Seseorang Majistret, Hakim Mahkamah Sesyen atau Hakim
Mahkamah Tinggi, mengikut mana-mana yang berkenaan, hendaklah memulakan sesuatu proses pengurusan kes dalam masa enam puluh hari dari tarikh tertuduh dipertuduh dan minta dibicarakan.
Semasa pengurusan kes, Majistret, Hakim Mahkamah Sesyen atau Hakim hendaklah—
mengambil kira semua perkara yang telah dipertimbangkan dan dipersetujui oleh tertuduh dan peguam belanya dan pihak pendakwaan semasa persidangan sebelum bicara; dan jika perundingan akuan telah dipersetujui antara tertuduh dan peguam belanya dengan pihak pendakwaan semasa persidangan sebelum bicara, Majistret atau Hakim Mahkamah Sesyen atau
Hakim yang membicarakan kes itu hendaklah membuat keputusan mengenai kesukarelaan tertuduh dalam perundingan akuan itu mengikut peruntukan seksyen 172c;
jika tiada persidangan sebelum bicara dijalankan atas alasan bahawa tertuduh tidak diwakili, berbincang dengan tertuduh dan pihak pendakwaan apa-apa perkara yang sepatutnya dipertimbangkan di bawah seksyen 172A;
membantu tertuduh yang tidak diwakili untuk melantik seorang peguam bela untuk mewakili tertuduh;
menentukan tempoh perbicaraan;
tertakluk pada subseksyen (3), menetapkan tarikh bagi permulaan perbicaraan;
tertakluk pada persetujuan tertuduh dan peguam belanya, dan pihak pendakwaan, menerima mana-mana ekshibit; dan
Kanun Tatacara Jenayah 137
memberikan arahan mengenai apa-apa perkara lain yang akan menggalakkan suatu perbicaraan yang adil dan cepat.
Suatu pengurusan kes yang berikutnya, jika perlu, boleh diadakan tidak kurang daripada dua minggu sebelum permulaan perbicaraan itu.
Perbicaraan itu hendaklah bermula tidak lewat daripada sembilan puluh hari dari tarikh tertuduh dipertuduh.
Walau apa pun subseksyen (1) dan (4), kegagalan bagi memulakan pengurusan kes atau perbicaraan mengikut tempoh masa yang dinyatakan dalam subseksyen itu tidak boleh—
menjadikan pertuduhan atau pendakwaan terhadap tertuduh itu cacat atau tidak sah; atau
diambil kira sebagai suatu alasan bagi rayuan, kajian semula atau semakan.
Walau apa pun peruntukan Akta Keterangan 1950, semua perkara yang telah diubah ke dalam bentuk bertulis dan ditandatangani dengan sewajarnya oleh tertuduh, peguam belanya dan pihak pendakwaan di bawah subseksyen 172A(5) boleh diterima sebagai keterangan dalam perbicaraan tertuduh itu.