dadah berbahaya yang disenaraikan dalam Akta Dadah Berbahaya 1952 [22] Dalam membuktikan elemen kedua ini, pihak pendakwaan berhujah bahawa SP4 mengesahkan bahawa barang kes yang dianalisa mengandungi dadah jenis 28.79 gram Methamphetamine yang mana jenis dadah tersebut disenaraikan di bawah Jadual Pertama Akta Dadah Berbahaya 1952. Pihak pendakwaan juga merujuk kepada seksyen 39A (1)(r) Akta Dadah Berbahaya 1952 bagi berat bersih dadah di bawah seksyen yang dituduh. [23] Seterusnya pihak pendakwaan juga membangkitkan isu tiada rantai keterangan terputus yang mana dihujahkan bahawa sepanjang kes tiada apa-apa rangkaian keterangan yang terputus mahupun terdapat apa-apa kacau ganggu pada barang kes tersebut [24] Dalam hujahan balas, pihak pendakwaan telah menyatakan seperti berikut:

Tiada keperluan untuk membuktikan apa-apa berkaitan premis tersebut kerana dadah dijumpai dalam beg yang disilangkan pada badan tertuduh;

Dadah berada dalam milikan fizikal OKT sendiri mengambil kira “proximity” dadah dijumpai dan akses eksklusif OKT terhadap dadah tersebut;

Keterangan saksi-saksi adalah konsisten tentang kedudukan barang kes;

Tiada individu lain berada di premis tersebut yang mana ia jelas tidak menimbulkan isu pemilikan dadah;

Ujian cap jari hanya keterangan sokongan dan tidak menjejaskan kes walaupun tidak dilakukan oleh SP5 kerana identity tertuduh berjaya dibuktikan oleh SP3; S/N tyLdv8dyrkunHKsU/El0xw

Rujukan dibuat k ekes Mazlani Mansor v PP [2013] 1 LNS 1292 yang mana hanya usaha kecil diperlukan untuk membuka beg yang dirampas;

Reaksi OKT tidak relevan (kes Khairuddin Hassan v PP [2010] 7 CLJ 129 dirujuk)

SP5 telah menjalankan tanggungjawabnya untuk memanggil pemilik premis tersebut walaupun keterangan saksi tersebut tidak diperlukan;

Memandangkan rampasan dibuat dari beg sandang yang disilangkan pada badan OKT tiada keperluan untuk pihak polis merampas barang peribadi OKT daripada premis; dan

Gambar P2 (A hingga D) adalah relevan untuk membuktikan kes. [25] Oleh itu, pihak pendakwaan memohon untuk OKT dipanggil untuk membela diri ke atas pertuduhannya. HUJAHAN PIHAK PEMBELAAN DI AKHIR KES PENDAKWAAN [26] Pihak pembelaan telah berhujah bahawa bagi membuktikan pertuduhan ke atas OKT, pihak pendakwaan hendaklah membuktikan elemen-elemen berikut :

Barang larangan seperti di pertuduhn terhadap OKT adalah merupakah dadah berbahaya seperti yang tersenarai pada Jadual Pertama Akta Dadah Berbahaya 1952;

OKT mempunyai kawalan eksklusif (actual possession) pada barang larangan yang dirampas oleh polis;

OKT mempunyai pengetahuan mengenai barang larangan yang dirampas; dan

Tiada sebarang kelompongan atau gap dalam kes pendakwaan Elemen Pertama : Barang larangan seperti di pertuduhn terhadap OKT adalah merupakah dadah berbahaya seperti yang tersenarai pada Jadual Pertama Akta Dadah Berbahaya 1952 [27] Pihak pembelaan telah berhujah bahawa pihak pendakwaan telah berjaya membuktikan elemen ini dan mereka tidak berhasrat untuk mencabar intipati elemen pertama. Elemen Kedua : OKT mempunyai kawalan eksklusif (actual possession) pada barang larangan yang dirampas oleh polis [28] Dalam menyangkal elemen kedua ini, pihak pembelaan telah berhujah seperti berikut :

OKT langsung tidak mempunyai kawalan (custody and control) terhadap barang-barang larangan seperti dalam pertuduhan; S/N tyLdv8dyrkunHKsU/El0xw

Memandangkan OKT telah ditangkap bersama barang kes di dalam premis tersebut maka pihak pendakwaan mempunyai beban pembuktian untuk menunjukkan bahawa OKT adalah pemilik ataupun soerang yang mempunyai akses kepada premis tersebut;

SP5 mengesahkan premis tersebut bukan milik OKT dan bukan di bawah nama OKT;

Kegagalan pihak pendakwaan untuk memanggil pemilik premis mewujudkan kelompangan dan menimbulkan banyak persoalan dalam kes pendakwaan kerana OKT dipertuduhkan dengan kesalahan pemilikan di premis tersebut;

Memandangkan OKT tidak mempunyai akses atau kawalan terhadap premis tersebut maka wujud persoalan bagaimana OKT boleh berada di dalam premis tersebut ketika serbuan dan adakah benar barang kes dijumpai dalam beg yang disandang oleh OKT ataupun ditemui dalam premis dan kemudian disilangkan di bahu OKT. Wujud juga persoalan siapa yang telah memberi akses kepada OKT untuk berada di premis tersebut;

Berdasarkan keterangan SP3 dan SP5 serta P9 tiada anak kunci dirampas ataupun ditemui bersama OKT;

Pihak pendakwaan gagal mengaiktkan OKT dengan premis tersebut;

Walaupun penama Cheng Yoke Har (pemilik) telah memberikan rakaman percakapan kepada pihak polis, namun dia tidak dibawa sebagai saksi pendakwaan dan seksyen 114(a) Akta Keterangan 1950 terpakai;

SP4 sahkan segala urusan sewa premis tersebut diuruskan oleh ayah pemilik, tetapi ayah juga tidak dipanggil sebagai saksi;

Keengganan ayah pemilik untuk hadir sebagai saksi atas factor masalah peribadi dengan pemilik premis yang dinyatakan oleh SP5 adalah tidak munasabah;

Tiada sapina atau bukti usaha bagi mengesan penama serta pemilik dikemukakan oleh pihak pendakwaan atauspun SP5;

Memandangkan pihak pendakwaan gagal mengaitkan OKT dengan premis tersebut maka keterangan koroboratif seperti keterangan saintifik DNA dan dusting cap jari wajib bagi membuktikan elemen ini (kes PP v Sim Ah Ba & Anor [1995] CLJU 330 dan PP v Kim Kai Siong [2022] CLJU 441 dirujuk);

SP4 mengesahkan bahawa walaupun dusting telah dibuat namun tiada cap jari yang positif dapat dijumpai atas paket plastik dan beg silang tersebut. Jika benar beg tersebut disilangkan oleh OKT di bahunya maka mustahil tiada sebarang cap jari ditemui; dan

Tiada apa-apa barang peribadi OKT dijumpai dalam beg silang tersebut. S/N tyLdv8dyrkunHKsU/El0xw Elemen Ketiga : OKT mempunyai pengetahuan mengenai barang larangan yang dirampas [29] Seterusnya dalam pembuktian elemen penegathuan OKT terhadap barang kes ini, pihak pembelaan berhujah seperti berikut:

SP3 telah memberikan keterangan bahawa OKT langsung tidak cuba untuk larikan diri dan juga tiada keterangan bahawa OKT dalam keadaan cemas dan panik, dan ini relevan di bawah seksyen 8 Akta Keterangan 1950; dan

Semasa serbuan beg dalam keadaan tertutup, bersifat legap dan kandungannya tidak mampu dilihat dari luar dengan mata kasar (kes Teh Hock Leong v PP [2010] 1 MLJ 741 dan PP v Zulfikfli Desa & Anor [2022] CLJU 369 dirujuk). Elemen Keempat : Tiada sebarang kelompongan atau gap dalam kes pendakwaan [30] Untuk elemen ini, pihak pembelaan berhujah bahawa terdapat kelompongan yang wujud dan pihak pendakwaan gagal menutup kelompongan kes seperti berikut:

Pemilik premis adalah saksi penting yang mampu merungkaikan kes pendakwaan dan kegagalan pihak pendakwaan untuk memanggil pemilik premis sebagai saksi menimbulkan adverse inference di bawah seksyen 114(g) Akta Keterangan 1950;

Pihak polis gagal membuat usaha yang wajar untuk mendapatkan pemilik premis memberi keterangan walaupun rakaman percakapannya telah diambil;

Keterangan SP5 bahawa pemilik premis dan ayahnya mempunyai masalah peribadi adalah keterangan hearsay;

Tiada perjanjian sewa dirampas dan disiasat oleh polis dalam kes ini;

Pihak pendakwaan senjaga menyembunyikan saksi ini yang mungkin keterangannya akan memihak OKT;

Pihak polis gagal merampas apa-apa barang peribadi OKT dalam premis tersebut untuk mengaitkan OKT dengan premis tersebut;

Tiada pemantauan oleh SP3 dilakukan ke atas premis tersebut

Demeanor SP3 bersifat defensive semasa di soal balas oleh peguam OKT;

Kredibiliti SP3 dipertikaikan apabila SP3 nyatakan dalam keterangan lisan bahawa pintu masuk premis dalam keadaan tertutup, namun dalam P8 dinyatakan pintu dalam keadaan terbuka; dan

Keterangan SP5 bahawa sekiranya gambar ruang lain diambil ia akan menimbulkan keraguan menunjukkan bahawa pihak polis sedang menyembunyikan sesuatu. S/N tyLdv8dyrkunHKsU/El0xw [31] Berdasarkan kepada hujahan-hujahan tersebut, pihak pembelaan berhujah agar OKT dilepaskan dan dibebaskan daripada pertuduhan tanpa perlu untuk membela diri. KEPUTUSAN MAHKAMAH DI AKHIR PERINGKAT PENDAKWAAN [32] Setelah membuat penelitian dan pernilaian maksima terhadap keterangan saksi-saksi dan ekshibit yang dikemukakan serta nas-nas otoriti undang-undang, mantan Puan Majistret telah mendapati bahawa pihak pendakwaan telah berjaya membuktikan kes prima facie terhadap OKT, dan OKT telah diperintahkan untuk membela diri. [33] Mahkamah telah terangkan berkenaan tiga (3) kaedah untuk membela diri dan OKT memilih untuk memberi keterangan secara bersumpah. KES DI PERINGKAT PEMBELAAN HUJAHAN PIHAK PEMBELAAN DI AKHIR KES PEMBELAAN [34] Pihak pembelaan telah bergantung kepada hujahan mereka di akhir kes pendakwaan dan berhujah tentang satu isu sahaja di tahap ini iaitu kegagalan pihak pendakwaan untuk menutup kelompongan kes apabila gagal memanggil pemilik premis tersebut. Untuk isi ini pihak pembelaan berhujah seperti berikut:

Kegagalan ini adalah apabila pihak pendakwaan dengan senjaga tidak memanggil pemilik premis dan tidak menawarkan saksi tersebut kepada pihak pembelaan;

Pembelaan OKT adalah dia ditangkap di luar premis dan telah dibawa ke bahagian atas premis oleh pasukan serbuan;

Premis bukan milik OKT dan ini dilihat dimana tiada apa-apa rampasan terhadap barang di dalam premis yang dapat mengaitkan OKT dengan premis tersebut;

Kegagalan memanggil pemilik premis atau menawarkannya kepada pihak pembelaan telah memprejudiskan OKT dan menidakkan haknya untuk memeriksa balas kerana barang kes telah dirampas dalam premis tersebut;

OKT langsung tidak cuba larikan diri;

Kegagalan ini membuatkan mahkamah tertanya-tanya dan membuat spekulasi dan andaian sendiri serta bertentangan dengan anggapan di bawah seksyen 114(g) Akta Keterangan 1950; [35] Pihak pembelaan telah memohon agar OKT dilepaskan dan dibebaskan. S/N tyLdv8dyrkunHKsU/El0xw HUJAHAN PIHAK PENDAKWAAN DI AKHIR KES PEMBELAAN [36] Pihak pendakwan telah berhujah bahawa pihak pembelaan mempunyai “evidential burden” untuk membuktikan secara “affirmative” perkara-perkara yang dibangkitkan sepertimana yang diperuntukkan di bawah seksyen 103 dan 106 Akta Keterangan 1950. [37] Pihak Pendakwaan berhujah bahawa pihak pembelaan telah gagal menimbulkan sebarang keraguan yang munasabah atas alasan-alasan berikut :

Keterangan OKT bercanggah sesama sendiri i. Percanggahan pertama adalah berkaitan tempat tinggal OKT yang mana di dalam muka surat 1 Penyata Saksi OKT (WS1-SD1), OKT nyatakan dia tinggal di Selangor tetapi di muka surat 4 OKT nyatakan dia tinggal di Tanjung Malim sejak umur 4 tahun. Ini menunjukkan kredibiliti OKT harus dipersoalkan kerana OKT gagal menjawab dengan jelas di mana dia tinggal; ii. Percanggahan kedua adalah OKT nyatakan tempat tangkapan adalah di rumah kawannya nama Haziq tetapi di soalan dan jawapan nombor 27 di WS1-SD1 dan dalam pemeriksaan balas OKT nyatakan bahawa dia tidak pernah ke rumah Haziq; dan iii. Percanggahan ketiga adalah pada mulanya OKT nyatakan dia berada di rumah keluarga di Selangor ketika hari kejadian tetapi telah menukar keterangan dan nyatakan dia di Tanjung Malim ketika itu. Dalam pemeriksaan balas OKT nyatakan dia telah bergerak dari rumahnya di Hulu Bernam ke Tanjung Malim pada malam tersebut. Ini menunjukkan OKT sendiri tidak pasti dengan keterangannya.

Keterangan OKT bersifat fikiran terkemudian (afterthought) i. OKT nyatakan dia bekerja sebagai penghantar makanan bagi restoran di kawasan Tanjung Malim sejak 2013. Apabila disoal balas, OKT gagal nyatakan sebarang nama restoran. Ini menunjukkan bahawa keterangan OKT adalah fikiran semula kerana ia tidak logik untuk penghantar makanan tidak mengetahui nama restoran; ii. Penama Haziq tidak pernah dikemukakan sebagai saksi dan tiada bukti dokumentasi bagi membuktikan naratif OKT tentang penama tersebut; S/N tyLdv8dyrkunHKsU/El0xw iii. Walaupun telah dikenali bertahun-tahun, OKT telah nyatakan dia tidak ketahui nama, nombor telefon dan alamat penuh penama tersebut kerana telefon bimbitnya bertukar; iv. Keterangan OKT bahawa pada hari kejadian dia telah digari dan diseret dari hadapan kedai tomyum ke premis tersebut oleh pihak polis juga keterangan fikiran semula kerana ia mustahil tiada sesiapa (pelanggan) yang menyedari kejadian tersebut v. OKT tidak pernah maklum kepada mana-mana polis tentang Haziq atau kejadian digari dan diseret; dan vi. Tiada laporan polis dibuat dan tiada rawatan hsopital diterima oleh OKT tentang kejadian digari dan diseret serta kejadian dipukul dengan getah paip.

Keterangan OKT bersifat penafian (bare denial) dan tanpa sokongan (unsubstantiated) i. Keterangan OKT hanya penafian semata-mata dan tidak disokong; ii. Ibu dan kakak OKT tidak pernah dipanggil sebagai saksi untuk mengesahkan alamat OKT walaupun OKT nyatakan dia tinggal dengan ibu dan kakaknya; iii. Tiada keterangan yang membuktikan naratif penama Haziq; iv. OKT akui berada di tempat kejadian namun hanya nafikan pemilikan dadah yang dijumpai; dan v. OKT telah mengaku salah di bawah pertuduhan seksyen 15(1)(a) Akta Dadah Berbahaya 1952 (No. Kes AI-83D-194-04/2022) yang mana mengesahkan ketika tangkapan OKT di bawah pengaruh dadah dan tidak mustahil untuk OKT memiliki dadah. [38] Pihak pendakwaan berhujah bahawa keterangan OKT gagal mewujudkan sebarang keraguan yang munasabah dalam kes pendakwaan. Pihak pendakwaan memohon agar OKT didapati bersalah sepertimana pertuduhan dan dijatuhi hukuman sewajarnya. KEPUTUSAN MAHKAMAH DI AKHIR PERINGKAT PEMBELAAN [39] Setelah Mahkamah memanggil OKT untuk membela diri dan tiga (3) kaedah membela diri diterangkan, OKT telah memilih untuk memberikan keterangan bersumpah di kandang saksi dan hanya OKT telah dipanggil sebagai saksi. S/N tyLdv8dyrkunHKsU/El0xw [40] Di tahap ini, Mahkamah merujuk kepada kes Mat v PP [1963] 1 MLJ 263 di mana telah dinyatakan seperti berikut: “...The correct law for Magistrates to apply is as follows. If you accept the explanation given by or on behalf of the accused, you must of course acquit. But this does not entitle you to convict if you do not believe that explanation, for he is still entitled to an acquittal if it raises in your mind a reasonable doubt as to his guilt as the onus of proving his guilt lies throughout on the prosecution. If upon the whole evidence you are left in a real state of doubt, the prosecution has failed to satisfy the onus of proof which lies upon it.The position may be conveniently stated as follows:- a) If you are satisfied beyond reasonable doubt as to the accused’s guilt Convict. b) If you accept or believe the accused’s explanation Acquit. c) If you do not accept or believe the accused’s explanation Do not convict but consider the next steps below. d) If you do not accept or believe the accused’s explanation and that explanation does not raise in your mind a reasonable doubt as to his guilt Convict. e) If you do not accept or believe the accused’s explanation but nevertheless it raises in your mind a reasonable doubt as to his guilt Acquit...” [41] Dengan mengambil kira nas otoriti ini, tugas Mahkamah pada tahap ini adalah untuk meneliti sama ada sebarang keraguan telah berjaya ditimbulkan oleh pihak pembelaan atau tidak. [42] Setelah meneliti keterangan saksi-saksi bersama ekhsibit yang dikemukakan, Mahkamah mendapati bahawa pihak pembelaan telah gagal menimbulkan sebarang keraguan atas alasan-alasan berikut: Keterangan yang dikemukakan oleh OKT adalah sekadar keterangan lisan tanpa asas dan bukti yang kukuh [43] Mahkamah mendapati sedemikian kerana hujahan pihak pembelaan tentang pertamanya kewujudan penama Haziq dan kedua tentang OKT digari dan diheret ke atas premis tersebut adalah sekadar keterangan lisan tanpa keterangan sokongan. Pada tahap ini, Mahkamah merujuk kepada seksyen 103 Akta Keterangan 1950 [Akta 56] yang menyatakan seperti berikut: S/N tyLdv8dyrkunHKsU/El0xw

“Burden of proof as to particular fact The burden of proof as to any particular fact lies on that person who wishes the court to believe in its existence, unless it is provided by any law that the proof of that fact shall lie on any particular person.

A prosecutes B for theft and wishes the court to believe that B admitted the theft to C. A must prove the admission.

B wishes the court to believe that at the time in question he was elsewhere. He must prove it” [44] Berdasarkan peruntukan undang-undang di atas, beban pembuktian suatu fakta terletak di atas pihak yang menimbulkan fakta tersebut. Oleh itu, dalam kes ini pihak pembelaan mempunyai beban untuk membuktikan tentang kewujudan penama Haziq dan kejadian OKT digari dan diheret tersebut. Bagi keterangan penama Haziq, OKT telah nyatakan dalam WS1- SD1 bahawa dia kenal Haziq dalam lingkungan 3 tahun tetapi apabila pihak pendakwaan menyoal dalam pemeriksaan balas, OKT gagal memberikan apa-apa maklumat tentang penama tersebut. : Tahun bila encik kenal Haziq? : 2018 : Dan di antara 2018 sehingga 2021 saya cadangkan encik dah banyak kali jumpa dia dan contact dia? : Setuju : Encik tahu nombor telefon dia apa? : Saya tak tahu tak pasti .... : Jadi saya cadangkan encik ada lah save nombor Haziq ini? : Ada : Jadi kalau saya minta hari ini nombor telefon Haziq ini encik boleh bagi lah? : Tak. Saya tiada simpan : Jadi selepas lebih 3 tahun kenal Haziq ini, encik tak ada simpan nombor Haziq ini? : Sebab sekarang dalam simpanan saya dah tak ada. : Sebab apa? S/N tyLdv8dyrkunHKsU/El0xw : Sebab masa kejadian dan sekarang pun saya dah tukar telefon. Dah tak ada simpan [45] Mahkamah mendapati ia agak mustahil bagi seseorang untuk mengenali seseorang yang lain selama lebih 3 tahun tetapi tidak dapat memberikan maklumat tentang orang tersebut. Kegagalan OKT untuk memberikan maklumat tentang penama Haziq dan memanggil penama tersebut sebagai saksi telah menjadikan keterangan tentang penama tersebut sekadar keterangan lisan tanpa bukti. [46] Seterusnya, berkenaan dengan kejadian OKT digari dan diheret ke atas premis tersebut ketika pemeriksaan polis. Di sini Mahkamah bersetuju dengan hujahan pihak pendakwaan memandangkan kejadian tersebut adalah di hadapan sebuah kedai tomyum yang beroperasi ketika tersebut, maka ia mustahil tiada pelanggan mahupun pekerja yang nampak kejadian tersebut. Jika benar keterangan OKT maka ia semestinya akan menarik perhatian orang ramai di sana untuk melihat apa yang sedang berlaku terutamanya apabila adanya pihak polis di sana. [47] Oleh kerana keterangan tentang Haizq dan kejadian digari dan diheret hanya sekarang keterangan lisan, ia menjadikannya juga suatu “uncorroborated evidence” dan tidak menimbulkan keraguan yang munasabah lebih-lebih lagi dengan adanya keterangan saksi-saksi pendakwaan yang menyokong satu sama lain. [48] Sini Mahkamah juga merujuk kepada kes Gunalan Ramachandran & Ors. v. PP [2006] 1 CLJ 857 di mana Mahkamah Persekutuan telah menyatakan bahawa “…If a fact is in itself incredible it does not become any the less incredible simply because the person who relates it appears to be truthful. To accept it as true beyond reasonable doubt, to be able to entertain no doubt as to its truth, one has to have a reason for accepting it as credible in the circumstances. The judge does not say that in his judgment it was not incredible in the circumstances and give his reasons for saying so. He merely relied on the apparent truthfulness of the witnesses…” [49] Berdasarkan nas otoriti di atas dan dengan adanya keterangan saksi-saksi pendakwaan tersebut yang konsisten, maka Mahkamah mendapati bahawa kedua-dua keterangan OKT di atas tidak menimbulkan sebarang keraguan yang munasabah. S/N tyLdv8dyrkunHKsU/El0xw Pembelaan OKT tiada kaitan dengan kes [50] Selanjutnya Mahkamah juga mendapati bahawa pihak pembelaan tidak mempunyai pembelaan yang berkaitan bagi pertuduhan ke atas OKT. Dalam kes ini, OKT telah dituduh memiliki lapan belas (18) paket plastik lutsinar yang mengandungi dadah berbahaya jenis Methamphetamine yang dijumpai di dalam beg sandang warna coklat bertulis “KicKers” yang disilangkan di badan OKT tersebut ketika pemeriksaan SP3. [51] Sepertimana yang dinyatakan di atas, mantan Puan Majistret telah mendapati bahawa pihak pendakwaan berjaya membuktikan suatu kes prima facie terhadap OKT, yang mana membawa maksud bahawa pihak pendakwaan telah berjaya membuktikan bahawa dadah yang dijumpai dalam beg yang disilangkan di badan OKT ketika itu berada dalam milikan, kawalan dan pengetahuan OKT. Oleh itu, di tahap ini, OKT perlu memberikan pembelaannya terhadap dapatan tersebut. Walau bagaimanapun, Mahkamah mendapati bahawa pihak pembelaan hanya menimbulkan isu pemilikan premis tersebut, dan bukan apa-apa pembelaan berkaitan dengan dapatan tersebut. [52] Pada tahap ini, Mahkamah merujuk kepada kes Chan Pean Leon v Public Prosecutor [1956] 1 MLJ 237, di mana YA Hakim Mahkamah Rayuan, Thomson dalam mentafsirkan terma milikan telah menyatakan yang berikut:- "Possession" itself as regards the criminal law is described as follows in Stephen's Digest (9th Edition, page 304):-- "A moveable thing is said to be in the possession of a person when he is so situated with respect to it that he has the power to deal with it as owner to the exclusion of all other persons, and when the circumstances are such that he may be presumed to intend to do so in case of need." (emphasis ours) To put it otherwise, there is a physical element and a mental element which must both be present before possession is made out. The accused must not only be so situated that he can deal with the thing as if it belonged to him, for example have it in his pocket or have it lying in front of him on a table. It must also be shown that he had the intention of dealing with it as if it belonged to him should he see any occasion to do so, in other words, that he had some animus possidendi. Intention is a matter of fact which in the nature of things cannot be proved by direct evidence. It can only be proved by inference from the surrounding circumstances. Whether S/N tyLdv8dyrkunHKsU/El0xw these surrounding circumstances make out such intention is a question of fact in each individual case. If a watch is in my pocket then in the absence of anything else the inference will be clear that I intend to deal with it as if it were my own and accordingly I am in possession of it. On the other hand, if it is lying on a table in a room in which I am but which is also frequently used by other people then the mere fact that I am in physical proximity to it does not give rise to the inference that I intend to deal with it as if it belonged to me. There must be some evidence that I am doing or having done something with it that shews such an intention. Or it must be clear that the circumstances in which it is found shew such an intention. It may be found in a locked room to which I hold the key or it may be found in a drawer mixed up with my own belongings or it may be found, as occurred in a recent case, in a box under my bed. The possible circumstances cannot be set out exhaustively and it is impossible to lay down any general rule on the point. But there must be something in the evidence to satisfy the Court that the person who is physically in a position to deal with the thing as his own had the intention of doing so. It is true that in prosecutions under the Dangerous Drugs Ordinance a lack of evidence in this connection may be made good by the statutory presumptions contained in that Ordinance. But there are no such presumptions in the Common Gaming Houses Ordinance nor are there any such presumptions in relation to possession of stolen property. … If the thing, as in Toh's case, is in a box which itself is in the possession of the accused it must be proved that he knew what was in the box. If, as in Lee's case, it was a lottery document it must be proved that he knew it was a lottery document. Here again knowledge cannot be proved by direct evidence, it can only be proved by inference from the surrounding circumstances. Again the possible variety of circumstances which will support such an inference is infinite. There may be something in the accused's behaviour that shews knowledge, or the nature of the thing may be so obvious that it is possible to say "he must have known what it was" or, again in cases under the Dangerous Drugs Ordinance, there may be a statutory presumption which fills a gap in the evidence. [53] Mahkamah juga merujuk kepada kes Public Prosecutor v. Abdul Rahman Akif [2007] 4 CLJ 337 di mana Mahkamah Persekutuan menyatakan seperti berikut: “If there is assent to the control of a thing, either after having the means of knowledge of what the thing is or contains or being unmindful whether there are means of knowledge or not, then ordinarily there will be possession. If there is some momentary custody of a thing without any knowledge or means of knowledge of what the thing is or contains then, ordinarily, I would S/N tyLdv8dyrkunHKsU/El0xw suppose that there would not be possession. If, however, someone deliberately assumes control of some package or container, then I would think that he is in possession of it. If he deliberately so assumes control knowing that it has contents, he would also be in possession of the contents. I cannot think that it would be rational to hold that someone who is in possession of a box which he knows to have things in it is in possession of the box but not in possession of the thing in it. If he had been misinformed or misled as to the nature of the contents, or if he had made a wrong surmise as to them, it seems to me that he would nevertheless be in possession of them.." [54] Berdasarkan nas-nas otoriti di atas, ia jelas bahawa dadah yang dijumpai dalam beg yang disilangkan di badan OKT ketika itu berada dalam milikan, kawalan dan pengetahuan OKT dan di tahap ini OKT perlu memberikan pembelaannya terhadap milik dadah tersebut. Dalam pembelaannya, OKT hanya menghujahkan bahawa pemilik premis di mana dadah dijumpai bersama OKT seharusnya dipanggil sebagai saksi atau ditawarkan kepada pihak pembelaan kerana OKT ditangkap di luar premis tetapi dibawa ke bahagian atas premis oleh pasukan serbuan serta premis bukan milik OKT dan ini dilihat dimana tiada apa-apa rampasan terhadap barang di dalam premis yang dapat mengaitkan OKT dengan premis tersebut. [55] Pada tahap ini Mahkamah juga merujuk kepada kes Public Prosecutor v Khantan a/l Namasivayam & Ors [2022] MLJU 823 di mana Mahkamah Tinggi telah menyatakan seperti berikut: “Duty to consider the defence irrespective of how weak they may be [101] It is a well-entrenched principle in our criminal justice system that no matter how weak or unreasonable a defence may be, the trial judge is under a duty to judicially consider it. Such a defence must not be simply brushed aside. This is part of the statutory duty at the conclusion of the trial as mandated under section 182A of the Criminal Procedure Code for trial judges to consider all the evidence adduced. [102] In Azmer Mustafa v. Public Prosecutor [2014] 8 CLJ 413 CA; [2014] 3 MLJ 616; [2014] MLRAU 119; [2014] 3 AMR 405, His Lordship Abdul Malik Ishak JCA reiterated the principles as follows: S/N tyLdv8dyrkunHKsU/El0xw “[29] A weak or an unreasonable defence must be considered and appreciated judicially. It should not be brushed aside without giving it due consideration. This is the law and it is entrenched in the following authorities:

(a)Ganapathy Rengasamy v. PP [1998] 2 CLJ 1; [1998] 2 MLJ 577 ;

(b)Alcontara Ambross Anthony v. PP [1996] 1 CLJ 705; [1996] 1 MLJ 209 , FC;

(c)Chan Chor Shuh v. PP [2003] 1 CLJ 501; [2003] 2 MLJ 26 , CA; and

(d)PP lwn. Muhd Zulkifli Abd Ghani & Satu Lagi [2011] 2 CLJ 772; [2003] 5 MLJ 337...” [56] Nas otoriti di atas telah menjelaskan bahawa Mahkamah masih mempunyai tanggungjawab untuk mempertimbangkan suatu pembelaan walaupun ia lemah. Dalam kes ini, Mahkamah telah menilai semula pembelaan yang dikemukakan oleh OKT dan sekali lagi Mahkamah mendapati bahawa isu pemanggilan pemilik premis sebagai saksi atas alasan yang dinyatakan oleh pembelaan tidak mempunyai kaitan dengan kes ini. Ini kerana barang kes telah dijumpai dalam beg yang disilangkan di badan OKT dan bukan di dalam premis tersebut. Pemilik premis kebiasaannya hanya dipanggil bagi membuktikan milikan dan kawalan OKT terhadap premis tersebut. Justeru, memandangkan dadah dijumpai di dalam beg yang disilangkan di badan OKT, pembelaan seharusnya menyangkal milikan beg bersama kandungan tersebut yang mana Mahkamah dapati berdasarkan keterangan saksi-saksi ia tiada kaitan dengan premis. [57] Selanjutnya berkaitan isu yang sama, pihak pembelaan juga telah membangkitkan seksyen 114(g) Akta Keterangan 1950 bagi kegagalan pihak pendakwaan memanggil pemilik premis atau menawarkankan saksi tersebut. Secara asasnya ia adalah di bawah bidang kuasa pihak pendakwaan untuk memilih siapa yang akan dipanggil sebagai saksi dan juga bilangan saksi sepertimana peruntukkan seksyen 134 Akta Keterangan 1950. Dalam kes Adel Muhammed El Dabbah v. Attorney General for Palestine [1944] AC 156 at 157, Mahkamah telah menyatakan prinsip ini dengan jelas seprti berikut: “The prosecutor has a discretion as to what witnesses should be called for the prosecution, and the court will not interfere with the exercise of that discretion, unless, perhaps, it can be shown that the prosecutor has been influenced by some oblique motive.” [58] Seterusnya, Mahkamah juga merujuk kepada kes-kes berikut bagi seksyen 114(g) Akta

Munusamy v PP [1987] 1 MLJ 492, 292 dimana ia dijelaskan bahawa: S/N tyLdv8dyrkunHKsU/El0xw “It is essential to appreciate the scope of section 114(g) lest it be carried too far outside its limit. Adverse inference under that illustration can only be drawn if there is withholding or suppression of evidence and not merely on account of failure to obtain evidence. It may be drawn from withholding not just any document, but material document by a party in his possession, or for non-production of not just any witness but an important and material witness to the case.”

PP v. Dato’ Seri Anwar Ibrahim (No.3) [1999] 2 MLJ 1 “It is settled law that in a criminal trial the prosecution has a discretion, provided that there is no wrong motive, as to whether or not to call any particular witness and in particular has a discretion not to call in support of its case a witness whom it doesnot believe to be a witness of truth (see Khoon Chye Hin v PP [1961] MLJ 105, Adel Muhammed el Dabbah v Attorney-General for Palestine [1944] AC 156). There is no obligation compelling the prosecution to call all witnesses who speak to facts which it desires to prove (see Malak Khan v Emperor 72 IA 305; AIR 1946 PC 16). Thus, the prosecution is not duty bound to call all the witnesses from whom statements may have been taken (see PP v Teh Cheng Poh [1980] 1 MLJ 251).This accords with s 134 of the Evidence Act 1950 which provides that no particular number of witnesses shall in any case be required for the proof of any fact. This section enshrines the well recognized maxim that ‘evidence has to be weighed and not counted.’As a general rule, a court can and may act on the testimony of a single witness though uncorroborated and one credible witness outweighs the testimony of a number of other witnesses of indifferent character (see Vadivelu Thevar v State of Madras 1957 AIR SC 614). What is significant is that the prosecution must call the necessary witnesses to unfold the narrative upon which its case is based...” [59] Mengikut nas-nas otoriti di atas, Mahkamah mendapati bahawa tiada adverse inferense di bawah seksyen 114(g) Akta Keterangan 1950 yang timbul apabila pihak pendakwaan tidak memanggil pemilik premis tersebut walaupun rakaman percakapannya telah diambil kerana pihak pendakwaan hanya perlu memanggil saksi-saksi yang akan membuktikan naratif suatu kes. Dalam kes ini naratif pihak pendakwaan adalah barang kes dijumpai dalam beg yang disilangkan pada badan OKT, jadi ianya memadai untuk pihak pendakwaan memanggil saksi-saksi yang boleh membuktikan naratif tersebut. Oleh itu, Mahkamah mendapati bahawa tiada S/N tyLdv8dyrkunHKsU/El0xw adverse inferense di bawah seskyen 114(g) Akta Keterangan 1950, spekulasi atau andaian yang timbul daripada kegagalan memanggil pemilik premis tersebut. Isu seksyen 8 Akta Keterangan 1950 [60] Selain ini, pembelaan telah berhujah bahawa OKT langsung tidak cuba untuk larikan diri dan juga tiada keterangan bahawa OKT dalam keadaan cemas dan panik, dan ini relevan di bawah seksyen 8 Akta Keterangan 1950. Seksyen 8 Akta Keterangan 1950 memperuntukkan seperti berikut: “8. Motive, preparation and previous or subsequent conduct

Any fact is relevant which shows or constitutes a motive or preparation for any fact in issue or relevant fact.

The conduct of any party, or of any agent to any party, to any suit or proceeding in reference to that suit or proceeding, or in reference to any fact in issue therein or relevant thereto, and the conduct of any person an offence against whom is the subject of any proceeding, is relevant if the conduct influences or is influenced by any fact in issue or relevant fact, and whether it was previous or subsequent thereto...” [61] Seterusnya Mahkamah merujuk kepada keputusan Mahkamah Persekutuan dalam kes Parlan bin Dadeh v Public Prosecutor [2008] 6 MLJ 19; [2009] 1 CLJ 717 menyatakan seperti berikut: “[37] The law relating to evidence of conduct is thus patent. If there is no evidence to show that the conduct is influenced by any fact in issue or relevant fact as required by s 8 then it is not admissible as it would then be an equivocal act justifying inferences favourable to the accused being drawn. If it satifies the requirement of s 8 it is admissible. It must be observed that the degree of proof required to establish evidence of conduct would depend on the nature of the conduct. Conduct like the flight of an accused is a more positive act and is easily established. On the other hand conduct like the accused looking stunned, nervous, scared or frightened is very often a matter of perception and more detailed evidence may be required. Once admitted the court cannot resort to any other explanation for the conduct or draw inferences on its own accord to render it inadmissible. The onus is on the accused to explain his conduct pursuant to s 9. Such explanation must not be in their barest possible form, but with a reasonable fullness of detail and circumstance (see R v Stephenson [1904] 68 JP 524). The onus may be discharged even in the course of the case for the prosecution, for example, by S/N tyLdv8dyrkunHKsU/El0xw way of cross-examination of relevant witnesses. If not so done it can be discharged only at the defence stage. However, the evidence admissible under the section must be confined to what is necessary for the purposes enumerated...” [62] Mengikut keputusan tersebut, apabila sesuatu mahkamah menerima keterangan di bawah seksyen 8 Akta Keterangan 1950, maka beban adalah pada tertuduh untuk menerangkan perbuatannya itu dan penerangan mestilah merupakan penerangan yang secara terperinci. Dalam kes ini, pembelaan berhujah bahawa tindakan OKT yang tidak melarikan diri dan ketiadaan keterangan tentang perasaan cemas atau panik OKT relevan di bawah peruntukkan ini. Apabila disoal oleh peguambela OKT menjawab seperti berikut: PEG : Baik merujuk kepada soalan ketujuh belas muka surat tiga tengok pada baris yang terakhir. Saya langsung tidak cuba untuk melarikan diri. Soalan saya kepada kamu kenapa pada malam tersebut kamu langsung tidak cuba larikan diri? : Sebab saya tak bersalah [63] Di sini Mahkamah merujuk kepada kes Public Prosecutor v Chia Leong Foo [2000] 6 MLJ 705 dimana dinyatakan seperti berikut : “...A typical example of such conduct is the absconding or flight of a person after the commission of an offence. But evidence of mere absconding or flight is not such a vital circumstance which can be considered to show that the absconder was having any guilty mind (see Bhagat Bahadur v State (1996) Cri LJ 2201). Such conduct must be considered in the totality of the evidence adduced (see Mansor bin Mohd Rashid's case). For it to be capable of amounting to an admission of guilt there must be a nexus between his conduct, his flight and the offence in question...” [64] Dengan mengambil kira nas-nas otoriti di atas, Mahkamah mendapati bahawa tiada penerangan terperinci diberikan oleh OKT selain menyatakan bahawa dia tidak larikan diri sebab dia tidak bersalah. Ia tidak semestinya OKT yang melarikan diri atau kelihatan cemas dan panik adalah OKT yang bersalah kerana reaksi setiap individu berbeza dalam setiap keadaan. Dengan mengambil kira ini, Mahkamah harus pertimbangkan perbuatan OKT secara keseluruhan dan bukan hanya mengambil kira perbuatannya yang tidak melarikan diri. Oleh itu, Mahkamah mendapati bahawa perbuatan OKT yang langsung tidak cuba untuk larikan diri S/N tyLdv8dyrkunHKsU/El0xw dan juga tiada keterangan bahawa OKT dalam keadaan cemas dan panik adalah tidak relevan dalam kes ini. Pengakuan salah OKT di bawah pertuduhan seksyen 15(1)(a) Akta Dadah Berbahaya 1952 (No. Kes AI-83D-194-04/2022) [65] Pihak pendakwaan telah berhujah bahawa OKT telah mengaku salah di bawah kes tersebut yang mana mengesahkan ketika tangkapan OKT di bawah pengaruh dadah dan tidak mustahil untuk OKT memiliki dadah. Di sini, Mahkamah merujuk kepada kes Public Prosecutor v Ahmad bin Ibrahim [2012] 6 MLJ 426 dimana Mahkamah Tinggi menyatakan seperti berikut: “[42] The court was of the view that her evidence concerning the presence of 11 – nor delta – 9 – tetrahydrocannabinol – 9 – carboxylic acid in the accused’s urine was relevant and admissible pursuant to s 5 of the Evidence Act 1950 read together with ss 6 and 8 of the same Act. The reason is that by virtue of those two sections evidence may be given to prove the existence of every fact in issue or of such other collateral facts which are declared relevant. The facts made relevant under s 8 include conduct of the accused antecedent to the commission of the offence with which he is charged and also the conduct of the accused at the time of the commission of the offence. [43] The court was also of the view that PW5’s evidence gave rise to a reasonable inference that the accused had consumed cannabis shortly before his arrest and this prior conduct of the accused in consuming cannabis formed part of the res gestae of the commission by the accused of the offence of trafficking on the date and at the time stated in the charge since it was so closely connected by proximity of time, proximity of place, and continuity of action and community of purpose or decision. It is not unusual for consumers of dangerous drugs to also peddle the dangerous drugs in order to pay for the cost of the dangerous drugs which they consume. .... [45] Based on the totality of the evidence led by the prosecution the court was able to draw an irresistible inference that the accused not only knew about cannabis and had consumed cannabis before the material time but that he also had custody, control and knowledge of the cannabis inside the bag at the material time (see also the case of Pendakwa Raya lwn Denish a/ Madhavan (Rayuan Jenayah No 05–72 Tahun 2005(J))...” S/N tyLdv8dyrkunHKsU/El0xw [66] Dalam kes ini, ketika pemeriksaan balas, OKT telah menjawab seperti berikut: : Ada tak encik diminta untuk buat ujian air kencing? : Ada : Encik tahu apa hasil ujian? : Tahu : Apa hasil ujian? : Positive [67] Berdasarkan nas otoriti di atas dan juga keterangan OKT, Mahkamah bersetuju dengan pihak pendakwaan bahawa ia adalah tidak mustahil untuk OKT memiliki dadah kerana ketika tangkapan OKT di bawah pengaruh dadah. Walaupun hanya nombor kes diberikan oleh pihak pendakwaan, OKT tetap telah memberikan keterangan bahawa hasil ujian air kencingnya adalah positif. Oleh itu, keterangan lisan ini memadai untuk pertimbangan Mahkamah mengikut seksyen 59 Akta Keterangan 1950. Isu fikiran semula (afterthought) [68] Sepertimana yang dinyatakan di atas, pihak pendakwaan telah berhujah bahawa keterangan OKT bahawa dia bekerja sebagai penghantar makanan tetapi tidak ingat nama restoran, penama Haziq dan kejadian OKT digari dan diheret ke premis tersebut adalah bersifat fikiran semula. Pada tahap ini, Mahkamah merujuk kepada kes-kes berikut:

PP v. Dato’ Mokhtar Hashim & Ors [1983] 1 CLJ 138, dimana Mahkamah nyatakan “...All these new and serious allegations should, if true, have come out during the intensive and severe cross-examination he underwent in the trial-within-a-trial. I am therefore more inclined to the view that all these new allegations are merely afterthoughts. Therefore I do not consider that any of the grounds constitutes sufficient basis to review the question of voluntariness...”

PP v. Mogan Maruthamuthu [1993] 1 CLJ 507, dimana Mahkamah nyatakan “…Thirdly, the allegations of assault and coercion to admit ownership of the incriminating exhibits by the police personnel on the accused were never brought up by the defence when PW2, PW3, PW8 and other police personnel gave evidence. In S/N tyLdv8dyrkunHKsU/El0xw short none of the prosecution witnesses was cross-examined in regard to these matters. Thus, it can simply be brushed aside as an afterthought on the part of the accused...”

Megat Halim Megat Omar v Public Prosecutor [2009] 1 CLJ 154 dimana Mahkamah nyatakan “...Although in our criminal jurisprudence, there is no burden on an accused person to prove his innocence but merely for him to raise a reasonable doubt as to his guilt, it is trite that his defence should be put to the prosecution at an early stage during the prosecution case. Failure to do so may move the trial court to dismiss a particular line of defence as an afterthought, or a recent invention as happened in this case...”

Lin Lian Chen v. Public Prosecutor [1992] 1 CLJ 285 (Rep) dimana Mahkamah nyatakan “...the accused should introduce his defence at the earliest stage as possible. Failing this may give rise to the presumption that the defence raised was a mere invention...” [69] Setelah meneliti semula keterangan saksi-saksi di tahap pendakwaan, Mahkamah mendapati bahawa keterangan OKT bekerja sebagai penghantar makanan tetapi tidak ingat nama restoran, kesemua keterangan tentang penama Haziq dan kejadian OKT digari dan diheret ke premis tersebut adalah bersifat fikiran semula kerana kesemua keterangan pembelaan ini tidak pernah dibangkitkan ketika bicara kes pendakwaan. [70] Mahkamah mendapati ia adalah mustahil bagi OKT untuk tidak ingat nama kedai dimana dia membuat penghantaran makanan dan juga tentang maklumat penama Haziq tersebut walaupun telah mengenalinya lebih 3 tahun. Jika OKT tidak ingat nama kedai dimana penghantaran makanan dibuat maka bagaimana OKT boleh melakukakan kerjanya? Ini jelas menyokong hujahan pihak pendakwaan bahawa ia adalah fikiran semula. OKT seharusnya mengemukakan versi pembelaan pada tahap seawal mungkin dan kegagalan berbuat demikian menjadikan keterangan yang dikemukan suatu fikiran semula. Keterangan OKT bercanggah dan bersifat bare denial [71] Pihak pendakwaan telah berhujah bahawa keterangan yang diberikan oleh OKT mengenai tempat tinggalnya, sama ada premis disewa oleh Haziq dan keberadaannya pada hari kejadian adalah bercanggah. S/N tyLdv8dyrkunHKsU/El0xw [72] Walaupun percanggahan itu kerap terjadi dalam norma manusia, Mahkamah mempunyai tanggungjawab untuk menentukan sama ada percanggahan itu akan discredit the witness entirely dan menjadikan keterangannya tidak boleh dipercayai atau tidak. Dalam kes PP v Datuk Haji Harun Bin Haji Idris (No.2) [1977] 1 MLJ 15 Mahkamah telah menyatakan “… In my opinion, discrepancies there will always be because in the circumstances in which the events happened, every witness does not remember the same thing and he does not remember accurately every single thing happened… The question is whether the existence of certain discrepancies is sufficient to destroy their credibility...” [73] Di sini, Mahkamah mendapati bahawa OKT telah memberikan keterangan yang bercanggah dengan WS1-SD1 apabila disoal balas oleh pihak pendakwaan. Antara percanggahan yang Mahkamah dapati adalah tentang siapa yang tinggal bersamanya, tempat tinggal OKT, keterangan tentang sama ada Haziq menyewa premis tersebut serta keberadaan OKT pada hari kejadian. Mahkamah juga dapati percanggahan tersebut adalah bersifat tukar cerita kerana jawapan yang diberikan ketika disoal balas adalah berbeza dengan jawapan dalam WS1-SD1. Ini secara tidak langsung menjadikan keterangan OKT tidak boleh dipercayai. [74] Seterusnya pihak pendakwaan juga berhujah bahawa keterangan OKT mengenai milikan dadah tersebut hanya penafian semata-mata. Di sini Mahkamah merujuk kepada kes-kes berikut:

DA Duncan v. PP [1980] 1 LNS 12; [1980] 2 MLJ 195 dimana Mahkamah menyatakan bahawa “...it is settled law that a bare denial is not a defence...”

Paramasivan v. PP [1948-1949] MLJ Supp di muka surat 153 dinyatakan “...A bare denial cannot be considered to have raised a doubt let alone a reasonable doubt upon the case of the prosecution. A defence of bare denial is given no weight against the evidence adduced by the prosecution...”

PP v. Ku Lip See [1980] 1 LNS 166; [1981] 1 MLJ 258 Mahkamah nyatakan “...A bare denial should not create a reasonable doubt in the mind of the trial judge...”

PP v. Ling Tee Huah [1980] 1 LNS 212; [1982] 2 MLJ 326 Mahkamah nyatakan “...A mere denial without other proof to dislodge the prosecution evidence is not sufficient...” [75] Mahkamah menggunakan semula dapatan mengenai keterangan yang dikemukakan oleh OKT adalah sekadar keterangan lisan tanpa asas dan bukti yang kukuh di atas, dan di sini menyatakan sekali lagi bahawa tanpa bukti, keterangan yang dikemukakan oleh OKT hanyalah S/N tyLdv8dyrkunHKsU/El0xw penafian semata-mata. Nas-nas otoriti di atas jelas tentang nilai undang-undang dalam keterangan bersifat penafian semata-mata, dan di dalam kes ini OKT telah gagal menimbulkan sebarang keraguan munasabah. [76] Setelah meneliti keterangan saksi pembelaan dengan segala ekhshibit yang telah dikemukakan, hujahan kedua-dua pihak dan juga mengambil kira pernyataan saksi-saksi kes prima facie sebelum ini, Mahkamah setelah membuat maximum evalution terhadap kes prima facie dan kes pembelaan ini memutuskan bahawa pihak pendakwaan berjaya membuktikan kes melampaui keraguan yang munsabah. Oleh yang demikian OKT dengan ini disabitkan bersalah terhadap pertuduhan di bawah s12(2) ADB 1952 yang mana boleh dihukum di bawah seksyen 39A(1) ADB 1952 sepertimana pertuduhan. Mahkamah menjemput pihak peguambela membuat rayuan mitigasi sebelum Mahkamah menjatuhkan hukuman terhadap OKT. [77] Rayuan oleh peguambela yang mengendalikan kes adalah OKT berumur 28 tahun, bujang, cadang akan berkahwin lepas kes ini selesai, kerja electrian, menanggung ibu yang tua, ayah telah meninggal dunia, OKT tidak pernah dituduh di bawah seksyen 39A(1) ADB 1952, pohon penjara minima dan tertuduh berhasrat untuk failkan rayuan. [78] Bagi faktor pemberat, Timbalan Pendakwa Raya telah memohon hukuman berat kerana mengambil kira berat dadah 28g yang mana adalah jumlah besar, bagi kes di bawah 39A(1) berat adalah antara 5-30g, dalam kes ini berat adalah 28g yang mana sangat dekat dengan berat maxima, jumlah paket 18 adalah besar untuk kegunaan diri sendiri, hukuman yang dikenakan bukan sahaja pengajaran kepada OKT namun juga sebagai amaran kepada orang awam, kepentingan masyarakat lebih penting daripada OKT, kes juga telah lebih 3 tahun dan pohon ambil kira kos pendakwaan. Timbalan Pendakwa Raya pohon hukuman lebih berat. [79] Setelah mendengar faktor mitigasi pihak pembelaan dan hujahan pemberat oleh pihak pendakwaan dan with the aim of deterance and retributive sentence, Mahkamah dengan ini memutuskan bahawa OKT dihukum penjara 3 tahun dari tarikh jatuh hukum dan 4 kali sebatan, barang kes untuk dilupuskan setelah tamat tempoh rayuan. [80] Peguambela kemudian telah memohon untuk pengangguhan hukuman kerana OKT adalah muda, dalam proses untuk kahwin, sepanjang 3 tahun bicara OKT tidak pernah gagal hadir ke mahkamah dan tiada waran tangkap dikeluarkan. Peguambela juga pohon penangguhan kerana S/N tyLdv8dyrkunHKsU/El0xw ingin masukan rayuan petang ini. Pihak pendakwaan telah merujuk kepada seksyen 311 Kanun Tatacara Jenayah yang mana dihujahkan pihak pembelaan perlu tunjuk special circumstances, alasan peguam tidak munasabah, hukuman adalah sepertimana dalam Akta dan OKT akui, pohon penggantungan hukuman sebat sahaja, jika mahkamah benarkan pohon tambah jamin ke RM 8000, lapor diri 2 minggu sekali di balai berdekatan. [81] Mahkamah telah membenarkan penangguhan keseluruhan hukuman dengan jaminan dinaikkan ke RM8,000.00 dan OKT diarahkan melaporkan diri di balai berdekatan 2 minggu sekali Disediakan pada 6 Jun 2025 Phulrani Kaur a/p Gurcharon Singh Majistret Mahkamah Majistret Slim River Timbalan Pendakwaraya : Puan Nor Syahirah Binti Azahar Peguambela : Encik Muhamad Hakim Bin Hamran S/N tyLdv8dyrkunHKsU/El0xw