Zulkefle Bin Abu Bakar (BA-45A-156-12/2021)

peket plastik keemasan bertulisan GUANYINWANG (“GYW”); - Di dalam setiap peket itu pula mengandungi satu (1) bungkusan plastik lutsinar yang mengandungi ketulan kristal warna putih disyaki dadah jenis syabu; dan - satu (1) bungkusan plastik dibaluti pita pelekat yang mengandungi ketulan putih disyaki dadah jenis Heroin Base. [ 6 ] Barang kes disyaki dadah telah dihantar untuk dianalisa oleh Abd Rahim bin Ismail (“SP1”) Ahli Kimia dari Jabatan Kimia Malaysia. SP1 mengesahkan bahawa – a. 11 peket plastik berjenama GYW bertanda A1 hingga A11 di dalamnya terdapat 11 peket plastik lutsinar didapati mengandungi Methamphetamine dengan berat bersih 8265.7 gram; dan b. Satu peket plastik dibalut pita pelekat bertanda A12 mengandungi berat bersih 143.2gram Heroin dan 2.0 gram Monoacetylmorphines. ANALISA KES PENDAKWAAN [ 7 ] Di akhir kes pendakwaan, mahkamah perlu memutuskan sama ada pihak pendakwaan telah berjaya membuktikan kes prima facie terhadap Tertuduh. Dalam membuat keputusan ini, mahkamah hendaklah membuat penilaian maksima semua keterangan yang telah dikemukakan oleh pihak pendakwaan untuk membuktikan semua elemen pertuduhan. Lihat kes-kes PP v Mohd Radzi Abu Bakar [2005] 6 MLJ 393; Looi Kow Chai & Anor v. PP [2003] 2 MLJ 65; Balachandran v. PP [2005] 1 CLJ 85. [ 8 ] Elemen-elemen yang perlu dibuktikan bagi pertuduhan mengedar dadah dalam kes ini ialah – a. Dadah tersebut adalah sejenis dadah yang disenaraikan dalam Jadual Pertama ADB 1952; b. Tertuduh mempunyai jagaan, kawalan dan pengetahuan terhadap dadah tersebut (milikan mens rea); dan c. Tertuduh telah mengedar dadah tersebut. Elemen pertama – dadah adalah sejenis dadah yang disenaraikan dalam Jadual Pertama ADB 1952: [ 9 ] Elemen ini telah dibuktikan melalui keterangan lisan Ahli Kimia SP1, keterangan bertulisnya PSP1 serta laporan kimia P10 yang disediakannya. Analisa kimia yang dijalankan oleh SP1 mengesahkan jenis dadah adalah Methamphetamine dengan berat bersih 8,265.7 gram, Heroin dengan berat bersih 143.2 gram dan Monoacetylmorphines dengan berat bersih 2.0 gram. Tiada cabaran serius terhadap keterangan SP1 berkaitan hasil analisa yang dijalankannya. Mahkamah menerima hasil analisa dan keterangan SP1 selaras prinsip dalam kes Munusamy Vengadasalam v PP [1987] 1 CLJ 250 dan Tarmizi bin Yaacob dan satu lagi v PP [2006] 4 CLJ 472, [2006] 6 MLJ 197 (Mahkamah Rayuan). Elemen kedua – Tertuduh mempunyai jagaan, kawalan dan pengetahuan terhadap dadah tersebut (milikan mens rea) [ 10 ] Dadah dijumpai hasil pandu arah dari Tertuduh ke rumah yang disewa atas nama isterinya dan disimpan dalam kereta sewa (sambung bayar) juga atas nama isteri Tertuduh. Isteri Tertuduh Ezfah Syazrina binti Ismail (“SP9”) telah dipanggil sebagai saksi pendakwaan. Menurut SP9, dia yang menandatangani perjanjian sewaan rumah tempat kejadian dan sempat tinggal di sana selama lebih kurang enam (6) bulan sahaja. Bayaran sewa rumah dibuat oleh Tertuduh. [ 11 ] Selepas itu SP9 sekeluarga telah berpindah ke Puchong kerana anak-anaknya bersekolah di sana dan SP9 sendiri bekerja di Bandar Sri Puteri. SP9 telah menyerahkan kunci rumah di Ampang kepada Tertuduh dan tidak tahu siapa yang tinggal di situ. Semasa perjanjian ditandatangani, SP9 diserahkan satu (1) set kunci dan tidak ingat berapa kad akses. Satu (1) kad akses telah dirampas dari kereta Toyota yang dinaiki SP9 dan Tertuduh semasa ditahan. Sementara satu (1) lagi kad akses dijumpai di dalam kereta Honda yang diparkir di halaman rumah tempat kejadian. [ 12 ] Kereta Honda terbabit disambung bayar atas nama SP9 dan lazimnya digunakan oleh Tertuduh. Kunci kereta dipegang oleh Tertuduh. Bayaran ansuran kereta diberikan oleh Tertuduh untuk SP9 masukkan ke dalam akaun atas nama “Shahnawaz”. Setelah tinggal di Puchong, SP9 tidak tahu apa terjadi kepada kereta Honda tersebut. [ 13 ] Hakikat bahawa SP9 tidak tahu apa terjadi kepada rumah sewa dan kereta Honda setelah berpindah ke Puchong telah mengecualikan SP9 dari akses kepada rumah dan kereta Honda itu pada masa kejadian. Tiada juga cadangan dari pihak pembelaan akan penglibatan atau kaitan SP9 kepada dadah yang dijumpai di dalam boot kereta Honda tersebut. Kunci rumah dan kereta telah diserahkan oleh SP9 kepada Tertuduh. Justeru, hanya Tertuduh yang ada akses, jagaan dan kawalan ke atas rumah sewa dan kereta Honda pada masa material. [ 14 ] Bagi isu pengetahuan pula, mahkamah boleh membuat inferens pengetahuan dari tindakan Tertuduh yang relevan di bawah seksyen 8 Akta Keterangan 1950. Dalam kes PP v Badrulsham bin Baharom [1987] 1 LNS 72 telah dinyatakan oleh Yang Arif Lim Beng Choon – “…It is not wrong to say that the accused’s state of mind may be gathered from the evidence of what he did or failed to do or what he said on the occasion in question.” [ 15 ] Dalam kes ini terdapat keterangan SP10 dan pasukannya telah dipandu arah oleh Tertuduh ke rumah sewa tempat kejadian dan kereta Honda tempat dadah disimpan. Tanpa perlu menimbangkan ID33 pun, perbuatan Tertuduh memandu arah pihak polis dan menunjukkan tempat dadah disimpan adalah mencukupi di bawah seksyen 8 Akta Keterangan 1950 untuk menunjukkan pengetahuan Tertuduh tentang sifat kandungan guni berisi dadah tersebut. Sehubungan itu, elemen milikan mens rea juga telah dibuktikan. Elemen Ketiga – Tertuduh telah mengedar dadah tersebut [ 16 ] Setelah elemen milikan mens rea dibuktikan, berat dadah yang melebihi berat statutori telah menarik pemakaian anggapan mengedar dadah di bawah seksyen 37(da)(i), (iii) dan (xvi) ADB 1952. Lantas, elemen ketiga juga telah dibuktikan oleh pihak pendakwaan. ISU BERBANGKIT [ 17 ] Pihak pembelaan mencadangkan ada penama ‘Najmi’ yang tinggal di rumah sewa itu dan berada di sekitar kawasan tersebut semasa SP10 membuat pemeriksaan. SP10 menyatakan tiada entiti bernama ‘Najmi’ di tempat kejadian. Sementara pegawai penyiasat SP11 mengatakan penama Najmi tidak ujud dalam siasatannya dan hanya mendengar nama itu di mahkamah. Cadangan pihak pembelaan ini merupakan suatu fakta yang khusus dalam pengetahuan Tertuduh sendiri. Beban membuktikan keujudan penama Najmi terletak di bahu pembelaan menurut seksyen 106 Akta Keterangan 1950 atas imbangan kebarangkalian. [ 18 ] Mahkamah mendapati saksi-saksi pendakwaan yang terdiri dari pasukan polis, saksi awam dan Ahli Kimia memberi keterangan secara jujur dan professional, selaras kes Public Prosecutor V Mohamed Ali [1962] 1 MLJ 257. Mahkamah mendapati saksi-saksi pendakwaan adalah kredibel dan menerima keterangan mereka. KEPUTUSAN DI AKHIR KES PENDAKWAAN [ 19 ] Setelah meneliti keterangan saksi-saksi pendakwaan, kesemua ekshibit yang dikemukakan dalam kes ini, penghujahan yang telah disampaikan oleh kedua-dua pihak, menimbangkan kes ini secara keseluruhannya, dengan mengaplikasikan penilaian maksima terhadap kesemua keterangan yang dikemukakan, mahkamah memutuskan yang pihak pendakwaan telah berjaya membuktikan –

Elemen pertama iaitu jenis dadah adalah yang disenaraikan dalam Jadual Pertama ADB 1952;

Milikan mens rea iaitu jagaan, kawalan dan pengetahuan Tertuduh dibuktikan melalui keterangan langsung; dan

Elemen ketiga dibuktikan dengan bergantung kepada anggapan di bawah seksyen 37(da) (i), (iii) dan (xvi) ADB

Sehubungan itu, pihak pendakwaan telah berjaya membuktikan suatu kes prima facie terhadap Tertuduh dan Tertuduh dipanggil membela diri bagi kedua-dua petuduhan. KES PEMBELAAN [ 20 ] Tertuduh memilih untuk memberi keterangan bersumpah sebagai SD1 dan memanggil dua (2) saksi SD2 dan SD3. Secara ringkas, Tertuduh menyatakan telah ditahan polis dalam sekatan jalan raya ketika memandu kereta Toyota Yaris bersama isteri dan anak-anaknya. Pemeriksaan polis atas kereta Toyota itu telah menjumpai serangkai kunci di dalam dashboard dan dalam beg isterinya SP9. [ 21 ] Tertuduh mendakwa semasa di balai polis, SP9 telah memaklumkan kepada polis kunci untuk rumah sewa di Puchong dan rumah di Ampang Saujana. Tertuduh mendakwa SP9 turut memberi alamat lengkap kedua-dua rumah kepada polis. [ 22 ] Tertuduh menafikan dibacakan amaran dan memberi maklumat seperti catatan ID33. Tertuduh turut menafikan memandu arah pasukan polis ke rumah tempat kejadian di Ampang, menafikan membuka pintu rumah menggunakan kunci yang dirampas dan menafikan telah memberi apa-apa maklumat berkaitan kereta Honda yang diparkir di halaman rumah sewa itu. [ 23 ] Tertuduh mengatakan SP10 sendiri yang membuka pintu rumah, menjumpai kunci kereta di atas lantai dan membuka pintu serta boot kereta Honda. Satu (1) karung guni telah dijumpai di dalam boot kereta Honda tersebut yang berisi barang kes disyaki dadah. [ 24 ] Sebagai sokongan, Tertuduh memanggil SD2 yang mengaku rakan Tertuduh, bekerja sebagai mekanik di Pulau Pinang. Sekitar bulan 5, 6 atau 7 tahun 2019, SD2 mendakwa melihat Najmi memandu kereta Honda tersebut. Najmi mengatakan kereta Honda itu telah dijual kepadanya oleh Tertuduh. Tiada apa-apa sokongan dokumentari dikemukakan ke mahkamah berkaitan pengataan ini. [ 25 ] Sementara itu, SD3 pula ialah Encik Mohd Sahipon Sahfee, Penolong Pegawai Pendaftaran yang bertugas sebagai Ketua Unit Rekod Bahagian Kad Pengenalan, Jabatan Pendaftaran Negara (JPN) Putrajaya (“pegawai JPN”). SD3 mengesahkan bahawa penama MUHAMMAD NAJMI BIN MOHD GHOUSE MERICAN (No. KP : 821123-07 5829) adalah individu yang wujud dan masih hidup. (Eksibit P 45(1-7)). ANALISA KES PEMBELAAN DAN DAPATAN [ 26 ] Di akhir kes pembelaan, tugas mahkamah ialah untuk menimbangkan pembelaan Tertuduh dengan keterangan kes pihak pendakwaan serta keseluruhan keterangan sebelum memutuskan sama ada pihak pendakwaan telah berjaya membuktikan kesnya melampaui keraguan yang munasabah mengikut seksyen 182A Kanun Tatacara Jenayah (“KTJ”) seperti berikut – Procedure at the conclusion of the trial.

At the conclusion of the trial, the Court shall consider all the evidence adduced before it and decide whether the prosecution has proved its case beyond reasonable doubt.

If the Court finds that the prosecution has proved its case beyond reasonable doubt, the Court shall find the accused guilty and he may be convicted on it.

If the Court finds that the prosecution has not proved its case beyond reasonable doubt, the Court shall record an order of acquittal. [ 27 ] Tertuduh perlu membangkitkan keraguan munasabah ke atas kes pendakwaan atau menyangkal anggapan pengedaran dadah di bawah seksyen 37(da) ADB 1952 atas imbangan kebarangkalian. [ 28 ] Dalam menimbangkan pembelaan Tertuduh, mahkamah dibimbing oleh prinsip yang dinyatakan oleh Mahkamah Persekutuan dalam kes Ganapathy a/l Rengasamy v PP [1998] 2 MLJ 577 – “It needs to be remembered that however weak a defence may be, trial judges being judges of both fact and law should not just brush aside the defence on the basis that the prosecution witnesses are to be believed and not the defence. Where the law casts the onus of giving an explanation upon an accused person, and the explanation is given, which is consistent with innocence, the court is duty bound to consider whether it might reasonably be true, although not convinced of its truth. On the issue of the court’s duty to consider the defence, the age-old decision in Mat v. PP [1963] MLJ 263 is still good law as it was then. This is followed by the Supreme Court in Mohamad Radhi bin Yaakob v. PP [1991] 3 MLJ 169”. Jenis dadah yang terlibat: [ 29 ] Tiada keterangan dikemukakan pihak pembelaan untuk menyangkal elemen pertama iaitu jenis dadah yang terlibat. Tiada keraguan yang dibangkitkan terhadap elemen ini. Elemen pertama kekal dibuktikan. Milikan mens rea [ 30 ] Isunya sama ada pembelaan Tertuduh berjaya membangkitkan keraguan ke atas elemen milikan mens rea barang kes dadah. Pada asasnya keterangan Tertuduh merupakan penafian pandu arah pihak polis ke tempat kejadian, menafikan pengetahuan tentang dadah dan mendakwa keujudan seorang lelaki bernama Muhammad Najmi bin Mohd Ghouse Merican (No.KP: 821123-07- 5829) (“Najmi”) yang dikatakan menyewa rumah dan menggunakan kereta Honda tersebut. [ 31 ] Tertuduh memanggil SD3, pegawai JPN untuk mengesahkan keujudan penama Najmi dalam daftar JPN. Walau bagaimanapun, isu yang berbangit bukanlah kebenaran keujudan penama Najmi, tetapi adakah dia berada di sekitar tempat kejadian pada masa tangkapan dan dia telah membeli kereta Honda dari Tertuduh serta mendiami rumah tempat kejadian. Keterangan SD3 yang relevan – “Keberadaan tak pasti, berdasarkan alamat terakhir saja. Saya tak pasti penama sebenar. Penama sendiri boleh sahkan maklumat benar jika dia hadir.” [ 32 ] Rakan Tertuduh SD2 memberi keterangan bahawa dia pernah lihat penama Najmi memandu kereta Honda tersebut ke tempat kerjanya untuk servis kereta. Menurut SD2 Najmi memberitahu kereta itu dijual oleh Tertuduh kepadanya. Kejadian ini dikatakan berlaku 5 atau 6 bulan sebelum tarikh kejadian kes ini. [ 33 ] Dalam kes pembelaan, tiada bukti dokumentari penjualan kereta Honda oleh Tertuduh kepada penama Najmi telah dikemukakan. Penyataan Tertuduh tentang penjualan kereta Honda kepada Najmi hanyalah penyataan kosong Tertuduh. Sementara keterangan SD2 hanyalah keterangan dengar cakap apabila Najmi tidak dipanggil mengesahkan dakwaan itu selain tiada sokongan dokumentari. [ 34 ] Penama Najmi walaupun disahkan seorang yang ujud, tidak pernah dipanggil memberi keterangan tanpa penjelasan apakah kesusahan yang dihadapi pihak pembelaan untuk mengemukakannya ke mahkamah. Keadaan ini tidak langsung mencabar keterangan SP10 dan SP11 bahawa penama Najmi tidak ujud pada masa kejadian atau dimaklumkan semasa siasatan dibuat. [ 35 ] Kelemahan pihak pembelaan ini menyebabkan mereka gagal melunaskan beban di bawah seksyen 106 Akta Keterangan 1950. Pihak pembelaan telah gagal membangkitkan keraguan munasabah atas elemen milikan mens rea. Anggapan pengedaran dadah di bawah seksyen 37(da) ADB 1952 [ 36 ] Tertuduh perlu menyangkal anggapan pengedaran dadah atas imbangan kebarangkalian. Tiada keterangan lain yang dikemukakan pihak pembelaan untuk menyangkal anggapan di bawah seksyen 37(da) ADB 1952 yang terpakai ke atasnya. KEPUTUSAN DI AKHIR KES PEMBELAAN [ 37 ] Setelah meneliti pembelaan Tertuduh terhadap kes pendakwaan dan menimbangkan keseluruhan keterangan, mahkamah mendapati Tertuduh telah gagal membangkitkan keraguan atas elemen jenis dadah berbahaya, elemen milikan mens rea serta gagal menyangkal anggapan pengedaran di bawah seksyen 37(da) ADB 1952 di atas imbangan kebarangkalian. [ 38 ] Sebaliknya kes pendakwaan kekal kukuh dan pihak pendakwaan telah membuktikan kes terhadap Tertuduh melampaui keraguan munasabah. Sehubungan itu Tertuduh disabitkan dengan kedua-dua pertuduhan P3 dan P4. HUKUMAN [ 39 ] Mahkamah menimbangkan mitigasi Tertuduh antaranya kesalahan pertama, keinsafan, latar belakang Tertuduh dan kerjasama yang telah diberikannya dalam siasatan. Mitigasi ini diiimbangkan dengan kepentingan awam yang termasuk keseriusan kesalahan, faktor pencegahan dan berat dadah yang terlibat. Mahkamah berpandangan hukuman yang wajar terhadap Tertuduh dalam kes ini ialah penjara 30 tahun serentak dari tarikh tangkap bagi kedua-dua pertuduhan. Bertarikh : 16 Oktober 2025 ( JULIA BINTI IBRAHIM ) HAKIM MAHKAMAH TINGGI MALAYA SHAH ALAM SELANGOR DARUL EHSAN Kaunsel : Bagi pihak pendakwaan TPR Maizatul Munirah bt Abdul Rahman Pejabat Penasihat Undang-Undang Negeri Selangor Darul Ehsan. Bagi pihak pembelaan Anwar Raof Peguam bela dan Peguam cara Tetuan Anwar Raof & Co. Kuala Lumpur.